[My hero academia/MHA/BNHA] あじさいと苦しむ女性

ตอนที่ 2 : あじさい « 01 »

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    2 ม.ค. 64

あじさい

« 01 »

“เมื่อได้รับโอกาสก็จงคว้ามันไว้ซะ”

***ยังไม่ได้แก้คำผิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘นี่เธอน่ะ…….’

 

‘ใคร?’

 

‘นี่…..ลืมตาสิ จะนอนไปถึงไหน?’

 

เซริวเด็กสาวที่ฆ่าตัวตายโดยการกระโดดตึกค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็พบเพียงความมืดรอบตัว เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

‘ก็เราตายแล้วนี่นา…..ไม่ได้ไปลงนรกอะไรทำนองนั้นหรอ?’

 

ริวพึมพำอยู่ในใจ พร้อมกับหันไปมองด้านหลังก็พบกับคนๆหนึ่ง ใส่ชุดเหมือนจะเป็นสูทสีดำ สวมทับด้วยฮู้ดสีแดง ทรงผมคล้ายๆกับเธอ มีเขาอันแหลมคมประดับอยู่บนศีรษะ ดวงตาทั้งสองหลับอยู่แต่ว่าใบหน้าของเขามีคราบเลือดอยู่ด้วย

 

 

‘กว่าจะตื่น เธอนี่หลับลึกเหมือนกันนะเนี่ย’ บุคคลตรงหน้าเด็กสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนปะปนไปด้วยความน่าเกรงขาม

 

‘คุณเป็นใคร? ยมบาล? ยมทูต?’

 

‘ผมคือเธอไงครับ ตัวตนที่คอยดูแลเธอมาโดยตลอด’ เขาเอ่ยตอบเธอ รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เธอมองบุคคลตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

 

‘คุณคือฉัน? หมายความว่ายังไง?’ 

 

‘ก็หมายความว่าผมคือเธอในอีกตัวตนหนึ่ง พวกเรามีอะไรหลายอย่างคล้ายกัน แต่ก็มีบางอย่างแตกต่างกัน’ ชายหนุ่มเดิน(ลอย)เข้ามาใกล้ๆริว ดวงตาที่ปิดสนิททำให้เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่กันแน่

 

เซริว ผมมีข้อเสนอให้นะครับ’ ชายหนุ่มยื่นมือไปทางแสงสว่างด้านขวาของเขา ริวหันไปมองแสงนั้น

 

‘เกิดใหม่?’ 

 

เธอเดาได้จากนิยายเรื่องต่างๆที่เธออ่านทั้งที่เธอแต่งเองและคนอื่นแต่ง พล็อตเดิมๆคือตายแล้วเกิดใหม่บางทีก็แถมพรวิเศษกับพลังหลุดโลกให้อีกด้วย ไม่รู้มาก่อนว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมา

 

‘อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ แต่เธอต้องไปแก้ไขเรื่องราวบางอย่างที่ถูกแทรกขึ้นมาโดยใครสักคน ถ้าทำสำเร็จเธอก็สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเลย แต่ถ้าไม่สำเร็จเธอก็น่าจะรู้ดีนะ….ว่าจะเกิดอะไรขึ้น’ 

 

‘ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด….ใช่ไหม?’

 

ริวหันกลับไปมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

 

‘แล้ว….ตกลงกับข้อเสนอนี้ไหม?’ ชายหนุ่มเอ่ยถามริวอีกครั้ง 

 

‘ขอรายละเอียดหน่อยสิ ว่าโลกไหน? จะไปอยู่ร่างใคร?’

 

‘My hero academia เธอคงคุ้นเคยดี ร่างที่เธอต้องไปอาศัยนั้นเธอมีชื่อว่า ‘อากาเนะ เซริว’ อายุ 5 ปี ไม่มีอัตลักษณ์ ครอบครัวของเธอตายกันหมดแล้ว เพราะโดนวิลเลินฆ่ายกครัวเหลือแค่เธอคนเดียว แต่เธอก็โดนวิลเลินมันจับเป็นตัวประกันไว้ ไม่นานนักมันก็ขายเธอให้กับนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง นักวิทยาศาสตร์คนนั้นทดลองบางอย่างกับตัวของเธอ ช่วงเวลาที่จะได้เข้าไปอยู่ในช่วงตอนที่อยู่ในโหลแก้ว’

 

เธอพยักหน้าตอบรับ ก็ในเมื่อชีวิตเธอในโลกก่อนได้จบได้แล้ว เธอก็ขอทำอะไรที่มีประโยชน์เป็นครั้งสุดท้ายหน่อยล่ะกัน

 

‘ถ้าเกิดว่าเธอมีอันตราย ฉันจะ(พยายาม)ไปช่วยเธอเอง’ ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะดึงตัวของริวเข้ามากอดไว้ ส่วนริวนั้นก็ตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายดึงเธอเข้าไปกอดแต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

‘ลาก่อน เซริว’

 

พูดจบชายหนุ่มก็ปล่อยกอดจากเธอ ริวจึงเดินเข้าไปหาแสงสว่าง แต่ว่าเธอก็หันกลับมาพูดอะไรสักอย่างกับชายหนุ่มแล้วรีบเดินเข้าหาแสงจนมันกลืนเธอหายไป ส่วนทางด้านชายหนุ่มก็ยืนมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘ลาก่อนนะ ดาร์ค ลูเซียส

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“….ริ…ธ….คื…”

 

“ผล…งา…….ช……เล….น….”

 

‘อึก!’ 

 

ริวเริ่มรู้สึกตัวแล้ว ตอนนี้เธอลอยตัวอยู่ในโหลแก้วขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำและร่างของเธออยู่ แถมเธอได้ยินเหมือนใครสักคนกำลังพูดอะไรสักอย่าง เธอพยายามที่จะลืมตาขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถลืมได้ ไม่ใช่แค่ดวงตา แต่เป็นทั้งร่างกายต่างหากที่ไม่สามารถขยับได้เลย เธอจึงได้แต่ฟังเสียงเพียงเท่านั้น

 

“เธอเป็นเด็ก ‘คนแรก’ เลยนะ ที่สามารถรับอัตลักษณ์ได้เยอะขนาดนี้” เสียงของบุคคลภายนอกผู้เป็นถึงนักวิทยาศาสตร์เริ่มดังขึ้น ทำให้ริวได้ยินมันอย่างชัดเจน

 

‘คนแรก? แสดงว่ายังมีคนอื่นที่โดนทดลองแบบนี้ก่อนเราสินะ!’

 

ริวคิดในใจ เธอพยายามที่จะขยับตัวอีกครั้ง แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงเขาพูดอะไรบางอย่างกับใครสักคน

 

ฮารุกะจัง เธอเข้ามาทำไมหรอ?” เขาพูดกับใครสักคน

 

“ตาแก่ แกยังไม่เลิกทดลองบ้าๆเกี่ยวกับอัตลักษณ์อีกหรอ ฉันชักจะหมดความอดทนแล้วนะ!” หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของชื่อกล่าวอย่างอารมณ์เสีย

 

“มันเป็นสิ่งที่ฉันรักนะ ฮารุกะจัง~” นักวิทยาศาสตร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน(กวนเบื้องล่าง)

 

“แต่มันทำให้เด็กหลายคนต้องตาย!!” หญิงสาวตวาดลั่น นักวิทยาศาสตร์สะดุ้งเล็กน้อย

 

‘มีคนตายจริงๆด้วย’

 

‘ใช่….มีคนตาย’

 

ริวชะงักค้างทันที ดูเหมือนว่าหญิงสาวคนนั้นจะมีอัตลักษณ์ที่เกี่ยวกับการสื่อสารผ่านจิตใจ

 

“ออกไปจากห้องทดลองซะ ฮารุกะจัง”

 

“เออ ตาแก่ไดจิ!” กล่าวจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที

 

| 6 ปีผ่านไป | 

(ไรท์:ไวเหมือนโกหก…..//ริว:ก็โกหกนิ)

 

หลังจากวันที่ริวได้เข้ามาอยู่ในร่างของอากาเนะ เซริวแล้ว เวลาก็ได้ล่วงเลยมานานจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี และในทุกเดือนเธอจะถูกอัตลักษณ์ที่นักวิทยาศาสตร์บ้าคนนั้นชิงมาจากคนอื่นมาใส่ในตัวของเธอ มีแค่อัตลักษณ์บางอัตลักษณ์(เป็นส่วนน้อย)ที่เธอสามารถรับมันไว้ได้ แต่ว่านะมีคนเกลียดก็ย่อมมีคนรัก มีความมืดย่อมมีแสงสว่าง ในทุกๆวันเธอนั้นจะได้ยินเสียงของฮารุกะผ่านการสื่อสารทางจิตใจ ฮารุกะนั้นอายุห่างจากริว 6 ปี เธอมักจะเล่าเรื่องภายนอกให้ริวฟังตลอด อย่างเช่น เรื่องฮีโร่ออลไมท์ เรื่องการเรียนของเธอ กิจวัตรประจำวันต่างๆ ฯลฯ

 

‘เซริวจัง เป็นยังไงบ้าง’ หลังจากที่ฮารุกะกลับมาจากโรงเรียน เธอก็รีบโทรจิตหาริวแทบจะทันที

 

‘เริ่มขยับตัวได้มากขึ้นแล้วล่ะ….ฮารุกะล่ะ?’ 

 

ริวถามฮารุกะกลับภายในใจ

 

‘ก็ดี วันนี้ก็เหมือนทุกวัน’ หลังจากนั้นฮารุกะก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับวันนี้ให้ริวฟัง ซึ่งริวเองก็เป็นผู้ฟังที่ดี(ไม่ค่อยพูดมากกว่า)

 

| วันต่อมา | 

// 15:47 น. // 

 

ริวรู้สึกตงิดใจแปลกๆ เวลานี้ฮารุกะควรที่จะโทรจิตมาหาเธอแล้ว แต่วันนี้กลับไร้วี่แววของเธอ ริวพยายามคิดว่าเธออาจจะไปไหนก็ได้ หรืออาจจะไปทำงานบ้านเพื่อน แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรต่อนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น จากดวงตาของเธอที่เคยปิดสนิทตอนนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ริวชะงักไปสักพักแล้วกลับไปสนใจเสียงนั้นต่อ

 

“กรี๊ด!!!!!! อ้าก!!!!!!! ตาแก่!!!” นั่นคือเสียงฮารุกะ ริวรู้ดี ส่วนตาแก่ที่ฮารุกะพูดถึงคือนักวิทยาศาสตร์บ้า ไดจิ

 

ปึก! ปึก! ปึก! 

 

ริวพยายามทุบโหลแก้วให้แตก แต่ก็ไร้ผลเธอไม่ได้มีแรงกายมากขนาดที่จะทุบมันให้แตก ไม่นานร่างของฮารุกะที่เต็มไปด้วยเลือดก็ถูกโยนเข้ามาในห้องพร้อมกับร่างของนักวิทยาศาสตร์บ้าคนนั้น 

 

‘ฮา…..ฮารุ….กะ……..’ 

 

“โอ้? มีคนในนี้ด้วย…..เด็กทดลองหรอ?” ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ผมสีน้ำตาลเข้มดูกระเซอะกระเซิง นัยน์ตาสีทองสะท้อนแสงในเงามืด ในมือถือขวานเปื้อนเลือดอยู่ ชัดเจนชายคนนี้คือคนที่ฆ่าฮารุกะ!

 

“ว่าไง~ เอ~ ชื่อ อากาเนะ เซริว?” ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือให้กับริว ก่อนที่ชายคนนั้นจะสังเกตเห็นเอกสารรายละเอียดของเธอแล้วหยิบขึ้นมาอ่าน

 

“โว้ๆ….สุดยอดเลย…..อาวุธชั้นดีเลยนะเนี่ย เธอน่ะ” ชายหนุ่มวางเอกสารลง แล้วค่อยๆเดินเข้ามาที่โหลแก้วที่มีริวอยู่ด้านใน

 

ตึก!ตึก!ตึก!ตึก! 

 

เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งกำลังตรงมาที่ห้องนี้ ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น แล้วละความสนใจจากริวไป ไม่นานกลุ่มคนในชุดตำรวจหน่วยพิเศษก็มาถึงยังห้องนี้

 

“ฮีโร่กับตำรวจเฮงซวย!”

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ตัดจบ!!!!!!!!//โดนรีดถีบ 

หวังว่าจะชอบนะครับ ยังไงก็คอมเม้นเป็นกำลังใจหน่อย ส่วนนิยายอีกเรื่องกำลังคิดพล็อตอยู่ ;-;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #4 uswrthmobile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 08:54

    อยากดูแล้วอ่า~ไรท์มาต่อเร็วๆ
    #4
    0