[Fic My Hero Academia] อดีตนักฆ่าเลือดเย็นกับการเกิดใหม่เป็นฮีโร่

ตอนที่ 1 : บทนำ: อสุราสีเลือดผู้อ่อนโยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    26 ธ.ค. 63

‘มีเกิด ย่อมมีดับ’

นั่นคือสิ่งที่ผมคิด….

แต่ว่า

‘การดับ ก็ย่อมมีเกิดเช่นกัน’

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

สวัสดีครับ ผม อาการิยะ สึมะ อายุ 38 ปีครับ แถมยังโสดด้วยนะTvT เป็นนักฆ่า ถ้าจะถามว่าทำไมถึงเป็นนักฆ่าล่ะก็…….ความลับครับ;) และผมก็เป็นคนญี่ปุ่น-อิตาลี 

 

“สึมะ เมื่อไหร่นายจะมีความรักกับเขาสักที” เซน ยูโตะ เพื่อนสนิทตั้งแต่ม.ปลาย จนตอนนี้ยังติดต่อกันอยู่ เอ่ยถามผม

 

“เรื่องของฉันน่า ยู” ผมตอบแบบปัดๆ ถ้าขืนมีแฟนไป เวลาโดนตามล่าก็จะลำบากน่ะสิ

 

“หน้าตาก็ดี รวยก็รวย มีดีแทบทุกด้าน ไหงโสดแบบนี้ล่ะ” เซนส่ายหัวเบาๆกับการที่เพื่อนของตนไม่รู้จักความรักเอาซะเลย

 

หลังจากนั้นผมก็นั่งคุยกับเซนจนถึงบ่าย ผมจึงขอตัวกลับก่อนเพราะว่าเดี๋ยวเจ้าโซระ(แมวดำของสึมะ)มันจะงอล 

 

 

คอนโดของสึมะ ×-

 

ผมพาร่างของผมขึ้นไปยังห้องพัก ผมไขกุญแจเข้าไปในห้องก่อนที่จะเดินไปที่เตียงที่มีโซระนอนอยู่

 

“โซระ พ่อกลับมาแล้วครับ” ผมรีบเข้าไปอุ้มโซระทันที

 

“เหมี้ยวววว” โซระส่งเสียงร้องตอบ แล้วซุกอกผมก่อนที่หลับไป

 

“หึ….” ผมวางเจ้าโซระลงก่อนที่จะจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าครัวไปเพื่อทำอาหาร

 

‘ตื้ด….ตื้ด….’ 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมจึงวางมีดที่กำลังหั่นผักแล้วเดินตรงไปรับโทรศัพท์

 

“ฮัลโหลครับ อาการิยะ สึมะ รับสายครับ”

 

[อาการิยะ สึมะ……] เสียงทุ้มต่ำแต่กลับนุ่มนวลของปลายสาย กล่าวชื่อของผม

 

‘ไม่ทราบว่าใครครับ?’

 

[อาการิยะ สึ---…..] ยังไม่ทันทีอีกฝ่ายจะพูดจบ ร่างของผมก็ไม่มีแรงที่จะยืน จึงล้มลงและสลบไปในทันที

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“หนุ่มน้อย…..”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ตื่นได้แล้ว….สึมะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชื่อของร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนของตน

 

‘ที่ไหน!?….’ นี้คือคำแรกที่อยู่ในหัวของผม หลังจากตื่นขึ้น

 

“ห้องข้าเอง” ผมหันไปมองเจ้าของเสียง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ ผิวขาว ดูน่าดึงดูด สูงประมาณ180+ ผมสีดำสนิท ตาสีโลหิต

 

‘ใครกัน!?…’ ผมลุกขึ้นนั่งหันมองรอบๆห้องที่ตบแต่งอย่างเรียบง่าย สีขาวสะอาด ต่างกันกับสีผมของเจ้าของห้องลิบลับ

 

“ข้าคือ พระเจ้า ชื่อว่า โอโตคุระสึ พอดีว่าข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าทำ” โอโตซังเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมานั่งที่ขอบเตียง

 

“เรื่องที่ว่าคืออะไรหรอครับ!?” ผมเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยราวกับไม่มีอารมณ์

 

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้…..ข้าชอบตอนเจ้ายิ้ม” โอโตซังยิ้ม ก่อนที่จะเอามีมาลูบหน้าผม

 

“ครับ….ว่าแต่โอโตซังมีอะไรให้ทำล่ะครับ” ผมพูดพรางให้อีกฝ่ายลูบหน้าไป ถ้าเป็นคนอื่นเขาปัดมือออกไปแล้ว แต่กับคนนี้ ผมกลับอยากให้เขาลูบเยอะๆ

 

“ตามหาของในโลกโลกหนึ่ง” โอโตซังเอามือของเขามาจับมือผม

 

“ของ…อะไรหรอครับ!?” ผมเอียงคออย่างสงสัย

 

“เมื่อถึงเวลาเดี๋ยวเจ้าก็รู้….” โอโตซังลูบมือผมก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่าง

 

‘หือ!?….แหวน!?’ ผมคิดในใจ พรางมองของในมืออีกฝ่าย

 

“ข้าให้แหวนนี้ เก็บไว้” โอโตซังพูดจบ ก็นำแหวนมาสวมที่นิ้วกลางข้างซ้าย มันเป็นแหวนสีเงินเงางาม อัญมณีสีนิลแต่กลับมีอัญมณีสีเลือดซ่อนอยู่ด้านใน

 

‘เอ๋!?….ให้เรา!?’ ผมคิดอยู่ในใจ พรางลูบแหวนที่อยู่ตรงนิ้วกลางด้านซ้ายของตนเอง

 

“ใช่ ข้าให้….เอาล่ะได้เวลาขอพรแล้ว” โอโตซังยื่นมือมาลูบหัวผมเบาๆ

 

“อ่า…..ขอถามอะไรก่อนได้ไหมครับ?” ผมจับมือโอโตซังไว้ก่อนที่จะสบตาสีเลือดของอีกฝ่าย

 

“ว่ามาสิ….”

 

“โลกที่ผมจะไป….คือโลกอะไรครับ?” 

 

“โลกที่เจ้าจะต้องไปคือ ‘My Hero Academia’ โลกนั้นจะมีคนที่สามารถใช้อัตลักษณ์ได้ และถ้าจะถามว่าอัตลักษณ์คืออะไร ข้าจะอธิบายสั้นๆว่า อัตลักษณ์คือพลังพิเศษที่มีมาตั้งแต่กำเนิดโดยที่ 80% ของประชากร จะมีพลังพิเศษและมีส่วนน้อยที่จะไร้อัตลักษณ์ และที่โลกนั้นมีการแบ่งแยกอยู่สองฝ่าย คือ ‘ฮีโร่’ และ ‘วิลเลิน’ ฮีโร่คือคนที่คอยช่วยเหลือประชาชนให้ปลอดภัยจากสถานะการณ์ต่างๆและเป็นอาชีพที่ทุกคนใฝ่ฝัน แต่วิลเลินนั้นจะทำตรงกันข้าม สร้างความวุ่นวายอย่างมากให้กับบ้านเมือง” โอโตซังอธิบายสรุปให้ผมฟังก่อนที่ลูบริมฝีปากของผมเบาๆ

 

“อ่า……ดูท่าจะยากนะครับ” ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ 

 

“เอาล่ะมาขอพรกัน” 

 

“1. ขอให้ผมสามารถใช้พลังพิเศษเกี่ยวกับธาตุต่างๆ ทุกธาตุ และสามารถใช้พลังของสัตว์ในตำนานได้

 

2. ขอให้ผมมีพลังรักษาเท่าไหนก็ได้แล้วแต่โอโตซังเลยครับ

 

3. ขอให้ผมมีพลังที่เหมือนกับริมุรุ เทมเพสต์ 

 

4. ขอให้มีช่องว่างระหว่างมิติที่ใช้เก็บของได้ไม่จำกัดและสามารถนำออกมาใช้ได้” โอโตซังพยักหน้ารับ

 

“ข้ามีพรพิเศษให้ด้วย

ข้อ1 เจ้าจะสามารถชุบชีวิตคนได้ไม่เกิน5คน และต้องแลกกับการนอนหลับ

 

ข้อ2 ข้าขอให้เจ้า มีหน้าตาที่งดงามราวกับนางฟ้า มีน้ำเสียงที่หวาน มีร่างกายคล้ายสตรี 

 

ข้อ3 ข้าจะให้เจ้ามีพลังที่คล้ายกับโอคุมุระ ริน และ มีพลังอีกแต่มันจะปรากฏตามการเวลา

 

ข้อ4 ข้อให้เจ้ามีเสน่ห์ดึงดูดคนรอบข้าง(โดยเฉพาะผู้ชาย)” โอโตซังมองผมและลูบริมฝีปากของผมไปมา

 

“จะส่งผมไปเลยใช่ไหมครับ” ผมเอ่ยถามออกไป

 

“อื้ม หลับตาสิ” โอโตซังพูดจบ ผมก็หลับตาลงและรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาโดนที่ปากของผม ก่อนที่สติของผมจะดับลง

 

‘ขอให้โชคดี สึมะของข้า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กึก! ตึง!

เสียงคล้ายมีคนต่อสู้กัน ทำให้ผมลืมตาขึ้นมอง ทำให้เจอกับชายร่างใหญ่ที่สวมเสื้อสีขาวรัดแน่น ผมสีเหลืองแหกกฎแรงโน้มถ่วงกับรอยยิ้มอันแสบตา

 

“ปลอดภัยแล้ว หนุ่มน้อย”

 

 

-------------------------------

ตัดจบแบบละคนไทย

แค่ก--//โดนรีดตบ

-------------------------------

 

โซนไรท์

 

ไรท์: แหม…..คุณโอโตล่ะก็….แอบจูบสึมะซังหรอคะ?

โอโตซัง: ข้าป่าว---

ไรท์: แน่ใจ๊????

โอโตซัง: แน่!!!!!

สึมะ: นี่ไรท์….

ไรท์: หือ!?ว่า?

สึมะ: ไอ้คนทรงผมแหกกฎแรงโน้มถ่วงเนี่ย ใคร!?

ไรท์: ไปถามรีดเอาดิ

ยู: แงงงงง สึมะทิ้งเค้าแล้ว!!!!

สึมะ: ไอ้ขี้แย!!!! หยุดร้อง!!!!!

 

วันนี้ไรท์ก็มาแบบเบาๆ ไม่แรงมาก แต่งตอนดึกก็งี้แหละ อาจจะมีคำผิดไปบ้างก็ขออภัย

เจอกันตอนหน้า บายยยยยย

 

 

ภาพน้อง โซระ

รู้เลยว่าทำไมสึมะถึงติดนาง(ฮ่า)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

92 ความคิดเห็น

  1. #8 pitchypai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 05:02

    ชอบมากๆค่ะ

    #8
    0
  2. #3 callmeGALALOBB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:48
    น้องงงง น้องโดนแต๊ะอั๋ง!! โดนมุ้ๆไปแล้ว!! แง น่าติดตามมากค่ะ แต่อยากให้ไรท์อธิบายเรื่องพลังเพิ่มนิดหน่อย เพราะไม่รู้จักตัวละครที่พูดถึง;—;
    #3
    1
  3. #2 P20028904 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 22:59

    น่ารักจังเลย
    #2
    1
    • #2-1 อะไรๆก็เกิดขึ้นได้(จากตอนที่ 1)
      5 สิงหาคม 2563 / 19:01

      น้องงงงงโอ๊ยใจฉันอะเฮือกกกกคุณจะทำแบบนี้กะน้องบ่อได๊เพราะมันจะทำให้อิรีดคนนี้กะอักเลือดดดด
      #2-1