[Fic My Hero Academia] อดีตนักฆ่าเลือดเย็นกับการเกิดใหม่เป็นฮีโร่

ตอนที่ 11 : Special episode (Christmas day): คริสต์มาสนี้ของฉันและเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    25 ธ.ค. 63

Special episode

(Christmas day)

 

คริสต์มาสนี้ของฉันและเธอ

“(…?)จัง นี่คือชีวิตเรา เราจะไปแคร์สิ่งที่คนอื่นดูถูกหรือเหยียดหยามเราทำไมล่ะ ขอแค่เราเป็นตัวของเราเองแค่นั้นก็พอแล้ว” 

อ่านก่อน****

ตอนพิเศษนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด

— ตอนนี้สึมะจะอยู่ปี3แล้วนะครับ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

×ในตัวเมือง×

17:23 น.

 

ร่างของชายหนุ่มผมสีรัตติกาลแทรมแดงยืนอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง นัยน์ตาสองสีกวาดมองรอบๆเพื่อหาใครสักคนที่ตนรออยู่ จนไปสะดุดกับชายหนุ่มผมสีทองออกไปทางเข้มๆ ปีกสีแดงเลือดกลางหลัง

 

“เคย์จัง!!!!” สึมะวิ่งเข้าไปหาอีกคนที่เหมือนจะยืนมองหาตนเหมือนกัน

 

“สึมะจัง” ฮอร์ค หรือ ทาคามิ เคย์โกะ ผู้เป็นเจ้าของปีกสีเลือดหันไปหาสึมะที่วิ่งมา

 

“ไปกันเถอะ!” สึมะเข้าไปจับมือของฮอร์ค ก่อนที่จะเดินนำไปยังจุดมุ่งหมายที่เขาสองคนต้องการ

 

×ห้าง*****×

17:38 น.

 

ภายในห้างตกแต่งด้วยอุปกรณ์ต่างๆจนลายตา และตรงใจกลางของห้างยังมีต้นคริสต์มาสตั้งอยู่ด้วย

 

‘แกรๆ นั่นฮีโร่ฮอร์คป่ะ!?’

 

‘อร้ายๆ!! ฮอร์คล่ะ!!’

 

‘ใครเดินกับฮอร์คว่ะ? เดี๋ยวนะ!?…’

 

‘เด็กUAป่ะ!? น่าจะชื่อ อาการิยะ สึมะ ที่อยู่ปี 3 ใช่ไหม?’

 

‘จับมือกันด้วย~~’

 

‘อี๋~~ ไม่น่าเชื่อว่าฮอร์คจะเดินจับมือกับเด็กหน้าจืดๆ’

 

‘คู่เกย์ล่ะ น่าขยะแขยง’

 

‘คู่นี้น่ารักจัง’

 

เสียงวิจารณ์ต่างๆนาๆเริ่มดังขึ้น บางคนก็ชื่นชมฮอร์คกับสึมะ บางคนก็เหยียดเพศ แต่ไม่ว่ายังไงสึมะก็ไม่เคยสนใจคนรอบข้างอยู่แล้ว สึมะหันไปมองอีกคนที่สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

 

“เคย์จัง อย่าสนใจคนรอบข้างเลย” สึมะจับมือของฮอร์คให้แน่นขึ้นเพื่อเตือนสติอีกฝ่าย ฮอร์คพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนที่จะกลับมายิ้มอีกครั้ง

 

“นั่นสินะ ว่าแต่ไปไหนกันก่อนล่ะ?” ฮอร์คเอ่ยถามคนตัวเล็ก แล้วหันไปมองรอบๆ เพราะวันนี้เป็นวันคริสต์มาสคนจึงเยอะเป็นพิเศษ

 

“ไปเล่นตู้เกมกันก่อนดีกว่า~” ตัดสินใจได้ดังนั้น สึมะจึงจัดการพา(ลาก)ฮอร์คไปที่โซนเกมทันที

 

×โซนเกม×

 

ตอนนี้สึมะกำลังนำเงิน(ของฮอร์ค)ไปแลกเหรียญเพื่อที่จะมาหยอดเล่นตู้เกมต่างๆ(เงินป๋ม~~~~:ฮอร์ค)

 

เกร้ง! เกร้ง! 

 

สึมะหยอดเหรียญลงไปในตู้เกมยิงปืนที่เล่นประจำ ก่อนที่จะหยิบปืนพก(ปลอม)ขึ้นมาเตรียมท่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสึมะเก่งการยิงปืนแค่ไหน(นักฆ่าเก่านะเฮ้ย!!:ไรท์) 

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! แกร้ก!

 

ถึงแม้มันจะเป็นเกมยิงปืน(ให้โดนเป้าครบ10นัด) อย่างน้อยเด็กม.ปลายอย่างสึมะก็น่าจะพลาดสักนัด2นัด…… แต่มันไม่ใช่อย่างที่ฮอร์คคิด มันกลับเข้าทุกนัดแถมยังไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ…..

 

‘แม่นกว่าฮีโร่บางคนที่เก่งยิงปืนอีก’ ฮอร์คคิด

 

“เคย์จัง!~ ไปคีบตุ๊กตากันดีกว่า~” สึมะวางปืนลง แล้ววิ่งไปกอดแขนฮอร์คทันที

 

“อื้อ!” ‘ต่างกันกับเมื่อกี้ลิบลับ’ ฮอร์คคิด

 

18:26 น.

 

หลังจากที่ทั้งสองเล่นเกมเสร็จก็พากันเดินดูของต่างๆภายในห้างจนเวลาล่วงเลยมาเกือบชั่วโมง

 

“ไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า ไปไหมสึมะจัง?” ฮอร์คที่เห็นอีกคนเริ่มเบื่อห้างจึงตัดสินใจชวนอีกฝ่ายไปเดินเล่นข้างนอก

 

“ไปสิ!” สึมะตอบตกลงทันที ทั้งสองจึงพากันไปเดินเล่นข้างนอกห้าง

 

19:36 น.

 

“ใกล้ 2 ทุ่มแล้วสิ…..” สึมะมองนาฬิกาในโทรศัพท์ ก่อนที่จะเงยหน้ามองใบหน้าของฮอร์คที่ตอนนี้กอดเขาอยู่ด้านหลัง

 

“นี่…..สึมะจัง” ฮอร์คเอ่ยชื่อสึมะออกมาเบาๆ พร้อมกับกอดแน่นขึ้นมานิดหน่อย

 

“?”

 

“รักฉันไหม?”

 

“รักสิ”

 

“มากไหม?”

 

“มากที่สุดเลยล่ะ”

 

“แล้ว….เวลาที่อยู่กับฉันแล้วโดนพวกแฟนคลับฉันต่อว่าเนี่ย….เธอรู้สึกยังไงหรอ?”

 

“ก็รู้สึกเฉยๆกับคำพูดเหล่านั้นนะ”

 

“เพราะอะไรล่ะ?”

 

“เคย์จัง นี่คือชีวิตเรา เราจะไปแคร์สิ่งที่คนอื่นดูถูกหรือเหยียดหยามเราทำไมล่ะ ขอแค่เราเป็นตัวของเราเองแค่นั้นก็พอแล้ว” 

 

“…..” ฮอร์คเงียบไปสักพัก พรางกระชับกอดสึมะให้แนบตัวเอง สึมะมองการกระทำของฮอร์คอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะหยิบอะไรสักอย่างออกจากกระเป๋าสะพาย เมื่อเปิดมันฮอร์คถึงกับพูดไม่ออก

 

“สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะครับ พ่อไก่แดง” สิ่งที่อยู่ในมือของสึมะคือแหวนสองวงที่สำหรับคนอื่นดูเหมือนไม่มีค่าอะไรแต่สำหรับฮอร์คและสึมะ มันคือจุดเริ่มต้นใหม่ของทั้งสองคน

 

“ขอบคุณ แล้วก็ฉันไม่ใช่ไก่แดงสักหน่อย”

 

“5555+”

 

*・゚゚・*:.。..。.:*゚:*:✼✿

โซนไรท์

✿✼:*゚:.。..。.:*・゚゚・*

ไรท์: จบกันไปแล้วกับตอนพิเศษ พอดีใกล้วันเกิดตาไก่แดง เลยสุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าให้นางครับ

 

ไรท์: สามารถติดตามผลงานของไรท์ได้ที่

ไรท์: วันนี้ก็ขอตัวลาไปก่อน บายยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น