ตอนที่ 10 : Would you be my girl?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62



บ่ายวันหนึ่งแคธที่เดินมาตามทางเดินก็ชะลอฝีเท้าลง เมื่อเธอเห็นใครที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า เครื่องแบบนักเรียนเรเวนคลอกับผมลอนเล็กๆ ประบ่า ใบหน้าก็สะสวยแต่ทำคิ้วย่นจนราวแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ ด้านหลังเธอคงจะเป็นบอร์ดี้การ์ดสาวสองคนที่ยืนอยู่ท่าทางเอาเรื่องไม่แพ้กัน แถมคนนึงก็ตัวใหญ่ยักษ์เกินหญิง


“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ...”

“ฉันไม่มี”


แคธเอ่ยและเดินหนี แต่สองคนด้านหลังก็บังทางเธอเอาไว้ แคธมองแม่สาวต้นเหตุ 


“จะไปคุยดีๆ หรือต้องให้คนของฉันลากไป”


แคธมองหน้าเธอ พลางส่ายหัวเหนื่อยใจ ก่อนจะยอมเดินตามไปที่มุมหนึ่งของปราสาทโดยดี จนมาถึงมุมด้านข้างของตัวปราสาทที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมามากนัก


“เดาว่าเขาไม่พูดเรื่องฉันให้เธอฟังใช่ไหม?” เทสซี่เปิดประเด็น

“เขาไหน?”

“อย่าทำไขสือ เดรโกน่ะ...”
“ไม่ เขาไม่เคยเอ่ยอะไรถึงชื่อเธอเลย”


แคธเอ่ยตรงๆ หากแต่มันบาดเข้าไปในจิตใจเทสซี่ ราวกับเป็นการตอกย้ำว่ามัลฟอยไม่เคยแยแสเธอเลย


“เธอรู้นี่ว่าฉันเป็นใคร”

“เรเวนคลอ...พรีเฟ็ค...”
“เธออยากจะแกล้งทำเป็นปิดหูปิดตามันก็เรื่องของเธอ แต่เธอน่าจะรู้เอาไว้ว่าฉันไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เดรโกคบเล่นๆ ไปวันๆ”

“…………………..”

“ฉันกับเขามีความสัมพันธ์กันมาเป็นปีๆ แล้ว”

“…………………..”


แคธยังนิ่ง ราวกับอยากให้คนตรงหน้าเดือดดาลด้วยโทสะและความหึงหวงของหล่อนเอง ต่อให้ในใจตัวเองจะเริ่มสั่นคลอนแค่ไหนก็ตาม 


“ต้องให้พูดให้ชัดไหม เธอกำลังยุ่งกับผู้ชายของฉันอยู่!”

“ฉันไม่ได้ยุ่งกับผู้ชายของเธอ”

“แต่เขา...”

“เขาทำไม”


แคธเอ่ยถามไม่เข้าใจ เทสซี่จ้องเธอนิ่ง ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้...อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่ามัลฟอยคิดยังไงกับเธอ? งั้นก็ดีสิ...แบบนี้มันยิ่งง่ายสำหรับเธอขึ้นอีกเยอะเลยที่จะใส่สีตีไข่เรื่องนี้เท่าใดก็ได้ เทสซี่คว้าแขนของเธอไว้และบีบแน่นจนแคธรู้สึกเจ็บขึ้นมา เธอมองหน้าเทสซี่เอาเรื่องราวกับว่าถ้าหล่อนไม่ปล่อยมือ เธอได้เจ็บตัวด้วยคาถาอะไรสักคาถาแน่ๆ


“ไม่ยุ่งก็ดี...แล้วก็จำเอาไว้นะ! ทุกตารางนิ้วในหอกัปตันนั่นเป็นที่ที่ฉันกับเขาพลอดรักกันก่อนที่หล่อนจะเสนอหน้ากลับมาอยู่ที่นี่! และมันก็จะฝังแน่นอยู่อย่างนั้นในทุกๆ วันที่หล่อนพยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปนอนบนเตียงของเขา! นังผู้หญิงหน้าโง่! ถ้าเธอไม่เลิกยุ่งกับเขาฉันบอกได้เลยว่ามันไม่จบแค่ตรงนี้หรอก!”


เทสซี่เอ่ยอย่างเจ็บแสบขู่เธอ ก่อนจะสะบัดแขนแคธออกและเดินออกไปจากตรงนั้น แคธหอบหายใจถี่รับอากาศเข้าปอดราวกับไม่อยากให้ตัวเองต้องเดือดดาลให้กับเรื่องนี้ น้ำตาทำท่าเหมือนจะไหลแต่แคธก็ปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว รวบรวมสติแล้วเดินกลับมาทางเก่าเพื่อตรงไปยังหอนอนกริฟฟินดอร์


_____________________________________________________________________________________________________



เธอเดินเข้ามาด้านในเจอเพื่อนๆ ที่นอนเอกเขนกกันหน้าโซฟา โยนแซนวิชที่รอนฝากให้ไปหยิบมาให้แก่เขาก่อนจะนั่งลง จินนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบจับแขนพี่สาวขึ้นมาดู


“ตายล้ะ! พี่แคธทำอะไรมาเนี่ย แขนแดงเถือกเลย”

“นั่นสิ ช้ำด้วยนะนั่น” เฮอร์ไมโอนี่ร้อง

“ฉัน...กระแทกเสาแถวนี้มาน่ะ”


แคธเอ่ยแบบบอกปัดไม่อยากเล่าให้ฟัง ว่าเธอเจอพิษรักแรงหึงจากผู้หญิงของมัลฟอยเข้าให้ แฮร์รี่มองลอดแว่นมาจากฝั่งโต๊ะตรงข้ามที่กำลังนั่งเล่นหมากรุกพ่อมดกับรอน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาของเขา


“กระแทกเสาเป็นรอยมือแบบนี้เนี่ยนะ?”

“……………………”


แคธไปต่อไม่ถูก เจอทุกคนมองจ้องอย่างจับผิด เลยต้องตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ของเธอและเทสซี่ให้ฟังในที่สุด....


“หนอย...ฉันว่าแล้วยัยพรีเฟ็คนั่นเป็นโรคจิต” รอนเอ่ยทำหน้าตาสยองขวัญ

“แล้วแกก็จริงๆ เขาเรียกให้ไปก็ไป เกิดยัยนั่นสาปแกเข้าล่ะ”​ เฮอร์ไมโอนี่โวยวาย

“ไม่กล้าทำขนาดนั้นหรอกน่า” แคธเอ่ย

“พี่เดรโกว่าไงบ้าง...” จินนี่เอ่ยถาม

“ทำไมพี่ต้องบอกเขาด้วย”​ แคธเอ่ยเสียงเรียบ 

“ทำไมล่ะ มันต้องรู้ไว้สิ ว่าผู้หญิงที่มันเคยไปฝังร่างไว้มาราวีแกน่ะ”​ แฮร์รี่เอ่ย

“หรือยังฝังร่างอยู่...” รอนเอ่ย พลางกัดแซนวิช

“พี่รอน! / รอน!!”


เฮอร์ไมโอนี่และจินนี่โวยวายขึ้นพร้อมกันเมื่อรอนพูดจาไม่เข้าหู แต่แคธนั้นนั่งนิ่งหาได้สนใจไม่ บอกกับตัวเองเอาไว้ ว่าพอกันทีแล้วกับคนคนนี้...กับทุกอย่าง...


_____________________________________________________________________________________________________



หอกัปตัน...

มัลฟอยกลับมาจากเรียนเหมือนทุกวัน เขาไม่ได้ไปซ้อมควิดดิชจนกว่าจะเริ่มต้นปลายสัปดาห์หน้าเพื่อพักแขนของเขาให้เต็มที่กว่านี้ มือหนามองมือตัวเองที่ไม่ได้ทำแผลมาหลายวัน ครั้งสุดท้าย...ก็ตอนที่แคธทำให้กับเขา ก่อนจะแกะที่ดามแขนออกและโยนไว้ที่โต๊ะอย่างไม่ใส่ใจจะดูแล เสียงกุกกักด้านบนทำให้มัลฟอยหันไปมองอย่างรวดเร็ว เขารีบวิ่งขึ้นไปดูชั้นบน แคธอยู่ที่นี่...


“แคธ”


ร่างเล็กหันมายิ้มและหัวเราะแหะๆ ให้แก่เขา หากแต่นั่นไม่ใช่แคธเทอลิน


“ด็อบบี้...มาทำอะไร...”

“เอ่อ เป็นนายน้อยแคธตี้ให้ด็อบบี้มาเก็บข้าวของให้ขอรับ”


ด็อบบี้เอ่ย ขณะที่ตัวจ้อยๆ ของมันวิ่งไปรอบห้องและเก็บข้าวของของเธอ สองมือกอบโกยเสื้อผ้า ปากก็คาบผ้าพันคอของเธอไว้


“เก็บไปไหน...”


        มันพ่นผ้าพันคอของเธอออกจากปากพลางเอ่ยรัวเร็ว


“เก็บกลับไปหอกริฟฟินดอร์ขอรับ”


มัลฟอยยืนพิงบานประตูระหว่างห้องนั่น มองด็อบบี้เก็บข้าวของของเธอ รู้ดีว่าที่เธอให้ด็อบบี้มาเก็บของก็เพราะว่าเธอจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว เขามองโทรศัพท์ตัวเองในมือ ก่อนจะกดหาเชสอย่างหมดที่พึ่ง


“เชส...ฉันทำพังหมดแล้วว่ะ”


มัลฟอยเอ่ยไปยังปลายสาย ไม่รู้ว่าเชสพูดอะไรกลับมา ก่อนมัลฟอยจะกดตัดสาย ลุกเดินลงไปด้านล่างและตรงออกจากหอกัปตันไป


_____________________________________________________________________________________________________



ฮอกส์มี้ด...

คืนวันศุกร์แบบนี้ แสงไฟในฮอกส์มี้ดยังคงสว่างไสวเนื่องจากเป็นวันหยุดและเหล่าบรรดานักเรียนก็ยังคงออกมาด้านนอกกันอย่างเนืองแน่น แม้ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมาจนหนาทั่วไปหมด ร่างสูงเดินเคียงคู่กันมาจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน ‘คาลุซโซ่’ 


“แกแน่ใจเหรอว่าจะได้ผล”


มัลฟอยหันไปถามเชส หยิบมือข้างที่เจ็บขึ้นมาบีบกำให้หายชาจากความเย็น


“วิธีเดียวที่คิดได้ตอนนี้...ว่าแต่มือแกเหอะ เจออากาศแบบนี้...ไหวนะ...”

“แค่ชาๆ ฉันมีนัดกายภาพกับมาดามพอมฟรีย์วันจันทร์”


เขาเอ่ย มองเข้าไปในร้าน สีหน้ายังกังวล 


“วันนี้วันเกิดเชมัส แคธมันไม่ทำงานกร่อยหรอกน่า”


เชสเอ่ย ก่อนสองหนุ่มจะเดินเข้าด้านในไป เชสกับมัลฟอยโชว์ไม้กายสิทธิ์ของพวกเขา พวกเขาก็เขามาโซนด้านในได้อย่างสบายๆ โดยไม่ต้องยืนรอโต๊ะ เชสเดินตรงไปยังโต๊ะตรงกลางที่มีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ทันที พวกเชมัสหันมาเห็นสองหนุ่มยืนหน้าแฉล้มก็ร้องออกมาด้วยความดีใจและต้อนรับขับสู้เชสกับมัลฟอยเป็นอย่างดี เมื่อวันนี้แฮร์รี่บอกว่าวันเกิดของเชมัสจะมีบ้านสลิธิรีนมาร่วมด้วย มัลฟอยเหลือบสายตาไปมองแคธ เธอก็หันหน้าหนีเขาไปทางอื่น แคธนึกเจ็บใจตัวเอง ถ้าทั้งเบลส จัสตินและแพนซี่อยู่ที่นี่มีหรือเชสจะไม่พามัลฟอยมาด้วย เธอหันไปมองหน้าแฮร์รี่เอาเรื่อง


“ฉัน...แค่บอกว่าวันเกิดเชมัส ใครจะมาก็ได้...”


แคธกรอกตาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนของเธอก็รู้เห็นเป็นใจ เธอกระดกช็อตเตกีล่ารวดเดียวจนหมด ก่อนจะทำไม้ทำมือให้เรียกพนักงานพ่อมดที่ยืนอยู่และสั่งเพิ่ม


“โว้วๆ คุณหนูแคธเทอลิน วันนี้อย่างสวย แต่ไม่เอาแบบฉันกับไอ้ดีนต้องแบกกลับหอนะ”


เชมัสเอ่ยพลางหัวเราะ เมื่อวันนี้แคธนั้นเซ็กซี่จนโลกลืม เสื้อครอปลูกไม้สายเดี่ยวสีดำ กับกางเกงยีนส์สีดำเข้ม ตัดกับผิวขาวๆ ของเธอเป็นอย่างดี


“ผู้ชายอยากแบกฉันทั้งฮอกวอร์ต ใครง้อพวกแก”


แคธเอ่ยเสียงกวนหากแต่นั่นคือความจริง ดีนกับเชมัสซู้ดปากให้กับคำพูดของเพื่อนสาวก่อนพวกเขาจะชนแก้วกัน แคธกระดกว็อดก้าอีกช็อตเข้าปาก สายตามองออกไปไกลไร้จุดหมาย ไม่สนใจสีหน้าเว้าวอนที่พยายามอย่างมากในการจ้องให้เธอหันมา 


“แกทำไม่ไม่ค่อยดื่มล่ะวันนี้”​ แฮร์รี่เอ่ยถามแปลกใจ เมื่อมัลฟอยดื่มไปไม่ถึงสองแก้วดี

“แขนเหรอ?” รอนถาม


มัลฟอยส่ายหัว เขาหันไปพยักเพยิดไปทางแคธที่กำลังดื่มเอาเป็นเอาตายเชิงให้รู้ว่าถ้าเขาดื่มเข้าไปอีกคนใครเล่าจะดูเธอที่เริ่มเมาพูดไม่รู้เรื่องแล้ว 


แคธนั่งดื่มอยู่นานสองนานจนเธอเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ ฤทธิ์แอลกอฮอล์หลากหลายชนิดที่เธอกระดกเข้าไปทำให้แคธมึนได้ไวกว่าที่คิด เธอพาตัวเองไปห้องน้ำตามลำพัง มัลฟอยวางแก้วลงทันที ก่อนที่จะเดินตามไป เชสมองตาม หวังว่าจะออกมาดี เพราะดูแล้วคู่สนทนาของมัลฟอยก็ดันมาเมามายซะแล้ว มัลฟอยเดินตามหญิงสาวมาที่ห้องน้ำ และเมื่อเข้าไปด้านในได้เขาก็คว้าแขนเธอไว้ทันที


“นี่!”


แคธร้องทั้งยังมึนๆ พยายามสะบัดเขาออก แต่มัลฟอยกลับเดินเช็คบานประตูทุกห้องก่อนจะล็อคประตูด้านหน้าทันที แคธสะบัดมือเขาที่จับเธออยู่ออก 


“อย่ามาจับฉัน”
“แคธฟังฉันก่อน...”

“อย่ามาเรียกชื่อฉัน”


เธอเอ่ยเสียงเขียว และตั้งท่าจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่มัลฟอยขวางเอาไว้


“ฉันกับเทสซี่...”
“นายจะทำอะไรกับใครมันก็เป็นเรื่องของนาย!”

“…………….”

“เรื่องของนาย...อย่ามายุ่งกับฉันอีก” เธอเอ่ยเสียงเบา

“ฉันไม่ได้ผิดสัญญา!”


แคธที่กำลังจะออกไป หันหลังกลับมา หน้าสวยนั่นยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน


“สัญญาเหรอ? ฉันไม่เคยเชื่อคำสัญญาของนาย และจะไม่มีวันเชื่อด้วย ตอนนี้ฉันย้ายออกมาแล้วไง...อยากพาใครไปนอนให้ทั่วหอนั่นอีกกี่คนก็เชิญตามสบายเลย...ตรงไหนดีล่ะ...โซฟา...หน้าเตาผิง...บนห้อง...หรือเตียงที่นายให้ฉันนอน...หมอนที่นายให้ฉันหนุน...ผ้าที่นายให้ฉันห่ม...”

“………………..”

“แค่คิดว่าฉันต้องไปนั่งบนโซฟาที่นายลากผู้หญิงพวกนั้นไปสนุกกันฉันก็คลื่นไส้ ขอบคุณคู่ขาของนายนะที่บอกฉันซะละเอียดเลยว่านายใช้พื้นที่หอกัปตันได้คุ้มค่าขนาดไหน...ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ส่งรูปมาให้ดูด้วย”


คนตัวเล็กระบายอารมณ์อย่างอัดอั้น มัลฟอยคิดว่าอาจจะด้วยฤทธิ์ของเตกีล่า ว็อดก้า วิสกี้ไฟ หรืออะไรก็ตามที่เธอผสมปนเปเยอะแยะและดื่มมันลงไป เธอคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใบหน้าตัวเองนั้นบัดนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตา เสียงแข็งกร้าวนั่นที่ก่นด่า แต่แววตาที่ทำให้มัลฟอยชาไปทั้งใจ...เธอกำลังเสียใจที่สุด...


“ถ้านิสัยชอบเซ็กซ์ของนายมันแก้ไม่หาย ฉันเดาว่านายต้องไปหาที่ระบายที่อื่น...ฉัน...ไม่ใช่...ของเล่นใหม่...ของใคร...”

“ฉันไม่...”

“และมันก็ไม่ใช่แค่นายคนเดียวที่รู้จักหาของเล่น...”


แคธเอ่ยเสียงน่ากลัว และเดินเข้าหาชายหนุ่ม


“ข้างนอกนั่น...มีอีกหลายคนเลยที่พร้อมจะให้ฉันเล่นด้วย...และแน่นอน...คืนนี้ฉันจะสนุกให้เต็มที่เลย!”


เธอเอ่ยและผลักอกมัลฟอยจนเซไปข้างหลัง หน้าสวยนั่นกลบไปด้วยน้ำตา ก่อนจะเปิดประตูออกไปแล้วกระแทกปิดเสียงดัง แคธเดินปาดน้ำตามาที่โต๊ะ โทสะนั้นถึงขีดสุด เธอลากเชมัส ดีนและเพื่อนคนอื่นๆ ออกมาที่ฟลอร์โดยที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะเริ่มออกลวดลายเท้าไฟอย่างไม่สนใจใคร 


“แคธมันไปเอาพลังมาจากไหนวะนั่น”


รอนเอ่ยหน้าเหวอ พลางมองหน้าแฮร์รี่ บัดนี้เพื่อนสาวของเขาได้ปีนขึ้นไปเต้นบนเค้าท์เตอร์บาร์เรียบร้อย แถมยังลากขวดว็อดก้าออกมากระดกเป็นขวดๆ โอเค...แคธเทอลินเวอร์ชั่นนี้แปลกใหม่ที่สุดสำหรับเพื่อนๆ แล้ว...เชสมองแคธแปลกใจ เขาหันกลับไปมองด้านหลัง มัลฟอยเดินออกจากห้องน้ำมาและพิงเสาอยู่มุมหนึ่ง เขาส่ายหัวให้เชส เชสจึงรู้ว่ามัลฟอยไม่สามารถพูดคุยกับเธอได้


“แคธเอ๊ย...กระดกแบบนี้พรุ่งนี้ตอนตื่นไม่อยากจะนึก”​ เชสพึมพำ


มัลฟอยเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ สภาพแคธตอนนี้โดนผู้ชายมั่วมานัวเนียรอบตัวเต็มไปหมด และแคธก็ปล่อยให้คนเหล่านั้นเข้าใกล้ มัลฟอยนั่งขบกรามแน่นอย่างอดทน นั่งมองทำอะไรไม่ได้ราวกับเขากำลังโดนลงโทษอยู่ยังไงยังงั้น มิหนำซ้ำเขายังไม่มีสิทธิ์ทำอะไรกับภาพตรงหน้านี้ด้วย


        ให้ตายแคธเทอลิน...เธอทำเขาหึงจนจะบ้าอยู่แล้ว!

      

แคธเต้นอยู่กลางฟลอร์ดูเซ็กซี่กับผู้ชายแปลกหน้าจากบ้านอื่นที่มัลฟอยไม่รู้จัก แต่เขาเดาว่าหมอนี่น่าจะเป็นเด็กจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟ พวกเขาเต้นนัวเนียกันไปมาจนพาให้คนทั้งร้านต้องจองมองดูอย่างสนใจ กับความเซ็กซี่ขยี้ใจของแคธที่ปกติเดินไปไหนก็มีคนมองเหลียวหลังอยู่แล้ว แต่ตอนนี้...ไม่ต้องพูดถึง...

มัลฟอยนั่งไม่ติดเก้าอี้ ชักไม่ไหวขึ้นทุกทีนั่งเขย่าขาไปมาไม่อยู่สุข และเมื่อมีชายคนนึงเดินตรงเข้ามาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายวีดีโอหญิงสาวเอาไว้ตอนเต้น แถมยังซูมทุกสัดส่วนจนเขาที่นั่งอยู่เห็นได้ชัดจากตรงนี้ มัลฟอยลุกขึ้นทันที เทคโนโลยีมักเกิ้ลโสโครก!! เขาชักเข้าใจแล้วทำไมผู้เป็นพ่อถึงได้เคยแอนตี้มักเกิ้ลนัก! เขาปรี่ลงไปกลางฟลอร์ก่อนจะผลักอกผู้ชายคนนั้น กระชากมือถือออกจากมือแล้วปาลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง เพื่อนๆ ที่นั่งอยู่มองกันอย่างอึ้งๆ กับการกระทำของมัลฟอยที่โกรธจัด และเมื่อหมอนั่นทำท่าจะเข้ามาเอาเรื่อง...


“เห้ย...อะไรวะ”

“มึงอย่า!” 


มัลฟอยชี้หน้าทันควัน จนผู้ชายคนนั้นต้องถอยไปด้วยความไม่กล้าและยิ่งเห็นว่าเป็นใครด้วยแล้ว มือหนากระชากแคธมาจับไว้อย่างเหลืออด 


“ปล่อย!” แคธสะบัดมือออก น้ำเสียงเมามาย

“กลับ”


เสียงเรียบที่เคยอ่อนลงนั้นแข็งขึ้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แคธกระชากออกจะเดินกลับไปเต้นต่อ แต่เขาก็ขืนเอาไว้อีก เพื่อนๆ มองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่สู้ดีนัก


“เมาไม่รู้เรื่องขนาดนี้แล้ว จะอยู่ให้คนทั้งผับมันจับเอาหรือไง”

“ใช่!”

“กลับ”

“ไม่กลับ! นายไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันทั้งนั้น คนมั่วไม่เลือก!”


แคธด่าไม่ไว้หน้า มัลฟอยไม่ได้ถือสากับคำด่า แต่ที่โกรธนั่นคือการที่เธอเอาตัวเองมาให้พวกผู้ชายตัณหากลับพวกนี้แทะเล็มเล่นต่างหาก


“สิทธิ์เหรอ...แบบนี้มีไหม!?”


มัลฟอยถามเสียงเขียว ก่อนจะคว้าใบหน้าเล็กๆ นั่นมาไว้ในมือแล้วประกบปากจูบลงไปทันที! เสียงร้องวี้ดว้ายดังขึ้นไปทั่วบริเวณ เฮอร์ไมโอนี่กับแพนซี่สองคนเอามือทาบอกตกใจ เบลสกับจัสตินถือแก้วเหล้าค้างเอาไว้ แฮร์รี่กับรอนเองก็อ้าปากค้าง ส่วนเชส...ยิ้มพอใจอยู่ตรงนั้นคนเดียวกับสถานการณ์ตรงหน้า 

และเมื่อผละออกจากริมฝีปากอวดเก่งนั่นได้ มัลฟอยก็ลากเธอที่ยังมึนๆ และตกใจกับจูบสายฟ้าฟาดของเขาออกจากร้านไปทันที...


_____________________________________________________________________________________________________



“ปล่อยฉัน!”


แคธร้องโวยวายเมื่อมัลฟอยลากเธอกลับมาที่ห้องนอนของเขาที่หอกัปตัน แคธสะบัดจะออกนอกประตู แต่ก็เซเกาะประตูแทบไม่ทัน มัลฟอยจับตัวเธอไว้แต่แคธสะบัดออก


“ไปให้พ้น!” เธอเอ่ย กุมศีรษะด้วยความมึน

“แล้วเธอมีที่อื่นให้ไปหรือไง”

“ไม่ใช่หอนายคนเดียวแล้วกันที่ฉันไปนอนได้ ทั้งฮอกวอร์ตมีนายเป็นผู้ชายคนเดียวหรือไง”


แคธเอ่ย มัลฟอยมองเธอเริ่มจะโกรธจัด


“ทำไม...สำหรับเธอ...ใครก็ได้หรือไง”

“ใช่! ที่ไม่ใช่นาย! เชิญไปมั่วกับผู้หญิงพวกนั้นเถอะ”


มัลฟอยตรงเข้าไปคว้าสองแขนเธอมาประชิดตัว ถามอย่างไม่เข้าใจ


“ฉันอธิบายให้เธอฟัง ทำไมเธอถึงไม่ฟังบ้าง”

“แล้วทำไมฉันต้องฟัง? ฉันฟังมาพอแล้ว! ปล่อยฉัน...”

“เมาขนาดนี้จะให้ฉันปล่อยเธอออกไปเดินโซซัดโซเซให้ผู้ชายมันปล้ำเอาหรือไง”

“ดีกว่าอยู่กับนายที่นี่แล้วกัน”

“อยู่กับฉันมันเป็นยังไง”
“คลื่น ไส้” 


แคธเอ่ยเน้นถ้อยเน้นคำ มัลฟอยสุดจะทนปากเล็กๆ ที่จัดซะเหลือเกินยามเมื่อเธอเมา เขาจูบเธอทันควันราวกับจะกำราบให้หยุดพูด นิสัยเถียงฉอดๆ ตอนไม่เมามันน่ารักน่าเอ็นดูดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้มัลฟอยคิดว่ามันไม่ใช่! แคธทั้งดื้นทั้งร้อง มือเล็กๆ ดึงทึ้งเสื้อมัลฟอยอย่างไม่ยอม


“ยังคลื่นไส้อยู่ไหม?”

“มาก...อื้ออ...!”


พูดยังไม่ทันจบประโยคมัลฟอยก็จูบเอาไว้อีก จนปากเล็กๆ นั่นแดงช้ำไปด้วยการบดขยี้ของเขา มัลฟอยถอนจูบออกมา แคธมองเขาอย่างคนดื้อดึง ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจถี่


“เป็นคอร์แม็คยังดีกว่าเป็นนาย...กรี๊ด!”


แคธกรี๊ดสุดเสียงเมื่อมัลฟอยเหวี่ยงร่างเธอลงกับเตียงกว้างของเขาและตามมาประกบปากจูบไว้ ร่างหนาทับร่างที่ดิ้นอยู่ด้านล่างไว้แน่นจนเธอหมดทางหนี พร้อมก้มลงไปกอดรัดเธออย่างโกรธจัด หากแต่เมื่อเธอหยุดดิ้นดื้อๆ มัลฟอยจึงเงยหน้าขึ้นมาดู


“………………”


เขาพบใบหน้าสวยนั่นเปื้อนไปด้วยน้ำตาและเริ่มร้องไห้หนักขึ้นอย่างเสียใจและทานทนไม่ไหวกับความรู้สึกที่อัดแน่น ไม่รู้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไรแคธปล่อยมันออกมาอย่างสุดจะทนและควบคุมไม่อยู่ มัลฟอยหัวใจกระตุกวูบ...มือหนาเอื้อมไปลูบผมเธอที่อยู่ภายใต้อ้อมกอดอย่างเบามือ แตะหน้าผากชนกับหญิงสาวจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับจมูกเล็กๆ ของเธอ


“อย่าพูดชื่อมัน...ให้ฉันได้ยินอีก...”

“ฉัน...ไม่ใช่...คนที่ใจร้ายก่อน...”


แคธเอ่ยเสียงเบาและร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน สองมือเล็กๆ ปิดหน้าร้องไห้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของมัลฟอย มัลฟอยเม้มริมฝีปากรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองเป็นต้นเหตุและใจร้อนเกินไป เขาคือเดรโก มัลฟอยนะ...วิถีนุ่มนวลที่ไม่ใช่ของถนัดเลยถ้าให้พูดตรงๆ เขาก้มลงไปจูบหน้าผากเธอ มือหนาจับมือที่ปิดหน้าร้องไห้นั่นออก และเช็ดน้ำตาให้เธอที่ไหลเต็มสองข้างแก้มด้วยสองมือของเขา 


“ไปเอามาจากไหน ฮื้ม...ยัยตัวเล็ก..."

        ".........."

        "ฉันไม่เคยพาใครขึ้นห้องนอน...ไม่เลยสักคน..."

        ".........."

        "เธอเป็นคนแรก”


เขาเอ่ยเมื่อจำได้ดีที่เธอต่อว่าเขายกใหญ่ที่คาลุซโซ่ แคธมองหน้าเขายังสะอื้นเบาๆ แววตาเริ่มอ่อนลง มัลฟอยจับใบหน้าสวยนั่นไว้ไม่แม้แต่จะหลบตาให้รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก ก่อนจะก้มหน้าลงไปช้าๆ เขาประทับจูบที่หน้าผากของเธอ ไล่มายังขมับ...ข้างแก้ม...และจูบลงไปที่ริมฝีปากแดงจัด...แคธไม่ได้ขัดขืนแต่กลับตอบรับจูบของเขา...มือหนาเกี่ยวสายเสื้อเส้นเล็กของเธอออกจากไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออก เขาจับมือเล็กนั่นโอบรอบคอของเขาไว้ มือลูบไล้ไปที่เอวคอดนั่นเบาๆ พาให้แคธเคลิ้มไปกับสัมผัสแบบนั้น กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเขาที่พาให้เธอรู้สึกดีทุกครั้ง ในขณะที่ปากของเขายังคงจูบหญิงสาวอย่างอ่อนโยนมือของเขาก็คว้าเข็มขัดไว้เพื่อจะถอดมันออก หากแต่...

มัลฟอยจ้องมองใบหน้าสวยนั่น เขาปล่อยมือจากเข็มขัดของตัวเองและยันตัวขึ้นจากที่นอน แคธที่รู้สึกตัวลุกขึ้นตาม ร่างเล็กๆ นั่นถอยไปนั่งชันเข่าชิดหัวเตียงเล็กน้อยเมื่อได้สติว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น ใบหน้าแดงจัดนั่นจ้องมอง มัลฟอยอย่างทำตัวไม่ถูก เมื่อกี้นี้เขาคิดจะ...

มัลฟอยจ้องร่างตรงหน้าอย่างต้องการและโหยหา หากแต่เขาก็ไม่อยาก ‘ทำลาย’ เธอ เพราะความต้องการของเขา ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกเหมือนที่เธอยังคงรู้สึกอยู่ตอนนี้ เขาเชยคางหญิงสาวขึ้นให้สบตากับเขา  หอมแก้มเธอเบาๆ พลางกระซิบข้างหู


“เลิกทะเลาะกันเถอะ...”

“……………”


แคธเม้มปากเล็กๆ ของเธอ น้ำตาคลอๆ นั้นไหล เธอหันไปมองหน้าเขา รู้สึกหมั่นไส้กับหน้าหล่อๆ นั่น และเมื่อเขาเอื้อมมือมาทำท่าจะเช็ดน้ำตาให้ แคธกลับปัดมือเขาออกอย่างแรง


“อย่ามา...”

“อื้ออ!”


มัลฟอยร้องในลำคอเมื่อเธอปัดโดนมือข้างที่บาดเจ็บของเขาเต็มแรงจนเขาต้องสะบัดมือ มืออีกข้างจับข้อมือตัวเองพยายามอย่างมากจะไม่ร้องให้ดังเกินชาย ขณะกดมือตัวเองลงกับเตียงบรรเทาความเจ็บ แคธตกใจ มัลฟอยยังคำรามในลำคอเบาๆ เขาแกะที่ดามแขนออกก่อนจะพบว่าเลือดนั้นซึมออกมาจากบาดแผลเล็กน้อย แคธหน้าเสียจนดูหน้าซีด เธอหันไปคว้ากระดาษที่หัวเตียงมาก่อนจะกดกระดาษซับลงบนเลือดที่ซึมของเขา


“ฉะ...ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ...”


หญิงสาวระล่ำระลั่ก มือเล็กๆ นั้นสั่นกดแผลห้ามเลือดเป็นระวิง มองใบหน้าหล่อที่แทบจะซุกลงบนเตียงเพราะความเจ็บ เธอเป่าลงไปบนแผลเขาที่มือ มือเล็กจับที่แก้มชายหนุ่มและก้มลงไปถามเมื่อเขาเงียบเสียงไป


“ยังเจ็บเหรอ? ...ดีขึ้นไหม?”

“ตีฉันแล้ว...หายโกรธได้หรือยัง...” 


เขาเงยหน้าขึ้นมาถามมือยังกุมแขนข้างที่เจ็บ แววตาแคธอ่อนลง เธอทำท่าจะลุกออกจากเตียงไป แต่มัลฟอยกลับรวบร่างเล็กนั่นไว้ในอ้อมกอดแคธดิ้นทันทีไม่ยอมให้เขาถูกตัว


“อย่าดิ้นสิ! ...แขนฉันใช้ได้แค่ข้างเดียวนะ...”


แคธผ่อนแรงลง ไม่ใช่ไม่รู้ว่าแขนที่เจ็บจนทุกวันนี้นั่นเพราะเขาเอาตัวมาบังคาถาแทนเธอเอาไว้ 


“เธอเจ็บ...ฉันก็เจ็บแล้ว...เลิกโกรธกันเถอะนะ...”


เธอมองหน้าเขานิ่ง ดวงตาสีเงินของเขานั้นไม่หลงเหลือความเย็นชาอยู่เลย มันทั้งดูห่วงหาทั้งอ่อนโยนจนเธอต้องหลบสายตา มองมือเขาที่เลือดไหลซิบๆ ก่อนจะดันกายลุกขึ้น มัลฟอยคว้าแขนเธอไว้เมื่อเธอทำท่าจะหนีไปอีก

“ไปไหน...”

“เดี๋ยวฉันทำแผลให้ใหม่ เลือดไหลใหญ่แล้ว...”


เธอเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะเดินหายไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลที่ฝั่งห้องตัวเองและกลับมานั่งที่พื้น มือเล็กๆ เอื้อมมือไปแกะผ้าพันแผลของมัลฟอยออกและเริ่มทำแผลให้เขาใหม่ เมื่อผ้าพันแผลนั้นดูมอซอราวกับเขาไม่ได้จัดการทำแผลเลยนับแต่ครั้งสุดท้ายที่เธอทำให้เขา แคธแปลกใจตัวเองที่ความมึนจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มมานั้นหายไป ราวกับ...เธอโดนมังกรพ่นไฟใส่ด้วยจูบอันเร่าร้อนของเขา...

        มัลฟอยนั่งมองหน้าสวยๆ ที่ตั้งอกตั้งใจทำแผลให้แก่เขาราวกับต้องมนต์ มือหนาเอื้อมมือไปดึงสายเสื้อเธอที่หล่นอยู่ที่ไหล่ขึ้นมา เมื่อจำได้ดีว่าจูบหอมหวานนั่นพาให้เขาปลดมันลงมากับมือ แคธเม้มปากเบาๆ สบตาเขาได้ไม่เต็มตา จำได้ดีว่าเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเพราะอะไร...


“แคธเทอลิน...”

“……………”


เสียงทุ้มเข้มนั่นเอ่ยเรียกชื่อเธอเต็มๆ เป็นครั้งแรก แคธเงยหน้าจากมือที่กำลังทำแผลอยู่ที่พื้นมามองหน้าผู้เรียก


“ฉันมีแค่เธอคนเดียว...”


รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฎบนแก้มใสที่เริ่มขึ้นสี ก่อนจะก้มลงไปทำแผลต่อไม่เอ่ยอะไร มัลฟอยลอบมองอย่างพอใจ เจ็บตัวด้วยน้ำมือเธอราวกับเป็นการลงโทษ และผลจากการรับโทษตรงหน้านี้...มัลฟอยก็รู้ว่ามันสมควรและคุ้มค่าแล้ว


_____________________________________________________________________________________________________



เย็นวันศุกร์ สนามควิดดิช...

มัลฟอยเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเหงื่อโทรมกาย เขาพาดไม้กวาดไว้อย่างลวกๆ ก่อนจะถอดเสื้อควิดดิชออกโยนพาดไว้ตามกัน มือเปิดล็อคเกอร์แล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาท่าทางรีบร้อน จนเบลสและจัสตินที่ตามหลังมามองอย่างแปลกใจกับท่าทางเพื่อนหนุ่ม มือของเขายังไม่หายดีเต็มร้อยแต่เขาก็เริ่มกลับมาซ้อมได้แล้ว แล้วเหตุใดวันนี้กลับรีบร้อนซะจนดูเหมือนไม่ใช่เขา


“โว้วเพื่อน...แกรีบร้อนอะไรขนาดนี้กัน...”

“ฉันสายแล้ว”

“สาย? สายอะไรวะ เพิ่งห้าโมงเย็น...”

“ฉันมีเดท”


มัลฟอยเอ่ยพลางยักคิ้ว ก่อนจะพาตัวเองหายเข้าห้องอาบน้ำไป เบลสและจัสตินมองหน้ากันพลางเบ้หน้าไปมาอย่างหมั่นไส้ ไม่ต้องบอกก็รู้อะไรทำให้เสือยิ้มยากอารมณ์ดีตื่นเต้นได้ขนาดนี้ ร้อยวันพันปีคนอย่างมัลฟอยมีเดทเหมือนคนปกติเขาที่ไหนกัน นอกจากเรียกเซอร์วิสสาวบ้านนั้นบ้านนี้

เป็นที่รู้กันดีว่ามัลฟอยนั้นตามตื๊อจนแคธยอมคืนดีด้วยในที่สุด หากแต่ก็ยังไม่ชัดเจนในความสัมพันธ์ เพื่อนๆ จึงรู้แต่เพียงว่าพวกเขาเริ่มปรับความเข้าใจกันได้ และดูเหมือนว่าคืนนี้จะเป็นเดทแรกของพวกเขา 


_____________________________________________________________________________________________________



มัลฟอยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกมาที่ฮอกส์มี้ด หิมะตกหนักพาให้เขากระชับเสื้อโค้ทตัวยาวของเขาก่อนจะออกก้าวเดิน มือยกนาฬิกาขึ้นมองพลางก้าวขาเร่งกับเวลา พลันร่างสูงก็ชนกระแทกเข้ากับใครบางคนเมื่อเขาเอาแต่มองนาฬิกาตลอดเวลา


“โอ๊ะ...ขอโทษครับ...”


เขาเอ่ยอย่างสุภาพ หากแต่เมื่อหันมากลับพบใบหน้าสวยปรากฎอยู่ตรงหน้า เธอคลี่ยิ้มฟันขาวก่อนจะเอ่ยถาม


“รีบขนาดนี้ นัดใครไว้เหรอคะ...”


มัลฟอยหลุดยิ้มออกมา เมื่อแคธเอ่ยถามเขาอย่างล้อเลียน 


“ผู้หญิง”​

“สวยไหม...” เธอถามกลั้นรอยยิ้มเอาไว้

“สวยมาก”

“แล้วทำไมต้องรีบ...”

“เดี๋ยวผู้ชายคนอื่นมาตัดหน้าไป”


มือหนาคว้ามือหญิงสาวมาจับไว้ แคธมองมือเขาที่เกาะกุมอยู่ ก่อนจะยิ้มให้แก่กัน...มัลฟอยพาร่างเล็กนั่นเดินไปตามทางเดินในหมู่บ้านร้านค้ายังเปิดไฟสว่างไสวประดับประดาด้วยเทียนหลากหลายแบบเต็มไปหมด เทียนหลายร้อยเล่มลอยไปมาในบริเวณหมู่บ้านทั้งตามทางเดิน และมุมต่างๆ เพื่อให้แสงสว่าง ดูสวยงามกว่าทุกๆ เดือน


“แล้ว...” แคธเอ่ยขึ้นก่อน

“หืมม...”

“ทำไมต้องเป็นวันนี้ล่ะ...”
“เพราะต้องเป็นวันนี้”


แคธมองเขาพลางนิ่วหน้า เมื่ออยู่ๆ เมื่อวานเขาก็แค่ส่งด็อบบี้มาพร้อมจดหมาย ‘Date me tomorrow’ แล้วก็ไม่เอ่ยอะไรอีก พวกเขาไม่ได้เจอกันเลยนับแต่วันนั้นเพราะมัลฟอยต้องเริ่มกลับไปซ้อมควิดดิชและเธอก็ยุ่งกับการติวพิเศษวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่มักสอบตกประจำกับแฮร์รี่ ทำให้ส่วนมากพวกเขาทำได้แค่ส่งข้อความหากันเท่านั้นแน่นอนไม่วิถีมักเกิ้ลโสโครกที่เขาเรียกก็จดหมายผ่านทางด็อบบี้...


“แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้...”

“ถามมากจริง...”


มัลฟอยหยุดเดินพลางเอ่ยยิ้มๆ เขาปล่อยมือเธอและเริ่มบีบมันเบาๆ แคธสังเกตเห็น


“ชาอีกแล้วเหรอ...มือน่ะ...”

“เป็นช่วงๆ น่ะ คงเพราะอากาศเดี๋ยวก็หาย มาเถอะ...ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว...”


เขาเอ่ยและเอื้อมมือไปดันแผ่นหลังหญิงสาวให้ออกเดิน ขณะซุกมือข้างที่ชาไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท...แคธเซอร์ไพรส์หนักเมื่อมัลฟอยพาเธอมาร้านอาหารหรูหราที่หมู่บ้าน ซึ่งส่วนมากก็จะมีแต่ลูกผู้ดีมีตระกูลมาทานทั้งนั้น แถมคิวจองยังยาวเป็นหางว่าว แคธอยากจะถามว่าเขาจองได้ยังไงกันแต่เมื่อนึกถึงนามสกุลมัลฟอยของเขาเธอก็เปลี่ยนใจไม่ถามสิ่งที่คิดว่ารู้คำตอบอยู่แล้ว 

ทั้งอาหารและของหวานนั้นแสนเลิศรส กับนิสัยเทคแคร์ผู้หญิงชั้นเยี่ยมของมัลฟอยที่แคธไม่แปลกใจนักเมื่อบรรดาสาวๆ จะติดเขาแจ เธอลอบมองทุกอากัปกิริยาของเขาที่ถูกฝึกมาอย่างดีชนิดที่ครอบครัวของเขาคงไม่ขายหน้าเลยเมื่อออกงานสังคม มือเล็กๆ ตักไอศครีมกินอย่างเอร็ดอร่อยขณะที่มัลฟอยได้แต่จิบไวน์ในมือและเช็คข่าวควิดดิชผ่านทางหนังสือพิมพ์พ่อมด จนมองเผินๆ ราวกับเขาเป็นมักเกิ้ลธรรมดาคนนึงเท่านั้น

เขาเหลือบสายตาลอบมองคนตัวเล็กที่มีความสุขกับการทานไอศครีมจนตอนนี้มันเลอะมุมปากของเธอ ใบหน้าสวยเงยหน้ามาและเมื่อเห็นเขามองเธอ เธอก็เสทำเป็นมองไปทางอื่น มัลฟอยส่ายหัว ทั้งเอ็นดูทั้งขำท่าทางเด็กๆ แบบนั้น แคธมองเขางงๆ และเข้าใจเมื่อมัลฟอยเอื้อมมือมาเช็ดคราบไอศครีมที่มุมปากให้เธอด้วยมือของเขา หน้าเธอแดงน้อยๆ 

เมื่อทานอาหารเสร็จแคธขอตัวไปห้องน้ำ มัลฟอยจึงออกมายืนรอหน้าร้าน และเมื่อแคธเดินตามออกมาเขาก็คว้ามือเธอมาจับไว้


“ไป”
“เดี๋ยว...ไปไหนอีก?”

“มาเถอะ...”


มัลฟอยเอ่ยก่อนจะลากเธอไปที่ริมทะเลสาปเล็กๆ ของฮอกส์มี้ด แคธอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทะเลสาปเล็กๆ นั่นกลับกลายเป็นลานน้ำแข็งกว้าง และมีคนจำนวนหนึ่งกำลังเล่นไอซ์สเกตอยู่ มัลฟอยยิ้มออกมา แคธส่ายหัวเบาๆ เหลือเชื่อเมื่อคนบ้ากีฬาอย่างเขาพาเธอมาเล่นไอซ์สเกตในการออกเดทครั้งแรก ไอซ์สเกตกับพ่อมดเนี่ยนะ???


แคธที่สวมรองเท้าไอซ์สเกตเสร็จยืนเกาะรั้วมองผู้คนที่กำลังเล่นขณะที่รอมัลฟอยใส่รองเท้าของเขาอยู่ท่าทางคล่องแคล่ว


“ไปหัดเล่นที่ไหนมา...”

        "บ้านฉันยังอยู่ในลอนดอนนะ...เธอคิดว่าฉันไปนอนเพิงโหยหวนหรือไง" เขาเอ่ยพลางขำ

        "ก็แปลกใจที่นายเล่นเป็นด้วย"

        "ฉันเคยไปโรงเรียนของพวกมักเกิ้ลตอนซัมเมอร์"

        "นายเนี่ยนะ??"

        "แค่อยากจะรู้ว่ามันเป็นยังไง..."

        "แล้ว..."

        "ก็ไม่ได้แย่..."

“แล้วถ้านายคิดว่ามันไม่ได้แย่ ทำไมนายถึงตัดสินใจกลับมาเรียนที่นี่ล่ะ...”


มัลฟอยนิ่งไปกับคำถามนั้น สีหน้านั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติแล้วตอบคำถาม


“คงเพราะฉันรู้ว่าฉันจะเจอใครสักคนที่นี่ล่ะมั้ง...”

“………………..”


แคธเสมองไปทางอื่นซ่อนความเขินหายเอาไว้ แต่มัลฟอยก็สังเกตเห็น เขาลุกขึ้นยืนและก้าวลงไปในลานน้ำแข็ง มือหนายื่นไปตรงหน้าหญิงสาว แคธมองเขาก่อนจะวางมือตนเองบนมือของชายหนุ่มและเริ่มออกไปลานสเกตด้วยกัน

แคธลอบมองมัลฟอยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนจะผลักเขาในขณะที่คนตัวสูงกำลังเผลอ มัลฟอยถอยหลังไปแต่ไม่ล้มพาให้แคธหน้าเสีย เขาลื่นมาใกล้เธอ แคธถอยหลังหนีหวาดๆ กลัวโดนเอาคืน เธอทำท่าจะผลักอีกแต่เขาก็หลบทัน ตีกันไป ผลักกันมาจนกลายเป็นวิ่งไล่จับกันอยู่นานสองนานจนเป็นที่สนุกสนาน แคธไม่วายซุกซนเอื้อมมือไปนอกลานคว้าหิมะจากพื้นที่หนาเตอะขึ้นมาปาใส่ชายหนุ่มทั้งก้อน ซึ่งมัลฟอยก็ปาคืนอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ เล่นกันอยู่นานจนแคธเริ่มหมดแรง เธอวิ่งถลามาแต่ก็ชนกับแผ่นหลังมัลฟอยที่หยุดอย่างไม่บอกล่วงหน้า 

ชายหนุ่มรับเธอไว้ในอ้อมแขนทันก่อนเธอจะล้มลง เสียงหัวเราะสดใสของแคธดังขึ้นอย่างร่าเริงและรู้สึกสนุก เสียงที่ทำให้มัลฟอยต้องจ้องเธอนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด แคธรู้สึกตัว ดันกายยืนด้วยตัวเองผละออกจากอ้อมแขนของเขา และเริ่มจับเสื้อให้เข้าที่อย่างเขินๆ มัลฟอยเอื้อมมือมาและจับฮู้ดที่เธอสวมอยู่ดึงออกจากศีรษะ แคธคว้าเอาไว้


“เอาออกทำไมอ่ะ...มันหนาวหู...”

“ฉันกลัวเธอได้ยินสิ่งที่ฉันจะพูดไม่ชัด...”


มัลฟอยเอ่ยพลางจ้องมองเธออย่างมีความนัย แคธมองหน้าเขาคิดตามคำพูดว่าเขาจะเอ่ยอะไรกับเธอกัน ดวงตากลมโตสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อคิดได้ เธอรีบยกมือขึ้นปิดหูทันควัน มัลฟอยส่ายหัวเอ็นดูเขาดึงมือเธอที่ปิดหูตัวเองออก และคว้าใบหน้าสวยมาจูบทันทีกลางลานน้ำแข็งเย็นเยียบ...


ไม่ใช่จูบธรรมดาเหมือนวันนั้น...
ไม่ใช่จูบพลั้งเผลอ หรือจากความโกรธชั่ววูบ...


หากแต่ดูดดื่มราวกับอยากส่งผ่านคำพูดอะไรบางอย่างมาถึงเธอ แคธจูบตอบเขา แม้ตอนนี้ราวกับร่างกายถูกสูบพลังออกไปอย่างดื้อๆ ผู้คนพากันชี้มือไม้มาทางพวกเขาที่กำลังยืนจูบกันอยู่แต่มัลฟอยก็หาได้สนใจไม่ เขากอดรัดแผ่นหลังเล็กนั่นเข้ามาหาตัวจนแนบชิด จนเมื่อเขาถอนจูบออกมา ริมฝีปากแคธแดงจัด ไม่รู้เพราะหนาวหรือเพราะอะไรกันแน่ แก้มแดงขึ้นเลือดฝาด ก่อนที่มัลฟอยจะเอ่ยปากในที่สุด...

“คบกับฉันนะ...”


แคธตะลึงงัน ใบหน้าแดงจัดจากน้ำแข็งพาให้แดงยิ่งกว่าเดิม มัลฟอยจ้องมองเธออย่างรอคำตอบ...พลันใบหน้าสวยนั่นก็ยิ้มกว้างและพยักหน้าออกมา และราวกับเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มกว้างของเจ้าชายน้ำแข็งอย่างมัลฟอย  ฟันขาวนั่นเรียงกันรับกับดวงตาอ่อนโยน เขาดึงเธอเข้าไปใกล้ก่อนจะกอดเอาไว้แนบแน่น เธอยกสองมือขึ้นกอดตอบเขา มัลฟอยรู้อยู่แก่ใจมันจะนำพามาซึ่งเรื่องราวต่างๆ มากมาย หากแต่ร่างเล็กที่เขากอดอยู่ตอนนี้นั้นก็พร้อมที่จะทำให้เขาสู้ทุกอย่าง...ทุกอย่างจริงๆ...


        "ต้องพามากินไอศครีมร้านเมื่อกี้อีกนะ..." 


        เธอเอ่ยพลางเกาจมูกแก้เขิน มัลฟอยหัวเราะออกมา


_____________________________________________________________________________________________________


       

แคธลื่นไถลมาตามลานก่อนเพื่อจะเลิกเล่นและถอดรองเท้า โดยมีมัลฟอยที่จะตามมาทีหลังเมื่อเขาถูกเรียกเอาไว้ด้วยรุ่นน้องที่สนใจอยากคัดตัวเข้าทีม แต่เมื่อใกล้ถึงทางขึ้น เธอสะดุดเบาๆ ทำให้เสียหลัก แต่ใครคนหนึ่งก็รับเธอเอาไว้ช่วยประคองก่อนที่เธอจะล้มไป


“ขะ...!”


เธอเงยหน้ามาจะขอบคุณ​หากแต่เมื่อพบว่าเป็นใคร ทำให้แคธนั้นตกใจ...แมคคล้ากเก้น...


“เธอเป็นอะไรไหม?”


เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเป็นห่วง นับจากเกิดเรื่องเธอได้ข่าวมาว่าเขาโดนพักการเรียน และตัดสิทธิ์การเข้าแข่งควิดดิชในปีสุดท้ายนี้ และถ้าตอนนี้เขาอยู่ที่นี่ แคธเดาว่าการพักการเรียนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว


“เอ่อ...”


ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรร่างของแคธก็ถูกดึงออกห่างจากคอร์แม็คด้วยใครบางคน แคธหันมาเมื่อพบว่าเป็นมัลฟอยยืนอยู่สีหน้าเรียบนิ่ง เธอรู้สึกท่าไม่ค่อยดีนักเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องพวกเขาทั้งสองคนยังไม่ได้มีโอกาสเจอหน้ากันตรงๆ เลย และดูจากสิ่งที่คอร์แม็คทำกับมัลฟอยจนบาดเจ็บบานปลายนับเดือน แคธไม่คิดว่าโทสะของมัลฟอยจะควบคุมอยู่นัก


“ขอบใจ...แต่แฟนฉัน ฉันดูแลเองได้”


มัลฟอยเอ่ยราวกับอยากให้คำคำนั้นมันกรีดเข้าไปในจิตใจของคอร์แม็ค ราวกับอยากจะบอกกลายๆ ว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของเขา คอร์แม็คหันมามองหน้าแคธราวกับไม่อยากเชื่อและราวกับขอคำตอบ แต่เธอไม่ได้ปฏิเสธออกมาเพียงแค่นั้นคอร์แม็คก็รู้ว่ามัลฟอยไม่ได้โกหก

แว้บนึงแคธคิดว่ามัลฟอยคงชกหน้าคอร์แม็คหรือทำอะไรสักอย่างให้สาสมกับที่คอร์แม็คสาปเขาไว้อย่างสาหัส หากแต่มัลฟอยกลับเลือกที่จะพาเธอเดินหนีออกมาและจับเธอนั่งลงเพื่อถอดรองเท้าสเกตให้ แคธมองเขาที่กำลังถอดรองเท้าให้เธอ


“ฉันคิดว่านายจะ...”

“ชกหน้ามันเหรอ? อยากมาก...ถ้าไม่นับที่มันสาปฉันและมายุ่งกับเธอ”

“แล้วทำไมนาย...”
“ไม่ทำน่ะเหรอ?”


เขาเอ่ยถาม พลางเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แคธพยักหน้าออกมาว่าใช่


“แค่มันไม่มายุ่งกับเธอ เรื่องเอาคืนที่มันทำกับมือฉัน...เมื่อไหร่ก็ได้...”


เขาเอ่ย แคธหลุดยิ้มออกมาเมื่อมัลฟอยเอ่ยเช่นนั้นก มัลฟอยเห็นเธอเอาแต่ยิ้มจนตัวเองเริ่มเขินขึ้นมาจริงๆ ที่ดูจะหวงเธอออกนอกหน้าไป เขาจ้องหน้าเธอ


“ไม่หยุดยิ้มฉันจับเธอจูบโชว์ตรงนี้อีกจริงๆ”


แคธหุบยิ้มทันควัน นั่งตัวแข็งทื่อ มัลฟอยส่ายหัวออกมาอย่างนึกขบขันหญิงสาว ก่อนที่พวกเขาจะลุกขึ้นยืน มัลฟอยปัดหิมะที่เริ่มตกลงมาออกจากผมหญิงสาว สองมือจับศีรษะคนตัวเล็กกว่าพลางก้มหน้าลงไปเอ่ย


“คืนนี้กลับไปนอนที่หอกัปตันกับฉันนะ...”


มัลฟอยเอ่ยขณะจ้องหน้าเธออย่างมีความหมาย เมื่อเธอไปไม่ได้นอนค้างที่หอนั้นมานานมากแล้ว แคธมีสีหน้าลังเลเล็กน้อยไม่แน่ใจว่าควรจะไปหรือไม่ไปดี เมื่อสถานะตอนนี้นั้นเปลี่ยนไป หากแต่สีหน้าอ้อนวอนแบบนั้นเธอก็พยักหน้าตกลงในที่สุด...



_____________________________________________________________________________________________________




" เขียนเรื่องใหม่แล้วตัน เลยเอาเรื่องนี้มาลงต่อก่อน

ไรท์โดนต่อว่ามาหลายตอน ไม่ให้เขาดีกันสักที

หวังว่าหลายๆ คนจะสมหวังตอนนี้น้า ฮ่า :) "



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

129 ความคิดเห็น

  1. #73 FaNg+SJ+HyukJae (@fang_hyukjae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 08:09
    ฟินนค่า น่าร๊ากกกก ลุ้นกันต่อปายยย ^^ ไรท์น่าร๊ากกก อัพไวมว๊าก 555
    #73
    1
    • #73-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:56
      ช่วงนี้ว่างค่า พอลงได้อีกหลายตอน หลังจากนี้ไรท์จะหายไปนิดนึง 55
      #73-1
  2. #72 Name' (@name14) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 01:23
    อย่าว่าแต่แคธยิ้ม นี้ก็ยังยิ้มไม่หุบ 5555
    #72
    1
    • #72-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:56
      คนเขียนก็เขียนไปยิ้มไปค่า
      #72-1
  3. #71 ความมืดมน1 (@tao-p) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 22:28
    งื้อออ. อยากหยุดเวลาเเบบนี้ไว้ ฟินมว๊ากกกก
    #71
    1
    • #71-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:55
      เน้อออ ^^v
      #71-1
  4. #70 Summerine (@SunDashine) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 22:23
    พี่เดรก:ไปเอามาจากไหน ฮื้ม ยัยตัวเล็ก
    me // ตาย
    #70
    1
    • #70-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:55
      อยากจะสารภาพว่ามารีไรท์ก่อนโพสไม่ถึงสองนาที 55
      #70-1
  5. #69 Junechava (@Junechava) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:20
    รถอ้อยคว่ำข่าาาาา
    #69
    1
    • #69-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:54
      555555
      #69-1
  6. #68 kannikavan994 (@kannikavan994) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 19:24

    มดเต็มจอไปหมดแล้ว หวานมากๆๆๆ 😊😊😊
    #68
    2
    • #68-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:53
      กลัวหมดมุขตอนท้ายๆ มาก ใส่เต็มไปหมดแล้ว 55
      #68-1
  7. #67 Palmme28 (@088Palm9800262) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 17:15
    โดนมดกัดทั้งตัวแล้วค่า //สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ :-D
    #67
    1
    • #67-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:53
      ขอบคุณค่า ไปรับยาทาที่ช่อง 2 น้า 555
      #67-1
  8. #66 himefreeze (@himefreeze) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 16:30
    >< เป็นตอนที่ชุ่มช่ำหวานมาก55555 น่าร้ากกก สู้ๆนะค่า กับการแต่งทุกๆเรื่องเป็นกำลังใจให้สุดๆ <3
    #66
    1
    • #66-1 RealQueen (@Yveshann) (จากตอนที่ 10)
      18 มิถุนายน 2562 / 08:53
      ขอบคุณมากค่า ตอนนี้ก็เป็นอีกตอนที่ไรท์ชอบสุด :D
      #66-1