รอวันรักคืน #หมอกสีฝุ่น (คริสสิง)

ตอนที่ 9 : การรอคอยครั้งที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

#หมอกสีฝุ่น




- การรอคอยครั้งที่ 9 -





"ปล่อยได้แล้วหมอก กูอึดอัด!!" ดิ้นขลุกขลักอยู่ในกอดได้ไม่นาน ร่างขาวก็ลอยวืดขึ้นเหนือพื้น ตกใจรีบคว้าคออีกฝ่ายไว้ 


"จะทำอะไร?" ไม่มีคำตอบ แต่เท้าก้าวมาที่เตียงแล้ววางลงก่อนจะคร่อมทับช่วงเอวไว้


"ถ้ามึงจะทิ้งกู กูจะล่ามมึงไว้!!" 


"จะบ้า- อื้อออ" ปากร้อนทาบทับลงบนกลีบปากบางอย่างนิ่มนวล ละเมียดละไมตักตวงความหวานจากปากเล็ก ขบเม้มเบาๆที่กลีบปากสวย สีฝุ่นอ้าปากเล็กน้อยให้ลิ้นอุ่นชื้นได้เข้าไป ตอบรับเกี่ยวกวัดจนเกิดเสียงแห่งความพึงใจออกมาในลำคอ มือหนาล้วงเข้าในเสื้อยืดสัมผัสตุ่มไตที่ยอดอก ขยี้เบาๆคนใต้ร่างก็ปั่นป่วนแอ่นกายเข้าหา


"มะหมอก...โรงพยา อึก..บาล" พยายามจะขัดขืนแต่ร่างกายและหัวใจมันสวนทาง แอ่นรับสัมผัสวาบหวาม ปากร้อนคลอเคลียที่ซอกคอแล้วขบเม้มจนรู้สึกเจ็บปนเสียว พาลพาสติกระเจิดกระเจิง ลืมหมดแล้วที่พูดว่าจะไป


สองมือถูกจับไพล่ไว้เหนือหัว สายหมอกละจากช่วงคอขึ้นมาหมอกหน้าแดงก่ำของอีกฝ่าย แล้วจุมพิตเบาๆที่กลางหน้าผาก ใบหน้าคมคายเลื่อนมาที่ข้างใบหูแล้วกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า


"ฝุ่น"


"อือ"


"เลิกกันเหอะ" บอกเลิกแต่กลับกดจูบลงมาอีกครั้ง ปากบางเม้มแน่น เจ็บปวดเหลือเกิน ถ้าหมอกเป็นคนบอกเลิก แปลว่าเขาก็จะได้อิสระที่แท้จริงแล้วใช่มั้ย แล้วทำไมถึงเจ็บขนาดนี้ล่ะ 


เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเปิดปากสายหมอกจึงยอมผละออก ก่อนจะยิ้มบางๆ ใช้มือเกลี่ยหยดน้ำตาของสีฝุ่นให้


"ร้องทำไม กูแค่จะบอกว่า...เลิกเป็นของตายมาเป็นตัวจริงให้กูได้มั้ย?"


"นี่..." นิ้วชี้จรดลงบนกลีบปากเพื่อหยุดคำพูด


"จะเลิกกับทุกคนเพื่อมึงคนเดียว กูรักมึงนะ"


"หมอก!?" เหมือนทั้งโลกหยุดหมุน ลมหายใจติดขัด น้ำตาแห่งความดีใจพรั่งพรู กลั้นสะอื้นจนตัวสั่น 


"พูดจริง ฮึกก หรือเปล่า กูไม่ขำแล้วนะ ถ้าพูดเพื่อรั้งกันไว้ กูจะไม่ให้อภัยมึงเลย"


"กูเพิ่งแน่ใจก็ตอนที่มึงหายไป กูคิดถึงมึงตลอด และวุ่นวายใจ กูคิดว่ามึงคงให้เก้าแอบดูกู กูเลยยอมเจ็บตัวเพื่อให้มึงกลับมา มึงคิดว่า มึงสำคัญไหม"


"กูไม่รู้" ตอบแบบนี้เพราะกลัวจะถูกหลอกแต่อีกใจก็หวังให้เป็นจริง


"ฝุ่นครับ หมอกรักฝุ่นนะ อยู่ข้างๆกันต่อไปได้มั้ย สัญญาจะว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีก"


แกร๊ก!


"โอ้โห...อะไรวะครับ นี่โรงพยาบาลว้อย ห้องก็ไม่ล็อก!" เสียงหมอหนุ่มรุ่นพี่ร้องโวยวายเมื่อเข้ามาเห็นสภาพที่สายหมอกคร่อมอยู่เหนือร่างสีฝุ่น 


"พี่หมอเอก!?"


"เฮีย! เคาะประตูไม่เป็นไงวะ" สายหมอกโพล่งออกมาอย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ ลุกออกจากตัวสีฝุ่นทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง โดยมีร่างขาวลุกนั่งแล้วแอบฟุบหน้าไว้กับแผ่นหลังด้วยความเขินอาย


"เดี๋ยวนะ นี่กูผิดหรอ?"


"เออดิ"


"อ่าเมียมาแล้วกูไร้ความหมาย ไม่น่าขอให้อาหมอช่วยมึงเลย นี่เสียจรรยาบรรณแพทย์หมดแล้ว"


"โอ๊ยยยย ฝุ่น เจ็บนะ!!" ถูกหยิกแขนเต็มแรงจากคนด้านหลัง ข้อหาขี้โกหก ทำได้แต่ร้องออกมา แต่ไม่กล้าหืออะไร เดี๋ยวถูกโกรธอีก


"สีฝุ่น? ไม่ต้องเชื่ออะไรมันมากนะ มันตอแหลเก่ง" เอกภพแกล้งแหย่ให้สายหมอกโมโห เพราะดูท่าทางจะกลัวสีฝุ่นอยู่ไม่น้อย หลายวันก่อนก็มาปรึกษาเขา เขาเลยแนะนำว่าให้บอกสีฝุ่นไปตรงๆ รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็ต้องทำใจ แต่ถ้าสีฝุ่นรักสายหมอกจริง ก็ย่อมที่จะพร้อมฟันผ่าอุปสรรคไปด้วยกัน


"งั้นเมื่อกี๊...?"


"ไม่ใช่นะฝุ่น อันนั้นพูดจริงนะ รักมึงจริงๆ" ตากลมเบิกกว้างตกใจ นี่พูดว่ารักทั้งที่มีคนอื่นอยู่ด้วย พูดจริงใช่มั้ย นี่เรื่องจริงแล้วใช่มั้ย รู้สึกเหมือนฝันเลย


"โอ้ย หวานมากน้องกู มันบอกแล้วหรอฝุ่น"


"อ่า คะครับ.." ก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย บ้าจริงเลย ทำไมหมอกถึงหน้าด้านพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะ


"เมื่อกี๊ล้อเล่นนะ เชื่อมันเหอะ มันพูดจริง มันก็มีแต่เรามาตลอดนั่นแหละ ถึงจะทำตัวเลวๆไปบ้าง แต่คนเดียวที่มันเอาทำเมีย ก็เรานั่นแหละ" 


"เฮียหมอ! หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ"


"หมอก! อย่าลามปามพี่หมอ เล่ามาได้ไหมครับว่าที่พี่พูดหมายความว่าไง" ฝุ่นดุหมอก ก่อนจะลุกออกมานั่งตรงโซฟา หมอเอกภพก็มานั่งด้วยข้างกัน สายหมอกรีบกระโดดลงจากเตียงมานั่งแทรกอยู่ตรงกลางด้วยความหวง


"ต้องขนาดนี้ไหม? มึงก็อยู่กูจะทำอะไรเมียมึงไม่ทราบ แล้วนี่จะเล่าเองหรือให้กูเล่า"


"เฮียเล่าเหอะ เดี๋ยวผมเล่าก็ไม่เชื่ออีกอ่ะ ขนาดบอกว่ารักขนาดนี้ยังไม่เชื่อเลย"


"ตอแหลไว้เยอะไง" หมอแอบด่าสายหมอกก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างให้สีฝุ่นฟังโดยมีสายหมอกนั่งตรงกลาง ฟังไปฟังมาคนตัวขาวก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ฟุบหน้าลงกับไหล่ของสายหมอกที่นั่งอยู่ข้างกัน


ไม่เคยมีอะไรกับใครตั้งแต่มีเขางั้นหรือ?


งั้นก็เลิกทำแบบนั้นมาเป็นปีแล้วสิ!



ที่ว่าคนชอบเอาตัวเข้าแลกก็เป็นแค่เรื่องที่สายหมอกกุขึ้นมาเพื่อสร้างภาพลักษณ์ตัวเองให้ร้าย ให้พ่อเข้าใจว่าสายหมอกไปเรื่อยๆไม่หยุดอยู่ที่ใคร


พ่อไม่อยากให้หมอกมีแฟน กลัวจะถูกทิ้งเหมือนที่แม่ของหมอกทิ้งพ่อไป กลัวจะถูกหลอกเพราะหมอกรวย กลัว..ว่าหมอกจะรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง กลัวจะเสียหมอกไปอีกคน


ตอนม.ปลาย พ่อของหมอกเคยใช้อำนาจเงินกลั่นแกล้งสารพัด เพื่อบีบให้แฟนของหมอกมาบอกเลิกหมอก แล้วย้ายทั้งครอบครัวไปอยู่ที่อื่น ซึ่งพอหมอกรู้แล้วไปตามหา ก็พบว่าเธอแต่งงานกับคนอื่นไปแล้วตั้งแต่เลิกกับหมอกได้แค่ไม่กี่เดือน แถมหมดโอกาสเรียนต่อเพราะพ่อแม่ถูกไล่ออกจากงาน ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่หมด


"โยเยเลยทีนี้ เออ...ร่างกายโอเคแล้วนะ จะกลับก็กลับได้"


"โอเคเฮีย ขอบคุณครับ ออกไปได้แล้ว จะปลอบเมีย" สายหมอกไล่หมอเอกภพที่ทำท่าล้อเลียนเขา เมื่ออยู่กันสองคนจึงดันตัวคนที่ฟุบไหล่ร้องไห้อยู่นั่งตรง นิ้วโป้งปาดน้ำใสที่ไหลอาบแก้มขาวเนียน


"ร้องอีกแล้ว จะร้องกี่รอบ เมื่อก่อนไม่ขี้แยเท่านี้เลย"


"ไม่เคยเลยหรอ พี่ข้าว ต้น เฟริ์ส เด็กไนท์ ไม่เคยเลยหรอ แล้วที่ไปกับไนท์บ่อยๆแล้วก็ก่อนหน้านี้ที่ทำวันนั้น.."


"ไม่เคย..แต่กับไนท์มากกว่าคนอื่นนิดนึง แบบว่า...เซ็กโฟน ก็เด็กมันยั่วเก่งอ่ะ เลยเผลอๆไปบ้าง" ฝ่ามือเล็กตีป้าบลงบนแขนอย่างแรงหมอกทำได้เพียงปัดป้องแต่ไม่ได้สู้อะไร


"ชอบนักไม่ทำเลยล่ะ"


"ก็ยังไม่18เลย ไม่หาคุกให้ตัวเองหรอก โอ้ยยยฝุ่นคร้าบ เจ็บนะ" ฟาดเพี้ยะลงไปอีกที


"ถ้าถึงก็ทำไปแล้วดิ ไปสิ ไปอยู่รอให้น้องอายุครบ18 ท่าทางคงถึงใจมึงกว่ากูเยอะ" ดันตัวออกจากอ้อมกอดอีกคน ทำท่าจะลุกหนี แต่โดนล็อกเอวไว้ จมูกโด่งฝังลงบนแก้มขาวอย่างนึกเอ็นดู


"หึงหรอ? น่ารักอ่ะ กูไม่ไปหรอกจะอยู่กับเมียคนเดียว"


"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ทำร้ายจิตใจกูตั้งเป็นปี แค่เรื่องพ่อเองบอกกูสิ กูรับมือไหว กูยังรับมือกับมึงไหวเลย ไม่เชื่อมือกูหรอ"


"ก็กูกลัวป๋าจะทำครอบครัวมึงเดือดร้อน กลัวมึงจะหายไปแต่งงานกับใครเหมือนกับฝ้าย" ปลายประโยคพูดด้วยเสียงแผ่ว มือขาวขนาบลงบนแก้มสองข้างของสายหมอก จ้องลึกเข้าไปในดวงตา...


"กูจะไม่ไปไหน แต่จะทำให้พ่อมึงยอมรับกูให้ได้ และกูไม่ปล่อยให้ใครมารังแกกูได้หรอก มึงคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์รังแกกู จำไว้"


"ขอโทษนะ..ที่ไม่เชื่อใจ กูกลัวมึงจะทิ้งกู"


"ก็เกือบแล้วมั้ย ถ้าวันนี้ไม่กลับมาจะทำไงต่อ ฆ่าตัวตายเลยมั้ย!" สีฝุ่นว่าเสียงดุ ชั่วพริบตาเดียวสายหมอกก็กลายเป็นลูกหมาที่ถูกเจ้าของดุจนหงอย อุตส่าห์ทำตัวโหดมาตั้งนาน


"จับตัวไอ้เก้าไปเรียกค่าไถ่จากมึงมั้ง!"


"เฮ้อ! จะขึ้นปีสามแล้วนะหมอก เลิกคิด เลิกทำอะไรเป็นเด็กได้แล้ว"


"โหว..นี่เมียหรือแม่อ่ะ" สายหมอกว่าพลางกลั้นขำ สีฝุ่นยกมือจะตีอีกรอบ สายหมอกเลยรีบยกมือไหว้ซะเลย กลายเป็นสีฝุ่นขำออกมาซะเอง


"กลัวแล้วจ้าแม่"


"ฮึ่ย!! กวนตีนจังวะ กลับไปเป็นแบบเดิมก็ได้นะถ้าจะกวนตีนแบบนี้"


"ป่ะเก็บของกลับคอนโดกัน อยากปี้เมียจะแย่ แข็งหมดแล้วเนี่ย!"


"หมอก!!!" ถึงจะดุแต่ก็กลั้นยิ้มจนแก้มจะแตก หมอกไม่เคยทำตัวน่ารักขนาดนี้ มีบ้างประปรายแต่พอรู้ถึงสิ่งที่หมอกพยายามปกป้องเขาจากพ่อ มันก็อดทำให้รักหมอกมากกว่าเดิมไม่ได้ ถึงวิธีการของหมอกจะผิดไปสักหน่อยก็ตาม 


จากตอนนี้ไปไม่ว่าพ่อจะมาไม้ไหน เขาก็มีวิธีง่ายๆที่เตรียมจะรับมือกับพ่อไว้แล้ว ส่วนบรรดากิ๊กทั้งหลายของหมอก ก็คงต้องรอให้หมอกจัดการเอง แต่ถ้าใครจะไม่ยอมเลิกแล้วมาตอแยกับหมอกละก็ อย่าหาว่าสีฝุ่นคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน


"เดี๋ยวกูไปตามหมอมาเปลี่ยนผ้าพันแผลที่หัวให้อีกรอบก่อนนะ"


"อย่าไปนานนะเมียจ๋า ผัวคิดถึง" ปากบางเม้มแน่น ใบหน้าขาวขึ้นซับสีแดงลามไปถึงใบหู ก่อนจะรีบหลบตาเจ้าเล่ห์นั้นแล้วรีบเดินออกมานอกห้อง


คนบ้า!! แค่รู้ว่ารักก็แทบจะระเบิดตัวเองได้อยู่แล้ว ยังจะมาทำให้เขินอีก!




คุยกับหมอเสร็จสีฝุ่นก็เตรียมจะเดินกลับห้องพักของหมอกแต่ปรีชาเข้ามาขวางทางไว้ซะก่อน สีฝุ่นจำได้ว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาคุยกับหมอกอยู่หลายครั้ง


"คุณมีอะไรหรอครับ"


"พ่อคุณหมอกอยากพบคุณครับ" 


"ตอนนี้เลยหรอครับ แต่ผมกำลังจะพาหมอกกลับคอนโด" ไม่ได้แปลกใจอะไร แค่สงสัยว่าทำไมพ่อถึงรู้เรื่องเขา หรือพ่อจะจับทางหมอกได้แล้ว


"เดี๋ยวให้คนของเราจัดการให้ครับ คุณฝุ่นไปกับผมก่อนนะครับ เชิญทางนี้" ปรีชาผายมือเชิญ สีฝุ่นเลยได้แต่พยักหน้าแล้วเดินตามไป รถยนต์สีดำขับพามาจอดที่บ้านหลังใหญ่ เพิ่งรู้ว่าบ้านหมอกใหญ่มากขนาดนี้ นี่ต้องรวยขนาดไหนนะ แต่ถึงขนาดที่สามารถบีบให้พ่อแม่ของฝ้ายตกงานได้ก็คงไม่ธรรมดาสินะ



"เชิญครับ" ปรีชาเปิดประตูรถให้ แล้วเดินนำมายังชั้นสองของบ้านพอมาถึงขั้นสุดท้ายเด็กไนท์ก็เดินสวนมาพอดี นัยต์ตาแดงก่ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ปากเล็กยู่ขึ้นก่อนจะพูดกับร่างสูง น้ำเสียงยังติดสะอื้น


"พี่ไม่รอดแน่" ว่าแล้ววิ่งลงบันไดไป ปรีชาสะกิดคนตัวขาวที่ยืนมองเด็กน้อยร้องไห้ ก่อนจะพามาหยุดยังห้องขนาดใหญ่ เคาะประตูก่อนจะเปิดให้สีฝุ่นเข้าไปเพียงคนเดียว


เบื้องหน้าคือชายสูงอายุที่เขาเคยเห็นรูปในกระเป๋าสตางค์ของหมอก ใบหน้าระบายยิ้มให้แต่แววตากับไม่มีความเป็นมิตร มือหนาผายเชิญให้เขานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกัน


"ชื่อสีฝุ่นสิ ใช่มั้ย"


"ใช่ครับ" สีฝุ่นตอบ เอกราชลุกขึ้นไปหยิบเช็คในลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมาเขียนแล้วยื่นมันให้กับสีฝุ่น


"ตรงๆแล้วกันนะ ฉันอยากให้นายเลิกยุ่งกับหมอก นี่ถือเป็นค่าจ้างก็ได้" สีฝุ่นเหลือบมองตัวเลขในกระดาษสีเหลี่ยมผืนผ้า แอบตกใจกับมูลค่าในนั้น มันมากถึงขั้นที่เขาใช้ทั้งชีวิตก็คงไม่หมด


"ขอโทษครับ ผมรับไม่ได้และทำตามที่ท่านขอไม่ได้"


"ทำไม!! สิบล้านมันน้อยไปหรือไง นายต้องการเท่าไหร่ถึงจะเลิกยุ่งกับลูกชายฉัน ที่คนอย่างพวกนายเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของหมอกก็เพราะเงินไม่ใช่หรือไง!!"


"ผมไม่ได้คบหมอกเพราะเงิน ผมไม่เคยต้องการเงินของหมอก"


"หึ...แม่ของหมอกก็เคยพูดแบบนี้"


"ผมไม่รู้นะครับว่าท่านเคยเจอกับอะไรมาบ้าง แต่ผมก็คือผม ผมไม่มีทางจะเป็นเหมือนใคร ผมกับแม่ของหมอกคนละคนกันครับ และหัวใจของเราคนละดวง"


"ฉันไม่เชื่อ!! ไม่มีใครรักหมอกเท่าฉัน"


"ครับแน่นอน ไม่มีใครรักหมอกได้เท่าพ่อของเขาอยู่แล้วครับ" สีฝุ่นตอบด้วยท่าทีสบายๆ ไม่เครียด เพราะดูท่าทางของคุณพ่อ ไม่ได้ต่างจากที่คิดเลย ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น คุณพ่อกับหมอกเหมือนกันมากจริงๆ


"งั้นก็เลิกยุ่งกับลูกชายฉัน ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน"


"นี่ท่านกำลังขู่ผมนะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด เราสองคนแค่รักกัน"


"คิดจะลองดีกับฉันงั้นหรอ? อยากเรียนไม่จบ หรืออยากให้ครอบครัวของนายล่มจมกันแน่ ให้เลือกเอา"


"จะใช้ตำแหน่งอธิการบดีของมหาลัยมาไล่ผมออกหรอครับ ผิดกฎหมายนะครับ" 



"ถ้านายยังหน้าหนาไม่เลิก เดี๋ยวก็รู้ว่า...นายกับฉันกระดูกคนละเบอร์!!!" ชายสูงวัยเริ่มตวาดเสียงดังเมื่อเห็นว่าสีฝุ่นไม่มีทีท่าจะยอมแถมยังดูท้าทายเขาเสียด้วยซ้ำ ยอมรับว่าคนนี้แตกต่างจากทุกคนจริงๆ ไม่แปลกที่หมอกจะหลง แต่เขาไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ สักวันเด็กนี่ก็คงทิ้งลูกเขาไป ผู้ชายด้วยกันจะคบกันได้นานแค่ไหน


"ผมจะร้องบอกใครได้บ้างครับ ว่าถ้าผมหายตัวไป ให้พุ่งเป้ามาที่คุณเอกราช ปรีชาชัยไว้คนแรก"


"นี่นาย!!! อยากตายมากนักใช่มั้ย"


ปัง!!!


เสียงประตูถูกเปิดกระแทกอย่างแรง พร้อมกับร่างของสายหมอกพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าโกรธจัด รั้งเอาคนตัวขาวมาหลบไว้ข้างหลัง


"ป๋า!! มันจะมากไปแล้วนะ เอาตัวเมียผมมาทำไม" หมอกตวาดเสียงดัง สีฝุ่นกระตุกแขนแล้วส่ายหน้าเบาๆเพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร


"หึ...ยอมรับแล้วงั้นสิ คนนี้จะให้ฉันส่งไปที่ไหนดี สวรรค์หรือนรก ดูท่าจะดื้อด้านกว่ายัยฝ้ายอะไรนั่นซะอีก"


"ถ้าป๋าจะทำอะไรฝุ่น ข้ามศพผมไปก่อน!"


"หมอกหลบ! กูจัดการเอง" สีฝุ่นกระซิบบอกแล้วขยับตัวมายืนบังหมอกไว้ 


"คุณเอกราชกำลังขู่ฆ่าผม แบบนี้มันจะเกินไปแล้วนะครับ เมื่อกี๊ก็ยังขู่จะทำร้ายครอบครัวผมอีก"


"ไม่เกินไป สำหรับพวกดื้อด้านอย่างนาย!!" เอกราชประกาศกร้าว แล้วยิ้มเย้ยหยัน ก่อนที่จะหุบลงเมื่อเห็นสีฝุ่นชูมือถือขึ้นมา 


"ได้ยินชัดใช่มั้ยครับผู้กอง"


"ชัดครับ เก็บหลักฐานเรียบร้อย หากเกิดอะไรต่อคุณ สามารถนำหลักฐานชิ้นนี้ไปแจ้งความความจับคุณเอกราชในฐานะผู้ต้องสงสัยได้ครับ" สีฝุ่นกดเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้ได้ยินกันทุกคน ก่อนจะยิ้มบางให้กับพ่อของหมอก และสายหมอกเองก็อึ้งไปไม่น้อยที่สีฝุ่นเลือกใช้วิธีนี้ ซึ่งเขาไม่เคยคิดมาก่อน



"ชัดเจนนะครับ อ้อ...ที่ท่านบอกว่าผมคบกับหมอกเพราะเงิน ท่านจะตัดหมอกออกจากกองมรดกเลยก็ได้ครับ สามีคนเดียวผมเลี้ยงได้ หมดธุระแล้วผมขอตัวนะครับ" สีฝุ่นยกมือไหว้ก่อนจะดึงเอาสายหมอกที่ยังงงๆกับเหตุการณ์ให้ตามมาด้วยกัน หมอกยื่นกุญแจรถให้ฝุ่นเป็นคนขับ ส่วนตัวเองก็เอาแต่ยิงคำถามตลอดทางตั้งแต่บ้านจนมาถึงคอนโด


"ไอ้เก้าไม่แปลกใจหรอว่าให้มันไปสน.ทำไม" ตอนอยู่บนรถฝุ่นส่งข้อความบอกให้เก้าไปที่สน. แล้วให้ส่งกลับมาบอกเมื่อถึง จากนั้นสีฝุ่นส่งข้อความบอกว่าให้ตำรวจเก็บเสียงสนทนาให้ แล้วโทรกลับไปหาเก้าตอนก่อนจะเข้าห้อง


"ได้ยินในสายหมดแล้วมั้ง"


"อ่า~เมียกูฉลาดจังเลยอ่า"


"กูโง่เรื่องเดียว เรื่องเอามึงทำผัวนี่แหละ!!!" สีฝุ่นแกล้งว่าแล้วใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากสายหมอกจนหน้าหงาย เพราะตอนนี้นั่งเกาะเขาอย่างกับปลิง


"ง่า ตกลงถ้ากูไม่มีเงิน มึงจะเลี้ยงกูใช่เปล่า"


"เรื่องเหอะ มึงก็หางานทำหาเลี้ยงกูสิ ไม่งั้นกูจะทิ้งมึงไปหาคนอื่น"


"อ้าว ทำไมพูดงี้ล่ะฝุ่น"


"คิคิ ล้อเล่น กูมีเงินเก็บในบัญชีที่มึงเปิดให้อยู่อ่ะ กูไม่เคยเบิกมาใช้ ไม่รู้ด้วยว่ามีเท่าไหร่ แต่คงถึงแสน ไว้เราไปหาเช่าที่เปิดร้านกาแฟเล็กๆกันก็ได้" สายหมอกถึงกับอึ้งเมื่อได้ยิน นี่ฝุ่นไม่เคยใช้เงินที่โอนให้เลยหรอ? งั้นคงไม่ใช่แสนหรอก


"ไม่น่าใช่แสน น่าจะล้าน เพิ่งเอาเข้าไปให้อีกสามแสนตอนมึงหายไป กลัวมึงไม่มีเงินใช้อ่ะ"


"โห...พ่อไม่รู้หรอ"


"ไม่หรอก กูกดมาเก็บไว้ทีละสองสามหมื่นแล้วค่อยไปเข้าบัญชีมึง ไม่ได้โอนจากบัญชีกูไปให้มึง  ว่าแต่...เมียกูนี่ ทั้งสวย ทั้งเก่ง ป่ะอาบน้ำกันเดี๋ยวให้รางวัล"


"ไม่เอาได้มั้ย"


"ไม่ได้ มันตื่นแล้วอ่ะ"


"ตื่นได้ไงยังไม่ได้ทำอะไรเลย"


"ไม่ต้องทำไร แค่เธอยิ้ม มันก็เยิ้มแล้วจ้ะเมียจ๋า" บอกอย่างทะเล้นก่อนจะอุ้มเอาคนตัวขาวเข้ามาในห้องน้ำวางลงแล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่


"หมอก...เหนื่อยอ่ะ ไม่เอา"


"หายไปกี่วันน้า ไม่ครบจำนวนไม่หยุดนะบอกก่อน"


"อ๊าาาา หมอก!! ไอ้หื่น เดี๋ยวแผลเปียก!!"


☆☆☆☆☆


ฝุ่นโคตรฉลาดเลยแต่ดูท่าทางพ่อคงไม่ยอมให้ฝุ่นตลบเอาง่ายๆแน่ ส่วนนุ้งหมอก หนูนี่คนกลัวเมียนะลูก ที่ทำกร่างตอนแรกๆนี่คืออะไรอ่ะพ่อ555 เอ็นดูนุ้งหมอกจัง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #79 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 00:05
    เอ้าเกมส์พลิก ท่าทางเรื่องจะยาว พ่อจะมาแผนไหนต่ออีก
    #79
    0
  2. #47 TEW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 20:19

    ขอให้หมอกและฝุ่นฝ่าฟันอุปสรรค รักสมหวัง แต่พ่อร้ายมากคงไม่ยอมถอยง่ายๆ สู้ๆนะหมอกฝุ่น

    #47
    0
  3. #46 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:18
    ในที่สุดหมอกก้อมีชมรมอยู่เป็นที่เรียบร้อย..นะ
    #46
    0
  4. #45 FcKrist09 (@FcKrist09) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:16
    เรียบร้อยหมอกโดนฝุ่นปราบอยู่หมัดเลย
    #45
    0
  5. #44 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:49
    ฝุ่นฉลาดอะ แต่พ่อคงไม่ถอยง่ายๆแน่
    #44
    0
  6. #43 hawor (@hawor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:09
    เยี่ยมเลยมันต้องแบบนี้สิ มาต่ออีกนร้า หนุกๆ ชอบอ่า
    #43
    0
  7. #42 N-PPNP (@N-PPNP) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:45
    อย่างนี้สิถึงจะถูกใจพ่อสามี 😀
    #42
    0
  8. #41 phetmanee33 (@phetmanee33) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:00
    มันต้องแบบนี้คนที่จะมาเป็นสะไภ้คุณพ่อ ต้องฉลาด😁😁😁
    #41
    0
  9. #40 Irinda11 (@Irinda11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:52
    ฝุ่นเอาใจไปเลย สวยแถมยังฉลาดไหวพริบดี😊
    #40
    0