Miracle.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 321 Views

  • 4 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    321

ตอนที่ 12 : แปลกๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

              พีช

        ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในรถของไอพิม ระหว่างทางผมพยายามเร่งให้ไอพิมรีบพาผมกลับบ้านให้เร็วที่สุด 

         ''ไอพีช ทำไมมึงเร่งกูจังวะ คอนโดมึงไม่วิ่งหนีหรอก''

         ''หรือว่า พีชจะรีบกลับไปดูหนังของผู้ชาย บ้าพีชทะลึ่งอะ'' เคนลี้พูด

         ''บ้ารึเปล่า! เคนลี้ เราไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้นนะ''

         ''อ่ะๆขอโทษนะ ขอโทษ''

         ผ่านไป10นาที ก็มาถึงคอนโดผม

         ''เห้ย! มึงขอบใจมากที่มาส่งกู ไปละนะ เจ๊ บายพิม''ผมรีบวิ่งจากรถแบบไม่คิดชีวิต

         ''รีบอะไรของมันนักหนาวะ''

         ''ก็นี้ละนะ ผู้ชาย รีบไปส่งฉันสักทีเถอะยัยพิม''

         พีช

         ผมรีบขึ้นลิฟต์มา จากชั้นล็อบบี้มาถึงชั้น4ก็ไม่ได้นานมากหนัก พอถึงชั้น4ผมก็แอบๆส่อง บริเวณแถวน่าห้องของผมว่ามีใครไหม สรุปไม่มี ผมจึงรีบวิ่งมาที่ประตูห้องแล้วใส่รหัสห้องเข้าไป

         ''เห้ออ! โชคดีจริงๆ ที่ไอพี่คีย์บ้าไรนั้นยังไม่มา''

         ''ใครบ้านะ!''

         เอะ!!!ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้มากเลยหันหลังไปดูที่แถวห้องรับแขก เพราะห้องรับแขกอยู่แถวทางเข้าห้องพอดี

          ''เห้ย!!!ไอพี่คีย์!!!''

          ''โอ๊ย!!!ตกใจอะไรขนาดนั้น''

          ''ตกใจดิ! ตกใจที่ว่าพี่เข้ามาในห้องผมได้ยังไง แล้วใครเปิดให้เข้ามา แล้วทำไมเข้ามาแล้วไม่เปิดไฟ แล้วที่สำคัญทำไมถึงต้องห้องผมมมม!!!''

           ''ฉันจะบอกว่าให้นายใจเย็นๆแล้วฟังฉันดีๆ ฉันจะตอบแค่รอบเดียว ที่ฉันเข้ามาในห้องนายได้เพราะฉันบอกกับพนักงานของโรงแรมว่าฉันเป็นแฟนนาย ข้อสอ...''

           ''เดี๋ยวนะพี่! แฟนผม! ว้อทททท!!!''

           ''ตกใจอะไรเนี่ย ก็ฉันมารอนายนานจนรากงอกหมดละ อะๆข้อสองก็ พนักงานเปิดให้ ที่เข้ามาแล้วไม่เปิดไฟเพราะฉันกลัวนายตกใจนึกว่าขมงขโมยรึเปล่า และที่สำคัญทำไมต้องห้องนาย นั้นก็เพราะห้องของฉันอยู่ชั้น 6 แต่วันพรุ่งนี้แม่ฉันจะมาก็เลยจะมาฝากหนังโป๋ เออนั้นแหละ แต่เดี๋ยวๆมันไม่ใช่ของฉันแต่เป็นของไอหม่อนนะ อย่าเข้าใจผิด''

           ''คร้าบๆๆ ไม่เข้าใจผิดหรอก แล้วพี่รู้ได้ไง ว่าผมอยู่คอนโดเดี๋ยวกันกับพี่ ''

          ''ไม่เห็นจะยาก ฉันก็ให้ไอสมชายที่อยู่คณะไอที ที่ตอนนี้มันเป็นเบย์ของฉันอยู่ไปสืบแล้วหาข้อมูลมา ก็ไม่ยาก ไม่เหนื่อยด้วย''

          ''อ่ะๆถ้าพี่ฝากเสร็จแล้ว ก็ไปเถอะ พรุ่งนี้ผมมีนัด''ผมพยายามดันหลังไอพี่คีย์ไปที่ประตู

          ''เดี๋ยว! พรุ่งนี้! นัดกับใคร! ''

          ''พี่จะอยากรู้ไปทำไมละเนี่ย''ผมทำหน้าสงสัย

          ''กะ กะ ก็ ก็ อ่าาาาาาาาาาา เอ่อออออ ก็ ถ้า เกิด แม่ แม่ฉันไปแล้วจะได้มาเอาหนังคืนไง''

          พี่คีย์พูดตะกุกตะกัก จนผมสังเกตได้ ผมก็ดันหัวเราะออกมานิดนึง

          ''หัวเราะอะไร ฉันก็แค่รู้สึก รู้สึก...คอแห้ง เออคอแห้ง หิวน้ำอะ''

          ''พี่ก็ไปกินที่ห้องพี่สิ ออกไปเลยๆ''ผมดันพี่เขา จนพี่เขาออกไปอยู่หน้าประตู จู่ๆพี่พนักงานก็มาเช็คว่าผมเป็นอะไรไหม เพราะเขากลัวว่าพี่คีย์มาหลอกรึเปล่า 

          ''โอ๊ะ เจอกันแล้วหรอครับ ผมคิดว่าคุณจะมาหลอกซะอีกก็เลยขึ้นมาเช็คความปลอดภัยของน้องเขา''

          ''ฮ่าๆๆ เสียมารยาทนะครับ คุณพนักงาน ผมก็ แค่ ทะเลาะกับแฟนนิดหน่อยแค่นั้นเอง ฮ่าๆๆ''อยู่ๆไอพี่คีย์ก็มาโอบไหล่ผม

          ''อะไรของพี่เนี่ย ปล่อยผมนะ''พี่เขาโอบผมแน่นกว่าเดิม

          ''ชู่ววววว นิ่งๆดิ พีช ดิ้นอยู่นั้นแหละ''พี่คีย์เอามือมาบีบแก้มผม

          ''งั้นผมไม่กวนแล้วนะครับ อย่าทะเลาะกันนานละ พี่ก็มีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกันขี้งอลแบบนี้แหละ''

           หลังจากพี่พนักงานเดินไป ผมก็ผลักพี่คีย์ออก 

           ''อะไรของพี่เนี่ย ไอพี่คีย์บ้าเอ๊ย!''แล้วผมก็เดินเข้าห้องแล้วปิดประตู

           พี่คีย์เคาะห้องผม ''พีช พรุ่งนี้ไอพี่คีย์บ้าจะมาเอาหนังคืนละ รีบกลับนะ วันนี้ก็ฝันดี ไปหละ'' พี่คีย์วิ่งไปจากน่าห้อง

            ผมเดินไปนั่งบนโซฟา แล้วก็คิดว่าไอพี่คีย์นี้แปลกจริงๆฮ่าๆๆ นึกว่าจะเป็นคนหยิ่งๆเข้มๆวางหมาด ที่ไหนได้บ้องๆ ฮ่าๆ แล้วผมก็เดินไปอาบน้ำแล้วเข้านอน

 to be continued... วันเสาร์นะจ๊าาา

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น