Miracle.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 321 Views

  • 4 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    321

ตอนที่ 7 : กดกำแพง...............

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

<<<ต่อจากที่ตอนที่แล้ว
คีย์เดินไปที่โต๊ะอื่นต่อ เพื่อชิมขนมเค้ก
แต่พิมขวัญก็พูดใส่คีย์ทันที
พิมขวัญ : ทำไมพี่ถึงไม่ชิมเค้กของเพื่อนหนูคะ?(น้ำเสียงดุนิดๆ)
น้ำแร่สกิดพิมขวัญบอกพิมขวัญว่าใจเย็นๆก่อน
คีย์หันกลับไปมองหน้าพิมขวัญสลับกับมองหน้าพีช และหันมาพูดกับพิมขวัญว่า
คีย์ : พี่มีเหตุผลของพี่ ถ้าพี่จะไม่ชิมของใครมันก็เรื่องของพี่ อีกอย่างอาจารย์ส้มโอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าต้องชิมของทุกคนนิครับ...ใช่ไหมครับอาจารย์ส้มโอ
พิมขวัญ : เอ้า ไอพี่นี่!
อาจารย์ส้มโอ : มันก็จริงของเธอนะคีย์ แต่เธอก็ควรขอโทษน้องเขาและบอกเหตุผลน้องเขาออกไป ว่าทำไมถึงไม่ชิม?
อาชี : ยืนนิ่งอยู่ได้ถ้าไม่ติดว่าพี่เป็นนักกีฬาว่ายน้ำของมหาลัย กับมีแฟนคลับสาวๆเยอะนะผมคงซัดหน้าพี่ไปแล้ว
พีช : อาชี
เคนลี้ : ไอชี! พอแล้วๆ
คีย์ไม่ได้ตอบโต้อะไรและเดินออกไปทันที
ใบหม่อน : เห้ย! ไอคีย์ไปไหนวะ ขอโทษนะครับจารย์ ขอโทษด้วยนะครับน้องๆที่ทำให้เสียบรรยากาศ และขอบคุณสำหรับของหวานวันนี้ ขอบคุณครับๆ 
ใบหม่อนวิ่งออกไปนอกห้องและตะโกนเรียกคีย์ เห้ย! ไอคีย์! รอกูด้วย
อาจารย์ส้มโอ : เฮ้อออออ อะไรของเด็กพวกนี้เนี่ย เอาละๆทุกๆคน คลาสนี้เอาเป็นว่าทุกคนผ่านการทดสอบนะจ้ะ เอาของหวานที่ตนเองทำกลับไปด้วยนะ และเก็บโต๊ะให้สะอาดเรียบร้อยน้ะจ้ะ แยกย้ายได้ 
(อาจารย์เดินออกไปจากห้อง)
พิมขวัญ : แม่ง โครตหมั่นไส้ไอพี่คีย์นั้นมากเลอะ คิดว่าหล่อ คิดว่าเพอร์เฟ็คแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอ เหอะ!
อาชี : ใช่แล้วไอพีช มีคนมาทำอย่างงี้ใส่มึง มึงก็ควรโต้ตอบกลับบ้างซิวะ
เคนลี้ : แต่จริงๆถ้าฉันเป็นไอพีช ฉันคงช็อคเหมือนมันนั้นแหละ
น้ำแร่ : ใช่ๆ ฉันคงอึ้งเหมือนพีชนั้นแหละ
อาชี : โห้ยย พวกคนดี!
พีช : กูตกใจมากนะ คือรู้สึกชาไปทั้งตัว แต่ตอนที่ไอพี่คีย์เดินชิมทีละโต๊ะอะ กูสังเกตุ ว่าเขามองทางกูมาหลายรอบแล้ว และกูก็เป็นโต๊ะแรกด้วยในหมู่ของคนที่ทำเค้กด้วยสตอว์เบอร์รี่อะนะ ตอนที่ใกล้โต๊ะกูเขาก็เลี่ยงๆ (พีชทำหน้าคิดๆไปสักพักและก็โพล่งขึ้นมา)หรือว่า....
เคนลี้ : หรือว่าอะไรๆ
อาชีกับน้ำแร่ทำหน้าสงสัย
พิมขวัญ : เอ้าแล้วจะรีบเก็บของไปไหนเนี่ย
(พีชเก็บของอย่างเร็วแทบจะไม่คุยกับเพื่อนๆ และกำลังวิ่งออกไป)
อาชี : อ้าว ไอพีช 
พีช :  เออเดี๋ยวกูกลับมาแปบเดียว กูไปก่อนนะ แล้วเจอกัน
(แต่ก็มีนักศึกษาเดินมาดักหน้าพีช)

... : นายเป็นไงบ้างอะ นายพีชใช่ป้ะ เราชื่อนัดนะ ส่วนนี้โต้งเพื่อนเรา 
(พีชไม่สนใจแล้ววิ่งฝ่าออกไปทันที)
นัด : เอ้า เขารีบไปไหนอะ?
(ทั้ง4คนส่ายหน้า)
โต้ง : อ่าๆ ช่างเถอะ นายชื่อ อาชี ใช่ปะ สุดยอดมากอะเมื่อกี้ เราโครตจะไม่ชอบไอพี่คีย์นั้นเลอะ แม่งง แย่งแฟนเรา
นัด : ใช่ๆพวกเราเห็นนายโต้ตอบใส่ไอพี่นั้นแล้ว นายแม่งโครตเจ๋งอะ 
อาชี : นี้นายก็โดนเหมือนกันหรอ
โต้ง : อย่าบอกนะว่า....
อาชีพยักหน้าเล็กน้อย
โต้ง : เห้ยยยยยยยยยย!!!(น้ำเสียงตกใจมาก) หวังว่าจะไม่โดนมาในรูปแบบที่เหมือนกันนะ
อาชี : มา เดี๋ยวเล่าให้ฟังตอนนี้แหละ
(ทางฝั่งของพีช)
(พีชวิ่งออกมาถึงหน้าตึก)
พีช : ไอพี่คีย์นั้นไปอยู่ไหนเนี่ย
(พีชถามนักศึกษาแถวหน้าตึก)
พีช : พี่ครับๆ เห็นผู้ชายที่ตัวสูงๆหล่อๆ หรือที่เขาเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของมหาลัยอะครับ ผ่านมาแถวนี้ไหมครับ
...: น้องกำลังพูดถึงใครอะคะ ใช่คนที่ชื่อ คีย์ ปะ ถ้าใช่พี่เห็นเขาเดินไปทางสระว่ายน้ำนู้นแหนะ
พีช : อ้อๆ ขอบคุณมากๆเลยครับพี่
(พีชรีบวิ่งไปที่สระว่ายน้ำ พร้อมถือเค้กที่ตนเองทำในคลาสเรียนเมื่อกี้ไปด้วย)
(พีชวิ่งไปถึงหน้าทางเข้าประตูที่จะเข้าไปทางสระว่ายน้ำ แต่ข้างหน้ามียามนั่งอยู่)
ยาม : ไงไอหนุ่ม มีธุระอะไรที่นี่ เป็นนักกีฬาว่ายน้ำหรอ
พีช : อะ ผมมาหาพี่ที่ชื่อคีย์ครับ ไม่ทราบว่าลุงยามเห็นพี่เขารึป่าวครับ
ยาม : เห็นซิ! แต่ฉันให้เธอเข้าไปข้างในไม่ได้หรอกนะ ถ้าอยากเจอไอหนุ่มคีย์หนะ เดี๋ยวฉันเรียกให้
พีช : มะ ม้ะ ไม่ต้องครับ ผมอยากเจอพี่เขาแบบส่วนตัวอะครับ นะครับลุงยาม น๊าาาาๆ ให้ผมเข้าไปเถอะนะครับ น๊าาาาาา
ยาม : ไม่ได้หรอก ไม่ได้ ไปเถอะไอหนุ่ม
(พีชอ้อนวอนเท่าไหร่ ลุงยามก็ไม่ให้เข้าไป จนมีผู้หญิงเดินออกมา)
... : เกิดอะไรขึ้นหรอคะ? ลุงยาม
ยาม : อ้าว!  หนูมายมาพอดีเลย หนูมายเป็นผู้จัดการใช่ไหมละ ช่วยไล่พ่อหนุ่มนี้ไปที เอาแต่ขอร้องอยากไปเจอหนูคีย์เขาหนะซิ
มาย : เอ่อ น้องมีธุระอะไรที่นี่หรอคะ วันนี้ไม่ใช่วันอังคารให้คนนอกเข้าไม่ได้หรอกนะคะ แต่ถ้าจะใช้สระ ก็ไปใช้สระอีกฝั่งหนึ่งของมหาลัยค่ะ
พีช : คือผมไม่ได้จะมาใช้สระครับ แต่ผมจะมาหาพี่คีย์
มาย : คีย์หรอ ทำไมละ
พีช : ผมขอร้องละครับ มันเป็นเรื่องส่วนตัวจริงๆที่จะต้องคุยตอนนี้ เวลานี้เลยอะครับบ น๊าคร้าบบบ พี่มายยน๊าคร้าบบบ
มาย : อะๆ พี่ให้สิทธิพิเศษแค่เราคนเดียวนะ และครั้งเดียวด้วย 
ยาม : จะดีหรอน้องมาย ถ้ามีคนจับได้เราซวยเลยนะ
มาย : ไม่เป็นไรหรอกคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวมายจัดการให้ 
พีช : ให้ผมเข้าไปได้แล้วใช่ไหมครับ ขอบคุณครับ
(พีชกำลังวิ่งเข้าไป)
มาย : เดี๋ยวน้อง! น้องชื่ออะไรคะ
พีช : พีชครับ!
มาย : อ้อพีชงั้นหรอ เข้าไปเลยพี่ไม่กวนละ รีบเข้ารีบออกละ
พีช : พี่คีย์ ไอพี่คีย์ (พีชตะโกนเรียก)
คีย์ : มีอะไร
(เสียงจากด้านหลัง พีชหันไปทันที)
พีช : หะ เห้ย ทำไมพี่ไม่ใส่เสื้อละ(เอามือปิดตา)
คีย์ : ก็ฉันพึ่งว่ายน้ำเสร็จ แล้วนายมาที่นี่ทำไม ไอเด็กเค้กสตรอว์เบอรี่
(คีย์เดินมาใกล้ๆพีช)(พีชเอามือออกแล้ว)
พีช : คือ...ผมรู้นะ ที่พี่ปฏิเสธเค้กของผมอะ เพราะพี่แพ้สตรอเบอรี่ใช่ไหมละ
(คีย์จับพีชกดกับกำแพง )(กล่องเค้กสตรอเบอรรี่ตกลงกับพื้น)
คีย์ : นายรู้ได้ยังไง ว่าฉันแพ้สตรอเบอรี่ห้ะ ไอเปี๊ยก!
พีช : เดี๋ยวซิ! แล้วทำไมต้องอยู่ท่านี้ด้วยละห้ะ (พีชหน้าแดง) แล้วก็หน้ามันใกล้เกินไปแล้วนะ
คีย์ : ตอบก่อน ถ้าไม่ตอบฉันจะอุ้มแล้วโยนนายลงน้ำ
พีช : อึก ที่ผมรู้อะ (พีชพูดไปหลบสายตาไป) เพราะแม่ผมก็มีอาการเหมือนพี่นั้นแหละ ก็เลยรู้ไง 
คีย์ : แค่นี้เนี่ยนะ
พีช : ใช่ แค่นี้แหละ ปล่อยผมได้แล้วว!(พีชพูดพร้อมดันแขนคีย์แต่ก็ดันไม่ออก ไม่ต้องบอกว่าทำไมไม่ย่อตัวลงไปละ คีย์เอาขาดันไว้ระหว่างขาของพีช ล็อคแบบสมบูรณ์แบบ) 
คีย์ : เดี๋ยวดิ แล้วนายไม่โกรธฉันแล้วหรอที่ฉันปฏิเสธเค้กนายอะ
พีช : ตอนแรกก็โกรธ แต่พอรู้ยังงี้ก็ไม่โกรธแล้ว
คีย์ : หรอ! งั้นก็ดี ไอเปี๊ยก!
พีช : ปล่อยผมได้แล้ว
คีย์ : พอดูใกล้ๆอย่างงี้แล้วทำไมหน้าระ...
ใบหม่อน : เห้ย !ไอคีย์ทำไมมึงถึง.... หะ เห้ย ทำอะไรกันวะ
(คีย์เอาตัวออกจากพีชทันที พีชรีบวิ่งออกไปแบบไม่มองอะไรเลย)
ใบหม่อน : อั่นแหน่! เพื่อนกูเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วหรอจ้าา
คีย์ : เปลี่ยนเชี่ยไรละ ไปเลยมึง!
ใบหม่อน : อุ้ยๆ หน้าแดงเหมือนปลาหมึกสีแดงๆเลยอ้าาา คุณคีย์
คีย์ : ไปไกลๆตีนกุเลยมึง
ใบหม่อน : ชะอุ้ย เพื่อนกูอินเลิฟ โว้ยยยย

(คีย์ปารองเท้าใส่ใบหม่อน)
คีย์ : อินเลิฟ! พ่องมึงซิ! ....แล้วนี้กูจะหน้าแดงทำไมวะเนี่ย
................................จบตอนที่6.................................
เป็นยังไงกันบ้างคะ สนุกกันไหมเอ่ยย ถ้าสนุกอย่าลืมกดใจให้ไรท์น๊า
อย่าลืมกดติดตามด้วย ตอนหน้าเราจะมารู้กันว่าทำไมอาชี ถึง ไม่ชอบ คีย์
อย่าลืมกดใจ กดติดตามให้ไรท์น๊าาาา
รักคนอ่านทุกๆคนคร้าาาาาาา





   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น