ตอนที่ 8 : Sweet Cold Blood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62



ไรท์อยากจะขอความเห็นนิดหน่อยสำหรับแฟนๆ ฟิคนี้นะคะ

เนื่องจากอยากลงคู่ แคธตี้ กับ เดรโกอีกสักฟิคนึง ในเนื้อเรื่องที่ต่างออกไป

หากแต่ยังคงเป็นแฟนฟิคคู่จิ้นสไตล์นี้อยู่ พระเอกโหด นางเอกแสบ

เขียนเอาไว้แล้วแต่ยังไม่สมบูรณ์ ไม่ทราบว่าจะมีคนสนใจอ่านกันไหมเอ่ย?

ตัวฟิคก็จะ NC บาง Chapter ในระดับที่เหมาะสมเช่นเคยค่ะ



____________________________________________________________________________________________



ค่ำของวันหนึ่งแคธเดินมาตามทางเดินสีหน้ายิ้มแย้ม ที่มือถือกาแฟไว้สองแก้ว อย่าเข้าใจผิดนะที่เธอซื้อมาเผื่อ เธอก็แค่อยากแสดงความมีน้ำใจแล้วก็เอากาแฟมาให้เขาเท่านั้น เมื่อการใช้ชีวิตที่หอกัปตันทำให้แคธรู้ว่ามัลฟอยดื่มกาแฟวันละหลายแก้วเอามากๆ และจากการช่วยเหลือเธอเอาไว้คืนวันนั้น และหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา เธอคิดว่ากาแฟแก้วนึงก็ไม่ได้แย่อะไร นับแต่พวกเขามีปัญหากัน

เธอเปิดประตูเข้าไปในหอ หากแต่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนั้นก็เลือนหายไปทันควัน...


บนโซฟาหน้าเตาผิง เธอพบว่ามัลฟอยกำลังนัวเนียกับผู้หญิงคนนึงอยู่ ในสภาพที่พวกเขาทั้งคู่เกือบจะเปลือยอยู่แล้ว มือเล็กนั่นบีบแก้วกาแฟร้อนๆ อย่างไม่รู้ตัว ทั้งตกใจและตะลึงงันกับภาพตรงหน้า...


มัลฟอยที่กำลังวุ่นวายกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับร่างตรงหน้ารู้สึกได้ว่ามีใครมายืนด้านหลัง หากแต่เขาก็ตัดสินใจก้มลงไปฟัดแม่สาวตรงหน้าต่ออย่างไม่สนใจ ถ้าไม่เพราะผู้หญิงใต้ร่างนั้นหันมาเห็นแคธและร้องขึ้นมาซะก่อน เธอก็เชื่อว่าเขาคงได้ง่วนอยู่แบบนั้นอีกนานสองนานแน่นอน 

“อุ๊ย...”

มัลฟอยหยุดการกระทำ เขาชันกายยืนขึ้นสภาพที่กระดุมเสื้อเชิ้ตไม่ได้ติดสักเม็ด ก่อนจะหันไปมองเตรียมพบกับสายตาที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว หากแต่ผิดคาด...ที่แววตาที่จ้องมองเขามาตอนนี้นั้นว่างเปล่า...ว่างเปล่าจนมัลฟอยรู้สึกโหวงๆ ในใจว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่...คาดเดาไว้เท่าใด...ที่ได้กลับมา...เกินคาดคิดจนมัลฟอยนึกใจหาย...


โครม!


มือเล็กๆ โยนแก้วกาแฟลงในถังขยะตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันหลังก้าวเดินออกจากหอนอนทันที สายตามัลฟอยมองไปยังถังขยะนั่น...กาแฟแก้วนั้น...เธอ...


“เดรโก...ต่อสิคะ...”


แม่สาวนางนั้นเอ่ยก่อนจะเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวๆ ของชายหนุ่ม หากแต่มัลฟอยก็เบี่ยงหน้าออก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ


“กลับไปได้แล้ว”

“อะไรนะ...” เธอย้อนถามอย่างไม่แน่ใจนักว่าได้ยินถูก

“ฉันบอกว่ากลับไปได้แล้ว”


มัลฟอยเอ่ยเสียงห้วนและหันไปมองร่างกึ่งเปลือยนั่นด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่เอาเรื่อง แม่สาวนั่นกลืนน้ำลายลงคอและรีบใส่เสื้อผ้าก่อนจะวิ่งออกจากหอนอนไปทันที ทิ้งมัลฟอยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยังไม่ทันได้ทำอะไรเสียงประตูหอเปิดออก เขาคิดว่าแคธนั้นย้อนกลับมา แต่เมื่อขยับกายจะไปที่ประตู กลับพบว่าเป็นเชสที่เดินเข้ามาแทน


“……………..”

“……………..”


สองหนุ่มจองตากัน ไม่ต้องบอกเชสก็รู้ มัลฟอยเพิ่งทำสิ่งที่เขาคิดจะมาห้ามไปหมาดๆ แน่นอน 


“ฉันเอะใจว่าแกจะทำอะไรบ้าๆ ว่าจะมาเตือน แต่เดาว่าไม่ทันแล้วใช่ไหม?”

“……………..”

“ฉันสวนกับแคธ...และฉันเพิ่งสวนกับสาวคนนึงที่ฉันคิดว่าเป็นหนึ่งในสาวๆ ที่แกเคยนอนด้วย...ไม่ต้องบอกก็รู้...แกคิดอะไรของแกวะ?”


เชสเอ่ยถาม เพราะการที่มัลฟอยทำแบบนี้ เชสเดาได้ว่าเขาแค่ต้องการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม


“แบบนี้ก็ดีแล้ว...”

“ทำแล้วมีความสุขไหม?”

“………………”

“รู้ว่าเป็นคนเย็นชาอยู่แล้ว ไม่แสดงออก ยิ้มยังยาก แต่เพิ่งรู้ว่าปากแกมันไม่ตรงกับใจด้วย หน้าแกตอนนี้มันโคตรเจ็บเลยรู้ไหม...แต่ฉันพูดได้เต็มปากเลยว่าหน้าสวยๆ ที่วิ่งสวนฉันไปพร้อมน้ำตานี่ดูจะเจ็บกว่าเยอะกับสิ่งที่แกทำ...”


มัลฟอยหันมามองเชสเมื่อเชสพูดคำว่า “น้ำตา” เขายกสองมือลูบใบหน้า เริ่มเดินงุ่นง่าน เริ่มโมโหตัวเอง ก่อนจะเดินไปพลิกโต๊ะที่ตั้งอยู่จนล้มไม่เป็นท่าราวกับหาที่ระบายอารมณ์ เชสมองสภาพเพื่อนหนุ่ม ยิ่งกว่าชัดเจนว่ามัลฟอยนั้นหลงรักแคธเทอลินเข้าเต็มเปา ไม่เคยเห็นความว้าวุ่นใจของเขาจะมีให้ผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้ถ้านั่นไม่ใช่นาร์ซิสซ่าแม่ผู้บังเกิดเกล้าของเขา


“แกก็รู้ว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง กว่าครอบครัวเลือดบริสุทธิ์แบบเรา จะยอมให้ฉันคบกับเฮอร์ไมโอนี่ แม้ว่าตอนนี้มันจะไม่ได้สมบูรณ์​แบบ แต่ชีวิตแกเป็นของแก เขาเอาไปส่วนนึงแล้ว และส่วนนี้คือส่วนที่แกเหลืออยู่ แกจะยอมให้เขาเอาไปอีกอย่างนั้นเหรอ...ส่วนนี้เขาไม่มีสิทธิ์แล้ว แกคิดดีๆ นะ เพราะฉันจะไม่มานั่งบอกแกเรื่องนี้อีกแล้ว ต่อให้แกบอกว่ามันไม่มีทาง แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องมีสักทาง”


มัลฟอยมองหน้าเชส เริ่มสงบสติอารมณ์ คิดได้ในที่สุด...


____________________________________________________________________________________________



แคธพาร่างตัวเองกลับมานอนที่หอกริฟฟินดอร์ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ เริ่มเข้านอนกันหมดแล้ว เธอทิ้งตัวลงบนเตียงและนอนคว่ำหน้า ร้องไห้เงียบๆ คนเดียว ร้องไปก็ปาดน้ำตาไป ไม่เข้าใจทำไมต้องร้องไห้ให้คนแบบนั้นด้วยนะ ความรู้สึกที่เป็นบอกไม่ถูกเลยว่าเจ็บใจ หรือเสียใจกัน...


____________________________________________________________________________________________




มัลฟอยนั่งอยู่โซฟาคนเดียวเงียบๆ ไม่มีวี่แววว่าแคธนั้นจะย้อนกลับเข้ามา หลังจากใช้คาถาจัดการกับความเสียหายที่ตนเองทำไว้จนห้องนั่งเล่นกลับสภาพเดิมแล้ว มัลฟอยก็นั่งอยู่กับที่มาพักใหญ่ ครุ่นคิดไปจนถึงวันแรก...วันที่เขาเจอกับเธอที่งานควิดดิชเวิร์ดคัพ....


เสียงร้องเล็กๆ นั่นที่ดึงโสตประสาทของเขาให้วิ่งไปยังทิศทางนึงซึ่งตรงกันข้ามกับเชส...
ร่างเล็กๆ ที่กำลังถอยหนีผู้คุมวิญญาณด้วยความกลัว...
วินาทีที่เขาวิ่งไปเห็นเธอชัดๆ และเกิดคำถามทันทียามเมื่อสบตา...

ใบหน้าสวยที่กระตุกหัวใจเย็นชาของเขาได้วูบนึง...

ดวงตาสีประหลาด ปากบางสีแดงระเรื่อ ทุกอย่างนั้นเป๊ะราวกับรูปปั้น...

ช่วงเวลานาทีที่เขาพบว่านั่นคือเธอ และเธอค้นพบว่านี่คือเขา...

ทุกภาพความมีน้ำใจของเธอ เวลาดีๆ ที่ทำให้เขาซึมซับความเป็นเธอทีละน้อย...

นิสัยเอาชนะราวเด็กๆ และดื้อดึงซะยิ่งกว่าอะไร จมูกย่นเล็กๆ นั่น...

ทุกการโต้แย้ง ถกเถียงที่เกิดขึ้น ปากที่คว่ำแล้วคว่ำอีกยามเถียงสู้เขา...


มัลฟอยเพิ่งค้นพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมด ล้วนเกิดขึ้นจากคำสั่งของลูเซียสทั้งนั้น ที่เขายอมทำๆ มันเพื่อตัดปัญหา หากแต่ความใกล้ชิดนั่นทำให้เขาต้องหลอกตัวเอง ต้องทำตัวร้ายๆ ใส่เธอ ทำแย่กับเธอ เขาต้องการมันไหม? ไม่...นั่นไม่ใช่สิ่งที่มัลฟอยต้องการ


มัลฟอยหลุดยิ้มออกมา เขาส่ายหัวให้ตัวเองกับความโง่เง่าเบาๆ 

บ้าชะมัด...

เขารักแคธเทอลินไปซะแล้ว...


จากที่ไม่เคยรู้จักคำว่ารัก...ไม่เคยคิดจะรัก...แม่ตัวเล็กนั่นละลายน้ำแข็งของเขาอย่างคำที่เชสเคยพูดไว้จริงจริง....เขารู้แน่ชัดได้ยังไงน่ะเหรอ...เพราะภาพของเธอมันไม่เคยหายไปจากหัวของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียวน่ะสิ...


____________________________________________________________________________________________



คาบเรียนปรุงยา...

พวกสลิธิรีนนั้นรอคลาสเริ่มกันอยู่ในห้องแล้ว ขณะที่กริฟฟินดอร์ทะยอยเดินเข้ามาในห้องทีละกลุ่ม ขณะที่นั่งเล่นกันอยู่ระหว่างรอเบลสเหลือบสายตาไปเห็นที่ทางเข้า เขาสบถออกมาเบาๆ


“เวรเอ๊ย...”


ทุกคนหันไปมอง มัลฟอยชะงักเมื่อพบว่าแคธและคอร์แม็คเดินเข้ามาพร้อมกัน หมอนั่นถือหนังสือให้เธอและยังคุยหัวเราะกันออกรสออกชาติ คอร์แม็ครู้ว่าโดนมองเขาเงยหน้ามาสบตามัลฟอยอย่างผู้ชนะและไม่เกรงกลัว จนทำให้คนอื่นๆ ที่เห็นอดหมั่นไส้แทนไม่ได้


“ฉันล่ะอยากตั๊นหน้ามัน คนบ้าอะไรวะโคตรเก๊ก...”


จัสตินเอ่ยพลางกำหมัดชกไปมา 


“ดูพูดเข้า”

“ก็ดูมันทำท่า ยังกับเป็นแฟน เห็นแล้วหมั่นไส้ รู้ไหมรอนกับแฮร์รี่ก็ยังจะไม่ไหวกับมัน ตามเป็นเงา ผู้หญิงเขายังไม่เลือกซะหน่อย”

“แล้วถ้ายัยแคธเลือกแล้วล่ะ”


แพนซี่เอ่ยอย่างคนไม่รู้เรื่องรู้ราวที่เกิดขึ้น มัลฟอยมองหน้าแพนซี่ เชสเห็นอาการเพื่อนหนุ่มเขาก็รู้ว่ามัลฟอยเริ่มร้อนรนขึ้นมา เหตุการณ์เมื่อคืน เชสไม่ได้บอกใครทั้งนั้นจนกว่าเพื่อนหนุ่มของเขาจะตัดสินใจได้


“ถ้ายัยแคธไม่ตกลงอะไรด้วย คอร์แม็คจะกล้าตามขนาดนี้เหรอ”

“ก็หน้ามันด้านไง” เบลสเอ่ย


แพนซี่ส่ายหัว เมื่อหนุ่มๆ ช่างเกลียดชังคอร์แม็คอย่างล้นเหลือ ทั้งที่สาวๆ ส่วนมากก็กรี๊ดกร๊าดเขาไม่แพ้กับบรรดาเพื่อนๆ ของเธอเลย 


“หน้าตามันแบบนั้นไง เดรกถึงชนมันร่วงจากไม้กวาด”

“ฉันไม่ได้ชนหมอนั่นเพราะฉันหมั่นไส้...”


มัลฟอยเอ่ยขึ้นมาเมื่อจัสตินเอ่ยถึงเรื่องที่เขาชนคอร์แม็คตกจากไม้กวาด


“แล้วสรุปแกชนมันเพราะอะไรวะ?” เบลสถาม

“แกไม่อยากรู้หรอกว่าในหัวมันสกปรกได้แค่ไหน...”


มัลฟอยเอ่ย จำได้ดีคำพูดที่มันพูดถึงเธอวันนั้น แน่นอนเสือเห็นเสือ...มัลฟอยรู้ดีคอร์แม็คก็แค่อยากมีเธอไว้ควงอวดคนอื่น ล่าแต้มกับสาวสวยๆ อย่างที่มันทำอยู่ประจำ แล้วก็แอบไปทำเลวลับหลังตามนิสัยของมันเท่านั้น ผู้หญิงที่มันควงกี่คนต่อกี่คนก็เที่ยวให้ความหวังเขาไปซะหมด แล้วแคธก็กำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น...


คาบเรียนเริ่มขึ้นในที่สุดโดยมีคอร์แม็คไม่ยอมห่างกายแคธเลย แม้ว่าเธอจะหันไปคุยกับเพื่อนหรือคนอื่นคอร์แม็คก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ เสมอจนแม้แต่รอนและแฮร์รี่ก็เริ่มรำคาญ


“นี่...”


เชสเรียกมัลฟอยเสียงกระซิบ


“แกต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะ แกเอาแต่นั่งมองอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ทำให้ได้หญิงนะเว้ย...”
“ฉันไม่ได้...”
“ยัง...ยังปากแข็ง...”

“………………”
“ฉันพูดจริง ถ้าแกไม่ไปขอโทษ งานนี้ยาว”


มัลฟอยหันไปมองทิศทางที่แคธนั่งอยู่ สีหน้าครุ่นคิด...


“เรามีนัดออกไปปาร์ตี้กับบ้านนั้นใช่ไหม?”

“ใช่...เสาร์หน้า...”


มัลฟอยไม่เอ่ยอะไร นั่งจดสิ่งที่ศาสตราจารย์สอนไปด้วย ตาก็มองไปทางแคธเป็นระยะๆ 


____________________________________________________________________________________________



แคธกลับไปนอนที่หอกริฟฟินดอร์อีกครั้ง ทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอกับมัลฟอยมีปัญหากันอีก แต่แคธก็ไม่ยอมเล่าว่าเพราะอะไร ส่วนเชสก็ไม่ยอมบอกใครว่าเขารู้เหตุผล จนบ่ายวันนึงแฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น


“แคธแกไม่ไปทำรายงานหรือไง แกนอนเอกเขนกแบบนี้มาทั้งอาทิตย์แล้วนะ...”
“แล้วไง” 


เธอเอ่ยถาม ไม่เงยหน้าจากนิตยสารแฟชั่นในมือที่นอนเอกเขนกดูอยู่หน้าโซฟา


“ป่านนี้ไอ้มังกรมันทำเละแล้วมั้ง...”
“เรื่องของเขา”


แฮร์รี่ส่ายหัวเหนื่อยใจ เขาเดินมาที่โซฟา ยกขาแคธที่พาดอยู่ขึ้น ทิ้งตัวลงนั่ง และพาดขายาวๆ นั่นลงบนตักตัวเอง เปิดอกคุยกันอย่างต้องทำอะไรซักอย่าง


“ถามจริง?”

“อะไร” แคธถามเอาเรื่อง

“แกมีทะเลาะอะไรกันอีก? ไปเคลียร์กันซะสิ”

“ฉันไม่มีอะไรต้องพูดกับเขา”

“แต่...”

“แกเป็นเพื่อนใครกันแน่?”


คำถามเดียวพาแฮร์รี่จอดสนิท เลิกถามอีก รู็ว่าแคธคงไม่บอกแน่ๆ ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร และรู้นิสัยดื้อรั้นของแคธดีลองไม่ปริปาก ก็ไม่มีทางยอมพูดเด็ดขาด


____________________________________________________________________________________________



คาบเรียนวิชาป้องกันตัวฯ

บอกได้เลยว่าเป็นวิชาเดียวที่แคธนั้นเรียนได้สุดแย่ เธอไม่มีทักษะจากคาถาการป้องกันตัวหรือต่อสู้เอาซะเลย แถมคาถาผู้พิทักษ์ก็เสกไม่เป็น แม้แฮร์รี่จะเคยพาไปสอนในป่าต้องห้ามหลายครั้งหลายคราวแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ วันนี้ทุกคนนั้นต่างต้องเสกคาถาผู้พิทักษ์เป็นของตัวเอง ศาสตราจารย์ลูปินกลับมาสอนในชั้นปีนี้อีกครั้ง หากแต่ไม่ว่าแคธพยายามเท่าไหร่ มันก็เป็นเพียงควันขาวๆ ที่ปลายไม้ของเธอ และหายไปเท่านั้น

เธอหันไปมองเพื่อนคนอื่นที่ต่างมีผู้พิทักษ์ของตัวเองวิ่งไปมาแล้วก็นึกอิจฉาในใจ แฮร์รี่นั้นเป็นกวางตัวผู้ คนอื่นๆ ก็ต่างกันไป แม้แต่คนที่เธอไม่อยากคุยด้วยอย่างมัลฟอย ผู้พิทักษ์ของเขากลับเป็นมังกรตัวใหญ่สวยบินไปบินมารอบห้อง แหงละเค้าเสกได้...เธอถึงได้รอดจากผู้คุมวิญญาณที่เวิร์ดคัพนั่น...

คอร์แม็คเดินเข้ามาหาหญิงสาวเขา เมื่อเห็นแคธเอาแต่ยืนเขี่ยเท้าตัวเองไปมาในห้องเรียน


“ทำไมเธอยืนเฉยล่ะ...”

“ฉัน...เสกคาถานี้ไม่ได้”

“อะไรนะ...”

“พยายามตั้งแต่เด็ก ทำยังไงก็เสกไม่ได้ ฉันเลย...ไม่รู้ว่าผู้พิทักษ์ของตัวเองคือตัวอะไร...”


คอร์แม็คหัวเราะออกมาเบาๆ แคธได้แต่เกาจมูกเขินๆ 


“งั้น...ฉันสอนเธอเอง ต้องได้แน่...”


คอร์แม็คเอ่ย แคธหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่เขานั้นจะเริ่มเข้ามาใกล้และสอนเธอจับไม้ให้ถูกท่า หากแต่ตลอดเวลานั้นความกะล่อนในหัวไม่ได้ทำให้คอร์แม้คโฟกัสที่การสอน มากไปกว่าการหลอกโอบกอดเธอ จับเนื้อต้องตัวตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย เขาไม่เลิกนิสัยกวนประสาทที่จะเหลือบสายตามามองมัลฟอย และเลื่อนมือที่โอบเอวแคธจนแทบจะถึงบั้นท้ายนั่น ลูบไปลูบมาอย่างยั่วโทสะ มัลฟอยกำมือแน่นจนไม้กายสิทธิ์ในมือนั้นแทบจะหัก พาให้ผู้พิทักษ์ของเขานั้นอันตระธานหายไป


“เอาล่ะทุกคน เลิกเสกคาถาก่อนนะ วันนี้นอกจากลองเสกคาถาผู้พิทักษ์ ฉันจะให้พวกเธอดวลคาถากัน...”


เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อลูปินเอ่ยเช่นนั้น 


“เงียบก่อน...ฉันจะจับคู่ให้พวกเธอสู้กัน บ้านไหนชนะ เอาไปเลยห้าสิบแต้ม”


ห้าสิบแต้มของลูปินเรียกเสียงฮือฮาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเริ่มเอ่ยต่อ


“กติกามีอยู่ว่า...ใช้ได้แค่คาถาความแรงไม่เกินระดับสาม...เจ็บ แต่ไม่มีเลือดตกยางออก ห้ามผิดกติกาเข้าใจไหม? คาถาต้องห้ามสามคาถาแน่นอนว่าห้ามใช้...พร้อมหรือยัง จำให้ขึ้นใจ บ้านที่ชนะ...ห้าสิบแต้ม”


เด็กๆ เริ่มส่งเสียงเฮฮาพอใจ เตรียมพร้อมจะเชียร์ตัวแทนจากแต่ละบ้าน


“เอาล่ะกริฟฟินดอร์...ฉันเลือก คอร์แม็ค แมคคล้ากเก้นแล้วกัน”


บรรดาสาวๆ บ้านกริฟฟินดอร์ปรบมือกรี๊ดกร๊าด คอร์แม็คยิ้มอวดทำเท่ เดินขึ้นเวทีประลองในขณะที่ลูปินนั้นกวาดสายตามองไปยังฝั่งสลิธิรีน 


“มัลฟอย...เดรโก มัลฟอย...”


ทุกคนหันไปมองมัลฟอยที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ด้านหลังเป็นตาเดียว สลิธิรีนโห่ร้องกึกก้อง


“มีคนบอกว่าคุณเก่งเอาเรื่องในวิชาป้องกันตัวฯ อยากจะมาลองวิชาหน่อยไหม”

“ได้เลยครับศาสตราจารย์”


มัลฟอยเอ่ยด้วยแววตาสีเงินวาววับ คอร์แม็คแอบกลืนน้ำลาย ใครๆ ก็รู้กันทั้งฮอกวอร์ต วิชานี้มัลฟอยนั้นได้คะแนนสูงสุดซะจนแม้แต่แฮร์รี่ยังเทียบไม่ติดฝุ่นมาหลายปีแล้ว เขานั้นเสกคาถาได้หลายระดับ และคาถายากๆ มากมายที่แม้แต่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันยังเสกไม่ได้ ใช่ว่าคอร์แม็คจะไม่รู้...ก็คงอย่างที่เขาลือกัน ลูกผู้เสพความตายก็แบบนี้! หากแต่การพูดออกไปอาจทำให้คอขาดได้ถึงได้ไม่มีใครกล้าเปิดปาก

มัลฟอยถอดเนคไทยื่นให้เบลสและก้าวขาขึ้นเวที พวกเขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมนอกจากสวมเสื้อเชิ้ตเท่านั้น สองคนตั้งท่า แคธเม้มริมฝีปากเบาๆ บอกตรงๆ ว่าอยากจะรู้นักว่าใครจะชนะการประลอง


“เซก...”

“ริคตัสเซมปรา!”


คาถาพุ่งเข้าใส่คอร์แม็ค กระเด็นกระแทกเวทีประลอง จุกจนตัวงออย่างไม่เป็นท่า พวกสลิธิรีนหัวเราะลั่น เมื่อมัลฟอยนั้นไวกว่า เขายืนร่ายคาถาง่ายๆ โดยไม่แม้แต่จะต้องท่ามากเหมือนคอร์แม็คด้วยซ้ำ ลูปินเม้มปากเบาๆ นึกเจ็บแทนอยู่เหมือนกัน ก่อนคอร์แม็คจะตั้งท่าลุกขึ้นและเริ่มร่ายคาถากลับไป หากแต่มัลฟอยก็มีคาถาสวนกลับ ที่คอยทั้งต้าน ทั้งรุก แคธมองมัลฟอยอย่างทึ่งจัด...เขาเก่งวิชานี้เหมือนที่จินนี่ว่าไว้จริงๆ 

คอร์แม็คเริ่มจะสะบักสะบอมขึ้นทุกทีจนแทบจะลุกไม่ขึ้น ขณะที่มัลฟอยนั้นยังคงมีสภาพเนียนกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า แคธมองคอร์แม็คจนเขานั้นรู้สึกเสียหน้า ลูปินสังเกตได้ว่าคอร์แม็คเองนั้นเริ่มมีความโกรธจนกลัวว่าจะขาดสติ เขาตั้งท่าลุกขึ้นก่อนจะเสกคาถาอัดมัลฟอยอีก หากแต่ลูปินนั้นก้าวเข้ามาบนเวทีซะก่อน


“พอได้แล้ว...พอได้แล้วคุณมัลฟอย น่าประทับใจมาก ตามสัญญานะ สลิธิรีนห้าสิบแต้ม!”


เสียงเฮดังขึ้นดังคาด ขณะที่คอร์แม็คลดไม้ลงอย่างทำอะไรไม่ได้ ยังนั่งแพ้ไม่เป็นท่าอยู่กับพื้น ตามเนื้อตัวมอมแมม มัลฟอยเดินเข้าไป เขายื่นมือไปตรงหน้าคอร์แม็คที่นั่งอยู่ที่พื้นตามมารยาทหลังดวลเสร็ต ก่อนคอร์แม็คจะยื่นมือไปให้แต่กลับยืนขึ้นและกระชากมัลฟอยเข้ามาประชิดตัว จนทั้งห้องพากันมอง


“เสกคาถาเอาจริงเอาจังดีนี่...นี่ขนาดแค่ซ้อมยังใส่ขนาดนี้...แค้นอะไรส่วนตัวมาหรือเปล่า”


คอร์แม็คถามยิ้มๆ หน้ากวนประสาท สองสายตาจ้องกันเขม็ง จนแคธรู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 


“คิดมากไปหรือเปล่า...” มัลฟอยเอ่ย

“สู้จะจนเหมือนอยากได้อะไรที่ฉันเพิ่งได้มาเลยนะ..."

“แกว่งปากหาเท้าใช่ไหม”


เบลสเอ่ยเอาเรื่องเสียงดังมือชี้หน้าคอร์แม็คพร้อมลุย แต่มัลฟอยยกมือห้ามเพื่อนหนุ่มไว้


“ฉันไม่ได้อยากได้ของๆ แก....แต่แก...เอาของของฉันไป...”


มัลฟอยเอ่ยเสียงดัง ช้าๆ ชัดๆ ราวกับนอกจากคอร์แม็คแล้ว เข้าอยากให้ทั้งห้องได้ยินด้วย พวกเชสเป่าปากร้องลั่นตีโต๊ะเสียงดังถูกใจกับคำประกาศกร้าวของเพื่อนหนุ่มเป็นที่สุด แม้แต่รอนและแฮร์รี่ยังโห่ร้องถูกใจกับคำพูดของมัลฟอย คอร์แม็คนั้นเป็นฝ่ายต้องกำมือแน่นบ้างแล้ว มีเพียงแคธที่ไม่เข้าใจภาษาหนุ่มๆ


“และฉัน...จะเอาของของฉันคืน...”


มัลฟอยเอ่ยชัดเจน ราวกับอยากให้คอร์แม็คนั้นจำมันเอาไว้

 

“มันอาจจะเหมาะกับฉันมากกว่าแกก็ได้...”
“เดี๋
ยวก็รู้ว่าเหมาะกับใคร”


มัลฟอยเอ่ยมั่นใจน่ากลัว พลางยิ้มเย็นและเดินออกไป คอร์แม็คมองตามอย่างหวั่นใจ ไม่รู้เลยในท่าทางนั้นมัลฟอยนั้นก็หวั่นใจไม่แพ้กันทีเดียว จนออดหมดคาบดังขึ้น พวกเขาถึงได้แยกย้าย คอร์แม็คเรียกคะแนนสงสารจากแคธได้โดยการขอตัวไปห้องพยาบาล หากแต่ก็ผิดหวังเมื่อแคธไม่ได้ตามไป เพราะสัญญากับจินนี่ว่าจะไปให้ทันทานข้าวด้วยกันกลางวันนี้ ที่ทางออกหน้าประตูแคธเหลือบสายตาไปเจอมัลฟอยมองอยู่ เธอทำแค่เพียงรีบเดินออกมาจากตรงนั้นราวกับไม่อยากมองเขาให้นานกว่านี้ มัลฟอยได้แต่มองตาม


เมื่อเดินไปถึงห้องโถงจินนี่ที่นั่งรออยู่เพื่อทานข้าวกลางวันแปลกใจ เมื่อเฮอร์ไมโอนี่เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาแต่ไกล


“มีอะไรดีๆ หรือไงกัน พี่เดินยิ้มมาแต่ไกล”

“จะอะไรล่ะ พี่สาวสุดที่รักของเธอน่ะสิ ยังกับเฮเลนออฟทรอยเลยคาบเรียนเมื่อกี้”
“แกหมายความว่าไง?” แคธถามขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“นั่นสิพี่เฮอร์ไมโอนี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” จินนี่ถามซ้ำ

“อะไรกันยัยแคธ เธอไม่รู้จริงๆ เหรอ การประลองคาถานั่นในคลาสเรียน”


แคธทำหน้าเหรอหรา มองจินนี่เพราะก็ไม่เข้าใจว่าเฮอร์ไมโอนี่หมายถึงอะไรกันแน่


“นี่ไม่รู้จริงๆ เหรอ!? ให้ตายเถอะ...คอร์แม็ค กับ เดรโก ถูกลูปินให้ออกไปประลองคาถา แต่ดูเหมือนไปๆ มาๆ จะเป็นการสู้กันเพื่อแย่งพี่สาวเธอน่ะสิ”


จินนี่ตาโต


“อะไรนะ! จริงเหรอ!?”

“บ้าน่ะ!  ไม่มีทาง! คอร์แม็คกับ....ฮึ่ยย ไม่มีทาง พวกเขาก็แค่บลัฟกันตามประสาหนุ่มๆ” 


แคธร้องเสียงหลง ไม่มีทางเป็นไปได้


“อะไร? เธอก็เห็นตอนหลังที่พวกเขาจ้องกันเอาเป็นเอาตาย เดรโกประกาศกร้าวแบบนั้นยังกับจะเอาเรื่องคอร์แม็ึคให้ได้ แถมสายตาเขาเวลาเห็นคอร์แม็คอยู่ใกล้แกยังแทบจะฉีกคอร์แม็คเป็นชิ้นๆ ฉันว่าเขาพยายามหาทางง้อแกอยู่นะ...”

“ง้อ? เขาจะมาง้อฉันทำไม??”

“ถามจริงพี่แคธ ดูไม่ออกเหรอพี่เดรโกคิดยังไงกับพี่ หนูนั่งอยู่ตรงนี้ หนูยังไม่เห็นเขาละสายตาจากพี่ได้เลยนะ”


แคธไม่เชื่อหันกลับไปโต๊ะสลิธิรีนด้านหลัง สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมัลฟอยนั้นมองจริงๆ แม้จะคุยกับเพื่อนของเขา แต่ก็ยังเหมือนว่าเขาจะละสายตามามองเธอเสมอ แคธเบ้หน้าไปมา ไม่ยอมรับฟัง ทำเป็นก้มหน้ากินข้าวต่อไม่สนใจ


____________________________________________________________________________________________



วันต่อมา...

ในคาบเรียนสัตว์วิเศษ ลำธารถูกแฮกริดร่ายคาถาจนกลายเป็นลานน้ำแข็งยาวเพื่อให้ทุกคนได้รู้จักสัตว์ของมักเกิ้ลอย่างเพนกวิน เป็นที่สนุกสนานและผ่อนคลายอีกเช่นเคย แคธอยู่คนเดียวห่างจากกลุ่มเพื่อน นั่งย่อตัวอยู่ริมลำธารลึกที่กึ่งๆ เป็นน้ำแข็ง มีเพนกวินเดินเตาะแตะอยู่รอบๆ บางตัวก็ว่ายน้ำอยู่ในธารน้ำแข็ง มัลฟอยยืนมองอยู่ห่างๆ จนเชสต้องกระทุ้งอย่างอดไม่ได้


“เข้าไปสิ”

“ฮะ...”
“แกมายืนอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้มันคุยกับแกนะ...”

“เดินเข้าไปก็เหมือนกัน”

“ดีกว่ายืนบื้อเป็นก้อนหินอยู่ตรงนี้หรือเปล่า?”​ เชสย้อนถาม

“………………”

“เข้าไปเหอะน่าาาา ท่ามากแบบนี้ไอ้แม็คคาบไปแน่”


เชสดันแผ่นหลังกว้างของมัลฟอย เขาจึงยอมออกเดิน ในหัวไม่มีสักคำพูดที่จะพูดกับเธอ หรือบอกให้ถูกคือไม่รู้จะเริ่มยังไงมากกว่า เขาเดินไปก่อนจะย่อตัวลงข้างๆ หญิงสาว มือเขี่ยหัวเจ้าเพนกวินตรงหน้าไปมา แคธหันมาเห็นว่าเป็นมัลฟอยเธอชะงักไปนิด ก่อนจะลุกหนี แต่มัลฟอยคว้าข้อมือไว้ก่อน แคธหันมามองหน้าเขานิ่ง ราวกับรอให้เขาพูดอะไรออกมา...


“…………………”

“…………………”


มัลฟอยยังคงมองเธอนิ่ง มีเป็นล้านคำในหัวแต่ก็ไม่กล้าพูด แคธสะบัดมือเขาออกและลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อผลลัพธ์นั้นไม่ได้ต่างจากเดิม มัลฟอยยืนตามคว้าแขนเธอไว้อีก หากแต่...


“สตาร์ค...”


ตู้มม!! 


แคธหันขวับมาผลักหน้าอกหนาของเขา หากแต่มัลฟอยกลับเสียหลัก ร่างสูงร่วงตู้มลงไปในธารน้ำแข็งเย็นจัด กลุ่มเพนกวินนั้นแตกกระเจิง แคธยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองตาโต ไม่ได้ตั้งใจจะทำถึงขนาดนั้นจริงๆ...


“!!”


ทุกคนมองตกใจแม้แต่แฮกริด แคธทำอะไรไม่ถูก เธอถลาเข้าไปใกล้ริมธารน้ำแข็งนั่น ก่อนที่มัลฟอยจะผุดขึ้นมาจากธารน้ำแข็งเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยน้ำเย็นเยียบอุณหภูมินั้น -10 มือหนาสองมือลูบผมบลอนด์จัดของเขาที่เปียกไปข้างหลัง แม้จะเปียก....แต่ยังโคตรดูดี...พาให้สาวๆ รอบๆ นั้นชี้ชวนกันมองเขาและคุยกันจ่อกแจ่กออกรสออกชาด เสื้อเชิ้ตที่เปียกลู่แนบไปกับลำตัวจนเห็นมัดกล้ามชัดเจน เสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ดังกันจนแคธหงุดหงิดในความเป็นที่ต้องตาของเขา ทำให้เธอหยุดชะงักขาที่กำลังจะเดินเข้าไปช่วย เธอมองมัลฟอย และเขาก็มองเธอ แววตาแบบที่ราวกับอยากจะบอกว่าเขา...

แคธตัดสินใจหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยมัลฟอยยืนเปียกหนาวอย่างไม่สนใจและใจแข็ง มัลฟอยเองก็แทบไม่ขยับ ไม่มีอะไรทำให้เธอหายโกรธได้เลย แม้แต่การโยนเข้าลงในธารน้ำแข็งเย็นเยียบนี่...ธารน้ำแข็งที่ว่าเย็น ยังไม่เท่ากับใจมัลฟอยตอนนี้ที่ชาไปทั้งใจ...คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ห่างๆ ได้แต่มองอย่างเห็นใจ ก่อนหนุ่มๆ จะค่อยๆ เดินเข้าไปหาเพื่อนรัก ที่ลากร่างเย็นจัดของตัวเองเดินขึ้นจากธารน้ำแข็งช้าๆ อย่างหมดแรง...


____________________________________________________________________________________________




คาลุซโซ่คืนวันเสาร์ เชสต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการชวนแคธออกมาปาร์ตี้ให้ได้ เมื่อเธอยืนกรานที่จะไม่มา เชสจึงต้องอ้างว่าเธอรับปากเอาไว้แล้ว แคธยอมออกมาเที่ยวด้วยอย่างจำยอม และบอกกับตัวเองว่าจะสนุกให้ราวกับว่ามัลฟอยไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย 

พวกของเชสรอกันอยู่ที่ร้านแล้ว ก่อนที่กลุ่มของแฮร์รี่จะเปิดประตูร้านเข้ามา มัลฟอยที่นั่งอยู่มุมหนึ่งเห็นแล้วว่าแคธยอมมาด้วย เชสยักคิ้วกับเพื่อนหนุ่มราวกับบอกแล้วว่าเขาเอาอยู่ พวกเขาเดินมานั่งที่โต๊ะ แคธอ้อมไปนั่งกับแพนซี่ ทำให้ตรงข้ามเธอนั้นเป็นมัลฟอย หน้าสวยนั่นทักทายทุกคนยิ้มแย้ม แต่กลับบึ้งตึงเมื่อหันมาเจอเขา

เธอถอดเสื้อโค้ทตัวยาวออกส่งให้พนักงานนำไปแขวน เบลสอ้าปากค้างด้วยนิสัยเห็นสาวสวยๆ เป็นไม่ได้ แคธสวมเดรสสายเดี่ยวสีขาวล้วนไปทั้งตัวโชว์หุ่น ที่เห็นหน้าอกสวยปริ่มๆ พอเรียกน้ำลายผู้ชาย กับรองเท้าส้นสูงสีขาวของเธอ

 

“โอย ขาวทั้งตัววววววว” 


เบลสเอ่ย แฮร์รี่ฟาดผัวะเข้าที่หัวเบลสทันทีเมื่อเขาทะลึ่งกับเพื่อนตน แคธได้แต่ยิ้มๆ ชินกับความทะเล้นของเบลส ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มสั่งเครื่องดื่มกันมา และระหว่างที่รอแคธก็ลากเบลสออกไปวาดลวดลายกันบนฟลอร์เต้นรำ ที่เรียกน้ำลายของหนุ่มๆ คนอื่นที่จ้องมองได้เลย

มัลฟอยนั่งจิบสก็อตในมือของเขาเงียบๆ สายตามองแคธที่สนุกสุดเหวี่ยงอยู่กลางฟลอร์กับเพื่อนของเขาและเพื่อนของเธอ นับแต่นั่งมากว่าชั่วโมง เขายังไม่เห็นเธอหยุดดื่ม ใบหน้าขาวๆ นั่นเริ่มแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอเดินเซไปเซมาแล้วด้วยซ้ำ และนั่นไม่ใช่สิ่งที่มัลฟอยชอบใจนัก หากแต่ก็ไม่มีสิทธิ์จะว่า เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยขึ้นราวกับอ่านใจมัลฟอยได้...


“แคธ...ดื่มมากไปแล้วนะ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย

“ยังไม่เมาน่า”


เธอเอ่ยพลางหัวเราะ ก่อนจะซดเตกีล่าหมดแก้วแล้ววิ่งลงไปเต้นต่อที่ฟลอร์ เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหัว


“เมาแน่นอนดูหน้าสินั่นน่ะ...” แฮร์รี่เอ่ย

“ห้ามกันหน่อยสิ มันฟังแกไม่ใช่เหรอ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย

“แกมันยังไม่ฟัง จะให้ฉันห้าม”


แฮร์รี่เอ่ยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ เตรียมพร้อมที่จะต้องหามแคธกลับหอนอนคืนนี้อย่างแน่นอน แคธปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนมาเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ขาเรียวก้าวเดินเซไปเซมา ไม่ได้เมาถึงขนาดไม่รู้เรื่องแต่ก็มึนๆ เธอตรงไปเข้าห้องน้ำที่ด้านหลังของร้านเมื่อรู้สึกว่าการดื่มมากๆ ทำให้เธอเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ 

เมื่อทำธุระในห้องน้ำเสร็จ แคธเดินออกมาเอาน้ำที่อ่างล้างมือพรมหน้าและคอเบาๆ เพื่อช่วยให้ตาสว่างขึ้น และเมื่อเหลือบสายตามองป้ายด้านบนหญิงสาวก็อ้าปากค้าง...ตาย! นี่มันห้องน้ำชาย! แคธยกมือปิดปากมองซ้ายขวา ดีนะไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเพราะพวกเขาออกไปสนุกข้างนอกกันหมด แคธรีบจะก้าวเดินออกจากห้องน้ำ


แกร่ก...


เสียงประตูเปิดออก มัลฟอยยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแบบที่เขาชอบใส่กับสูทแบบสวมเข้าชุดกันดูมาดคุณชาย เขามองมาที่เธออย่างแปลกใจเมื่อเจอเธอในห้องน้ำชาย แคธทำหน้าไม่ถูก ทั้งอาย ทั้งเสียหน้าที่เข้าห้องน้ำผิด ยังไม่ทันจะได้เดินออกไปเสียงใครกำลังเดินหัวเราะมาทางนี้ มัลฟอยได้ยิน แคธก็ได้ยินเธอมีสีหน้าตกใจ มัลฟอยหันรีหันขวางไม่มีทางเลือก เขาลากหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูทันที


“นี่!”

“ชู่ววว”


เขายกมือทำเสียงให้เธอเงียบเมื่อเธอตั้งท่าจะโวยวาย เสียงประตูเปิดออกพร้อมเสียงหัวเราะของชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินเข้ามาด้านใน แคธแปลกใจ...เสียงผู้หญิงงั้นเหรอ??


“นี่...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอก” 


เสียงผู้หญิงเอ่ย พลางหัวเราะคิกคัก กริ๊ก...เสียงล็อคประตูห้องน้ำด้านนอกดังขึ้น


“ล็อคไว้แบบนี้ก็ไม่มีใครเข้ามาแล้ว”


แคธกัดปาก บ้าชิบ! แล้วฉันจะออกไปยังไง! 


“ดูก่อนมีใครอยู่ในห้องน้ำอีกไหม”


แคธตาโต เธอมองหน้ามัลฟอยตกใจ มัลฟอยทำอะไรไม่ถูก เขามองไปด้านหลังเธอ มัลฟอยคว้าเอวหญิงสาวไว้ด้วยสองมือ แคธเอามือปิดปากแทบไม่ทันเมื่อเกือบหลุดร้องออกมา เขาอุ้มเธอนั่งเค้าท์เตอร์วางของด้านหลังให้ขาลอยขึ้น ก่อนตัวเขาเองจะขึ้นมานั่งย่อตัวอยู่บนฝาชักโครกห้องน้ำ เมื่อคู่รักนั่นเล่นก้มมองใต้ประตูเอาซะทุกบาน!  

สักพักเสียงของพวกคู่รักนั่นก็เข้ามาอยู่ในห้องน้ำข้างๆ พวกเขา มัลฟอยค่อยๆ ดันตัวลงไปยืนตามเดิม เขายื่นมือให้หญิงสาวจับเพื่อที่จะได้ลงมายืนที่พื้น แคธไม่ยอมให้เขาช่วยด้วยทิฐิจะก้าวขาลงเอง แต่รองเท้าส้นสูงทำให้เธอลื่นเสียหลัก แผ่นหลังเล็กๆ นั่นกระแทกผนังด้านหลังจนแคธเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บไม่กล้าร้องออกมา แม้ว่ามัลฟอยคว้าเธอเอาไว้ทันก่อนจะล้มลงไปที่พื้น แต่ด้วยจมูกโด่งๆ นั่นสัมผัสแก้มของเธออย่างไม่ตั้งใจ พาให้แคธอึ้งไป สองสายตาจ้องกันนิ่ง...


“เจ็บไหม...”


มัลฟอยก้มลงไปถามเสียงเบา มือหนานั่นโอบไปด้านหลังและลูบแผ่นหลังเธอเบาๆ พาให้เธอตัวเย็นขึ้นมากับสัมผัสของเขา แม้มือเรียวยาวของเขาจะอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ แคธไม่ตอบได้แต่ก้มหน้าเงียบ ยังโกรธ...เสียงอะไรบางอย่างทำลายความเงียบของแคธและมัลฟอยขึ้น


“อื้ออ....”


แคธตาโต อย่าบอกนะว่าพวกเขากำลังจะ...


“.............."


แคธเม้มปากแน่นกับบรรยากาศแสนน่าอายนี่ แล้วไหนจะมีมัลฟอยติดอยู่ในห้องน้ำกับเธอ ไม่น่าดื่มเยอะจนเข้าห้องน้ำผิดเลยให้ตายสิ! แล้วเสียงอะไรบางอย่างก็หล่นลงที่พื้นมาทางห้องของพวกเขา แคธก้มลงมอง เธอขยับเท้าหนีแทบไม่ทัน เมื่อปลายเท้าของเธอและมัลฟอย มันคือ...มันคือ...โอ้ให้ตาย...มัลฟอยก้มลงมองมันแต่สีหน้าเรียบเฉย จะบอกว่าเขาชินกับการเข้าห้องน้ำที่คาลุซโซ่และเจอคนทำอะไรแบบนี้กันก็คงจะไม่ผิดนัก ก่อนที่มือของชายคนนั้นจะเอื้อมเข้ามาควานหา "ของสำหรับผู้ชาย" ของเขาไป ตามไปด้วยเสียงแกะมันออกและ...


“อ๊ะ.........อื้มม......ที่รัก..................”


แล้วมันก็เริ่มดังขึ้นและดังขึ้นเรื่อยๆ แคธอยากจะแทรกแผ่นดินหนีตรงนั้น ใบหน้าเธอแดงจัด แต่มัลฟอยกลับยืนฟังเหมือนคนไม่รู้สึกอะไรเลย เธอแทบอยากจะแทรกคอห่านหรืออะไรก็ได้หนีไปจากความกระอักกระอ่วนนี่ ก่อนที่เธอจะพบว่าข้อมือของเธอถูกใครบางคนจับเอาไว้ มัลฟอยดึงเธอเข้าหาตัวเขา แคธขืนตัว...หากแต่มือหนาอีกข้างก็โอบมาด้านหลังเธอ และปิดหูของเธอเอาไว้ ใบหน้าเล็กๆ นั่นชิดอยู่กับอกกว้างหูอีกด้านก็โดนกดไว้กับแขนแข็งแรงของเขา ไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นอีกเลย...

มัลฟอยปิดหูเธอเอาไว้ เมื่อใบหน้าเล็กๆ นั่นเริ่มแดงขึ้นๆ จนเขากลัวว่าเธอจะเป็นไข้หรือเป็นลม สภาพตอนนี้คือแคธพิงกำแพงโดยมีมือของมัลฟอยโอบหลังศีรษะเอาไว้เพื่อปิดกั้นเสียงของคู่รักที่กำลังพรอดรักกันอยู่ห้องข้างๆ ใบหน้าหล่อนั่นพาดแขนอีกข้างของตนเข้ากับกำแพงเหนือศีรษะของเธอ แคธไม่ได้ยินเสียงเขาเอ่ยอะไรอีก สำหรับเธอการไม่ได้ยินมันกระอักกระอ่วนน้อยกว่า ไม่รู้เลยว่ามัลฟอยช่วยเธอไม่ให้ได้ยิน แต่ตัวเขากลับต้องยืนฟังเสียงทั้งหมดนั่น โดยมีเธอยืนเซ็กซี่อยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ มันทำให้เขาแทบคลั่ง...คนคู่นั้นดูเหมือนจะไม่ยอมออกไปจากห้องน้ำนี้ง่ายๆ เลย ร่างสูงขบกรามแน่นข่มอารมณ์ รู้สึกเหมือนพระเจ้ากำลังลงโทษเขาเพราะใช้เซ็กซ์ไม่ค่อยถูกที่ถูกทางยังไงก็ไม่รู้!

เขาผละออกจากกำแพง ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ นั่นยังคงแดงจัด เหงื่อเริ่มไหลลงมาตามขมับของเธอด้วยความร้อนในห้องน้ำนี่ มัลฟอยเอื้อมมือไปจับผมลอนนั่นทัดหูให้เธอเบาๆ แคธชะงัก...


“ร้อนเหรอ...”


แคธเอียงคอ เมื่อเธอไม่ได้ยินที่เขาพูดด้วยเพราะเขาปิดหูเธอเอาไว้ มัลฟอยมองมือตัวเองถึงได้นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ยิน เขามองหน้าเธอสักพักก่อนจะตัดสินใจยกมือที่ปิดหูเธอออกเล็กน้อย และก้มลงไปประชิดใบหูของเธอใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา


“ฉันขอโทษ...”


แคธหันมามองหน้าเขา ใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าเธอนิดเดียวเมื่อได้ยินคำขอโทษที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน แววตาเย็นชาที่เธอเห็นประจำนั้นหายไป มือหนานั่นคลอเคลียอยู่ข้างหูเธอ ลูบผมและแก้มใสไปมาเบาๆ 


“หายโกรธนะ...”


น้ำเสียงอ่อนโยนนั่นทำให้แคธพ่ายแพ้ได้ง่ายๆ หากแต่จิตใจที่ยังลังเลก็ทำให้เธอไม่ยอมตอบออกมา ริมฝีปากบางเม้มแน่นจำฝังใจ หยดน้ำใสๆ ไหลออกมาอย่างยากจะห้าม จนต้องปาดมันทิ้งเบาๆ ซึ่งมัลฟอยก็เข้าใจ...เขาก้มลงไปจูบหน้าผากของเธอเบาๆ แทนคำขอโทษ แคธหลับตาลง ก่อนที่เขาจะเลื่อนลงมาที่ขมับ...แก้ม...และเริ่มเลื่อนมาที่มุมปาก...เขาประทับจูบลงไปเบาๆ น้ำตาของเธอไหลเป็นสาย จนมัลฟอยต้องเอามือเช็ดมันให้แก่เธอ แม้ใบหน้ายามร้องไห้ของเธอจะยังสวยได้อย่างไร้ที่ติ


ไม่นานนักเสียงคนคู่นั้นก็เปิดประตูออก หัวเราะคิกคักกันและเดินออกจากประตูด้านหน้าไป มัลฟอยผละออกจากหญิงสาว เขาพบว่าใบหน้าเธอแดงจัดกว่าเก่า มือหนาเอื้อมไปจับคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา


“โอเคไหม...”


แคธพยักหน้าเบาๆ เธอยืดตัวจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป แต่ก็นิ่วหน้าด้วยความเจ็บหลัง


“เจ็บเหรอ...ขอฉันดูหน่อย”


มัลฟอยเอื้อมมือจะไปจับ แคธปัดมือเขา


“ไม่ต้อง”

“อย่าดื้อน่า ให้ฉัน...”

“ฉันบอกว่าไม่เป็นไร...ว้ายย”


ยื้อกันไปกันมาก็ลื่นจนมัลฟอยต้องคว้าเอาไว้อีก รองเท้าของเธอคงจะสูงเกินไปสำหรับเหตุการณ์น่าตื่นเต้นวันนี้ หรือจะพูดความจริงก็คือ แข้งขาของเธอตอนนี้มันหมดแรงเอาซะดื้อๆ แล้ว ไหนจะใบหน้าหล่อๆ ที่ห่างกับเธอแค่เส้นผมลอดผ่านเท่านั้นตอนนี้


“ฉันไปส่งเธอที่หอ หลังเธอต้องทายา”


แคธไม่ได้เอ่ยอะไร มัลฟอยยืดกายขึ้น เขาเดินไปเปิดประตูห้องน้ำด้านนอกออก มองซ้ายมองขวาก่อนจะหันมาคว้ามือหญิงสาวมาจับไว้และพาออกเดินไปทางประตูด้านหลังร้านที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมานัก 


____________________________________________________________________________________________



ติ๊ด ติ๊ด...

เสียงข้อความเข้ามือถือเชสที่นั่งดื่มอยู่ เขาหยิบขึ้นมากดอ่าน ก่อนจะยิ้มออกมากับตัวเอง และหันไปบอกแฮร์รี่


“แฮร์รี่ แคธให้ฝากบอกว่ากลับก่อนนะ มันอยากนอนแล้ว”

“อ้าว แล้วกลับไปยังไง”

“มีคนไปส่ง ไม่ต้องเป็นห่วง”


เชสเอ่ยยิ้มๆ หันไปยิ้มให้เฮอร์ไมโอนี่ที่กอดอยู่ข้างกาย เมื่อข้อความที่ได้รับไม่ได้มาจากแคธ หากแต่มาจากมัลฟอย ‘ฉันไปส่งสตาร์ค บอกพอตเตอร์ให้ด้วย’ เพียงเท่านั้นเชสก็นอนฝันดีคืนนี้ หวังให้เพื่อนหนุ่มของเขาง้อสาวให้สำเร็จให้ได้

____________________________________________________________________________________________



แคธเดินตามมัลฟอยเข้ามาในปราสาท สายตามองมือหนานั่นที่เกาะกุมเธอไว้ขณะพาก้าวขาออกเดิน ก่อนจะเหลือบขึ้นไปมองแผ่นหลังของคนตัวโตกว่าอย่างไม่เข้าใจในการกระทำ เดี๋ยวดี...เดี๋ยวร้าย...เดี๋ยวก็...


มัลฟอยพาเธอมาที่หอกัปตันของเขา หญิงสาวถอดเสื้อโค้ทขนเฟอตัวหนานุ่มของตนพาดไว้กับโซฟา ทิ้งตัวลงนั่งและนวดขาตัวเองป้อยๆ บอกไม่ถูกว่าเพราะเต้นจนเมื่อยหรือเพราะสะดุดในห้องน้ำกันแน่  ไหนจะหลังที่แค่เอี้ยวก็รู้สึกปวดตุ้บๆ ขึ้นมา เธอนวดลงไปบนไหล่ตัวเองเบาๆ พลันแก้วน้ำก็ถูกส่งมาตรงหน้า แคธมองหน้ามัลฟอยแต่ก็ยอมรับมา เธอก้มมองตัวเองที่นั่งเลยไปยังเขตของเขา เลยกระเถิบตัวถอยหลังออกมาก่อนจะดื่มน้ำเพื่อไม่ให้โดนเขาว่าเอา ซึ่งมัลฟอยก็สังเกตเห็นการกระทำนั่น เขานั่งลงพร้อมกับกล่องยาในมือ ก่อนจะเอ่ย


“หันหลังมา”


แคธมองหน้าเขา ในมือมัลฟอยถือยาสำหรับทาเอาไว้ เธอยอมหันหลังให้ มือหนาจับผมเธอไปไว้ด้านนึงเพื่อให้เห็นแผ่นหลัง เขาเอี้ยวตัวไปมองเธอ


“ฉันต้อง...”


แคธเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เธอจึงพยักหน้า...มัลฟอยเอื้อมมือไปรูดซิบเสื้อที่หลังของเธอออกจนเกือบสุด แคธกอดเสื้อด้านหน้าไว้กับตัวเมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่นหลัง ก่อนที่มัลฟอยจะทายาลงไปยังรอยแดงตรงกลางหลังของเธอช้าๆ ยาทำให้รู้สึกเย็นเล็กน้อย ลดอาการปวดตุ้บๆ ลงได้บ้าง พลันมือของเขาก็ปัดผมของเธอไปไว้อีกข้าง แคธตกใจว่าเขาจะทำอะไร ก่อนที่มัลฟอยจะทายาที่ไหล่ด้านนั้นของเธอให้ แคธจึงได้รู้ว่าเธอมีรอยกระแทกแดงช้ำที่ไหล่อีก และมัลฟอยคงสังเกตเห็น มัลฟอยทายาอย่างเบามือราวกับกลัวร่างบอบบางนี่จะบุบสลาย จนเมื่อทายาเสร็จเขาก็ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่ไหล่ขาวนั่น แคธหันมามองการกระทำของเขา สองดวงตามองจ้องกันนิ่ง ใจของเธอเต้นรัวเร็วจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน หน้าหล่อนั่นยื่นเข้ามาใกล้แต่แคธยกมือแตะปากห้ามเขาไว้ทัน เธอไม่ยอมให้เขาจูบอีกแน่ มัลฟอยดึงมือเล็กๆ นั่นออกอย่างไม่สนใจ และประกบริมฝีปากลงไปบนปากของเธอทันที ไม่สนท่าทางดื้อนึงขัดขืนนั่น...ถ้าวันนี้ไม่ได้จูบเธอ...มัลฟอยคงฝันถึงริมฝีปากนุ่มๆ นี่ไปอีกนาน...


        ".................................."

“หายโกรธหรือยัง...”


เขาเอ่ยถามเมื่อถอนจูบออกมา มือก็รูดซิบเสื้อที่หลังขึ้นให้หญิงสาวตามเดิม


“โกรธเรื่องอะไร”​


แคธเฉไฉ หันหนีซ่อนใบหน้าแดงจัดเอาไว้ มัลฟอยจับคางหญิงสาวให้หันมา


“ไม่พาใครมานอนแล้ว ฉันสัญญา”


มัลฟอยให้คำมั่น แคธมองหน้าเขานิ่งแปลกใจกับคำสัญญานั่น แต่ยังปากแข็ง


“จะ...จะพาใครมาก็เรื่องของนาย...”


เธอเอ่ย ก่อนจะลุกเดินหนีขึ้นห้องนอนของเธอด้านบนไป มัลฟอยทิ้งตัวลงกับโซฟาหมดแรง มองตามถอนหายใจออกมา ริมฝีปากเม้มเบาๆ พาให้นึกถึงคำพูดของเฮอร์ไมโอนี่วันก่อน...แคธใจแข็งราวกับหินดั่งเธอว่า...แม้ท่าทางนั้นจะดูอ่อนลงมาบ้างก็ตามเถอะ...เชสบอกให้ง้อหญิงให้ได้...ชาตินี้เคยง้อใครที่ไหนกัน...


____________________________________________________________________________________________



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #65 Name' (@name14) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 13:24
    หึ้ยยยย บทพี่เขาจะหวาน ก็หวานซะ! 555
    #65
    1
    • #65-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      17 มิถุนายน 2562 / 16:17
      หวานกับนุ้งแคธตี้เท่านั้น :3 ฮี่ๆ
      #65-1
  2. #55 Summerine (@SunDashine) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 09:45
    แหมมมมพี้
    #55
    1
    • #55-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      14 มิถุนายน 2562 / 10:21
      ฮื้อออออ :'3
      #55-1
  3. #54 flx0y (@flx0y) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 18:48
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ขออย่ามีดราม่าเยอะนะคะใจบ่ดี 555555555555
    #54
    1
    • #54-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      14 มิถุนายน 2562 / 10:20
      รอติดตามน้าาาา ;)
      #54-1
  4. #53 BhYon Wrth (@yonn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 08:41
    ตอนนี้ฟินมากค่าาา ขอจัดเต็มกว่านี้หวานๆเอาให้มดขึ้นไปเลยค่ะ
    #53
    1
    • #53-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:09
      จัดให้ฮะะะ :3
      #53-1
  5. #52 damnyou (@damnyou) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 07:17
    โอ้ยยยย กร้าวใจมากเวอร์~
    #52
    1
    • #52-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:08
      แหะๆ ขอบคุณค่ะ :"D
      #52-1
  6. #51 Junechava (@Junechava) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:31
    โอ๊ยยยยฟินนนนน สู้ๆนะคะไรท์
    #51
    1
    • #51-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:08
      อยากให้ได้จิกหมอนกันหลายๆ ตอนค่า 55
      #51-1
  7. #50 Palmme28 (@088Palm9800262) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:37
    สนใจอ่านทุกเรื่องค่ะไรท์ สู้ๆค่ะรอตอนต่อไปน้า ^_^
    #50
    1
    • #50-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:08
      ขอบคุณมากเลยค่า :D
      #50-1
  8. #49 FaNg+SJ+HyukJae (@fang_hyukjae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 16:48
    ฟินค่าาา ขอฟินๆอย่างนี้อีกน๊าา อยากอ่านทุกเรื่องของไรท์เลยค่า เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #49
    1
    • #49-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:07
      ขอบคุณมากค่า ปั่นหลายเรื่องตอนนี้ แต่เรื่องนี้จะพยายามลงทุกวีคน้า :)
      #49-1
  9. #46 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 14:33
    โอ้ยยนยย ///// ขอให้ง้อสำเร็จนะเดรก>< ติดตามต่อไปสู้ๆค่าไรท์ //
    #46
    2
    • #46-1 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 8)
      12 มิถุนายน 2562 / 16:47
      เดวเคลียงานเสร้จจะมานั่งร่างภาพ แต่ยังเลือกฉากไม่ได้เลย ><
      #46-1
    • #46-2 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2562 / 10:07
      ขอบคุณมากค่าา ลองคัดฉากฟินๆ ดู ฮี่ๆ ;)
      #46-2