[Fic My Hero Academia] อดีตนักฆ่าเลือดเย็นกับการเกิดใหม่เป็นฮีโร่

ตอนที่ 13 : บทที่6: คาบฮีโร่(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    28 ธ.ค. 63

‘ผมเกลียดคุณทันไหมออลไมท์’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พาร์ทสึมะ

 

“...”

 

“…”

 

“…”

 

ครับ……ตอนนี้ผมกำลังโดนจ้องหน้าจากผู้ปกครองของผมอยู่ที่หน้าบ้านของยามาดะซัง…

 

“Hey hey จะStaring faceกันอีกนานไหม?” ยามาดะซังที่มาเริ่มทนกับการรอผมและไอซาวะซังจ้องหน้ากันไม่ได้ก็พูดขัดขึ้นมา

 

“สึมะ ไปกับฉัน” ไอซาวะซังหันไปมองยามาดะซัง ก่อนที่จะกลับมาสนใจผมต่อ

 

“ผมไปกับยามาดะซังดีกว่าครับ” ผมปฏิเสธไอซาวะซังทันที และกำลังเดินไปที่รถของยามาดะซังแต่กลับถูกมือหนาจับไว้ก่อน

 

“……สึมะ! เธอไปกับโชตะเถอะ!” ยามาดะซังกล่าวตัดปัญหา แล้วขึ้นรถออกตัวไปทันที

 

‘……..ไม่ถามความสมัครใจผมเล๊ย!!’ ผมได้แต่กรีดร้องในใจ

 

พรึ่บ!

 

จู่ๆมือทั้งสองข้างของไอซาวะซังก็ช้อนตัวผมขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ด้วยความที่ผมไม่ได้ตั้งตัวจึงทำให้กลัวตกรีบเอาแขนกอดคอไอซาวะซังไว้ทันที

 

“อ….ไอซาวะซัง!!” ผมที่ตั้งสติได้ก็เริ่มดิ้นภายในอ้อมแขนของไอซาวะซัง

 

“หยุดดิ้นซะ ตอนนี้จะสายแล้ว” ไอซาวะซังกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นั่นทำให้ผมหยุดดิ้น ก่อนที่ไอซาวะซังจะเดินไปที่รถ(แท็กซี่)เพื่อที่จะไปโรงเรียน

 

พาร์ทไรท์ 

 

ช่วงคาบเช้านั้นสึมะไม่มีสมาธิที่จะเรียนเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ยังทำตัวให้ปกติที่สุดจนเวลาล่วงเลยมาถึงพักกลางวัน ตัวของสึมะโดนอุรารากะพ่วงด้วยอีดะและมิโดริยะ ลากมาที่โรงอาหารด้วยกัน

 

“อาการิยะคุง! เมื่อเช้านายเป็นอะไรรึเปล่า?” มิโดริยะที่สังเกตเพื่อนตัวน้อย(ต่างกันแค่ไม่กี่เซนเอง!!!:สึมะ)เหม่อตั้งแต่คาบแรกยันคาบที่สามก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง(อย่าจิ้นค่ะ:ไรท์)

 

“ก็….เปล่านิ…” สึมะตอบมิโดริยะแบบปัดๆ แล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าตนต่อ

 

“แต่เมื่อเช้านายเหม่อตั้งแต่คาบแรกยันคาบที่สามเลยนะ ตอนฉันเรียกนาย นายยังไม่ได้ยินเลย” อีดะกล่าวด้วยท่าทางเหมือนหุ่นยนต์

 

“พวกฉันเป็นห่วงเธอนะ อาการิยะจัง” อุรารากะพูดเสริม สึมะจึงส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร ทั้งสามหน่อจึงไม่ถามต่อและรีบจัดการกับอาหารของตนทันที

 

ช่วงบ่าย(คาบฮีโร่)

 

เมื่อหมดเวลาพักกลางวันก็เข้าสู่คาบฮีโร่ที่ใครๆก็อยากเรียน(ยกเว้นสึมะไว้ล่ะกัน:ไรท์)ในช่วงบ่าย

 

“ฉันคนนี้…..สามารถเปิดประตูแบบคนธรรมดาได้แล้ว!” ออลไมท์เปิดประตูเข้ามาอย่างอลังการ

 

“ออลไมท์มาสอนที่นี่จริงๆด้วย!” ทุกคนในห้อง(ยกเว้นสึมะ)ก็เริ่มพูดคุยถึงออลไมท์

 

“อ่ะแฮ่ม! ฉันจะมาเป็นอาจารย์สอนในคาบเรียนฮีโร่นะ เดี๋ยวพวกเธอไปเปลี่ยนชุดแล้วไปรวมตัวที่สนามเบต้านะ” ออลไมท์

 

“เปลี่ยนชุดหรอครับ?” อีดะเอ่ยขึ้นมา

 

“ชุดนี่ไงล่ะ!!” พอออลไมท์พูดจบก็กดรีโมท ทำให้ข้างๆผนังห้องมีตู้จัดเก็บชุดฮีโร่ของแต่ละคนออกมา(เปลืองงบประมาณดีแท้:สึมะ)

 

“นี่คือชุดคอสตูมของพวกเธอยังไงล่ะ! ตอนสอบเข้าทางUAได้ส่งแบบสอบถามและให้พวกเธอออกแบบชุดคอสตูมด้วย ซึ่งนี่คือชุดที่สร้างขึ้นมา เอาล่ะ!รีบๆเปลี่ยนด้วยล่ะ!” ออลไมท์กล่าวจบก็บอกให้เหล่านักเรียนรีบๆเปลี่ยนชุด สึมะจึงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบชุดคอสตูมของตนเพื่อที่จะนำไปเปลี่ยนที่ห้องเปลี่ยนชุด

 

×สนามเบต้า× 

 

หลังจากที่ทุกคนเปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินมารวมที่สนามเบต้ากันทันที รวมถึงสึมะด้วยเช่นกัน

 

 

(*เนื่องจากอัตลักษณ์ของสึมะยังปรากฏมาไม่หมด ชุดของสึมะจึงไม่เน้นอะไรมากนัก ส่วนมากจะเสริมพลังกายให้ดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้บดบังใช้อัตลักษณ์ควบคุมธาตุของสึมะ ที่เน้นพลังกายเพราะในตอนนี้สึมะมีร่างกายที่บอบบางกว่าในอดีตจึงทำให้มีแรงกายน้อยลงมาตามลำดับ จึงต้องออกแบบคอสตูมเพื่อที่จะเสริมจุดอ่อนในข้อนี้)

 

“ชุดของอาการิยะจังให้ความรู้สึกเหมือนนักเดินทางหรือไม่ก็พวกทหารฝึกหัดในหนังแฟนตาซีเลย เกโระ” สึยุพูดขึ้น

 

“อัตลักษณ์ของอาการิยะซังคือควบคุมธาตุไม่ใช่หรอคะ? แต่ทำไมถึงมีแต่พวกเสริมกำลังกายล่ะ?” ยาโอโมโมะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

 

“อัตลักษณ์ควบคุมธาตุของฉันไม่ต้องการอุปกรณ์เสริมหรอก ส่วนที่เน้นกำลังกายก็แค่อุดจุดอ่อนของฉันก็แค่นั้น” สึมะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนที่ออลไมท์จะอธิบายเรื่องการทดสอบในครั้งนี้ 

 

การทดสอบในครั้งนี้คือจะให้เก็บกู้ระเบิดนิวเคลียร์(ปลอม)ภายในตึก ซึ่งจะแบ่งเป็น2ฝ่ายคือ ฮีโร่และวิลเลิน ฝ่ายละ2คน ฝ่ายคู่ที่เป็นฮีโร่จะต้องจับกุมวิลเลินหรือแตะนิวเคลียร์ให้ได้ภายในเวลาที่กำหนดก็ถือว่าชนะ ส่วนฝ่ายวิลเลินจะต้องปกป้องนิวเคลียร์และจับกุมฮีโร่ให้ได้จึงจะชนะ

 

‘ฝั่งฮีโร่เหมือนจะต้องไปช่วยประชาชนแล้วก็จับกุมวิลเลินให้ได้ ส่วนฝั่งวิลเลินก็เหมือนต้องปกป้องประชาชนพร้อมกับต่อสู้เพื่อจับกุมวิลเลินไปด้วย….มันก็ดีอยู่หรอกแต่ทำไมต้องเป็นระเบิดนิวเคลียร์•-• วิลเลินบ้านไหนเขาจะเอานิวเคลียร์มาว่ะ’ สึมะคิดในใจ พรางยืนมองเพื่อนๆที่ยืนกับคู่ตัวเองส่วนสึมะน่ะหรอ? ‘เศษ’ครับ

 

“หนุ่มน้อยอาการิยะเป็นเศษสินะ” ออลไมท์พูดขึ้น แล้วค่อยๆหันไปสึมะที่ยืนห่างจากเด็กๆในห้องa 

 

“งั้นหนุ่มน้อยอาการิยะสู้กับฉันแล้วกัน” ออลไมท์พูดด้วยรอยยิ้มต่างกันกับเด็กห้องaที่ทำหน้าตกใจในสิ่งที่ออลไมท์พูด

 

“เดี๋ยวสิครับ!! สู้กับออลไมท์เนี่ยอาการิยะจะไม่รับศึกหนักไปหรอครับ!” คามินาริเอ่ยถามขึ้น เพราะกลัวว่าเพื่อนตัวน้อยของตนจะสู้ออลไมท์ไม่ได้แล้วบาดเจ็บหนักเอา

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเคยสู้กับออลไมท์แล้วครั้งหนึ่ง” สึมะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆผิดกับเหล่าเพื่อนๆที่ทำหน้าเหมือนกับไม่เชื่อว่าสึมะเคยสู้กับออลไมท์มาแล้ว

 

“แต่ครั้งนั้นฉันชนะนะ! 5555+” ออลไมท์กล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลก

 

“แค่ฟลุคต่างหาก!” ‘ผมเกลียดคุณทันไหมออลไมท์’ สึมะคิดในใจ

 

“อ่าๆ เอาล่ะๆมาเริ่มการทดสอบกันเถอะ…..” หลังจากนั้นสึมะก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก แถมยังเดินไปรอในห้องจอมอนิเตอร์ก่อนเพื่อนๆอีกด้วย ไม่นานสึมะก็ตัดสินใจยืนหลับอยู่ในห้องนั้น

 

*・゚゚・*:.。..。.:*゚:*:✼✿

โซนไรท์

✿✼:*゚:.。..。.:*・゚゚・*

ไรท์: ไรท์หายดีแล้วจ้าาาาา มาอัพให้ดึกหน่อยเพราะอยู่ดีๆสมองมันก็แล่น(เอ้ะ!? มีสมองด้วยหรอ) 

 

ไรท์: ขอบคุณที่ติดตามกันนะครับ~~ สามารถส่งแฟนอาร์ตหรือรูปภาพต่างๆมาได้ที่

FB: Zariv'v Diary'y 

ไอจี: belphegorzariv07 

อีเมล์: aizawahiroshi704@gmail.com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #86 2204857k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2564 / 17:21
    ยืนหลับเลยเหลอ
    #86
    0
  2. #85 Noey1891 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 18:08

    สนุกมากค่าา
    #85
    0
  3. #81 prajaree2003 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 20:11

    รักษาสุขภาพด้วยนร้าา
    #81
    0