[My hero academia/MHA/BNHA] あじさいと苦しむ女性

ตอนที่ 1 : あじさい « 00 »

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    31 ธ.ค. 63

あじさい

« 00 »

“การสูญเสียคือสิ่งที่ไม่มีใครอยากพบเจอ

เขาเองก็เช่นกัน”

**ยังไม่ได้แก้คำผิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘อีนั่นมาแล้ว…’

 

‘อย่าไปใกล้มันเลย’

 

‘อีร่านมาเรียนว่ะ นึกว่าเมื่อวานจะตายแล้วนะเนี่ย’

 

‘น่าสมเพช!’

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงการย่ำเท้าของเด็กสาวคนหนึ่ง กำลังมุ่งหน้าไปยังชั้นเรียนม.1/1 เสียงซุบซิบเกี่ยวกับตัวของเด็กสาวในทางที่ไม่ดี แต่เธอหาได้สนใจไม่ เธอตัดสินใจทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดเหล่านั้นเพราะยังไงสำหรับเธอมันก็คงจะชินชาไปเสียแล้ว

 

ครืน 

 

เด็กสาวเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียน สองขาตรงดิ่งไปที่โต๊ะริมหน้าตางข้างหลังสุด ก่อนที่จะวางกระเป๋าไว้ข้างๆโต๊ะแล้วนั่งลง สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงเพื่อหยิบโทรศัพท์มาเล่นฆ่าเวลา

 

“ริว~” น้ำเสียงหวานดังขึ้นใกล้ๆกับเด็กสาว เธอจึงค่อยๆหันไปมองเจ้าของเสียงก็พบกับ ‘มาร์ค’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ

 

“วันนี้มาเช้าจัง” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามแบบฉบับของเธอ มือเรียวยกขึ้นมาลูบหัวเด็กสาวอย่างสนิทสนม

 

“วันนี้ตื่นก่อนเวลาน่ะ….” ริว(จะเรียกอย่างนี้นะครับ:ไรท์)ส่งยิ้มอ่อนให้มาร์คที่ลูบหัวตนเองอยู่ แต่แววตาของเธอกลับมีแต่ความเศร้า ซึ่งมาร์ครู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร

 

“จะไม่ถามเซ้าซี้นะ^^” มาร์คเลิกลูบหัวเพื่อนสนิท ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง(ด้านหน้าของริว:ไรท์) ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาแล้วเริ่มการสอนทันที

 

| พักเที่ยง | 

 

เวลาล่วงเลยจนมาถึงเที่ยง เพื่อนๆทุกคนต่างพากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร ยกเว้น ริวและมาร์คที่นั่งกินข้าวอยู่บนดาดฟ้าของตึกเรียน

 

“ริว! อันนี้อร่อยมากเลย! สมแล้วที่เป็นอาหารที่ริวทำ!” มาร์คเอ่ยชมอาหารที่ริวเป็นคนทำ เนื่องจากริวไม่อยากจะซื้อข้าวที่โรงอาหารกินจึงต้องห่อมาเอง มาร์คก็เช่นเดียวกันแต่เหตุผลของมาร์คก็คือ ‘เบื่ออาหารฝีมือป้าๆ’ ก็แค่นั้น

 

“มาร์ค…..” ริววางช้อนและกล่องข้าวลง พรางหันไปสบตากับมาร์ค

 

“หื้อ?” มาร์คสบตากับริวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริวจะเอ่ยบางอย่างออกมา

 

“ถ้าฉันตายไป….มาร์คจะเสียใจไหม?” เมื่อได้ยินประโยคนี้มาร์คถึงกับชะงัก มือไม้เริ่มสั่น มาร์ควางกล่องข้าวลงแล้วคลานเข่าไปหาริว

 

“ฉันคงจะร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือเลยล่ะมั้ง” มาร์คยกมือขึ้นมาลูบหัวอีกฝ่าย เขารู้จุดอ่อนของริวดี จึงเลือกที่จะลูบหัวเพื่อให้ใจเย็นลง

 

“…..” ริวเงียบไป มาร์คจึงบอกให้อีกฝ่ายกินข้าวต่อ ทั้งสองนั่งกินข้าวจนหมดและนั่งคุยเรื่องต่างๆ(ถึงมาร์คจะคุยคนเดียวมากกว่าก็ตาม)จนถึงเวลาขึ้นไปเรียนในช่วงบ่าย

 

| หลังเลิกเรียน |

 

หลังจากโรงเรียนเลิก ริวนั้นก็ต้องตรงกลับบ้านในทันที ตัวเธอนั้นไม่สามารถออกไปไหนมาไหนได้โดยอิสระ เพราะว่าผู้เป็นแม่ไม่อนุญาต

 

“กลับมาแล้ว….ค่ะ….” เธอเปิดประตูเข้ามาภายในบ้าน แต่ก็ไม่มีคนมาต้อนรับเธอเลย ริวถอดรองเท้าวางไว้ในชั้นวางรองเท้า ก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง

 

แกร็ก! ปัง!

 

“ไอ้ลูกเวร!!” เสียงของคุณแม่ตะโกนขึ้น พร้อมกับเปิดประตูเข้ามาอย่างแรง ทำเอาริวถึงกับสะดุ้ง

 

“มีอะไรอ่ะ….แม่” ริวหันไปมองผู้เป็นแม่ที่ทำหน้าตาเหมือนโกรธใครมา

 

“มึงไปควงผมชายใช่ไหม!!” คุณแม่พูดด้วยความโมโหขั้นสุด

 

“แม่ไปเอาข่าวมาจากไหนว่ะ!” ริวที่นั่งอยู่เริ่มทนกับนิสัยของแม่ที่เชื่อแต่ข่าวจากคนอื่นแต่ลูก(สาว)ตัวเองกลับไม่เคยเชื่อ

 

“พี่มึงบอกกูมา!!!” ผู้เป็นแม่ตวาดใส่ ริวลุกขึ้นไปเพชิญหน้ากับคุณแม่ตรงๆ

 

“แม่ก็เชื่อแม่งแต่พี่อ่ะ!! อีกหน่อยพี่บอกให้แม่ซื้อยาม้าให้แม่ก็คงจะหามาให้มันสินะ!!” ริวตวาดกลับอย่างหมดความอดทน แม่ไม่เคยเชื่ออะไรเธอเลย…

 

“มึงกล้าตวาดใส่กูอ่อ!!!” แม่

 

“เออ!! กล้า!!” ริว

 

“ไอ้ลูกเนรคุณ!!” พูดจบฝ่ายผู้เป็นแม่ก็เดินออกมาทันที ทิ้งให้ริวยืนกำหมัดแน่น พร้อมกับต่อยไปที่รูปครอบครัว(ที่ไม่มพ่อ)อย่างแรงจนแตก ทำให้เธอนั้นได้แผลมาได้เลือดมา

 

| หลายวันผ่านไป |

 

ระหว่างที่อาจารย์ได้ทำการสอนนั้น เพื่อนผู้หญิงในชั้นก็เริ่มเขวี้ยงกระดาษใส่เธอ อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าชั้นก็เห็นแต่กลับพูดขึ้นมาด้วยความสะใจว่า ‘ทำไมปากันแค่นี้ล่ะ ปาแรงๆอีกสิ~’ จึงทำให้เพื่อนทั้งห้องเริ่มปาสิ่งของมาใส่ริว มาร์คที่ทนไม่ได้ก็เริ่มปกป้อง แต่กลับโดนอาจารย์ลากไปหน้าชั้นแล้วให้เพื่อนๆจับเธอไว้กันเธอเข้ามาปกป้องริวอีก เพื่อนๆเริ่มแกล้งริวหนักขึ้นเรื่อยๆจนถึงขั้นด่าท่อเธอด้วยสารพัดคำ ด้วยเหตุผลนั้นริวจึงตัดสินใจวิ่งออกจากห้องมา

 

สองขาของริวรีบก้าวขึ้นตามขั้นบันได จนมาหยุดที่ประตูบานหนึ่งก่อนที่เธอนั้นจะรีบเปิดมันทันที

 

ฟิ้วววว~~~ แปะ แปะ ซ่า(คิดว่าเสียงฝนเริ่มตกแล้วกระหน่ำลงมานะ)

 

ตอนนี้ตัวของริวนั้นกำลังยืนอยู่กลางสายฝนบนดาดฟ้าของตึกเรียน ริวเดินไปที่รั้วเหล็กกั้นก่อนที่จะปีนข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง(ยังมีที่ยื่นออกมาประมานเกือบๆเมตรสามารถยืนได้)

 

“…” ริวเหม่อมองท้องฟ้ายามมีเม็ดฝนหล่นลงมา สองขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้า

 

ปัง!

 

“ริว!!!! หยุ — !” มาร์คที่เปิดประตูอย่างแรงยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากห้ามเพื่อนรักของตน ก็ได้มีเสียงแทรกขึ้นมาซะก่อน

 

“ลาก่อ — !” ริวหันมายิ้มให้มาร์คเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างของเธอจะตกลงจากตึก4ชั้นสู่พื้นด้านล่าง 

 

‘กรี๊ด!!!!!!!!’

 

‘เห้ย!!! มีคนโดดตึก!!!’

 

‘ตามอาจารย์ดิ๊!!!!!!!’

 

“….” มาร์คยืนนิ่งอยู่กับที่สองขาเริ่มไม่มีแรงยืน ทำให้เธอนั้นทรุดลงไปกับพื้น ภาพของเพื่อนรักกระโดดตึกตายต่อหน้าต่อตายังฉายวนซ้ำอยู่ในหัว น้ำสีใสเริ่มไหลรินออกจากดวงตา

 

“อ้าก!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ตัดจบแบบนี้แหละ ดีลลลลล

 

ไรท์แต่งแนวดราม่าไม่เก่ง ยังไงก็ขออภัยไว้ด้วยถ้าใครไม่ชอบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #21 G11HK416V45 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 11:24

    อยากร้องไห้
    #21
    0
  2. #3 cakeandbook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 13:36
    สำหรับเราดาร์กมากเลย// น้ำตาซึมนิดๆแฮะ
    #3
    1