ตอนที่ 5 : ได้เจอกันแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

***ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ไรท์จะเริ่มใส่รูปภาพบรรยากาศแล้วนะค่ะ ขออนุญาตใช้ภาพสถานที่เพื่อประกอบกับบรรยากาศในนิยายนะค่ะ เพราะไรท์รู้สึกว่าไรท์ขาดอะไรสักอย่างในนิยาย
(ทั้ง5คนเดินมาถึงสระว่ายน้ำของมหาลัย)

(เสียงบรรยากาศรอบข้าง) กรี๊ดดดดดดดดดด วี๊ดดดดดดดดดดด แชะ แชะ แชะ
อาชี : โห้ยยยยยยยยยย ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ
เคนลี้ : อย่าบ่นได้ม้ะ! 
น้ำแร่ : เราไปหาที่นั่งกันไหม(มองหาที่นั่งบนอัฒจันทร์) นั้นไงๆ (ชี้ไปที่นั่ง)
อยู่บนสุดเลยแหนะ
พีช : งั้นเราไปกันเถอะ อยู่ตรงนี้จะเกะกะทางเข้าคนอื่นเปล่าๆ
(ทั้ง5คนเดินขึ้นไปชั้นบนสุด แต่ อาชีสะกิดที่แขนของเคนลี้แล้วพูดว่า)
อาชี : เคนๆทำไม คนที่มาที่นี้ใช้กล้องเหมือนที่อยู่ในสนามฟุตบอลเลยวะ ตอนกูเดินเข้ามาอะ นึกว่ามีงานบุญบังไฟ แล้วดูดิจ้องแต่ชั้นล่างด้วย ทั้งที่ข้างบนมุมก็ดี ดูสบายกว่าข้างล่างอีก
เคนลี้ : นี้แหน่! (เขกหน้าผากอาชี)
อาชี : โอ๊ย! ทำอะไรของมึงเนี้ย! ยัยเจ้เคนลี้!
เคนลี้ : ที่นี้ไม่ใช่งานบุญบังไฟย้ะ แล้วก็ไม่ใช่สนามฟุตบอลอะไรของแกด้วย!
ที่เขาเลือกมุมข้างล่างกันอะ เพราะเขาอยากได้ภาพที่ดี แสงโอเค อะไรก็โอเค จะได้ภาพที่สวย
อาชี : อ้อออออ เข้าใจละ เคๆ
เคนลี้ : ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบขึ้นไปนั่งซะ ทำไมฉันต้องมาเสียเวลากับคนน่ารำคาญแบบแกด้วยเนี่ย !
อาชี : หน้อยยย ! คำก็น่ารำคาญ 2 คำก็น่ารำคาญ จะอะไรกันนักกันหนา !
(เคนลี้ไม่สนใจ แล้วเดินไปนั่ง อาชีก็เดินไปนั่งตาม)
(รอกันได้ประมาณ 5 นาที นักกีฬาว่ายน้ำ กับ ผู้ท้าชิง ก็ขึ้นมายืนกันแถวขอบสระว่ายน้ำ พร้อมกับมีเสียงพิธีกรพูดขึ้นมา)
พิธีกร : เอาล้ะคร้าบบบบบบบบบบบบ !!!!! สวีดัด สวัสดียามบ่ายเกือบเย็นคร้าบบท่านแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายยย กระผมใบหม่อน! ผู้รับหน้าที่พิธีกรในครั้งนี้คร้าบบบบบ ไหนขอเสียงคุณผู้ชมกันหน่อยยยเร็วววว 
เสียงผู้คน กรี๊ดดดดกร๊าดดดดดด วี๊ดดดดดดดดดดด
พิธีกร : เอาละครับเราจะมาแนะนำตัวผู้ท้าชิงกันก่อน ผู้ที่มาท้าชิง คือ คื่อ คื้อ
เดือนคณะไอที คุณสมชายย! ขอเสียงFCหน่อยเร็ววว
เสียงผู้คน กรี๊ดกร๊าด วี๊ด.......
พิธีกร : แม้ๆ เหมือนเสียงจิ้งหรีดเลยนะครับ 55555 แซวเล่นน๊าา
พิธีกร : ต่อไปทางฝั่งผู้ถูกท้ากันบ้าง ถือว่าเดือนคณะไอที ไม่ธรรมดาเลยนะครับ เล่นถึงนักกีฬาของมหาลัยเชียววว เขาคนนั้นก็ คือ แท่ด แท่ แด่ด แท่ด แท่ พ่อหนุ่ม คีย์!!!!!! รู...
เสียงผู้ชม กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด กร๊าดดดดดดดดดดด วี๊ดดดดดดดดด พี่คีย์คร้าาาาาาาาาาาาาาาาา
พิธีกร : โอ๊ย! ลำไย เพลาๆเสียงกันหน่อยจ้าชะนีน้อยชะนีใหญ่ทั้งหลาย
น้ำแร่ : หู้ยยยย นั้นหรอพี่คีย์อะไรนั้นอะ หล่อจริงๆๆๆแหละ ดูซิกแพคนั้นสิ
เคนลี้ : ใช่มั้ยล้ะจ้าาาา งานดีเวอร์ร์ร์ร์ร์
อาชี : เหอะ ! ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลอะ ปายแถวน๊า ฉันหนะนะ แถวน่าระดับซุปตาร์เลย ไม่อยากจะโม้ ใช่มั้ยจ้ะ พิมขวัญ
พิมขวัญ : ถามจริงเหอะตั้งแต่เกิดมา แม่เอากระจกไปทิ้งทั้งบ้านเลยหรอ ไม่ให้แกส่องกระจกเลยรึไง ไอฉี่!
อาชี : เหอะ! ไอพีชก็คงคิดเหมือนฉันนั้นแหละ ใช่มั้ยไอพีช ! (มองไปที่พีช แต่พีชกำลังมองไปที่คีย์ที่กำลังยืนอยู่ที่สระว่ายน้ำแบบไม่กระพริบตา) เห้ย ! ไอพีช!
(น้ำแร่ที่นั่งอยู่ข้างๆพีชเอามือไปโบกๆตรงหน้าพีช)
พิมขวัญ : เห้ย ! ไอพีช ! (เอามือไปเขย่าตัวพีช)
พีช : หะ ห้ะ มีอะไรหรอ เมื่อกี้แกพูดว่าไรนะอาชี
อาชี : โหะ! แกก็ด้วยอีกคนหรอวะไอพีช เป็นผู้ชายแท้ๆ โห้ะ!
เคนลี้ : อั่นนนนนแหน่! ขนาดไอพีชยังมองตาค้างเลย แกนี้มันโหลจริงๆไอฉี่
อาชี : ห้ะ! ว่าไงนะ!
(เสียงพิธีกรดังขึ้น)
พิธีกร : เอาล่ะครับ สิ่งที่ผู้ท้าชิงได้มาท้านักกีฬาว่ายน้ำของเราคืออะไรครับ (ยื่นไมค์ไปที่นายสมชายเดือนคณะไอที)
สมชาย : เอาจริงๆนะเหตุผลที่ผมมาท้าไอคีย์ เอ่ย! คุณคีย์! คือ เอาแบบส่วนตัวเลยนะ ผมหมั่นไส้เขาโดยส่วนตัวโดยเฉพาะเลย
พิธีกร : โดยส่วนตัวด้วย
สมชาย : ครับ! แต่ที่ผมจะมาท้าคือ ว่ายน้ำไปกลับ3รอบใครแพ้ ต้องเป็นทาดรับใช้จนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะจบการศึกษาครับ! แต่แน่นอนยังไงผมก็ต้องชนะแน่นอน ฮาๆๆๆๆ
เสียงผู้ชม โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ
พิธีกร : น้ำเสียงดูมั่นใจสุดๆไปเลยนะครับ เอาละๆ คุณคีย์ครับ จะรับคำท้าหรือไม่ (ยื่นไมค์ไปที่คีย์)
คีย์ : ระ
เสียงผู้ชม กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
พิธีกร : โอ๊ย! จะอะไรกันนักกันหนา ให้ไอคุณคีย์พูดก่อนสิโว้ยยย
(เสียงผู้ชมเงียบลง) เอาหล่ะๆคีย์พูดต่อได้เลย
คีย์ : ครับ สำหรับ คำท้า ผมรับคำท้าครับ!
เสียงผู้ชม กรี๊ดดดดดดดดดดดด 
พิธีกร : เราล่ะครับ ถ้าทั้ง2คนพร้อมแล้วขึ้นไปยืนบนแท่นกระโดดน้ำได้เลยครับ 
(ทั้งสองคนขึ้นไปยืนบนแท่นโดดน้ำเรียบร้อย และกำลังเช็คความพร้อมของร่างกาย)
เคนลี้ : ไอชีๆๆๆ มึงมีโทรศัพท์ไหม เอาขึ้นมาถ่ายรูปเร็วๆซี่!!!
อาชี : แบตหมดตั้งแต่ปฐมนิเทศแล้วโว้ย!
เคนลี้ : ของน้ำแร่หละ!!!
น้ำแร่ : ของฉันเป็นกล้องโหลๆอะ ซูมไปก็ไม่สวยหรอก เห็นรูปพี่คีย์เป็นรูปทรายพอดี
เคนลี้ : โอ๊ย ! ถ้าไม่ติดว่าโทรศัพท์ของฉันอยู่ศูนย์นะ แล้วไม่ติดว่าฉันลืมกล้องถ่ายรูปมาน๊ะะะะ!!! โอ๊ย! ไอพีชไอพิมละ!!
พิมขวัญ : ฉันว่ากล้องโทรศัพท์ไอพีชอะสวยมาก จะซูมเข้าซูมออก จะถ่ายในที่มืดหรือที่ที่แสงน้อย ก็ถ่ายสวย
เคนลี้ : พอเลิกโฆษณาคะ ไอพีช เอาออกมาเดี๋ยวนี้!
พีช : ห้ะ! สรุปเอาของกูอ๋อ 
พิธีกร : ทั้งสองคนขึ้นไปสแตนบายที่แท่นกระโดดน้ำได้แล้วครับ
เคนลี้ : เร็วซี่!พี่เข้าจะกระโดดแล้วน๊ะ!!!
พีช : อะๆ(ยื่นโทรศัพท์ให้เคนลี้)
เคนลี้ : ชักช้าจริง (จับโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งถ่าย)
(พีชขอสลับที่กับพิมขวัญ)
พีช : ถ่ายให้ดีๆละ โทรศัพท์มันแพงไอพิมอุสสาโฆษณาให้ตั้งนาน
เคนลี้ : รู้แล้วน๊าาา ระดับฉันแล้วไม่เคยพลาด
พิธีกร : เตรียมตัว! ระวัง! ไป!
(กรี๊ดดด กรี๊ดดดดด กรี๊ดดดดดด เสียงผู้ชม)
(พีชนั่งมองตาไม่กระพริบ)
(เสียงในใจของพีช : ทั้งหุ่นดี ท่าว่ายน้ำยังสละสลวย เหมือนกำลังดูนายเงือกที่มีชีวิตอยู่เลย ทั้งท่าทางและสเต็ปการแตะขอบสระสุดยอด)
พิธีกร : ปี๊ดดดดดดด!!! และผู้ชนะในการท้าชิงครั้งนี้ คือ คุณคีย์ คณะทันตะฯ ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้แพ้ด้วยนะครับบ 
(และการแข่งขันก็จบลง)
(ผู้คนพากันทยอยออกจากสระว่ายน้ำกันรวมถึงทั้ง5คนด้วย) 
เคนลี้ : ดูนี้สิ รูปดีทั้งนั้นเลยแก
พิมขวัญ : ไม่เสียแรงที่ฉันโฆษณาให้ตั้งนาน
อาชี : โอ๊ยย กว่าจะจบนะ ไปกินข้าวกันเถอะๆๆๆๆ หิวแล้ววๆๆ
น้ำแร่ : จริงด้วยได้เวลาอาหารเย็นพอดีเลย
พิมขวัญ : แล้วพวกแกมีรถป่ะ?
เคนลี้/น้ำแร่ : ส่ายหัว
พิมขวัญ : (มองไปที่อาชี)แสดงว่าแกมีสินะ 
อาชี : โห้ววว ก็ได้ๆถือว่าเป็นเพื่อนนะ ฉันให้พวกแก2คนมานั่งรถฉันก็ได้
น้ำแร่ : เย้! จริงๆแล้วถึงนายจะน่ารำคาญแต่ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย
อาชี : อะแฮ่ม! แน่นอน รวมถึงหน้าตาด้วย อะเฮื้อ!
พิมขวัญ : งั้นไปกินร้านโปรดไอพีชก็แล้วกัน เนาะไอพีช! (หันไปมองพีช)
เคนลี้ : หาอะไรอยู่หรอ
พีช : กระเป๋าตังค์ฉันหายไปไหนไม่รู้อะ 
อาชี : ลืมไว้ที่สแตนรึเปล่า ไปหาดูซิ
พิมขวัญ : งั้น เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน
พีช : ไม่ต้องๆ แกไปสตาร์ทรถ รอเลย เดี๋ยวฉันตามไป
พิมขวัญ : โอเคๆ รีบๆตามมาละ เห้ย พวกแก เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นไปให้ละกัน
(อาชี/เคนลี้/น้ำแร่/พิมขวัญ เดินไปที่โรงจอดรถ)
(พีชวิ่งกลับเข้าไปในสระ แล้ววิ่งไปดูตรงที่ตัวเองเคยนั่ง)
พีช : อยู่ไหนวะ ถ้ามันตรงจากกระเป๋ากางเกง ก็ต้องอยู่แถวๆที่นั่งดิ
... : หาอะไรอยู่หรอครับ(เสียงปริศนา พีชจึงหันหลังไปมอง)
พีช : เห้ยยย พี่คีย์
คีย์ : รู้จักชื่อพี่ด้วยหรอ
พีช : คะ ครับ 
คีย์ : แล้วหาอะไรอยู่ละ?
พีช : กะ กระเป๋าตังค์อะครับ พอดีเมื่อกี้ผมนั่งอยู่ตรงนี้ก็เลยมาหาดูเผื่อมันจะอยู่
คีย์ : ใช่ใบนี้ป่ะ (ชูกระเป๋าตังค์)
พีช : ใช่ครับ ! (เดินลงไปหาคีย์)
พีช : ขอบคุณมากเลยนะครับพี่คีย์ (แบมือเพื่อขอกระเป๋าตังค์คืน)
คีย์ : อะ (คีย์ยื่นกระเป๋าตังค์ให้)
(พีชกำลังหันหลังเพื่อเดินกลับไป)
คีย์ : น้อง!
(พีชสดุงและหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมาหาคีย์) พีช : คะ ครับ พี่คีย์
คีย์ : เราชื่ออะไรละ?
พีช : ชื่อพีช ครับ อยู่ปี 1 คณะอาหารและโภชนาการ
คีย์ : 5555 ถามแค่ชื่อ ไม่ได้ถามอย่างอื่นสักหน่อย ไปเถอะพี่ไม่รั้งละ กลับบ้านดีๆล่ะ น้องพีช
(พีชหน้าแดง)พีช :ครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่คีย์
(พีชรีบวิ่งออกไปทันที รถของพิมขวัญมาจอดรออยู่ข้างหน้าอยู่แล้ว)
พิมขวัญ : เจอแล้วหรอวะ
(พีชวิ่งมาใกล้ๆรถ และเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่ง)
พิมขวัญ : เห้ย ที่กูถามอะได้ยินไหม 
พีช : เออเจอแล้วๆๆ
พิมขวัญ : แล้วเป็นบ้าอะไรทำไมต้องหน้าแดงเจอเรื่องดีๆมาหรอ บอกเพื่อนหน่อยสิ่ๆๆ
พีช : โอ๊ย พอๆออกรถได้ละ///
พิมขวัญ : อั่นแหน่!!
...................... จบตอนที่4แล้วจ้าาาาา.................




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น