ตอนที่ 6 : Jealous ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    31 พ.ค. 62



คุกใต้ดินสลิธิรีน...

มัลฟอยนอนเอกเขนกอยู่หน้าเตาผิง มองเบลสและจัสตินเล่นหมากรุกพ่อมดชนิดที่เศษซากหมากรุกนั้นฟาดกันไปมาจนเกลื่อนกระจายเต็มไปหมด เชสที่เดินลงมาจากชั้นบนเห็นเข้าร้องทักแปลกใจ ที่เห็นเพื่อนหนุ่มที่นี่


“อ้าว...ทำไมแกอยู่นี่ ไม่มีทำรายงานเหรอ?”


เขาเอ่ยถาม เพราะตัวเองก็ก็กำลังจะออกไปหาเนวิลล์ที่หอกริฟฟินดอร์เพื่อทำรายงานเหมือนกัน มัลฟอยเลิกคิ้วเล็กน้อย


“ทำ...แต่เดี๋ยวค่อยกลับไปดึกๆ...”

“พูดถึงดึกๆ คืนก่อนฉันเห็นแกกลับมาเอาของ อย่าบอกนะว่า...”

“ตามนั้น”


มัลฟอยเอ่ยตัดบทแค่สั้นๆ ไม่เอ่ยอะไรมาก เชสมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้น


“คราวหน้าแกบอกฉัน ฉันไปด้วย...”

“เออ ฉันด้วย”

“ฉันด้วยว่ะ”


มัลฟอยมองหน้าบรรดาเพื่อนหนุ่ม แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเชส เบลส และจัสติน เขาก็พยักหน้าออกมาอย่างไม่ขัดข้อง ก่อนจะลุกขึ้นยืน


“อ้าว ไปแล้วเหรอวะ เชสมันทักแค่นี้...”​ เบลสเอ่ยถาม

“เบี้ยวมาหลายวันแล้ว...”


มัลฟอยเอ่ย ซึ่งเขาหมายถึงการทำรายงานของเขากับแคธ นั่นทำให้มัลฟอยเดินออกไปข้างนอกพร้อมเชส ระหว่างที่กำลังเดินไปยังหอของพวกเขานั้น


“แกโอเคนะ...”

“เรื่องอะไร?” มัลฟอยย้อนถามเชส

“อันที่จริงก็ทุกเรื่อง...แกอยากให้ฉันจี้เรื่องไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าล่ะ?”

“หยุดเลย”


เชสหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนหนุ่มเอ่ยสีหน้าหงุดหงิด หลังจากเขาเอ่ยเป็นนัยๆ ก่อนจะกอดคอเพื่อนเอาไว้และโยกไปมา

“ตอนฉันแกยังไม่ทิ้งฉันเลย ตอนแกฉันก็ไม่ทิ้งแก...ให้มันเลวไปด้วยกันนี่แหละ”


เชสเอ่ย มัลฟอยยิ้มมุมปากเล็กๆ เขายกหมัดขึ้นมา ก่อนเชสจะชนหมัดเข้ากับเขาอย่างรู้กันสองคน และแยกย้ายกันที่ทางเดินตรงหัวมุม เชสตรงไปหอนอนกริฟฟินดอร์ในขณะที่มัลฟอยตรงไปหอกัปตันของเขา


______________________________________________________________________



มัลฟอยเดินมาจนถึงทางเข้าหน้าหอ เขาก็พบว่ามีร่างใครบางคนกำลังยืนรอเขาอยู่ด้านหน้า นั่นทำให้ขาของเขาชะลอความเร็วลง


“เดรโก....” เสียงนั่นหันมาร้องอย่างดีใจเมื่อเห็นเขาเข้า

“เทสซี่...”

“ฉันยืนรอตั้งนาน เข้าไปด้านในไม่ได้น่ะ”

“ฉันเปลี่ยนรหัสน่ะ”


มัลฟอยเอ่ย ก่อนจะสาวเท้าเข้าหาหญิงสาวช้าๆ เทสซี่มองมัลฟอยแปลกใจ


“งั้นเปลี่ยนเป็นอะไรล่ะ คราวหน้าฉันได้ไปรอข้างใน”

“………………..”


เธอเอ่ยถาม แต่มัลฟอยกลับนิ่งเงียบจนเทสซี่เริ่มผิดสังเกตที่เขาไม่ยอมบอกรหัสผ่านเข้าหอกัปตันให้แก่เธอ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอ่ยตรงๆ


“ฉันคิดว่าเธอควรจะเลิกมาที่นี่ได้แล้ว...”

“นายหมายความว่ายังไง...” เทสซี่เอ่ย สีหน้าไม่พอใจเริ่มปรากฎขึ้น “นายจะขอเลิกกับฉันงั้นเหรอ...”


เธอเอ่ย มัลฟอยจ้องหน้าหญิงสาว ‘ขอเลิก’ อย่างนั้นเหรอ เขาคบเธอเมื่อไหร่กัน? ใช่เขาอาจจะเคยนอนกับเธอมานับครั้งไม่ถ้วนมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ และเธอก็ตามติดเขาแจ แต่มัลฟอยไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะคิดจริงจังไปไกลมากขนาดนี้ แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนมีพลังในการตามเขาแจได้มากเท่าเธอ และผู้หญิงส่วนมากจะรู้กันทั้งนั้น เขาไม่นิยมการผูกมัดเอาซะเลย...


“เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยคบกับเธอ และฉันก็จะไม่คบกับใครทั้งนั้น”

“แต่ว่าเรา...”

“เธอก็รู้ตั้งแต่แรกว่ามันคืออะไร...เราเคยคุยกันแล้ว...เลิกมาที่หอนี้อีก...”


มัลฟอยเอ่ยและเดินผ่านหน้าเธอไป


“นายทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!”

“…………………….”

“ฉันไม่ยอม!”


เธอตะโกนอีกครั้งและปัดแขนชายหนุ่มจนเขาต้องหันมา มัลฟอยมองเธอนิ่งด้วยสีหน้าว่าถ้าเธอไม่หยุด เธอได้เห็นความน่ากลัวของเขาชนิดที่ผู้หญิงคนไหนก็ไม่เคยเห็นแน่ๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าหอนอนไป มีเทสซี่กำมือแน่นมองตามไปอย่างไม่ยอมแพ้

มัลฟอยเข้ามาในหอนอนหลังจากปฏิเสธเทสซี่อย่างไร้เยื่อใย ทั้งที่เมื่อก่อนมันก็ดีที่มีผู้หญิงแวะเวียนมาหาที่หอบ้าง แต่ตอนนี้...มัลฟอยกลับรู้สึกไม่ต้องการมันขึ้นมาดื้อๆ เขาหันไปมองหน้าเตาผิง...ไม่อยู่...แคธไม่ได้นั่งอ่านหนังสือหรือเขียนงานอยู่เหมือนทุกครั้ง เกิดอะไรขึ้นกัน? เธอแทบไม่เคยผิดเวลา เขาเดินข้ามเส้นเขตที่ตนเองนั้นเป็นผู้แบ่งขึ้นมาไปอย่างไม่สนใจกฎที่ตัวเองเป็นคนตั้งด้วยซ้ำ ก่อนเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนของเธออย่างถือวิสาสะ มือหนาจับที่เปิดประตูก่อนจะดันเข้าไป ไม่แม้แต่จะเคาะประตูก่อน


“…………………”


โคมไฟที่หัวเตียงเปิดอยู่ หากแต่ร่างเล็กนั่นกำลังหลับคุดคู้อยู่บนเตียงอย่างรู้สึกสบาย มีหนังสือเรียนเล่มนึงคว่ำอยู่ไม่ห่างกันนักบนเตียงจนเขาเดาว่าเธออ่านหนังสือเพื่อสรุปรายงานและคงหลับไป เขาหยิบมันขึ้นมาและปิดลง ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเล็กๆ นั่น

มือของเธอที่อยู่บนผ้าห่มนั้นมีรอยจากกิ่งไม้ทั่วไปหมด เขาเดินไปเปิดประตูเชื่อมระหว่างห้องเพื่อไปยังห้องตัวเอง ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลเล็กๆ ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของหญิงสาว คว้ามือข้างนึงขึ้นมาและทายาลงไป เขาสังเกตเห็นว่าเศษเสี้ยนไม้ยังทิ่มตามมือเธออยู่ด้วยซ้ำ เขาทายาฆ่าเชื้อ และยาแก้อักเสบ ก่อนจะพันมือเธออย่างแน่นหนา และเริ่มทำเหมือนเดิมกับมืออีกข้าง จนเสร็จ....

มัลฟอยมองใบหน้าที่หลับสนิทนั่นนิ่ง มือเอื้อมเข้าไปใกล้และปัดผมที่ปรกหน้าผากออกเบาๆ เขาก้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอช้าๆ ...


“หายกันนะ”


มัลฟอยเอ่ยข้างหูหญิงสาวเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้นและเดินกลับไปยังห้องของตนและปิดประตู


พรึ่บ!


แคธลุกพรวดขึ้นรวดเร็วและตกใจ เธอนั่งหอบหายใจถี่บนเตียง ยกสองมือขึ้นมามองดูขณะพยายามตักตวงอากาศเข้าปอดทางปากของเธอ เขารู้! มัลฟอยรู้ว่าเธอเป็นคนย่องเข้าไปทำแผลให้เขา นั่นแปลว่าวันนั้นเขาไม่ได้หลับ! แล้ววันนี้...เขาก็มาทำแผลคืนให้เธองั้นเหรอ??? กับคำพูดเมื่อกี้...หรือเขารู้ว่าเธอแกล้งหลับ?? เธอเอามือกุมหน้าอก หัวใจเต้นรัวเป็นกลองอย่างไร้สาเหตุ ตอบไม่ได้ว่าตื่นเต้นหรือว่าอะไร...


______________________________________________________________________



แคธตื่นมาในตอนเช้า มือจะขยี้ตาไล่ความง่วงหากแต่มือที่พันไว้ราวมัมมี่นั้นกลับทำได้ลำบากลำบน ไม่อยากยอมรับว่าการทำแผลเมื่อคืนอาจจะเป็นข้อดี เพราะตอนนี้เธอรู้สึกปวดตุ้บๆ ที่มือทั้งสองข้างจากการอักเสบที่กิ่งไม้ทิ่มแทงซะแล้ว เธอเดินไปยังห้องน้ำก่อนจะเปิดประตูออก


แกร่ก...


“กรี๊ดดดด!”


แคธกรีดร้องและหันหลังทันควัน เมื่อมัลฟอยยืนอยู่หน้ากระจกและแปรงฟัน โดยไม่ได้สวมเสื้อ! พลางยกมือขึ้นปิดตาแม้มันจะเหมือนก้อนกลมๆ จากผ้าพันแผลก็ตาม มัลฟอยที่กำลังแปรงฟันนั้นบ้วนปาก ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเบาๆ ก็แค่แปรงฟัน...เธอจะร้องให้ได้อะไร....เขาเดินสวนออกจากห้องน้ำไปเพื่อให้เธอใช้ต่อ เมื่อเห็นว่าสรีระของเขามันทำให้เธออึดอัดใจที่จะมอง

เมื่อมัลฟอยไปแล้วแคธเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจะแปรงฟันของเธอ เธอชะงักเมื่อเธอ...ไม่สามารถหยิบแปรงสีฟันได้! ผลจากการพันแผลเอาไว้ทำให้มือเธอหยิบจับอะไรยากราวกับมือมัมมี่


“ทำไงล่ะทีนี้...”


เธอพึมพำ พยายามหยิบแปรงสีฟันและแก้วน้ำอย่างยากลำบากและทุลักทุเล


เคร้ง!


เสียงแก้วน้ำหล่นลงพื้นลั่น แคธยกสองมือขึ้นปิดปาก ดีที่เพราะว่าทำมาจากพลาสติกมันเลยไม่แตก และเสียงฝีเท้าทำให้รู้ว่ามัลฟอยนั้นเดินมาดูว่าเธอพังอะไรในห้องน้ำของเขาเข้า มัลฟอยที่สวมเสื้อเชิ้ตแล้วแต่ยังไม่ได้ติดกระดุมสามสี่เม็ดบนยืนอยู่หน้าประตู แคธรีบก้มลงไปเก็บแก้วขึ้นมา แต่ท่าทางหยิบแก้วสองมืออันแสนทุลักทุเลนั่นทำให้มัลฟอยรู้ว่าเธอหยิบของไม่สะดวก เขาก้มลงไปหยิบแก้วขึ้นมาเอง เปิดก๊อกน้ำล้างมัน ก่อนจะเอาน้ำใส่และยื่นให้เธอ แคธอึ้งๆ แต่สองมือก็เอื้อมมือไปประคองแก้วน้ำเอาไว้ มัลฟอยคว้าแปรงสีฟันหญิงสาวขึ้นมา บีบยาสีฟันลงไป เขามองหน้าเธอ...มือถือแปรงสีฟันหญิงสาวไว้ในมือ...เมื่อเธอยังยืนเฉย...


“มานี่...”


เขาเอ่ยตาขวาง แคธตกใจเขาจะทำอะไร ร่างสวยในชุดนอนเสื้อยืด กางเกงขายาว ยืนนิ่งเป็นหุ่น และเมื่อเธอยังทำเฉย มัลฟอยลากแขนหญิงสาวเข้ามายืนหน้ากระจกข้างหน้าเขา แคธสะดุ้ง และเมื่อมัลฟอยชูแปรงสีฟันขึ้นพร้อมหน้าดุๆ นั่น แคธก็อ้าปากโดยอัตโนมัติ มัลฟอยเลยจึงอ้อมแขนมาจากด้านหลังของเธอและแปรงฟันให้...


“…………………..”


มือหนาที่แคธคิดว่ามือคงแสนจะหนัก กลับแปรงฟันให้เธออย่างเบามือ หน้าอกแข็งแกร่งแนบชิดแผ่นหลังเล็กๆ ของเธอ จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ พาให้เขินอย่างบอกไม่ถูก ก่อนเขาจะจับร่างเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างรู้สึกไม่ถนัดและขัดใจเมื่อตัวเล็กๆ ของเธอมันช่างต่างกับเขามากนักราว "ยักษ์น้ำแข็งกับลูกแมวน้อย" ใบหน้าหญิงสาวนั้นแดงจัด ยามลอบมองใบหน้าของมัลฟอยที่ตั้งอกตั้งใจแปรงฟันให้เธอ หน้าขาวๆ นั่นเนียนซะจนผู้หญิงยังอาย ดวงตาสีเงินเอาเรื่องหากแต่ขนตาก็ยาวสวยรับกับใบหน้าของผู้ชาย ริมฝีปากบางแดง ผมสีบลอนด์ที่โดนจัดทรงซะเรียบร้อยเตรียมออกไปสู่สายตาบรรดาสาวๆ ทั่วฮอกวอร์ตให้กรี๊ดกันคอสั่น


“…………………”


มัลฟอยชะงักเมื่อเบนสายตามาสบเข้ากับหญิงสาวและรู้ตัวว่าโดนจ้องอยู่ ดวงตาสีฟ้าอมเทากับดวงตาสีเงิน ที่ดูอ่อนลงกันมากเมื่อเทียบกับวันแรกที่ฮอกวอร์ตนี้....เขาเอื้อมมือออกมาและปาดคราบยาสีฟันที่มุมปากหญิงสาวออกเบาๆ และแคธก็พ่ายแพ้...เธอเป็นฝ่ายหลบสายตาแสนมีเสน่ห์นั่นก่อน...

มัลฟอยเปิดก๊อกน้ำออกเพื่อล้างแปรง แคธจึงยกแก้วในมือขึ้นดื่มเพื่อบ้วนปาก และเมื่อเธอเสร็จ มัลฟอยก็หยิบผ้าขนหนูมาซับเบาๆ ที่มุมปากหญิงสาว แคธกลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก ได้แต่ยืนนิ่ง...


“………………….”

“ถ้าเธอไม่เดินออกไปแต่งตัว ฉันจะถือว่าเธอถอดเสื้อผ้าเองไม่ได้ด้วยนะ”

“......!”

      "และเธอก็น่าจะพอรู้มาบ้าง...เรื่องถอดเสื้อฉันถนัด..."


แคธหน้าแดงแปร๊ดวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มัลฟอยส่ายหัวก่อนสายตาจะหันไปมองเห็นใบหน้าตัวเองในกระจก...นั่น...นั่นเขากำลังจะยิ้มงั้นเหรอ...


______________________________________________________________________


แคธแต่งตัวเสร็จจนเรียบร้อย แต่ยากจะยอมรับว่าตอนนี้แม้แต่การถอดเสื้อผ้าหรือติดกระดุมของเธอมันยากจริงๆ นั่นแหละ เธอเดินลงมาข้างล่างและพบว่ามัลฟอยเองก็กำลังจะออกไปเรียนเช่นกัน


“ออกไปพร้อมกันเลย”


เขาเอ่ย แคธก้าวขาจะเดินตามหากแต่เชือกรองเท้าผ้าใบของเธอกลับหลุดออก เธอทำท่าจะวางของในมืออีกข้างเพื่อผูกเชือกรองเท้า


“ไม่ต้อง”


เสียงมัลฟอยดังขึ้น ก่อนจะทรุดกายลงตรงหน้าเธอและจัดการผูกเชือกรองเท้าให้แม้จะทำด้วยท่าทางระอาเล็กๆ กับความเบ๊อะบ๊ะของเธอ แคธอึ้ง...มองมัลฟอยที่นั่งอยู่บนพื้นตรงหน้าเธออย่างไม่เชื่อสายตา ร่างเล็กเอียงตัวเล็กน้อยเหมือนจะล้ม ไม่รู้เพราะขาดสมดุลหรือเธอเกร็งเขากันแน่ มัลฟอยที่ผูกเชือกรองเท้าจึงเงยหน้าขึ้น


“เกาะฉันไว้”


เขาเอ่ย แคธเอื้อมมือข้างนึงไปเกาะไหล่เขาเอาไว้เพื่อทรงตัว แต่การยืนขานึงมันไม่ถนัดนักเธอจึงเซ จนมืออีกข้างต้องไปเกาะไหล่เขาเอาไว้อีก มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมามองมือคว้าเอวคนตัวเล็กเอาไว้เมื่อเธอจะล้ม แคธค่อยๆ ยันกายยืนตัวตรง ทำเสมองไปทางอื่น มัลฟอยไม่พูดอะไร...นอกจากก้มหน้าผูกเชือกรองเท้าให้เธอต่อจนเสร็จ


“ขอบคุณ...”


เขาไม่เอ่ยอะไร แต่เดินนำไปที่ประตูเพื่อออกไปเรียน แคธเดินตามไป รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเช้าวันนี้...


______________________________________________________________________



ห้องโถง...

มัลฟอยเดินมานั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ของเขา แพนซี่ที่เห็นเพื่อนหนุ่มร้องทักอย่างแปลกใจ


“ตายแล้ว...ตื่นทันอาหารเช้า แปลกมาก”

“นั่นสิ...ใครปลุกหรือเปล่านะ?” จัสตินเอ่ย


มัลฟอยปาเศษขนมปังใส่หัวจัสตินขณะกำลังซดซุปอยู่ และเมื่อเหลือบสายตาไปมองแพนซี่ที่รีบกินผิดปกติ เขาก็เอ่ยถามแปลกใจ


“เธอกินเร็วแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“วันนี้ฉันมีซ้อมร้องเพลงของศาสตราจารย์ฟลิตวิกน่ะ มีซ้อมเยอะแยะเลย...ยัยแคธไม่ได้บอกเธอเหรอ?”


แพนซี่เอ่ยถาม มัลฟอยเงยหน้าจากชาม


“ทำไมเขาต้องบอกฉัน”

“ก็พวกเธอทำรายงานด้วยกัน เห็นยัยแคธบอกว่าจะบอกเธอ ว่าวันนี้จะกลับเข้าไปช่วยช้าน่ะสิ เขาต้องไปซ้อมกับฉันด้วย”


มัลฟอยส่ายหัวออกมาเมื่อแคธไม่ได้บอกอะไรเขา โดยที่มัลฟอยไม่รู้ตัวเลยว่าปฏิกิริยาของเขาเมื่อเช้า มันทำให้เธอลืมไปหมดเลยน่ะสิ ว่าต้องพูดอะไรบ้าง


______________________________________________________________________


แคธกลับเข้ามาในหอนอนตอนดึกมากแล้ว ด้วยสภาพหมดแรงซะยิ่งกว่าหมด เธอชะงักเมื่อเห็นมัลฟอยยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เตาผิง ร่างเล็กตาโต ให้ตาย! เธอลืมบอกเขาว่าเธอจะกลับมาช้า เธอวางของลงในเขตของเธอ ก่อนจะรีบเดินมานั่งที่หน้าเตาผิงช่วยมัลฟอยอ่านรายงาน แม้มัลฟอยจะแปลกใจที่เธอไม่ไปอาบน้ำหรือพักสักหน่อยก่อน ด้วยนิสัยปากแข็ง เขาจึงไม่ถาม

หลังจากนั่งอ่านงานอีกร่วมชั่วโมง มัลฟอยยกมือขึ้นมาปิดปากเบาๆ เมื่อตัวเองเริ่มหาวด้วยความง่วง เขาละสายตาจากหนังสือที่จับจ้องอยู่เนิ่นนาน แต่เมื่อปิดหนังสือลง....


“………………”


เขาถูกแคธที่หลับไปแล้วนั้นเอนกายมาทางเขา ศีรษะของเธอพิงอยู่บนไหล่ของเขาพอดิบพอดี มัลฟอยยกมือขึ้นมาทำท่าจะผลักออก...ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลง กลับกลายเป็นเอื้อมไปจับศีรษะของเธอไว้เบาๆ แทน


“………………”


ทำไม....ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงได้ตีเธอด้วยหนังสือหนาๆ ในมือ ไล่เธอออกจากเขตแดนของเขา แต่ทำไมคราวนี้เมื่อเห็นใบหน้าสวยๆ นั่น เขากลับทำไม่ลง...ไม่ใช่สิ...ไม่อยากทำมากกว่า...มัลฟอยได้แต่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับกายไปไหน...ราวกับกำลังหาคำตอบให้ตัวเอง...


______________________________________________________________________


แคธตื่นขึ้นมา ก่อนจะสะดุ้งจนตัวโยนกระเถิบกายแทบไม่ทัน เมื่อเธอพบว่าตัวเองนั้นนอนหลับและพิงมัลฟอย อยู่ หนำซ้ำยังเลยไปอยู่ในเขตของเขาอีกต่างหาก เธอจ้องมองร่างสูงที่นอนนิ่งไม่ขยับตัว และจากประสบการณ์แคธจึงคิดว่าเขาแกล้งหลับ เธอเขยิบเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มไปมองใบหน้าที่หลับนั่น เอามือโบกไปมาตรงหน้า หากแต่มัลฟอยก็ไม่ตื่นขึ้นมา แคธถอนหายใจ อีกใจก็แปลกใจ เป็นปกติเขาคงสะบัดใส่ซะจนเธอกระเด็นกระดอน แต่คราวนี้เขาคงหลับจริงๆ ล่ะมั้ง ถึงไม่รู้เรื่องว่าเธอนอนพิงเขาอยู่ เธอชันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปเรียน


ลับสายตาแคธ..มัลฟอยลืมตาขึ้น ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเบาๆ หน้าตาโล่งอก เกือบไปแล้ว...แคธเหมือนจะเริ่มรู้ทันวิถีการแกล้งหลับของเขา ร่างนั้นก้มลงมาจนลมหายใจปะทะเข้ากับใบหน้ามัลฟอยในระยะที่เขารู้ว่าคงแสนจะประชิดพาให้เขานั้นแทบจะต้องกลั้นหายใจอย่างกลัวโดนจับได้ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงนอนต่อ รอให้เธอนั้นออกจากหอไปก่อน


______________________________________________________________________


ร้านไม้กวาดสามอัน...


เสียงเปิดประตูหน้าร้านทำให้แพนซี่หันไปมอง เธอยกมือขึ้นส่งสัญญาณเล็กน้อย เมื่อบรรดาเพื่อนหนุ่มทั้งสี่ของเธอเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาตรงมายังโต๊ะก่อนจะนั่งลง


“ดื่มอะไรดี?”

“บัตเตอร์เบียร์สี่และกัน” เชสเอ่ย

“ฉันขอวิสกี้ไฟ”


มัลฟอยเอ่ยสวนขึ้นมา แพนซี่จึงหันไปสั่ง ทั้งร้านแทบไม่มีโต๊ะว่าง เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์อาทิตย์ ถ้าไม่เพราะแพนซี่มาจองเอาไว้ก่อนพวกเขาคงไม่มีที่นั่งแน่นอน


“ทำไมไม่หาที่ที่มันคนน้อยกว่านี้” มัลฟอยเอ่ยถาม

“ก็ที่ที่คนน้อยมันก็ยิ่งถูกจับตามองไม่ใช่หรือไง?”


แพนซี่เอ่ย ก่อนจะหยิบซองสีขาวขึ้นมาวางบนโต๊ะและเลื่อนไปให้มัลฟอย เบลส เชส และจัสตินก็เช่นกัน มัลฟอยรับมาก่อนจะยัดมันไว้ใต้เสื้อกันหนาวของเขา


“แกจะเริ่มเมื่อไหร่?”

“หลังคริสมาสต์...” มัลฟอยว่า

“เธอบอกพอตเตอร์ยังไง...” เชสถามแพนซี่

“ยังไม่ได้บอก แต่คิดว่าหายไปไม่เท่าไหร่ คงไม่มีอะไรหรอก...”

“งั้นก็ตามนั้น”


มัลฟอยเอ่ย การสนทนาไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นราวกับพวกเขาไม่ต้องการกล่าวถึงมันมากนักในที่สาธารณะ ก่อนที่เครื่องดื่มจะมาเสิร์ฟ มัลฟอยยกวิสกี้ไฟที่มีดวงไฟร้อนๆ บนปากแก้วขึ้นมา เป่ามันและยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะวางลงกับโต๊ะ


พวกเขาใช้เวลาในร้านไม่นานก็ออกมาเดินด้านนอก แพนซี่นั้นขอแยกตัวไปก่อนเมื่อเธอมีนัดกับแฮร์รี่ที่ร้านตรงหัวมุม จึงเหลือเพียงสี่หนุ่มแห่งบ้านสลิธิรีนเดินด้วยกันอยู่สี่คนเท่านั้น ต้องยอมรับว่าเป็นภาพที่น่ามอง สี่หนุ่มจากสี่ตระกูลดัง ที่บอกได้เลยว่าเป็นที่ดึงดูดสายตาสาวๆ ชั้นเยี่ยม...


มัลฟอยที่เดินออกมาจากร้านเครื่องประดับที่เขามักชอบไปสั่งทำแหวนเงินวงใหม่ๆ มาใส่ติดนิ้วแปลกใจ เมื่อบรรดาสามหนุ่มเพื่อนของเขาที่ยืนกอดคอรอกันอยู่กำลังชี้ชวนกันดูอะไรบางอย่างและหัวเราะคิกคัก


“ดูอะไรกัน...”


เบลสชี้ไปในทิศทางหนึ่ง มัลฟอยมองตามไปกับภาพตรงหน้า


“……………….”

“แม่ตุ๊กตาบาร์บี้แคธเทอลิน เหมือนจะมาเดทกับแมคคล้ากเก้น สงสัยจะปิ๊งกันตั้งแต่งานวันเกิดของฉันแน่ๆ”​


เบลสเอ่ย ภาพตรงหน้า คอร์แม็ค แมคคล้ากเก้นกับแคธ กำลังนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่แสนหวาน ทานขนมจากถ้วยเดียวกันแถมคอร์แม็ค ยังกำลังป้อนขนมให้เธอด้วย ทั้งสองคุยกันดูออกรสออกชาด เบลสหันไปยิ้มให้เพื่อนหนุ่มคาดหวังจะได้พบสีหน้าเซอร์ไพรส์ แต่กลับพบสีหน้านิ่งๆ กับดวงตาเย็นชาของมัลฟอยแทน มัลฟอยไม่ได้ร่วมขำไปกับเบลส เขาเพียงแต่หันหลังและเดินออกไปจากตรงนั้น เบลสงงเป็นไก่ตาแตก เขาหันไปมองหน้าเชส


“มันเป็นอะไรของมันวะ”


เชสส่ายหัว หากแต่มองตามเพื่อนหนุ่มไป นึกแปลกใจเหมือนกันว่ามัลฟอยเป็นอะไรไป


______________________________________________________________________


ในร้านขนมบาสกิ้นแอนด์บอน

แคธเอามือตีคอร์แม็คเบาๆ เมื่อเขาเอาแต่กินขนม


“นี่! นายเรียกฉันออกมาเพราะอยากให้ช่วยติวหนังสือไม่ใช่เหรอ ทำไมเอาแต่กินล่ะ”

“ก็มันอร่อยนี่”


แคธหัวเราะออกมา


“รู้ว่าอร่อย กินแบบนี้อ้วนตาย ขึ้นไม้กวาดบินไม่ขึ้นพอดี”


คอร์แม็คหัวเราะ แคธเองก็ขำ แน่นอนเธอออกมากับเขาเพราะคิดว่าเขาต้องการติวหนังสือ แต่สำหรับคอร์แม็ค มันมากกว่านั้น เขาชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นและเขาก็อยากให้เธอรับรู้ แคธเองก็รู้ใช่จะไม่รู้ แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่โฟกัสที่มันมากกว่า


“นี่...วันจันทร์ฉันแข่งควิดดิช...เธอจะไปดูการแข่งไหม?”

“ตอนเย็นเหรอ?”

“ใช่”

“ฉันไปได้นะ”


เธอเอ่ยอย่างใจดี คอร์แม็คยิ้มออกมา ก่อนที่พวกเขาจะพากันกินขนมต่อโดยมีแคธติวหนังสือให้ไปด้วย แม้คอร์แม็คเองนั้นจะไม่ได้สนใจฟังเลยนอกจากจับจ้องหน้าสวยๆ นั่น


______________________________________________________________________


หอกัปตัน...

แคธกลับมาเก็บของที่ห้องด้านบนหลังจากหมดคลาสเรียนในเช้าวันจันทร์ ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินลงมาด้านล่าง เจอกับมัลฟอยเข้าพอดี เธอออกจะแปลกใจที่เขาใส่ชุดควิดดิช กางเกงรัดๆ นั่นทำให้เขาดูฟิตขึ้นมาและดูดีอย่างน่าประหลาด ต้องบอกว่ายอมรับว่าเขาเป็นคนใส่ชุดแข่งควิดดิชได้ดูเท่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา อาจจะเพราะรูปร่างสูงโปร่งกับหุ่นกำยำได้รูปนั่น เธอสาบานได้ว่าถ้าวันไหนเธอมานอนที่นี่ เธอเห็นเขาวิดพื้นอยู่ในห้องนอนตัวเองไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งในทุกๆ วัน ไม่นับที่บางทีวันหยุดเขาจะออกไปวิ่งตอนเช้าด้วย


“………………….…”

“ฉันไม่อยู่นะวันนี้”

“นาย...”

“ฉันมีแข่งควิดดิช คงกลับดึกๆ”


แคธอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยิน แปลว่าการแข่งของคอร์แม็คที่เธอจะไปเชียร์ นั่นคือการแข่งขันของเขากับมัลฟอย! มัลฟอยมองเธอที่ใส่เสื้อกันหนาวและผ้าพันคอ เขาเอ่ยถาม


“เธอจะไปไหน"

“ฉันไป...สนามควิดดิช...”

“………………” มัลฟอยมีสีหน้าแปลกใจ

“ฉันสัญญากับคอร์แม็คไว้น่ะ แล้วก็นัดเฮอร์ไม....”


ปัง! พูดเงยหน้ามายังไม่ทันจบประโยค มัลฟอยก็ปิดประตูปังและเดินออกไปแล้ว แคธมองตามถึงกับงง เขาเป็นบ้าอะไรของเขาอีกกัน เขาจะรอให้เธอพูดจบไม่ได้หรือไงนะ


______________________________________________________________________



มัลฟอยเดินมาถึงห้องพักนักกีฬาควิดดิช เขาเหวี่ยงกระเป๋ากับเสื้อคลุมใส่ตู้ล็อคเกอร์เสียงดังจนทั้งทีมหันมามองหน้ากันเหรอหราว่าเกิดอะไรกับกัปตันของพวกเขากัน


“เห้ย โอเคป่าววะ”


เบลสเอ่ยถาม เขาคือหนึ่งในผู้เล่นควิดดิชของสลิธิรีนเช่นกัน มัลฟอยพยักหน้า เขาเกาหางคิ้วเล็กน้อย ไล่ความหงุดหงิดแบบไม่รู้ตัวนี่ออกไปจากสมองก่อนมันอาจจะนำพาทั้งทีมไปแพ้พ่ายให้กริฟฟินดอร์


“ใครมั่งฝั่งนู้น...”

“ทีมใหม่หมดเลย แฮร์รี่ไม่ลง ปล่อยมือใหม่ดวลกับเรา คงเห็นว่าแข่งรอบนอก ฉันว่าหมอนั่นอยากทดสอบลูกทีมใหม่ว่าใครพอจะสมน้ำสมเนื้อกับเรามั่ง นอกนั้นก็อลัน อิไลเซอร์เป็นซีกเกอร์...คอร์แม็ค แมคคล้ากเก้น เป็นเชส...”

“แกเล่นซีกเกอร์แทนฉันเบลส ฉันเล่นเชสเซอร์เอง”


มัลฟอยเอ่ยทันควัน ก่อนจะเดินออกไปยังไม่รอคำตอบรับจากเบลส ลูกทีมมองกันงง เมื่ออยู่ดีๆ กัปตันของเขาเกิดอยากจะเปลี่ยนตำแหน่งเล่นขึ้นมาซะงั้น แม้มัลฟอยจะเล่นได้ดีทุกตำแหน่ง แต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่งเล่นมาก่อนตอนลงสนามจริง แล้วเพราะอะไรกัน?

ผู้เล่นแต่ละทีมทยอยบินออกจากด้านในที่เก็บตัว แคธนั่งอยู่ที่อัฒจันทร์กับบรรดาเพื่อนๆ ก่อนที่เธอจะแปลกใจเมื่อจุดที่ควรจะเป็นของมัลฟอยกลับเป็นของเบลสแทน เธอดูมีสีหน้าครุ่นคิด...ไม่นานนักเกมส์ก็เริ่มต้นขึ้น มัลฟอยอาศัยความไวของซีกเกอร์แย่งลูกมาจากคอร์แม็คและทำประตูให้สลิธิรีนในเวลาไม่ถึงนาทีแรก! ทั้งสนามกู่ร้องสลิธิรีนดังก้อง คอร์แม็คมองหน้ามัลฟอยจากบนไม้กวาดนั่นและเขาก็จ้องตอบ รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจเขาผ่านดวงตาเย็นชานั่น ก่อนคอร์แม็คจะเหลือบสายตามองไปทางแคธที่นั่งอยู่ นั่นทำให้เขายิ้มมุมปากออกมา มัลฟอยเกลียดสีหน้าเหมือนจะรู้ทันนั่น


“สนุกแน่เกมส์นี้...มัลฟอย...”


คอร์แม็คพึมพำเบาๆ กับตัวเอง จนลูกควัฟเฟิลถูกส่ง คอร์แม็คพุ่งใส่เต็มกำลังขณะที่มัลฟอยก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน พวกเขาบินกระแทกกันไปมาบนไม้กวาดนั่นดูหน้าหวาดเสียวอย่างไม่มีใครยอมใคร


“เห้ยๆๆ ฉันคิดไปเองไหมว่าลูกทีมฉันกับกัปตันทีมฝั่งนู้นเหมือนจะมีแค้นส่วนตัว”


แฮร์รี่ร้องขึ้นเมื่อนั่งดูอยู่ข้างสนาม เห็นมัลฟอยและคอร์แม็คนั้นเล่นกันอย่างดุเดือดเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่เกมส์ ซึ่งทุกๆ คนก็เห็นด้วย มัลฟอยกระแทกคอร์แม็คแย่งลูกควัฟเฟิลมาและโยนจากระยะที่ไกลเอามากๆ ด้วยพลังแขนของเขา หากแต่นั่นก็ทำประตูได้จนเรียกเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจจากฝั่งสลิธิรีน

ลูกถูกส่งออกมาอีกครั้ง เขาถูกกระแทกเข้าจากด้านข้างจากคอร์แม็ค


“แค้นอะไรส่วนตัวหรือเปล่ามัลฟอย...”


ปึก!  


มัลฟอยกระแทกคอร์แม็คกลับไม่ตอบคำถาม


“ขี้โมโหจริงนะนายเนี่ย...ฉันจะบอกให้ ผู้หญิงเขาไม่ชอบหรอกคนเจ้าอารมณ์...”

“……….……!”

“แต่แกไม่ต้องห่วง...ฉันจะดูแลแทนแกเองทุกตารางนิ้วเลย...และดูเหมือนฉันจะเรียกคะแนนได้ดีกว่าแกด้วย”

“…………….!”

“โทษทีนะ แต่ของแบบนี้...ใครดีใครได้...”

“หมายความว่ายังไง...”

“ก็ลูกควัฟเฟิลไง ใครดีใครได้...โดยเฉพาะลูกที่สวยสวย...”


มัลฟอยโมโหจัดจนหน้ามืด เขากระแทกคอร์แม็คอย่างแรงจนไม้กวาดเสียหลัก คอร์แม็คร่วงลงจากไม้กวาดเรียกเสียงกรีดร้องจากทั่วทุกแห่ง มัลฟอยกัดฟันแน่นอยู่บนไม้กวาดนั่น เบลสรีบขี่ไม้กวาดเข้ามาหาเพื่อนหนุ่ม


“แกทำบ้าอะไร มันกวนประสาทแกใช่ไหม?”

“……………….”

“มันพูดอะไรเดรก?”

“แกไม่อยากรู้หรอก...”

“นี่มันทำให้แกหลุดคัดตัวได้เลยนะ”


เบลสเอ่ย มัลฟอยยังคงเฉย ถ้าเทียบกับความคิดสกปรกในหัวของมัน มัลฟอยก็คิดว่ามันอาจจะคุ้มก็ได้


แคธวิ่งลงมาดูคอร์แม็คที่โดนปฐมพยาบาลอยู่กลางสนาม พร้อมๆ กับที่มัลฟอยนั้นลงจากไม้กวาดมาพร้อมเบลส แคธอ้าปากจะโวยวายเมื่อเห็นมัลฟอยเล่นแรง คอร์แม็ครู้งานรีบยกมือห้ามไว้


“นี่...ฉันไม่เป็นไร...”

“หล่นมาตั้งสูงขนาดนี้เนี่ยนะ? จะเอาให้ตายเลยหรือไง”

“แล้วมันตายไหมล่ะ!!?”


มัลฟอยตะคอกสวนแคธเสียงดังจนคนเงียบกริบ ทั้งสนามหันมามอง แคธสะดุ้ง เขาไม่เคย...ไม่เคยตะคอก...ต่อให้มัลฟอยจะลับฝีปากกับเธอกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยขึ้นเสียง นอกจากปรามด้วยเสียงเย็นๆ ของเขา นี่เขาไปหงุดหงิดอะไรมาเนี่ย!?


“เป็นบ้าอะไรของนาย??”

“คนที่จะบ้า...ไม่ใช่ฉันหรอก...”


มัลฟอยเอ่ยกัดฟัน ก่อนจะทิ้งสายตาเอาเรื่องไว้ให้คอร์แม็คที่ยังคงทำท่าเรียกคะแนนสงสารจากแคธ


______________________________________________________________________



มัลฟอยโดนมาดามฮู้ดเรียกไปตักเตือนในที่สุดกับการเล่นแรงของเขาที่สนามนั่น แน่นอนไม่ได้ตัดออกจากการคัดตัว ในเมื่อตัวเต็งหนึ่งเดียวของมาดามฮู้ดก็คือเขา อันที่จริงมันควรจะเป็นพอตเตอร์ด้วยด้วยซ้ำ แต่เจ้าพอตเตอร์ก็โฟกัสที่ผลคะแนนจากการเรียนมากกว่าสำหรับหน้าที่การงานในกระทรวงฯ ที่หมอนั่นวางแผนไว้ นั่นจึงทำให้เขาเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มาดามฮู้ดปั้นขึ้นเพื่อส่งไปคัดตัวสำหรับควิดดิชเวิร์ดคัพ เขาจึงเพียงโดนทำโทษโดยการให้ซ้อมหนักขึ้นกว่าเท่าตัวเท่านั้น เขาเดินกลับมาที่หอหลังจากโดนบ่นมาอย่างยาวนานที่ห้องทำงานของมาดามฮู้ด เขาเปิดประตูเข้ามาด้านในและวางสัมภาระลง ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเสียงประตูหอก็เปิดออกก่อนที่แคธจะก้าวเข้ามา สีหน้ายังโมโหสุดขีด เมื่อเธอเพิ่งมาจากห้องพยาบาลด้วยซ้ำ มัลฟอยเห็นหน้าแคธตั้งท่าจะเดินหนี


“ไม่ต้องเดินหนีเลยนะ!”


แคธโวยวายไล่หลัง มัลฟอยหยุดเดิน เขาหันกลับมามองเธอที่มีสีหน้าโกรธจัดด้วยใบหน้าเรียบเฉย


“ทำไมถึงทำแบบนั้น จำเป็นต้องเล่นแรงขนาดนั้นด้วยหรือไง?”

“ถ้าเป็นมัน” มัลฟอยเอ่ยเสียงเรียบ

“นายมีปัญหาอะไรกับเขามากมายถึงต้องทำแบบนั้น ดีนะแค่แขนซ้น ถ้าเกิดเป็นมากกว่านั้นล่ะ?”

“เป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกินนะ...คบกับมันแล้วหรือไง!?”


เขาถามเสียงเข้ม แคธชะงัก


“อะไรนะ?? คิดได้แค่นั้นเหรอในหัว ฉันก็ห่วงในฐานะเพื่อน”

“เพื่อนเหรอ...หนีทำรายงานไปเฝ้ามันแข่ง ป้อนข้าวป้อนน้ำกันอยู่ที่ฮอกส์มี้ดจนคนเห็นกันทั่ว เพื่อนประเภทไหนของเธอ” มัลฟอยเอ่ยเสียงเรียบ แคธเริ่มมีน้ำโห

“ฉันเนี่ยนะหนีทำรายงาน!? ฉันเนี่ยนะทำแบบที่นายว่า? ”

“แล้วโผล่มาทำมั่งไหมล่ะ ตั้งแต่ไปขลุกอยู่กับมัน”

“ฉันก็มีธุระของฉัน นายยังมีเลย”

“แต่ที่แน่ๆ ธุระของฉันไม่ใช่ทิ้งงานไปเฝ้าผู้ชายแน่ๆ”

“นาย...”


มัลฟอยเดินไปที่หน้าเตาผิงเขาหยิบหนังสือที่ถูกซ่อมแซมสองด้านนั่นจนดีเหมือนเดิมแล้ว ก่อนจะปามันไปแทบเท้าหญิงสาว แคธมองการกระทำของเขาอย่างตกใจ เธอหดเท้าหนีหนังสือเล่มหนาที่ถูกปามาแทบไม่ทัน


“ทำไปเลย! ไอ้รายงานบ้าบอนี่ แล้วก็ไปทำไกลๆ ฉันด้วย!

“…………………”

“ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ เธออยากจะไปทำอะไร กับใคร มันก็เรื่องของเธอ อย่ามาเข้าใกล้ฉัน! จะเป็นจะตายก็เรื่องของเธอ อวดเก่งมากนัก...ได้โดนดีเข้าสักวัน!”


แคธกำมือแน่นอย่างโกรธจัด ไม่เข้าใจท่าทางไร้เหตุผลของมัลฟอยแม้แต่นิดเดียว! เธอสะบัดหน้าเดินออกจากหอไปทันที ไม่แม้แต่จะเก็บหนังสือที่พื้นขึ้นมา เมื่อเธอออกไป มัลฟอยเตะลงไปที่เก้าอี้อย่างหัวเสีย แทบอยากจะขยี้แมคคล้ากเก้นเป็นชิ้นๆ! แม้จะยังไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัดกันแน่ว่าทำไม!?


แคธเดินปาดน้ำตาออกจากหอมัลฟอยมาอย่างเจ็บใจ โดนไล่ โดนด่า โดนดูถูก อย่าได้หวังว่าคราวนี้เธอจะยอมกลับไปนั่งทำรายงานบ้าบออีก ต่อให้เธอต้องซ้ำชั้นอีกปีเธอก็ยอม! ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคนไร้หัวใจแบบนั้นอีก...

      เดรโก มัลฟอยฉันเกลียดนาย!


______________________________________________________________________




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

118 ความคิดเห็น

  1. #33 kannikavan994 (@kannikavan994) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 20:34
    "หึง"พูดอย่างนี้ เดรก
    #33
    0
  2. #31 mindkamonruts (@mindkamonruts) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    หึงโหดมากพ่อ!!!
    #31
    3
    • #31-2 mindkamonruts (@mindkamonruts) (จากตอนที่ 6)
      1 มิถุนายน 2562 / 22:42
      ค้างอะไรท์ มาต่อนะคะ😭😭
      #31-2
    • #31-3 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      2 มิถุนายน 2562 / 18:53
      ต่อแน่นอนเร็วๆ นี้ค่า รอน้าาาา ;)
      #31-3
  3. วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:20
    ชอบๆหึงเยอะๆนะจ๊ะพี่เดรกจ๋า55555
    #30
    1
    • #30-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      31 พฤษภาคม 2562 / 11:47
      จัดให้จ้า 555
      #30-1
  4. #29 8794716 (@8794716) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 13:05

    ขอบคุณค่ะ สนุกมากค่ะ มาต่อเร็วๆ นะคะ
    #29
    1
    • #29-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      30 พฤษภาคม 2562 / 13:55
      ขอบคุณมากค่า จะรีบมาต่อตอนหน้าน้า
      #29-1
  5. #28 Junechava (@Junechava) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:08
    ไปง้อเขาเดี๋ยวนี้เลยยยย
    #28
    1
    • #28-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      30 พฤษภาคม 2562 / 13:54
      ฮ่าๆๆๆ
      #28-1
  6. #27 FaNg+SJ+HyukJae (@fang_hyukjae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 14:41
    อยากจะแหม ม ม ไม่รู้ใจตัวเองงง ไปง้อเลยย รอฉากน่ารักๆ ตอนง้อน๊าา ^^
    #27
    1
    • #27-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      29 พฤษภาคม 2562 / 17:21
      จะน่ารักไหมน้อ? ' ')a
      #27-1
  7. #26 klivk123 (@klivk123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    หึงได้ใจจจ
    #26
    1
    • #26-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      29 พฤษภาคม 2562 / 17:22
      ตามสไตล์เฮียเดรกฮะ 55
      #26-1
  8. #25 Tearinshy (@SunDashine) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:55
    ไปง้อด่วนนนนนน
    #25
    0
  9. #24 Name' (@name14) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 02:51
    กลับไปง้อเดี๋ยวนี้เลยยยยยยย
    #24
    0
  10. #23 rmisaki5 (@rmisaki5) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 01:23

    รอนาาาา
    #23
    1
    • #23-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      29 พฤษภาคม 2562 / 17:21
      ยินดีค่าา ^^
      #23-1
  11. #22 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:45
    โอ้โหยยยย เดรโกกกกกก หึงแรงเว่อออ
    #22
    2
    • #22-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      28 พฤษภาคม 2562 / 19:29
      ออกอาการนิดนึงค่า 55
      #22-1
    • #22-2 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 6)
      28 พฤษภาคม 2562 / 21:28
      สนุกมากๆเลยสู้ๆค่าไรท์
      #22-2
  12. #21 Alice12 (@paploy61244) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:41
    แงๆๆๆ มีมาม่าเกิดขึ้นแล้ว รีบไปง้อเร็ว โถ่ๆๆ
    #21
    1
    • #21-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 6)
      28 พฤษภาคม 2562 / 19:29
      ฮี่ๆๆ :'D
      #21-1