ตอนที่ 4 : Roommate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    26 พ.ค. 62



ยามเช้าหลังจากที่เทสซี่ได้กลับออกไปแล้ว มัลฟอยที่ยืนแต่งตัวอยู่ที่หน้ากระจกสีหน้ายังครุ่นคิดไม่ตก หลังจากที่นอนคิดมาตลอดทั้งคืน เขาถอนหายใจเสียงดังให้กับตัวเอง ก่อนจะคว้าข้าวของและออกจากหอไปเพื่อไปเรียนคาบสัตว์วิเศษของแฮกริด ซึ่งเรียนร่วมกับบ้านกริฟฟินดอร์


ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงลงไปตามเนินเขาที่ไปยังชายป่าต้องห้าม รองเท้าผ้าใบคู่ใหญ่สีขาวก้าวไปบนโขดหินด้วยขายาวๆ แต่มั่นคง แล้วเขาก็พบว่านักเรียนมากมายรวมกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น และกำลังสนุกกับการป้อนนมลูกยูนิคอร์น บ้างก็วิ่งไล่กับลูกยูนิคอร์นกันอย่างสนุกสนาน เขาพยักหน้าให้พวกของเชส ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา


“ไง...เมื่อคืนไปนอนหอเชือดอีกล่ะสิ ไม่กลับมาห้อง” เบลสเอ่ยถาม

มัลฟอยมองเพื่อนหนุ่มด้วยหางตา แต่ก็ไม่ปฏิเสธ 


“เช้านี้แฮกริดให้เล่นกับพวกยูนิคอร์น ก็ดี...สบายสมองยามเช้า”

แพนซี่เดินมายื่นกาแฟให้มัลฟอย เขารับมาก่อนจะยกจิบเบาๆ 


“ข้าวเช้าไม่เคยกิน กินแต่กาแฟ สุขภาพแย่หมด”

“มันเคยตื่นทันหรือไง? สาวๆ พานอนดึกตลอด”


เชสเอ่ยพลางหัวเราะหึๆ มัลฟอยไม่ได้หันไปต่อล้อต่อเถียงกับเชส สายตาเขาหันไปเห็นร่างผอมบาง ผมลอนใหญ่สยายกลางแผ่นหลังกำลังเดินไปในทิศทางหนึ่งอยู่ไกลๆ ขายาวๆ ของเขาเลยออกเดินตามไป 


เขาเดินมาจนถึงมุมเล็กๆ มุมหนึ่งไม่ห่างจากกลุ่มเพื่อนมากนัก เป็นกระท่อมเล็กๆ ที่เก็บยาและอาหารสำหรับสัตว์วิเศษของแฮกริดเอาไว้ และมีหม้อต้มนมสดสำหรับลูกยูนิคอร์น มัลฟอยก้าวเข้ามาด้านใน เขาเบนสายตาหนีเล็กน้อยเมื่อตรงหน้า แคธกำลังก้มๆ เงยๆ เพื่อหยิบของจากชั้นวางของ และกระโปรงฮอกวอร์ตที่เธอใส่มันก็ช่าง...

แคธหันกลับมากระทันหัน จนแทบชนมัลฟอย เขาต้องยกแก้วกาแฟร้อนๆ ขึ้นสูงเหนือหัวเพื่อหนี เมื่อมันอาจจะราดเข้าบนเสื้อของเขา หรือลวกหน้าขาวๆ ของเธอได้


“นาย...” แคธร้อง มองแก้วกาแฟที่เขาชูไว้เหนือศีรษะ

“ไม่ซุ่มซ่ามสักวันไม่ได้เลยหรือไง”


เขาเอ่ยเสียงเขียว แคธทำหน้ากวนประสาทใส่ 


“นายไม่ใช่หรือไงที่มายืนซะใกล้”


มัลฟอยหน้าเหวอ เมื่อเขาเองที่เข้ามายืนข้างหลังเธอเงียบๆ แคธที่ถือขวดนมของลูกยูนิคอร์น กอดอกมองเขาเอาเรื่อง และมองเชิงถามว่าเขาตามเธอมาที่นี่ทำไม


“ฉัน...เรื่องที่เธอจะไปทำรายงานที่หอกัปตัน”


แคธเงี่ยหูฟังอย่างสนใจ มัลฟอยตอบเสียงเรียบ


“ตกลง”


แคธยิ้มกว้างออกมาอย่างสมใจ


“แต่...”


แคธหุบยิ้มทันควัน ไม่น่าหลงคิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายปานนี้


“เธอต้องอยู่ในกฎที่ฉันตั้งขึ้น ถ้าอยากไปใช้หอของฉันทำงาน”

“กฎคือ?”

“เจอกันคืนวันเสาร์นี้ หอกัปตันควิดดิชสลิธิรีน”


มัลฟอยไม่ตอบแต่กลับบอกเธอให้มาเจอเขาวันเสาร์นี้ ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป แคธทำหน้าทำตาไล่หลังอย่างอดไม่ได้กับอาการท่ามากแบบนั้น แต่ก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ ที่การทำรายของเธอจะได้เริ่มทำจริงจังสักที ไม่รู้เลยว่าความวุ่นวายกำลังจะตามมาอีกมากมายหลังจากนี้


________________________________________________________________________________



ระหว่างช่วงเปลี่ยนคาบเรียน แฮร์รี่ที่เดินอยู่ก็เกิดไอเดียขึ้น


“นี่...วันเสาร์นี้ออกไปฮอกส์มี้ดกันไหม?”

“ไปสิไป”


แคธที่นิสัยชอบเที่ยว เอ่ยรัวเร็วอย่างตื่นเต้น อยากไปเห็นฮอกส์มี้ดให้เต็มตาหลังจากครั้งสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อน 


“ชวนพวกเชมัสด้วยสิ” รอนเสนอ 


แคธพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย คนยิ่งเยอะก็ยิ่งสนุก และเมื่อตกลงกันได้ พวกเขาจึงรีบเดินไปเข้าคลาสประวัติศาสตร์เวทมนต์ โดยจิตใจแคธนั้นใจจดใจจ่อรอวันหยุดที่จะมาถึง


________________________________________________________________________________



คาลุซโซ่...

ผับยอดฮิตของบรรดาพ่อมดแม่มดนักเรียนจากฮอกวอร์ต โดยเข้าได้เฉพาะชั้นปีที่ห้าขึ้นไปเท่านั้น ภายในจัดแบ่งเป็นหลายโซน ทั้งโซนเค้าท์เตอร์บาร์ โต๊ะธรรมดา และมุมโซฟาวีไอพีที่บรรดาลูกหลานตระกูลกระเป๋าหนักๆ เท่านั้นจะมาจับจองเพื่อที่จะมาปลดปล่อยความสนุกในคืนวันเสาร์ ประตูร้านเปิดออก กลุ่มของแฮร์รี่เข้ามาด้านในด้วยกัน ขณะกำลังจะเดินไปที่โต๊ะ เสียงเรียกนึงก็ดึงแคธให้หันไปมอง


“แคธ!”


แคธที่ยืนอยู่หันรีหันขวางหาต้นตอของเสียง และก็พบว่าที่โซฟาวีไอพี เชสนั่งจิบเครื่องดื่มของเขาอยู่ สีหน้ามองเธออย่างแปลกใจที่เจอเธอโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน ข้างกายของเขามีเบลส จัสติน และแน่นอน...เดรโก มัลฟอย...


“ไม่รู้มาก่อนว่าเธอเที่ยวด้วย” จัสตินเอ่ยแปลกใจ

“แฮร์รี่ชวนน่ะ” แคธเอ่ย


ก่อนที่จะพบว่าพวกเขาได้โต๊ะตรงข้ามกับพวกเชส แคธแอบทำหน้าเบื่อเมื่อคิดจะคลายเครียดก่อนไปรบกับมัลฟอยในการทำรายงานคืนนี้ แต่กลับต้องมาเจอเขาที่นี่ซะก่อน

มัลฟอยนั่งอยู่ที่โซฟาข้างๆ กับจัสติน ด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ทำให้เขาดูดีกว่าปกติ กระดุมสองสามเม็ดบนนั่นแทบไม่คิดจะติด เชอะ...โชว์ออฟ...มือเรียวของเขากระดกบรั่นดีเข้าปากก่อนจะหมุนแก้วเบาๆ พาให้น้ำแข็งก้อนใหญ่ในแก้วกลิ้งไปมา สายตามองแคธที่อยู่ในชุดที่เรียกได้ว่า...เบนสายตาของผู้ชายในผับทุกคน เดรสสีดำที่เว้าหลังชนิดที่ลึกซะยิ่งกว่าลึก ผมลอนที่เกล้าขึ้นสูงโชว์แผ่นหลังขาวนั่นได้อย่างชัดเจน ใบหน้าใสๆ ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางมากกว่าปกติชนิดที่...


            บ้าเอ๊ย...ฮอตชิบ...

มัลฟอยขบกรามเบาๆ อย่างลืมตัว...


แคธหันไปเจอเข้ากับสายตามัลฟอย สบกันเพียงชั่วครู่เธอก็รีบหันไปคุยกับเฮอร์ไมโอนี่แทน และเริ่มต้นสั่งเครื่องดื่มและสนุกกับปาร์ตี้อย่างจริงจัง


“ให้ตาย...” เบลสสบถ

“อะไรวะ” จัสตินเอ่ยถาม

“เห็นแค่หลังฉันยังแทบบ้า”


เบลสเอ่ย ชี้มือไปทางแคธที่นั่งหัวเราะกับเพื่อนๆ ของเธออยู่ 


“แกหันไปมองรอบๆ เจที...”


ไม่พูดเปล่า แต่ยกแก้วในมือวนไปรอบๆ ร้าน โต๊ะนั้นโต๊ะนี้พากันแอบมองแคธเต็มไปหมด ทุกอากัปกิริยาของแคธเป็นที่น่าสนใจ


“สวยยอมใจเลยว่ะ”


จัสตินเอ่ย เบลสนึกสนุก เขาจึงวางแก้วและลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปหาแคธ นั่นเรียกสายตาของมัลฟอย เขามองเพื่อนรักแปลกใจ...เบลสเดินไปโค้งงามๆ ให้แคธเทอลินก่อนจะลากเธอไปที่ฟลอร์เพื่อเต้นรำกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง 

ราวกับทั้งร้านต้องมนต์สะกดยามเมื่อเจอแคธวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำ สาบานได้ว่าทุกคนแทบจะหยุดสิ่งที่ตัวเองกำลังทำเพื่อหันมามองเธอเพียงคนเดียว ไม่เว้นแม้แต่มัลฟอย...เขาจิบบรั่นดีไปจนไม่สามารถทราบได้ว่าแก้วที่เท่าไหร่...หากแต่ดวงตาสีเงินนั่นยังจับจ้องร่างสวยที่ฟลอร์นั่นไม่วางตา


“จ้องมากไปไหมเพื่อน?” เชสแซว

“ฉันก็มองไปเรื่อย”


มัลฟอยเอ่ย ทำเป็นก้มลงมองแก้วในมือ เชสได้แต่ยิ้มขำ ไม่เชื่อคำกล่าวอ้างนั่นสักนิด ให้เย็นชาแค่ไหน เขาก็เชื่อว่ามัลฟอยไม่สามารถละสายตาจากของสวยๆ งามๆ ขนาดนี้ ได้หรอก


ค่ำคืนแห่งความสนุกสนานยังคงมีต่อไป มัลฟอยนั่งอยู่ตรงนั้นไม่แน่ใจว่าเพลงที่เท่าไหร่แล้วที่เขาเห็นแคธวาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์ โดยมีบรรดาหนุ่มๆ มากมายพยายามอย่างมากในการใกล้ชิดเธอ และแม้เขาจะแค่นั่งจิบบรั่นดีอยู่เงียบๆ หากแต่สาวมากหน้าหลายตาก็วนเวียนกันมาส่งยิ้มหวาน หวังให้ได้เป็นคู่ควงของเดรโก มัลฟอยในค่ำคืนนี้ หากแต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อเจ้าตัวดูไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากจับจ้องร่างบางที่กำลังสนุกอยู่ตรงหน้า

เบลสเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากหายออกไปเต้นเป็นชั่วโมงๆ แพนซี่ที่นั่งจิบแชมเปญสวยๆ อยู่หันมาถามแปลกใจ


“อ้าว...เอายัยแคธไปทิ้งไหนซะล่ะ เห็นสนุกกันอยู่ตั้งนาน”

“ทิ้งอะไรล่ะ? สวยขนาดนั้น พอฉันผละออกมาก็โดนชิงตัวไปนู่นแล้ว...”

“ใครวะผู้โชคดี?” จัสตินเอ่ยถาม


เบลสพยักหน้าไปทิศทางหนึ่ง พวกเขาหันไปจึงพบว่าคอร์แม็ค แมคคล้ากเก้นจากบ้านกริฟฟินดอร์ กำลังพูดคุยกับแคธอยู่มุมหนึ่ง หัวเราะและยิ้มให้กันอย่างสนุกสนาน


“นั่นมันแมคคล้าคเก้น บ้านกริฟฟินดอร์นี่หน่า” เชสเอ่ย

“อ้อ พ่อหนุ่มนั่น...” แพนซี่เอ่ยยิ้มๆ

“เธอรู้จักเหรอ?” เบลสถาม

“สาวไหนไม่รู้จักคอร์แม็ค แมคคล้ากเก้นมั่งล่ะ ลูกผู้ดีเก่า กีฬาดี หน้าตาหล่อ เอาใจเก่ง ผู้ชายในฝันของสาวๆ”

“แล้วไหงเธอได้แฮร์รี่ พอตเตอร์” 


จัสตินเอ่ยพลางหัวเราะลั่น ทำให้คนอื่นหัวเราะกันไปด้วย แพนซี่หยิบก้อนน้ำแข็งปาจัสตินที่หัวอย่างหมั่นไส้


“ฉันแค่บอกว่าเขาเป็นแบบนั้น ไม่ได้ชอบย่ะ! แต่ดูจากตรงนี้ สงสัยจีบยัยแคธแน่นอนเลย”

“ไม่จีบก็โง่ สวยขนาดนั้น”​ เบลสเอ่ย


มัลฟอยที่นั่งฟังบทสนทนาเงียบๆ อยู่พักใหญ่ลุกขึ้นยืนทันที ทุกคนมองเขาแปลกใจ 


“อ้าว...ไปไหนวะ” เชสถาม

“กลับก่อน ฉันมีธุระ” 

“อะไรวะ ร้านยังไม่ปิดเลย”

“ไม่ได้ มีเรื่องต้องทำ” 


มัลฟอยเอ่ย และเดินไปชนไหล่กับเบลส 


“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ของขวัญแกฉันให้คนส่งไปที่หอตอนเช้า”


เบลสตบบ่าเชิงขอบใจ ก่อนที่มัลฟอยจะเดินออกจากโต๊ะไป ตลอดทางเดินที่เดินไปที่ประตูทางออกของร้าน ไม่วายปล่อยรังสีความหล่อไปตลอดทางพาให้สาวๆ มองกันอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล จนมาถึงจุดที่แคธนั้นกำลังยืน คุยกับแมคคล้ากเก้นอยู่มุมหนึ่งของร้าน มัลฟอยหยุดเดิน แคธหันมาเห็นเขาก็ชะงักไป มัลฟอยก้มลงไปซะใกล้หน้าสวยๆ กระซิบข้างหูเสียงดังพอที่คู่สนทนาของเธอน่าจะได้ยินด้วย


“อย่าลืมนัดเราคืนนี้...”


แคธหน้าแดงจัดเมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาผู้ชนะปรากฎขึ้นจางๆ ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งนั่น แคธจึงรู้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอ ก่อนที่มัลฟอยจะเดินออกไปหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้ว แคธหันมายิ้มบอกยากให้คอร์แม็ค ถ้าไม่ติดว่ามัลฟอยตัวใหญ่กว่า เธออยากจะผลักเขาให้หน้าขมำซะมันตรงหน้าร้าน!


________________________________________________________________________________



แคธเดินมาตามทางเดินในปราสาทในเวลาเกือบจะตีหนึ่งอยู่แล้ว เพื่อตรงไปยังหอกัปตันควิดดิชสลิธิรีน หลังจากให้คำอธิบายกับคอร์แม็คไปว่า มัลฟอยนั้นหมายถึงนัดที่พวกเขาต้องทำรายงานด้วยกัน ซึ่งคอร์แม็คก็เข้าใจ และถึงแม้เขาอาสาจะมาส่ง แต่แคธก็ได้ปฏิเสธไป เธอเดินมาจนถึงหน้าทางเข้าหอและพบว่าตัวเจ้าปัญหากำลังล้วงกระเป๋ากางเกงและยืนพิงกำแพงรอเธออยู่ 


“ตรงเวลาดีนี่ นึกว่าเปลี่ยนใจไปนัดคนอื่นซะแล้ว”


เขาเอ่ยและยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู แคธไม่อยากฟังเขาค่อนแคะเลยตัดบท


“เข้าไปได้แล้ว ได้รีบทำ”

“เดี๋ยว”


มัลฟอยเอามือขวางประตูไว้ แคธมองหน้าเขา สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำที่สวมอยู่ สีหน้าเอือมระอาเมื่อมัลฟอยช่างเรื่องเยอะ ไม่เหมาะกับหน้าตาของเขาเลยสักนิด


“ฉันจะบอกรหัสผ่านหอนี้กับเธอ ซึ่งมีเธอคนเดียวที่รู้”


มัลฟอยเอ่ย และนั่นหมายถึงถ้าเกิดอะไรขึ้นเธอต้องรับผิดชอบ หลังจากที่เขาเปลี่ยนรหัสผ่านหอนี้เมื่อวาน เพื่อที่เทสซี่จะได้แอบเข้ามาตอนที่เขาไม่อยู่ไม่ได้ ระหว่างที่เขาต้องรีบทำรายงานให้เสร็จกับเธอ


“และ...หอฉัน กฎฉัน”

“รู้แล้ววว” แคธเอ่ยเสียงยานคาน ตากรอกขึ้นฟ้าอย่างกวนประสาท


มัลฟอยมองเธอนิ่ง ก่อนจะเดินไปบ่นๆ รหัสที่ประตู และเดินเข้าไปด้านใน แคธเดินตามเข้ามาและพบว่าหอกัปตันควิดดิชมันช่างใหญ่อะไรขนาดนี้ มันใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียวด้วยซ้ำ เผลอๆ จะใหญ่กว่าหอพรีเฟ็คของแพนซี่อีกล่ะมั้ง มิน่าล่ะบางทีเขาถึงไม่เดินกลับไปนอนที่คุกใต้ดิน มันกว้างขวางกว่ากันมากเลยทีเดียว แคธมองสำรวจไปรอบๆ ยังไม่ทันขาจะได้ก้าวเดิน...


“หยุด”


แคธชะงักปลายเท้า เธอมองมัลฟอย


“เห็นที่พื้นไหม?”


แคธก้มมองตาม ก่อนที่เธอจะอ้าปากออกมาอย่างเหลือเชื่อ มัลฟอยนี่ช่าง...


“เส้นนี้เป็นเส้นแบ่งเขต ของเธอฝั่งนั้น ของฉันฝั่งนี้...อย่าข้ามเส้น เธอจะนอนที่นี่ก็ได้ ห้องมีด้านบน ห้องเธอฝั่งขวา ห้องน้ำใช้ร่วมกัน แต่...อย่าเข้าไปยุ่งในห้องนอนฉันเด็ดขาด...”


แคธอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใช่...ได้ยินไม่ผิดหรอกที่เขาพูด มัลฟอยลงทุนร่ายคาถาแบ่งเขตแดน กั้นตั้งแต่ประตูทางเข้ายาวจนขึ้นไปถึงชั้นบน แบ่งหอนี่ออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งของเธอและเขา ไม่เว้นแม้แต่โซฟาหน้าเตาผิงหรือโต๊ะเขียนหนังสือ นี่ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!? 


“นี่คือกฎของนาย? ห้ามฉันข้ามเส้นบ้าบอที่นายร่ายคาถาไว้ทั่ว”

“อยู่ไม่ได้ ก็ไม่ต้องอยู่”

มัลฟอยเอ่ยเสียงเรียบ เหอะ คิดว่าแค่นี้เหรอจะทำให้เธอยอมแพ้ คิดผิดซะแล้ว

“ฉัน อยู่ ได้”


แคธยื่นหน้ามาตอบมัลฟอยเสียงดังฟังชัด มัลฟอยหลบสายตาลงต่ำ เมื่อขาเธอเกินล้ำเข้ามาในเขตของเขา แคธชักขากลับอย่างหงุดหงิด แต่มัลฟอยกำดวงตาแห่งชัยชนะเอาไว้ โดยมีสายตาไม่ยอมแพ้ของแคธจ้องตอบไม่แพ้กัน...ในเมื่อหอนี่เธอมีกรรมสิทธิ์แล้ว แคธถอดเสื้อโค้ทออกก่อนจะเหวี่ยงมันไปบนโซฟา อยู่ในเขตของเธอพอดิบพอดีเป๊ะอย่างไม่เกินเส้นออกมาแม้แต่นิดเดียว เธอยักคิ้วกวนประสาทให้มัลฟอย ก่อนจะเดินไปเปิดหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางโต๊ะพอดี ร่างเล็กนั่งอยู่บนพื้นเท้าโต๊ะหน้าเตาผิงและพยายามอ่านหนังสือตรงหน้า แต่แผ่นหลังขาวๆ กับชุดสุดเว้านั่นในสายตามัลฟอย...


“ไปอาบน้ำซะ...”

“ฮะ...”

“เธอคงไม่นั่งทำรายงานกับฉันในชุดที่จะทำให้ฉันคิดอย่างอื่นมากกว่าคิดรายงานหรอกนะ...”


แคธหน้าแดงจัดเมื่อมัลฟอยเอ่ยเสียงเรียบ ทำไมใบหน้านิ่งๆ นั่นกลับทำเธอเขินได้ เธอลุกอย่างรวดเร็วแล้วเดินขึ้นบันไดไปด้านบนทันที และแน่นอน...มีเส้นเขตบ้าบอของมัลฟอยตามพื้นไปตลอดทาง ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะไม่รู้เลยว่าฝั่งไหนห้องนอนของเธอ 


เมื่อเปิดประตูเข้าไป แคธออกจะประทับใจกับห้องนอนที่กว้างขวางและดูเหมือนจะสะอาดสะอ้าน ไม่เหมือนกับห้องนอนรับแขกตามที่เธอคิดไว้สักนิด ก่อนที่เสียงกุกกักจะดังขึ้น เธอหันไปและพบว่า “ด็อบบี้” กำลังยืนส่งยิ้มอยู่ ในมือถือผ้าขนหนูเอาไว้


“ด็อบบี้!”

“เป็นคุณหนูสตาร์ค! ด็อบบี้ดีใจที่ได้พบกันอีก”

“มาทำอะไรที่นี่?” แคธเอ่ยถามพลางยิ้ม

“ด็อบบี้เอาผ้าขนหนูสะอาดมาให้ นายน้อยมัลฟอยบอกว่าคุณหนูจะมาพัก เลยให้ด็อบบี้ทำความสะอาดห้อง”


แคธรับผ้าขนหนูมาจากด็อบบี้ ออกจะแปลกใจ มัลฟอยสั่งให้ด็อบบี้มาเตรียมห้องให้เธองั้นเหรอ??


“ด็อบบี้ต้องไปก่อน มีพ่อมดท่านอื่นเรียกใช้”

“จ้ะ ไว้เจอกัน”


ป็อบ! 

ก่อนที่ด็อบบี้จะหายตัวไป แคธยืดกายขึ้นและเสียงประตูอีกบานเปิดทำให้เธอหันไปมอง เป็นมัลฟอยนั่นเอง ทำให้เธอรู้ว่าประตูบานตรงกลาง สามารถเปิดเชื่อมไปอีกฝั่งห้องของเขาได้ โดยไม่ได้เลยข้ามเขตเขามาที่ห้องของเธอ หากแต่การใช้ห้องน้ำทำให้ประตูเชื่อมระหว่างห้องนั้นต้องถูกเปิดค้างไว้อย่างช่วยไม่ได้


“เจอด็อบบี้แล้วสินะ”


แคธพยักหน้ารับ ไม่เอ่ยอะไร เดาว่าเขาคงได้ยินสิ่งที่ด็อบบี้บอกเธอ


“เธออาบก่อน ฉันอาบนาน”


เขาเอ่ยเรียบๆ และทำท่าจะเดินหันหลังกลับไปยังห้องตัวเอง


“เอ่อ...”


มัลฟอยหันมามอง เมื่ออีกฝ่ายเหมือนจะมีคำถาม


“ด็อบบี้เป็นเอลฟ์ประจำครอบครัวนายไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่”

“แล้วทำไมมันมาอยู่ที่ฮอกวอร์ตแล้วล่ะ”

“ถ้าเธอสังเกตเธอน่าจะเห็นว่ามันไม่ได้ใส่แค่เสื้อ”


มัลฟอยเอ่ยเสียงเรียบไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองและหายไปทำอะไรที่มุมหนึ่งของห้องของเขา แคธคิดตาม...ใช่ เธอเห็นว่าด็อบบี้ใส่เสื้อ แต่เอ๊...เดียวก่อน...มันใส่ถุงเท้าด้วยนี่นา...แคธเบนสายตากลับไปมองยังทิศทางห้องของมัลฟอย นี่เขา...เขาปลดเอลฟ์อย่างด็อบบี้จากการเป็นทาสจากครอบครัวของตัวเองอย่างงั้นเหรอ? ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฎขึ้น

แคธคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะพบว่ามันเป็นห้องน้ำที่กว้างขวางเอาเรื่อง มีอ่างจากุซซี่ใหญ่อยู่ด้วย เธอมองสำรวจไปรอบๆ ให้ตาย...สะอาดเกินกว่าจะเป็นห้องที่ผู้ชายอยู่หรือเปล่า เธอสำรวจข้าวของเครื่องใช้ของมัลฟอยที่วางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบอย่างถือวิสาสะ ยังไงเจ้าตัวก็คงไม่รู้อยู่ดี น้ำหอม โคโลญ อาฟเตอร์เชฟ ทุกอย่างเป็นของมีระดับ และวางอย่างเรียบร้อย อย่างน้อยห้องน้ำนี้ก็เป็นที่เดียวที่เขาไม่ได้กั้นเขตเอาไว้ ไม่งั้นฉี่ทีคงลำบากน่าดู

ร่างบางถอดเสื้อผ้าออก ก้าวขาเข้าไปใต้ฝักบัวและเริ่มอาบน้ำ...


เสียงเปิดน้ำในห้องน้ำทำให้มัลฟอยรู้ว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่ เขาถอนหายใจเบาๆ ขณะกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าเตียงสองมือประสานกันใต้คางสีหน้าครุ่นคิด ไม่แน่ใจนักกับการตัดสินใจของตัวเอง...


“ว้าย!” 


แคธร้องออกมาพลางหันหลังแทบไม่ทัน เมื่อเดินออกมาพบภาพมัลฟอยนั้นยืนอยู่ สภาพไม่สวมเสื้อ ที่บ่าพาดผ้าขนหนูเอาไว้ ให้ตายเถอะ...เขาทำไมชอบถอดเสื้อนักนะ มัลฟอยไม่สนใจเสียงร้องของแคธ เขาเพียงแต่พาตัวเองเข้าห้องน้ำไป แคธจึงรีบจ้ำลงไปชั้นล่างเพื่อจัดการเริ่มทำรายงานก่อน 


ไม่นานนักมัลฟอยก็ตามเธอลงมา ในสภาพหอมฟุ้ง กลิ่นอาฟเตอร์เชฟนั่นทำให้แคธหายใจติดขัดเล็กๆ ในเมื่อกลิ่นนั่นช่างดูเป็นเอกลักษณ์ของเขา และแทบจะตามหลอกหลอนเธอไปทุกที่ยามที่เธออยู่ใกล้ๆ ไม่มีใครพูดอะไร เขาเองก็เงียบกริบ จนแคธเปิดสมุดลงมือเขียนงาน มัลฟอยจึงได้เริ่มทำตาม มีเสียงเปรี๊ยะๆ ของเตาผิงเท่านั้น ที่ดังขึ้นทำลายความเงียบของทั้งคู่


ฟึบ...

เพี๊ยะ!

  “นี่เธอ...”

“เห็นไหมว่ายังเขียนไม่เสร็จ” 


แคธตาขวางใส่ เมื่อมัลฟอยเอื้อมมือมาพลิกหน้าหนังสือ ทั้งที่เธอยังเขียนไม่เสร็จ โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยถามก่อน


“ก็เขียนให้มันเร็วๆ กี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว” 

“ง่วงก็ไปนอนไป...ใจเสาะ”


แคธงุบงิบประโยคหลัง หากแต่มัลฟอยก็ได้ยิน หลังจากนั่งเขียนมาจนเวลานี้ปาเข้าไปจะตีสามแล้ว มัลฟอยมองหน้าหญิงสาวเอาเรื่อง หากแต่แคธก็ไม่สนใจ มัลฟอยจึงลงมือเขียนต่อ...


“………………..”


โป้กก! 

“โอ๊ย!”


แคธร้องออกมา เมื่อหัวโขกเข้ากับโต๊ะ บ้าชิบ เธอเผลอสัปหงกหลับไปเฉยเลย มือก็ลูบหน้าผากป้อยๆ โดยข้างๆ มีมัลฟอยใช้หางตามองอยู่


“ใจเสาะ”

“หืมม นาย....”

“ง่วงก็ไปนอน ไม่ต้องอวดเก่ง ฉันไม่ลากร่างเธอขึ้นไปส่งถึงเตียงแน่นอน ยังมีเวลาทำอีกนาน”


มัลฟอยเอ่ย เขาปิดสมุดราวกับการทำรายงานคืนนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ก่อนจะลุกไปดื่มน้ำที่โต๊ะที่วางอยู่ แคธมองแผ่นหลังมัลฟอยอย่างหมั่นไส้ เลิกก็เลิกพรุ่งนี้ค่อยทำต่อแล้วกัน ก่อนเธอจะเดินกลับขึ้นไปด้านบน เตรียมเข้านอนคืนแรกที่หอกัปตันนี่


________________________________________________________________________________



บนเตียง...

แคธนอนแทบไม่หลับเมื่อแอร์ที่หอกัปตันนี่เย็นเยือกราวกับห้องแช่แข็ง ฮอกวอร์ตมีแอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ร่างเล็กจึงต้องลุกจากเตียงหลังจากนอนไปได้ไม่นานนัก เธอเดินไปเปิดประตูที่กั้นระหว่างห้องออกแล้วมองไปยังฝั่งห้องมัลฟอย เขาปิดไฟแล้วและก็นอนอยู่ใต้ผ้าห่มดูสบาย หากแต่เพราะว่าแอร์ที่เขากระหน่ำเปิดชั้นบนนี้ ทำให้เธอกำลังจะหนาวตาย! 


“มัลฟอย...” 


เธอเรียกเขาเบา หากแต่ร่างนั่นก็หลับเงียบ เธอตั้งท่าจะเดินไปปลุกหากแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าห้ามเลยเขตบ้าเขตบอของเขาเข้าไปในห้องเด็ดขาด แคธกำมือแน่นหงุดหงิด หันซ้ายหันขวา ราวกับนึกได้...เธอหยิบหมอนขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับมาแล้วปาลงไปคนตัวใหญ่กว่าที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว


“อะไรวะเนี่...”


มัลฟอยสะดุ้งตื่น เขามองไปยังทิศทางที่ร่างโดนอัดกระแทกด้วยอะไรบางอย่าง ก่อนจะเจอแคธยืนกอดอกเอาเรื่องอยู่อีกฝั่งใต้เงามืด เขาเอื้อมมือไปตบไฟที่หัวเตียง


“ทำบ้าอะไรของเธอ?”

“ก็เรียกแล้วไม่ตื่น จะปลุกก็เกินเส้นวิตถารนี่เข้าไปไม่ได้ ก็ต้องหาอะไรปาหัว”


มัลฟอยจ้องเธอตาดุ ถ้าเหตุผลของการปลุกเขามันไม่เข้าท่าล่ะก็ เขานี่แหละจะแหกกฎไปบีบคอเธอที่อีกฟากห้องเอง หน้าดุๆ ที่เอาจริงนั่นเริ่มทำแคธกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ


“ฉันหนาว”


เธอเอ่ยเสียงห้วน มัลฟอยมองหน้าเธอนิ่ง


“อยากให้ฉันไปนอนกอดเธอหรือไง”

“อีตาบ้า! ฉันอยากให้นายเบาแอร์! ฉันนอนจนอะไรๆ ฉันมันจะแข็งไปหมดแล้ว ไม่ได้ตัวใหญ่ทนร้อนทนหนาวได้อย่างนายนะ!”

“แค่นี้ใช่ไหม?”


มัลฟอยย้อนถาม แม้จะรู้สึกได้ใต้เงามืดๆ นั่นร่างตรงหน้าเริ่มจะหน้าแดงขึ้นมา


“เอออ”


แคธกระแทกเสียงก่อนจะเดินกลับไปที่ห้อง และเปลี่ยนใจเดินกลับมา


“เอาหมอนคืนมา!”


มัลฟอยไม่รอช้าปาหมอนนั่นอัดหน้าเธอคืนอย่างรวดเร็ว ซึ่งแคธต้องยอมรับว่าแรงของเขาโค่ดดีเมื่อหน้าเธอมันชาไปทั้งแทบ หนอย เอาคืนเหรอ...เมื่อหันหลังออกไปเสียงมัลฟอยจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะเบาแอร์ให้เธอและนอนต่อ แคธส่ายหัวให้กับความเย็นชาของเขา และล้มตัวลงนอนบ้าง


________________________________________________________________________________


ห้องโถงใหญ่...

แคธเดินหอบหนังสือกองโตมาวางที่โต๊ะอาหารและทิ้งตัวลงนั่งเพื่อทานอาหารเช้า เฮอร์ไมโอนี่รีบเอ่ยถามเพื่อนรัก


“ไงแก...ทำรายงานคืนแรก”

“จะตีกันตาย”


แคธเอ่ย เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมา ไม่ได้คิดว่าจะออกมาราบรื่นนักหรอก


“เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าเขาเป็นคนเรื่องเยอะขนาดไหน”

“เอาน่า มันจำเป็นต้องทน ทนได้ก็ทนไปก่อน”

“เออนี่ พวกแกรู้เรื่องด็อบบี้กันหรือเปล่า?”

“แกเจอมันแล้วสินะ”​ แฮร์รี่เอ่ยอย่างไม่แปลกใจนัก ถ้าเธอจะเจอด็อบบี้รับใช้มัลฟอยอยู่ที่นี่

“อื้อ มันใส่เสื้อผ้า...ใส่ถุงเท้า...” แคธเอ่ย

“ด็อบบี้โดนเดรโกปลดจากการเป็นทาสตั้งแต่เราอยู่กันปีสามได้น่ะ เห็นเชสบอกว่าพ่อของเขาชอบหงุดหงิดแล้วไปลงกับมัน แล้วก็ไม่ใช่แต่ด็อบบี้นะ เขาปลดเอลฟ์ออกจากตระกูลของตัวเองมาครึ่งโหลได้มั้ง แล้วให้มาทำงานในฮอกวอร์ต”


เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย แคธรับฟังอยากแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่คิดทำอะไรแบบนี้ได้ ดูเย็นชาไร้หัวใจขนาดนั้น


“เริ่มเห็นความดีมั่งแล้วใช่ไหม?”

“ไม่!”


เธอเอ่ยเสียงเขียว ก่อนจะลากชามอาหารมาและทานอาหารต่อ เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหัว ก้มลงไปทานอาหารในชามตัวเอง แต่แคธกลับลอบครุ่นคิด...


________________________________________________________________________________



มัลฟอยก้าวเท้ามาตามทางเดินในปราสาท คาบแรกของมักกอลนากัลทำให้เขานั้นไม่อยากสายอีก แต่บุคคลที่ยืนตรงหน้าทำให้เขาต้องชะลอฝีเท้าลง ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอทั้งที่เพิ่งเปิดเทอมมาไม่นานนัก


“พ่อ...”

“ฉันมีธุระเอาของมาให้ดัมเบิลดอร์จากท่านรัฐมนตรี เลยแวะมาดูแก”

“มาเช็คมากกว่ามั้ง...”


มัลฟอยพึมพำ ลูเซียสได้ยิน แต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจคำกระแนะกระแหนของลูกชาย


“เป็นยังไงเทอมใหม่”

“ก็ยุ่งเป็นปกติของปีสุดท้าย”

“ยุ่งจนไม่โทรกลับ ไม่ตอบจดหมาย และยุ่งจนลืมบอกฉันเรื่องคู่เรียนจบชั้นปีของแกเลยหรือไง...”


มัลฟอยถอนหายใจ ไม่มีอะไรรอดพ้นจากสายตาผู้เป็นพ่อได้เลย


“ถ้าพ่อรู้อยู่แล้ว พ่อจะมาถึงนี่เพื่อถามผมทำไม”

“ก็เพราะว่ามันสำคัญไง!” ลูเซียสเอ่ยรอดไรฟัน

“ก็แค่คู่เรียน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น” มัลฟอยเอ่ยอย่างรำคาญ

“แกแน่ใจ?”

“ถ้าพ่อไม่พอใจ พ่อคงต้องไปบอกมักกอลนากัลให้ผมเอาเอง เพราะผมพยายามแล้ว และถ้ามันจะทำให้พ่อสบายใจขึ้น ด้วยนิสัยแย่ๆ ของผม ไม่ต้องห่วงว่ามันจะมีอะไรมากกว่านั้นหรอก”

“งั้นก็แย่ให้ยิ่งกว่าเดิม อย่าให้วันใดมันมาเข้าหูฉันเรื่องที่ไม่น่าอภิรมณ์ของแกกับมัน ไอ้นิสัยเสือผู้หญิงของแกจะเอาไปใช้กับใครก็ได้ ต้องไม่ใช่นังเด็กนี่ รีบๆ ทำรายงานบ้าบอของแกให้เสร็จซะ จะได้ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับมันอีก ไวเท่าไหร่ยิ่งดี”


ลูเซียสเอ่ยและตั้งท่าจะเดินออกไป แต่ก็นึกขึ้นได้และหันกลับมาสั่งลูกชาย ไม่วายเอาไม้เท้าหัวมังกรในมือนั่นชี้หน้าคาดโทษ


“แล้วหัดรับโทรศัพท์ บางครั้งฉันต้องใช้งานแก...แกก็รู้...”


มัลฟอยพยักหน้ารับแบบไม่เต็มใจนัก ก่อนลูเซียสจะเดินออกไป เขามองตามผู้เป็นพ่อสายตาหงุดหงิด เหอะ... ‘ใช้งาน’ งั้นเหรอ...ไม่ต้องให้สาธยายล่ะมั้งว่างานอะไร...


________________________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #18 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 12:16
    ชอบบบเพิ่งจะมาติดตามสู้ๆนะค่า
    #18
    1
    • #18-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 4)
      28 พฤษภาคม 2562 / 13:28
      ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจค่า ^^v
      #18-1
  2. #9 Tearinshy (@SunDashine) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:45
    เผ็ดๆดีคุณแคธ หวังว่าจะไม่มาม่าร้องไห้8วัน8คืน แงงงง
    #9
    1
    • #9-1 Yveshann (@Yveshann) (จากตอนที่ 4)
      25 พฤษภาคม 2562 / 09:51
      อิอิอิ
      #9-1
  3. #8 Alice12 (@paploy61244) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:13
    สนุกกกกก ไม่ดราม่าแต่ไม่อินโนเซ้นชอบมาก รอติดตามนะคะ
    #8
    1
    • #8-1 Yveshann (@Yveshann) (จากตอนที่ 4)
      22 พฤษภาคม 2562 / 18:21
      ขอบคุณมากนะคะ มีคนชอบก็ชื่นใจค่า อิอิ :3
      #8-1