Miracle.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 321 Views

  • 4 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    321

ตอนที่ 9 : จุดเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

       
       .....หลายวันต่อมา เช้าที่สดใส.....

   เสียงโทรศัพท์ของพีชดังขึ้น จาดาด่าด้า จาด้าด่า 

    พีช

      ''งื้มมมม ใครโทรมาอะไรแต่เช้าเนี่ย'' บ่นพึมพำ พีชเอามือไปคลำหาโทรศัพท์ กดรับ แล้วเอาโทรศัพท์มาวางที่หูโดยไม่ถือโทรศัพท์

      ''ฮัลโหล...สวัสดีคร้าบบ- -''พูดไปแต่ตายังหลับอยู่

      ''ฮะ ฮัลโหลพีช เราน้ำแร่นะ''

      ...''ห๊ะ น้ำแร่เองหรอ มีอะไรรึป่าว'' ลุกขึ้นมานั่งทันที

      ''ชะ ใช่ แล้วทำไมต้องตกใจด้วยเนี่ย เราก็ดันตกใจไปด้วยเลย- -''

      ''อะ ขอโทษ ขอโทษ แล้วโทรมามีอะไรหรอ''

      ''ดูในเมสเสจที่เราส่งไปสิ พีชอาจจะสนใจแล้วลงแข่งก็ได้''

      ''อืม ได้ๆแปบนะ '' พีชเปิดไปที่เมสเสจ แล้วดูลิงค์ที่น้ำแร่ส่งมาให้ พีชอ่านในใจ
 my sweetmeat(ชื่อรายการ)
...รายการทำขนมหวานที่จะทำให้คุณได้ลองสิ่งใหม่ๆคิดค้นเมนูใหม่และสร้างสรรค์ขนมหวานในแบบที่เป็นตัวคุณ รับผู้เข้าแข่งขันเพียง500ท่านเท่านั้น!!! โดยการแข่งขันจะเริ่มขึ้นในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2562 ที่จะถึงเร็วๆนี้ โดยกติกามีอยู่ว่า ผู้เข้าแข่งขันท่านใดแพ้เราจะคัดออกทันที เราแบ่งเป็นทั้งหมด7รอบ รอบที่1จะคัดออก200ท่าน และเหลือเพียง300ท่านเท่านั้น รอบที่2คัดออก150ท่าน รอบที่3จะคัดออก75ท่าน ในรอบนี้จะคัดออก75ท่าน ในรอบที่4ก็จะเหลือเพียงแค่75ท่าน ในรอบที่5จะเหลือเพียงแค่30ท่าน รอบที่6เหลือเพียง11ท่าน และในรอบที่7ที่เป็นรอบ Final จะเหลือเพียงแค่3ท่านเท่านั้น โดยผู้ชนะจะมีเพียง2ท่าน ที่จะได้ไปศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศษเป็นระยะเวลา 1 เดือน และได้ทุนการศึกษาต่อคนละ 500,000 บาท ..... พีชอ่านจบ

   น้ำแร่

      ''เป็นไงบ้างพีช สนใจรึเปล่า''

   พีช

      ''โห้ววว น้ำแร่เป็นรายการที่น่าสนใจมากเลย แถมยังตอบโจทย์กับความฝันเราด้วยอะ เหมือนน้ำแร่รู้เลยว่าเราอยากทำอะไร ฮาๆๆๆ''

   น้ำแร่

       ''รู้สิๆ ก็เมื่อวานก่อนนู้นๆอะ หลายวันแล้วละ พิมขวัญเคยบอกเราว่าพีชมีความฝันแบบนี้แบบนี้นะ ไรงี้อะ เราถึงรู้เลยนะ ว่าลึกๆแล้วพีชคงสำคัญกับพิมขวัญมากๆเลยอะ'' 

   พีช 

      ''ฮ่าๆๆ ไอพิมมันก็อย่างงี้แหละ ใส่ใจรายละเอียดเห็นมันเป็นคนอย่างงั้น แต่ลึกๆแล้วมันนิสัยดีมาเลยนะ อะๆเอาเป็นว่าเราไปคุยรายละเอียดกันที่ ม. ต่อดีกว่าเนาะ ''พีชทำท่าจะวางสาย

   น้ำแร่

      ''เดี๋ยวๆๆ พีช กรอกใบสมัครลงในลิงค์ก่อน ก่อนที่มันจะเต็ม เร็วๆเลย''

   พีช 

      ''โอะๆ จริงด้วย กรอกแปบนะ ''

   น้ำแร่

      ''กรอกเสร็จแล้วหรือยัง ได้เลขผู้สมัครเลขที่เท่าไหร่หรอ''

   พีช
     
      ''อะๆแปบนะ ได้ที่ 445 อะ ''

   น้ำแร่
  
      ''โห้ยย เกือบเต็มแหนะ งั้นไว้ไปคุยรายละเอียดกันต่อ ที่ ม. นะบาย''

   พีช

      '' ออ เคๆ'' ตี๊ด... วางสาย

     พีชมองไปที่นาฬิกา ''พึ่ง7โมงเช้า ค่อยยังชั่วหน่อย'' พีชลุกขึ้นไปอาบน้ำ แล้วใส่ชุดนักศึกษา เสร็จประมาณ7โมงครึ่ง พีชก็ลงมากินข้าวน่าคอนโด 

      ''ทำไมคนเยอะอย่างงี้วะเนี่ย''พีชเดินไปสั่งข้าว ก่อนที่จะมองหาโต๊ะ ''ป้าครับ เอาคะน้าหมูกรอบ เผ็ดน้อยนะครับ กับไข่ต้มฟองนึง''

       ''โต๊ะที่เท่าไหร่จ๊ะ กับรับน้ำอะไรจ๊ะ''

       ''อืมม โต๊ะที่3ครับ กับน้ำเปล่าขวดเล็ก 1 ขวดพอครับ''

       ''จ่ะ เดี๋ยวป้าเอาไปให้ประมาณอีก10นาทีนะ ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะ''

       พีชเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้โต๊ะ3

     '...'

        ''เอ่ออ คุณครับตรงนี้มีคนนั่งรึเปล่า ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ พอดีโต๊ะเต็มหมดแล้ว''

        ''เชิญครับ ไม่มีคนนั่งอยู่แล้ว''พีชไม่ได้มองหน้ามัวแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ 

      ผ่านไปสักพักคุณป้าร้านอาหารก็เอาอาหารมาเสริฟ

        ''ทานให้อร่อยนะจ้ะ''

        พีชเปิดฝาน้ำ ดื่มน้ำไปอึก2อึก แล้วมองไปที่หน้าคนที่มาขอนั่งฝั่งตรงข้าม

       ''ฟู้ดดดดด''เสียงพ่นน้ำของพีช

        ''โอ๊ยยย อะไรวะเนี่ยย!!!''น้ำเสียงโมโหเล็กน้อยผู้ชายฝั่งตรงข้ามร้องโวยวาย

       ''ผะ ผม ขอโทษครับพี่คีย์'' พีชทำท่าจะลุกออกจากโต๊ะ

       คีย์คว้าแขนไว้

         ''ห้ามลุกออกจากโต๊ะ ถ้านายลุกฉันได้อายหนักกว่าเดิมแน่''พูดเสร็จก็ปล่อยแขนพีช แล้วหยิบทิดชู่มาเช็ดหน้า

        ''ผมขอโทษจริงๆครับพี่คีย์ คือผมตกใจมากเลยอะครับ'' หยิบทิดชู่มาช่วยคีย์เช็ดหน้า

        ''หยุดเลย พอๆ จับมือพีชไว้ นี้นายตั้งใจจะช่วยฉันเช็ดหน้า หรือจะทำลายหน้าฉันเนี่ย เช็ดสะแรง''คีย์ทำท่าหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่จะปล่อยมือพีช

         ''ยังไงผมก็รู้สึกผิดอะครับ เอาเป็นว่าผมเลี้ยงข้าวพี่นะ''

        ''เออ มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนิ เห็นหน้าฉันทำอย่างกะเห็นผี'' 

        ผ่านไปสักพักทั้ง2คนกินข้าวเสร็จ 

        พีช
 
          โทรหาพิมขวัญ ''ฮัลโหล พิม มึงอยู่ไหนละ''

        ''ขอโทษนะมึง กูมาถึง ม. ก่อนแล้วอะ คือกูรีบออกจากคอนโดแล้วมารับเคนลี้ไปซื้อเครื่องสำอางใหม่แล้วไม่ได้ดูเวลาเลือกนานจนลืมมึงเลยอะ ขอโทษนะ มึงนั่งรถเมย์มาได้ไหม''
    
        ''ห๊ะ!! รถเมย์ มึงก็รู้ว่ากูเมารถเมย์อะพิม''

         ''งั้นมึงนั่งมอไซต์มาก็ได้ น่าจะเเปบเดียว ไม่นานหรอก''

         ''เดี๋ยวฉันไปส่งเอง''คีย์พูดแทรกขึ้นมา

         ''ห๊ะ! พีชมึงอยู่กับใครอะ ไอพีช!''

         ''ฮ่าๆๆ โอ๊ยอะไรเนี่ย อยู่ดีป้าๆเขาก็เรียกเก็บตังค์''ตี๊ด...พีชวางสาย

         พีชมองหน้าคีย์ ''พี่จะไปส่งผมหรอ''

          ''ก็เออนะสิ เมื่อกี้บอกจะไปจ่ายตังค์ ไม่ใช่หรอ ไปเร็วๆสิ ฉันจะไปเอารถ''
 
         '' อะ อื้ม '' พูดเสร็จพีชก็ไปจ่ายตังค์ แล้วคีย์ก็เดินไปเอารถ

         ปี๊ดๆๆ เสียงบีบแตรรถ คีย์ลดกระจกรถลงแล้วตะโกนเรียกพีชที่ยืนรออยู่''ขึ้นรถ! ''
พีชเดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นนั่ง คีย์ก็ออกรถทันที

         คีย์

        ''วันนี้นายเรียนตึกไหนละ''

        ''ตึกCครับ''

        คีย์พยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ขับรถไปส่งพีชถึงน่าตึกCเป็นที่จับตามองของคนใน ม. มาก เพราะพวกfcของคีย์จะรู้ว่าคีย์ใช้รถอะไร ทะเบียนรถอะไร 

        ''ไม่เห็นต้องมาส่งถึงหน้าตึกเลย ดูดิคนมองไปหมดแล้วอะ แล้วผมจะลงไปยังไงละเนี่ย''พีชทำหน้าซีเรียสเล็กน้อย

        ''นี่นายคิดมากหรอ ไม่เห็นต้องคิดมากเลอะ ฉันมาส่งถึงหน้าตึกก็ดีแค่ไหนละ ลงไปเหอะ ฉันมีเรียนต่อนะ เร็วๆสิ''

         ''โอ๊ยย! ลงก็ลงวะ"

         ''เดี๋ยว!''คีย์จับแขนพีชไว้

         ''อะไรอีกละ ครับบบ!''

         ''คำขอบคุณ''

         ''ห้ะ! ผมก็เลี้ยงข้าวพี่ไปแล้วไง ถือว่าหายกันแล้ว ผมไปนะ''พีชทำท่าจะออกจากรถ

         ''หยุด!เอาโทรศัพท์นายมา"ทำท่าแบมือขอโทรศัพท์จากพีช

         ''โทรศัพท์ผม โอ๊ย ผมต้องตามใจพี่ใช่ไหม? อะๆเอาไป เร็วๆละ''ยื่นโทรศัพท์ให้คีย์

         คีย์กดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง แล้วโทร เสียงโทรศัพท์ของคีย์ดังขึ้น "อะ คืน ถ้าฉันโทรมาต้องรับด้วย"คืนโทรศัพท์ให้พีช

           "อะไรของพี่เนี่ย เข้าใจยากจริงๆ''พีชลงจากรถ ผ่าฝูงผู้คนออกไป คีย์ก็ขับรถออกไปจากตึก พีชก็ดันเจออาชี ที่ยืนดูอยู่

           ''นี่มึงมากับมันหรอ''อาชีกล่าว

           ''ก็เอออะดิ มันจำเป็นจริงๆมึง''

           ''โห๊ะ! อะไรของมึงวะ กูก็บอกอยู่ว่ากูไม่ชอบมัน"พูดเสร็จอาขีก่อนเดินไปห้องก่อนพีช

           ''ไม่ชอบ แล้วกูต้องไม่ชอบด้วยไหมเนี่ย อะไรของมันวะ''พีชวิ่งตามอาชีไป
...................................................................................................................
ขอโทษนะค๊าาาาาาาาาาาา ที่ไรท์หายไปนานมากกกกกกกกกกกก ขอโทษและขออภัยนักอ่านทุกท่านจริงๆ ที่ไรท์หายไปนาน เหตุผลหลักก็คือสอบกับฉลองปีใหม่กับครอบครัวและเพื่อนๆอยู่ และก็พักยาววเลยย ไรท์ได้พัฒนาตนเองในด้านการเขียนมากขึ้น เปลี่ยนเป็นแบบใหม่ที่เหมือนกับนักเขียนท่านอื่น ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังอยู่กับไรท์   รักและขอบคุณคะ ในส่วนของเนื่อเรื่อง ไรท์จะปรับให้สั้นลง(แต่ในตอนนี้ที่ยาวเพราะไรท์เห็นว่าตัวเองหายไปนานเกินไป) จะอัพแบบ2วันอัพนะคะ  


                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น