[Fic My Hero Academia] อดีตนักฆ่าเลือดเย็นกับการเกิดใหม่เป็นฮีโร่

ตอนที่ 5 : บทที่2: โทโดโรกิ บาคุโก และมิโดริยะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    26 ธ.ค. 63

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

[ต่อ]

 

สึมะพาร์ท

 

หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล ผมก็ได้ไปอาศัยอยู่กับไอซาวะ และได้รับเงินมาจากผอ.เนซุทุกเดือน

 

“กลับมาแล้วครับ….” ผมเดินเข้ามาในบ้านก่อนที่จะเดินตรงไปที่ห้องแล้วจะโยนกระเป๋าลงบนเตียง

 

“ไอซาวะซังยังไม่กลับมาเลย…” ผมเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน

 

“ของจะหมดแล้วแฮะ….ออกไปซื้อดีกว่า” ผมตัดสินใจได้ดังนั้นจึงเข้าไปเอากระเป๋าตังค์พร้อมกับเปลี่ยนไปใส่เสื้อฮู้ดสีดำกางเกงขาสั้นสีดำ ก่อนออกก็ไม่ลืมที่จะล็อกบ้าน

 

มินิมาร์ท

 

“ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ” พนักงานส่งยิ้มมาให้ผม ก่อนที่จะกลับไปทำงานของตน

 

“เห้อ….จริงสิ….โอโตซังบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่บาคุโกโดนวิลเลินโคลนจับสินะ….” ผมเดินไปเรื่อยๆ ก็เผลอชนกับใครบางคนจนล้มลง……

 

‘หื้อ!? ไม่เจ็บ…’ ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นก็พบกับเด็กหนุ่มผมสีขาวและแดงอย่างล่ะครึ่ง มีแผลที่ตาซ้ายและมีตาสองสี ทำเอาผมเผลอจ้องอีกฝ่ายจนลืมตัว

 

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เด็กหนุ่มผมสองสีเอ่ยขึ้น ทำให้ผมได้สติรีบพยุงตัวเองให้ยืนดีๆ ก่อนจะโค้งตัวขอโทษ

 

“ขอโทษด้วย….” ผมพูดเสร็จก็ยืนตามเดิม ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังพิจารณาใบหน้าของผมอยู่

 

“อ่ะ….ไม่เป็นไรหรอก ฉัน โทโดโรกิ โชโตะ” เด็กหนุ่มผมสองสีเอ่ยแนะนำตัวกับผม

 

“สึมะ….อาการิยะ สึมะ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง ก่อนที่จะเช็คของที่ซื้อมา

 

“ปีศาจ….สีแดง!?” โทโดโรกิเอ๋ยความหมายของชื่อผมออกมา พร้อมกับทำหน้าแปลกใจ

 

“อื้ม….” ผมพยักหน้าให้ จู่ๆเสียงของโอโตซังก็ดังขึ้น

 

‘สึมะ ดูเหมือนข้าจะมีความทรงจำที่ยังไม่ได้ใส่ไปให้เจ้านะ’ 

 

‘เอ๋!?….' ผมได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งกลับบ้าน ทิ้งให้โทโดโรกิยืนอยู่คนเดียว โทโดโรกิมองแผ่นหลังของอีกคนก่อนที่จะเดินต่อ

 

‘เดี๋ยวถึงบ้านข้าจะส่งความทรงจำที่เหลือให้นะ’ ผมจึงรีบวิ่งกลับบ้านทันที

 

“กลับมาแล้วหรอ อาการิยะ” ไอซาวะที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำเอ่ยทักผม ผมจึงพยักหน้าแล้วเอาของที่ซื้อมาไปไว้ในครัวก่อนที่จะเดินขึ้นห้อง

 

‘โอโตซัง ส่งความทรงจำมาเลยครับ’ โอโตซังขานรับก่อนที่จะส่งความทรงจำไปให้กับสึมะ สึมะค่อยๆหลับตาลง

 

ในความทรงจำของสึมะที่โอโตซังส่งมาคือ ในร่างนี้เขาเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่กำเนิด ก่อนที่จะถูกรับเลี้ยง ในตอนเด็กๆเขามักถูกแกล้งอยู่เสมอ และ…..เขาโดนพ่อแม่ที่รับเลี้ยงทดลองอัตลักษณ์…..จนกระทั่งพวกเขาตาย

 

ไม่นานสึมะก็ลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะลุกขึ้นออกจากห้อง

 

ไรท์พาร์ท

 

ไอซาวะนั่งมองทีวีก่อนที่จะหันไปสนใจผู้มาใหม่อย่าง สึมะ เขากับสึมะอยู่ด้วยกันมาหลายเดือนแล้ว ก็เริ่มใกล้ชิดกันเรื่อยๆ 

 

“ไอซาวะ ผมซื้อของมาเผื่อคุณด้วยอยู่ในตู้เย็นนะครับ” สึมะพูดจบก็เดินขึ้นห้องไปทันที ไอซาวะหันไปมอง โทรศัพท์ตัวเอง ก่อนที่จะหยิบขึ้นมา

 

ทางด้านโทโดโรกิ 

 

โทโดโรกิเดินไปที่สวนสาธารณะก่อนจะเดินไปนั่งตรงที่ชิงช้า โทโดโรกิมองฟ้าสีครามก่อนที่จะนึกถึงคนที่ชนตัวเองไป

 

“อาการิยะ…..สึมะ….” โทโดโรกิพึมพำชื่อของสึมะ 

 

“ปีศาจ…สีแดง…..”

 

วันต่อมา

16:27 น.

ทางด้านสึมะ

 

“ใกล้เวลาแล้วสิ” สึมะรีบวิ่งไปที่ซอยใหญ่ด้านหน้าก็พบกับบาคุโกที่กำลังโดนวิลเลินโคลนโจมตี

 

“พอดีเลย…..” สึมะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็โดนพวกญี่ปุ่นมุงเบียดกัน และเหล่าฮีโร่ก็เริ่มมา

 

‘อย่าพึ่ง…..’ เสียงของโอโตซังดังขึ้น ผมพยักหน้าเบาๆและรอสัญญาณ

 

“คัตจัง!!!!!!!” เสียงของเด็กผู้ชายผมสีสาหร่ายตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งไปหาวิลเลิน

 

‘หมอนั่น….ทำบ้าอะไรวะ’ ผมสบดเบาๆในใจ

 

‘ลงมือได้’ สิ้นเสียงของโอโตซังผมก็พุ่งตัวไปช่วยเด็กผมสาหร่ายกับเจ้าบาคุโกทันที

 

“อ….เอ๋!…./เห้ย!!!!” ทั้งสองอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นร่างของสึมะเข้ามาดึงทั้งสองก่อนที่วิลเลินโคลนจะกระเด็นออกไป

 

“พวกคุณช่วยจับกุมด้วยครับ ก่อนที่มันจะลุกขึ้นมา” สึมะพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาบาคุโก

 

“บาคุโก คัตสึกิ สินะ ส่วนนาย…..” สึมะลากเสียงยาวเพื่อรอคำตอบ

 

“ม…มิโดริยะ อิซึคุครับ!!!” สึมะพยักหน้าก่อนที่จะพูดต่อ

 

“มิโดริยะ ดีมากที่เข้าไปช่วยบาคุโก แต่จะดีกว่านี้ถ้านายไม่วู่วามแบบนั้น ถ้าฉันไม่อยู่นายคงไม่มีลมหายใจแน่ ส่วนบาคุโก นายก็หัดระวังตัวซะบ้าง อีกอย่างมิโดริยะอุตส่าห์ช่วยแต่กลับด่าเนี่ยนะ….บ้าสิ้นดี"

 

“แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันเฟ้ย!!!!!!” บาคุโกตะโกนลั่น ก่อนที่จะปรากฎร่างของออลไมท์

 

“โอ้ว….หนุ่มน้อยอาการิยะ” ออลไมท์เอ่ยทักสึมะ สึมะเห็นว่าออลไมท์มาก็เดินออกไปทันที

 

“ข….ขอบคุณครับ!!!!” มิโดริยะตะโกนขอบคุณสึมะ

 

‘เอ้ะ!?….ลืมถามชื่อเลย!!!!’ มิโดริยะจะหันไปถามสึมะก็ต้องตัดใจ เพราะสึมะหายไปแล้ว

 

‘ชิ!…..หมอนั่น…..’ บาคุโกคิดในใจพรางหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด

 

----------------------------

ตัดจบ แค่ก---

----------------------------

โซนไรท์

 

ไรท์: แหม……สามีอีก 2 คน โผล่แล้วววว

สึมะ: ห้ะ!!!?? สามี!!??

ไรท์: คุกๆๆๆๆๆๆๆ

ไอซาวะ: ศัตรูเพิ่มแฮะ…..

บาคุโก: ใครเป็นสามีเจ้าเตี้ยกัน!!!!;

ไรท์: แกไง!

โทโดโรกิ: เมื่อไหร่ฉันจะโผล่อีก….

ไรท์: ตอนหน้าครับ!!~~~

 

เดี๋ยวจะมีตัวละครocเพิ่มมา

เดี๋ยวตอนหน้าจะมาแนะนำ

แถมภาพออลไมท์กับไอซาวะ

น้อนน่าร้ากกกกก

Cr. พิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #24 Aum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 10:06

    ถ้าเอาออลไมท์เข้าฮาเร็มได้นะ หนูจะเอาเข้า สารภาพตามตรงว่าหนูเป็นคนนึงที่ อืมมม..ว่าไรดี ชอบ? ไม่ๆ ครั่งไคล้ออลไมท์ร่างผอมเลยก็ว่าได้เลยค่าา>\\\< สนใจมาเป็นพ่อหนูมั้ยคะ?...พ่อทูนหัวอ่ะนะ อิอิ>^<

    ถ้าให้จัดอันดับผู้ใหญ่ที่ชอบก็..ขอบอกแค่3อันดับนะคะ

    อันดับ1 ไอซาวะ โชตะ (อีเรเซอร์เฮด)

    อันดับ2 โทชินาริ ยางิ (ออลไมท์)

    อันดับ3 ฮอว์ค (เราไม่รู้ชื่อเฮียฮอว์คอ่ะ)

    I love you ทั้งสามเลยนะคะ>\\\<


    #24
    1
  2. #23 P20028904 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 22:29
    3 คน ก็ดีเอาชินโซไปด้วยน่ะหน้าตาเหมือนไอซาวะมากชอบแมวด้วย
    #23
    2
  3. #22 some-siwarak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 21:50
    ภาพสุดท้ายน่ารักสุดๆไปเลยค่ะ! สนุกกก สู้ๆกับตอนต่อไปนะคะ
    #22
    0