Miracle.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 321 Views

  • 4 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    321

ตอนที่ 13 : คนที่คาดไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

              พีช

 ตี๊ดตี๊ด ตี๊ดตี๊ด ตี๊ดตี๊ด... เสียงนาฬิกาปลุก 07:30 น. ผมยื่นมือข้างซ้ายปิดนาฬิกา
 
        ''ฮึบบบ! อืออออออ''ผมลุกนั่งยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินไปเปิดลำโพงเปิดเพลงฟังเบาๆคลอๆ ผมรู้สึกว่ามันเป็นเช้าที่สดใสมากกกกกกก ผมเดินไปเปิดม่าน เจอกับแสงอาทิตย์อ่อนๆ ผมเดินไปทางห้องครัว แล้วชงชาอัสสัมดื่ม ชานี้เหมาะกับการดื่มตอนเช้ามาก อ่านหนังสือเกี่ยวกับการทำขนมไปด้วยก็เพลินดี....แล้วเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น จาดาด่าด้า จาด้าด่า ผมเดินไปรับโทรศัพท์

         ''ฮัลโหล ว่าไงพิม''

         ''กูอาจไปรับมึง 8 โมงกว่าๆนะ ดูจากระยะทางจากคอนโดมึงถึงบ้านน้ำแร่ก็ประมาณครึ่งชั่วโมงอะ มึงรีบไหม?''

         ''กูอะสมควรรีบมากกว่ามึงอะพิม กูยังไม่อาบน้ำเลย 07:43 น. ละเนี่ย กูไปอาบน้ำก่อนนะ ''

         ''เออๆ เดี๋ยวกูไปรับ แค่นี้แหละ'' ตี๊ด. 

          แล้วพิมก็ตัดสายลง ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำ ผมใช้เวลาอาบน้ำเพียง10นาที กว่าๆ ดูจากเวลาแล้วพิมขวัญน่าจะยังมาไม่ถึง แต่งตัวใส่เสื้อผ้าเสร็จ ผมก็ไปต้มโจ้กกิน อยู่ดีๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกก๊อกก๊อก..ก๊อกก๊อก ผมเดิมไปส่องตรงประตู เห็นใครก็ไม่รู้ใส่หมวกแก๊ปสีขาว ตัวค่อนข้างสูงหน่อยยืนอยู่น่าประตู ผมจึงถามออกไป

           ''ใครครับ?''

           ''ฉันเอง''

           โอ๊ยยยยย!!!เสียงแบบนี้มีคนเดียว ผมเลยเปิดประตูออกไป

           ''พี่คีย์มาทำอะไรแต่เช้าที่น่าห้องของผมครับบบบเนี่ยย''

           ''อะ ฉันซื้อปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ร้อนๆมาฝาก''ยื่นถุงให้ผม

           ''ซื้อให้ผมทำไมเนี่ย แล้วพี่ไปไหนมาอะ''

           ''แต่งตัวอย่างงี้ฉันก็ต้องไปวิ่งตอนเช้ามาสิ ก็แค่อยากซื้อให้แทนคำขอบคุณเฉยๆ''

           ''อ๋อออ พี่ไม่เห็นต้องลำบากเลยอะ''

           ''แล้วนี้จะออกไปแล้วหรอ''

           ''ฮึ! ผมหรอ! ใช่ๆกำลังจะออกไปละรอเพื่อนมารับอยู่อะ''

           ''อืม''

           ''ไม่มีอะไรแล้วใช่ป่ะ ผมจะลงไปรอเพื่อนข้างล่างละ''

           ''อะ อะ อ่าา ไม่มีอะไรละ งั้นฉันไปละนะ รีบกลับบ้านละ จะรีบมาเอาหนังคืน''

           พี่คีย์วิ่งไปจนสุดสายตาผม ผมก็เดินเข้าไปในห้องกำลังจะปิดประตู แต่ไอพิมมันดันประตูไว้ ผมตกใจมาก

           ''เชี่ย!''ผมตกใจไอพิมมาก

           ''กูเห็นนะไอพีช มึงมีซัมติงกันใช่ไหมมม ทำไมมึงไม่บอกกู ''ทำหน้างอนๆ

           ''บ้า! ซัมตงซัมติงบ้าอะไร มึงโครตมั้วอะ พี่เขาแค่มาฝากของไว้'' ไปบ้านน้ำแร่เถอะ เสียเวลามาเยอะแล้วนะ ผมรีบเคลียทุกอย่างปิดประตูห้อง แล้วลงไปชั้นโรงจอดรถ ระหว่างทางไอพิมก็ถามตลอด ว่าเป็นอะไรกัน อย่างงู้งอย่างงี้ แต่ผมก็ตอบเบี่ยงๆไปตลอดทาง จนขับรถมาถึงบ้านน้ำแร่

           ''ต้องเอารถไปจอดข้างในหรือข้างนอกวะ บ้านใหญ่เวอร์''พิมขวัญพูด 
            อยู่ดีๆก็มีคุณลุงคนหนึ่งวิ่งออกจากบ้านมา แต่งตัวค่อนข้างดูดีเชียว ผมเดาว่าต้องเป็นพ่อบ้านแน่ๆ

           ''เพื่อนของคุณหนูน้ำแร่ใช่ไหมครับ เชิญขับรถเข้าไปด้านในได้เลยครับ'' คุณลุงเขาก็คอยโบกรถให้ เพื่อจอดรถ ทันทีที่ผมกับพิมขวัญลงจากรถ

            ''เชิญด้านใน ได้เลยครับ คุณหนูกับเพื่อนๆอีก2คน รออยู่ด้านในแล้ว''คุณลุงเขาก็นำทางพวกผมไปที่ห้องรับแขก ระหว่างทางเข้าคือหรูหรามากกกกก ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

            ''ว้ายยย ยัยพิมยัยพีช มานี้เร็ว''เคนลี้ตะโกนเรียกพวกผมแต่ไกลเลย

            ''งั้นคุณหนูทั้ง2ท่าน อยากได้ชาหรือรับกาแฟไหมครับ''พ่อบ้านถามผมกับพิมขวัญ

            ''ไม่เป็นไรหรอกคะ ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพวกหนูก็เข้าครัวแล้ว''พิมขวัญพูด คุณลุงพ่อบ้านพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องรับแขก

            ''นี้ๆ พวกแกอึ้งมากไหมตอนเข้ามาอะ ไอชีแทบจะเป็นลมแหนะ มันตกใจมาก ฮ่าๆ''

            ''ฉันไม่เท่าไหร่หรอกเห็นมาเยอะแล้วบ้านคนรวยเฉยๆ ฮ่าๆ''พิมขวัญทำหน้าแบบไม่ค่อยอึ้งแต่จริงๆแล้วมันอึ้งมาก มันเก็บอาการ

            ''เลิกอึ้งเหอะ เรามาเริ่มฝึกกันเลยดีกว่า ลงมือๆ''ไอชีพูด

            ''อะๆเดี๋ยววว ฉันขอแนะนำพี่ชายสุดรักสุดหวงคนเดียวของฉันให้รู้จักก่อนน เขาจะมาเป็นคนชิมให้เราในวันนี้ เข้ามาเลยพี่อะตอม''น้ำแร่พูดเชิญใครสักคนเข้ามา

            ทันทีที่พี่เขาก้าวเข้ามาในห้อง ยัยพิมตะโกนแบบตกใจมากก

            ''เห้ยยยยยยย!!!'' ทุกคนตกใจเสียงไอพิมหมด แทนที่จะตกใจพี่เขาดันตกใจไอพิมแทน

            ''อะไรของมึงเนี่ยพิม''ผมสะกิดไอพิม

            อยู่ดีๆพี่อะตอมอะไรนั้นก็เดินเข้ามายกมือทั้งสองข้างจับแก้มผม

            ''นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม? วันนั้นที่เราชนกันวันรับน้อง ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่แหนะ''

            ''อย่าเอามือมาแตะเพื่อนฉันนะคะ''พิมขวัญดึงตัวผมออก...


To be continued วันที่26มกราคม62น๊าาาาาา
           


          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น