[Fic My Hero Academia] อดีตนักฆ่าเลือดเย็นกับการเกิดใหม่เป็นฮีโร่

ตอนที่ 3 : บทที่1: ไอซาวะ โชตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    26 ธ.ค. 63

“เอาล่ะ….ยื่นมือมาสิ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

[ต่อ]

 

“ปลอดภัยแล้ว หนุ่มน้อย” ร่างสูงใหญ่เจ้าของทรงผมแหกกฎแรงโน้มถ่วงนาม ออลไมท์ เอ่ยขึ้น พร้อมกับลูบหัวของสึมะไปมา

 

‘กึก!’ เสียงของเศษหินต่างๆ หล่นกระทบพื้น ทำให้ออลไมท์รีบหันไปหาต้นเสียงทันที ร่างของวิลเลินอัตลักษณ์หินลุกขึ้นยืน สึมะนั่งมองวิลเลินอย่างใจจดใจจ่อเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

 

“อีเรเซอร์เฮด ฝากเจ้าหนุ่มน้อยที” ออลไมท์พูดขึ้น ทำให้ฮีโร่อีกคนที่มาด้วยนาม อีเรเซอร์เฮด รีบวิ่งมาหาสึมะทันที

 

“เอาล่ะ….ยื่นมือมาสิ” อีเรเซอร์เฮดยื่นมือมาทางสึมะที่นั่งอยู่ ด้วยความกล้าๆกลัวๆ สึมะจึงค่อยๆยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย อีเรเซอร์เฮดเห็นดังนั้น จึงดึงสึมะขึ้นแล้วจับอุ้มท่าเจ้าสาวทันที สึมะสดุ้งเล็กน้อยเพราะตั้งแต่เกิดมา(เมื่อชาติที่แล้ว)ไม่เคยมีใครอุ้มเขาท่านี้มาก่อนเลย

 

“กอดคอฉันไว้….” สึมะทำตามที่อีกฝ่ายบอกเพราะกลัวตก อีเรเซอร์เฮดมองคนที่ตนกำลังอุ้มอยู่พรางยกยิ้มใต้เทปจับกุมที่พันอยู่รอบคอ จนคนอื่นไม่สามารถสังเกตเห็นรอยยิ้มของอีเรเซอร์เฮดได้

 

อีเรเซอร์เฮดอุ้มสึมะออกมาจากที่เกิดเหตุ ก่อนจะฝากคนอื่นช่วยดูแลสึมะต่อส่วนตัวอีเรเซอร์เฮดจะเข้าไปช่วยออลไมท์ที่กำลังสู้กับวิลเลินอยู่

 

หลังจากที่สู้กับวิลเลิน (โทษทีพอดีไรท์รีบ :ไรท์)

 

“555 ปลอดภัยแล้วหนุ่มน้อย” ออลไมท์หัวเราะออกมาพร้อมนั่งลงตรงหน้าสึมะ สึมะมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ออลไมท์ยกยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาให้กับสึมะก่อนที่จะถามคำถาม

 

“เธอชื่ออะไร!?” อีเรเซอร์เฮดเปิดถามเป็นคนแรกก่อนที่จะถอดแว่นของตัวเองออก

 

“สึมะ…..อาการิยะ สึมะ” สึมะตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่มีอารมณ์ใดๆ ออลไมท์และอีเรเซอร์เฮดมองหน้ากันก่อนที่จะถามต่อ

 

“อัตลักษณ์ล่ะ!?” ออลไมท์ถาม

 

“ควบคุม….” สึมะตอบอีกฝ่าย พรางลูบแหวนบนนิ้วกลางข้างซ้ายตัวเอง

 

“ครอบครัวของเธอล่ะ!? หนุ่มน้อยอาการิยะ” สึมะส่ายหน้าเป็นคำตอบอีกครั้ง แต่จู่ๆความทรงจำของเขา(ที่พระเจ้าสร้างขึ้น)ก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วจนทำให้สึมะกุมหัวตัวเองทันที อีเรเซอร์เฮดและออลไมท์อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงรีบพาอีกฝ่ายไปที่โรงพยาบาล

 

ในระหว่างทางที่ไป ความทรงจำก็แล่นเข้ามาเรื่อยๆ

 

ในโลกนี้ สึมะเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่(บุญธรรม)ตายตั้งแต่ 7 ขวบ อัตลักษณ์ ควบคุม โชคดีที่ยังมีบ้านเช่าอยู่และมีเงินใช้อยู่บ้าง แต่ว่าไม่มากพอ เขาเรียนอยู่ที่ xxxx ใกล้ๆกับโรงเรียนของมิโดริยะ และทำงานพาร์ทไทม์เท่าที่จะทำได้ แต่ไม่นานมานี้เขาโดนเจ้าของบ้านไล่ออกมา 

 

หลังจากความทรงจำที่แล่นเข้ามาในหัวของสึมะทั้งหมด สึมะก็สลบไปในทันที

.

.

.

.

.

“อ….อื้อ” สึมะค่อยๆลืมตา พบว่าตัวเองน่าจะอยู่ในโรงพยาบาลจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วหันมองรอบๆห้อง

 

“ตื่นแล้วหรอ….” สึมะหันไปหาต้นเสียง ก็พบกับอีเรเซอร์เฮดที่ไม่ได้ใส่ชุดฮีโร่

 

“ฉัน ไอซาวะ โชตะ จะมาทำหน้าที่ดูแลเธอ” สึมะพยักหน้า ไอซาวะเดินเข้ามานั่งข้างๆเตียงก่อนที่จะมองแหวนบนนิ้วสึมะ

 

“แหวนสวยดีนิ” ไอซาวะเอ่ยขึ้น สึมะมองแหวนของตัวเองก็อดนึกถึง โอโตซังไม่ได้

 

“ขอบคุณ….” สึมะเอ่ยพรางมองหน้าไอซาวะ

 

“เรื่องอะไร?” ไอซาวะเอ่ยถาม

 

“ที่ช่วยผมจากวิลเลิน แถมยังมาดูแลผมอีก”

 

“ที่ช่วยจากวิลเลินมันเป็นหน้าที่ อ้อ….เธอยังไม่มีที่ให้อยู่ใช่ไหม?” สึมะพยักหน้า ไอซาวะคลี่ยิ้บางก่อนที่จะเดินไปหยิบผลไม้

 

“งั้นต่อไปนี้มาอยู่กับฉัน” สึมะรีบหันไปหาไอซาวะทันที ไอซาวะยื่นส้มที่ปลอกเปลือกแล้วให้สึมะ สึมะจึงรับมา

 

“ตกลงใช่ไหม!?” สึมะครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบแล้วนั่งกินส้มนิ่งๆ ไอซาวะมองสึมะที่กำลังกินส้มก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น

 

“เธออายุ 15 สินะ ใกล้จบม.3 แล้วสิ” สึมะพยักหน้า 

 

‘โอโตซังส่งมาตรงเวลาดีจริง’ สึมะคิดในใจก่อนที่จะควบคุมส้มให้ลอยมาในมือตัวเอง

 

“ใกล้จบแล้วสินะ….สนใจต่อ UA ไหม?” ไอซาวะเอ่ยถาม

 

“UA…..น่าสนดี” สึมะนั่งปลอกเปลือกส้ม พรางหันไปมองนอกหน้าต่าง

 

“เดี๋ยวฉันจะไปถาม ผอ. ให้ก็แล้วกัน” พูดจบไอซาวะก็เดินออกไป ทำให้สึมะนั่งกินส้มเงียบๆคนเดียว

 

‘สึมะ…..สึมะ’ จู่ๆก็มีเสียงเข้ามาใรโซนประสาทของสึมะ ทำให้สึมะรู้ทันทีว่าเป็นใคร

 

‘โอโตซัง มีอะไรหรอครับ!?’ 

 

‘แต่จะลองทดสอบว่าติดต่อกับเจ้าได้ไหม ข้าไปล่ะ’

 

‘มาไวไปไวจริงๆ’ สึมะถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง…..อ่า….ของที่จะตามหา…..คืออะไรกันแน่….

 

 

----------------------------------

ตัดจบแบบมีปมอีกเช่นเคย

แค่ก----

----------------------------------

โซนไรท์

 

ไรท์: ไอซาวะโดนตกรึยังนะ!?

ไอซาวะ: ยัง…..

ไรท์: ยังไม่โดน!!

ไอซาวะ: ยังไม่รู้…..

ไรท์/สึมะ/โอโตซัง: ………

 

ถ้ามันสั้นไปก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

ไอซาวะยังไม่โดนตกครับ หุๆๆๆ 

ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ

คอมเม้นกันด้วยเด้ออออออออออออ

ผมว่าจะเปลี่ยนปก

รอก่อนนะครับบบบบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #21 อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:07
    ค่อยๆเป็นค่อยๆไปอย่าใจร้อนนะคุมพรี่!55555
    #21
    1
  2. #9 pitchypai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 05:05

    รอน้าา

    #9
    0
  3. #7 nathfon96 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 18:13

    น่าสนุก รอตอนต่อไป
    #7
    0
  4. #6 montida2404 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 12:47
    ติดต๊ามมม
    #6
    0