รอวันรักคืน #หมอกสีฝุ่น (คริสสิง)

ตอนที่ 6 : การรอคอยครั้งที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

#หมอกสีฝุ่น




- การรอคอยครั้งที่ 6 -






"ปิดเทอมแล้วใช่มั้ยหมอก" เสียงทุ้มติดแหบของชายวัย60ปี เอ่ยถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ที่โซฟาห้องรับแขก


"ป๋าก็รู้แล้วนี่ จะถามซ้ำทำไม อาศักดิ์ก็คงบอกป๋าแล้ว"


"ปิดเทอมกลับมาอยู่บ้านนะ เข้าบริษัทช่วยฉันทำงาน" นิ้วเรียวที่กำลังกดเกมส์อยู่ชะงัก เงยหน้าสบตาบิดาที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัว


"ไม่..อยู่คอนโดก็ช่วยได้ ทำไมต้องกลับ"


"แล้วแกไม่คิดจะมาอยู่กับฉันบ้างหรือไง ไอ้คนที่แกเลี้ยงไว้5-6คนมันสำคัญกว่าฉันหรอ" มือแกร่งกำมือถือแน่น แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที


"ป๋า! นี่ให้คนตามสืบเรื่องผมอีกแล้วนะ!! เมื่อไหร่จะเลิกยุ่ง เลิกห้ามผมสักที ผมโตแล้ว ผมจะรักใครชอบใครก็ได้!"


"ก็ฉันเตือนแล้วไง ว่ามันไม่มีใครดีกับแกเท่าฉัน ไม่มีใครรักแกเท่าฉัน ขนาดแม่แกยังทิ้งแกไปกับชู้!!" มือถือเครื่องหรูถูกปากระจายลงกับพื้น แตกละเอียด ร่างสูงลุกขึ้นยืน พร้อมหันตัวจะออกจากบ้าน


"ใครสั่งให้แกไป!!"


"ไม่มี แต่ผมจะไป"


"ถ้าแกไม่กลับมานั่งตอนนี้ ภายใน10นาทีคนของแกสักคน เจอฉันแน่" ขายาวหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวกลับ ยักไหล่ใส่พ่อตนเองก่อนจะเดินออกจากบ้านไป


"แกไม่ต้องทำเป็นไม่แคร์พวกมันหรอก! มันต้องมีสักคนที่เป็นจุดอ่อนของแก!!"


ร่างสูงเดินหายออกไปจากบ้าน ปล่อยผู้เป็นพ่อตะโกนไล่หลัง มือหนาที่เริ่มเหี่ยวย่นกวักเรียกลูกน้องให้เดินมาหา


"ครับท่าน"


"เอามือถือหมอกไปซ่อม ทุกอย่างต้องอยู่ครบ แต่ถ้าเปิดแล้วไม่มีอะไรเลย สั่งให้คนกู้ข้อมูลที่เคยลบทิ้งกลับมาด้วย ฉันต้องรู้จุดอ่อนของลูกฉันให้ได้!"


"ได้ครับท่าน"


"แล้วที่ฉันให้ไปสืบล่ะ ได้เรื่องอะไรบ้าง"


"ปกติครับ คุณหมอกวนเวียนไปหาแต่คนเดิมๆ มีใหม่เข้ามาบ้าง แต่ก็เหมือนกันครับ ไม่มีใครที่จะพิเศษกว่าใครเลย ตอนแรกมีคนนึงได้ขึ้นคอนโดคุณหมอกครับ แต่หลังจากนั้นคนอื่นๆก็ได้ขึ้นเหมือนกัน เรื่องนอนค้าง ก็ค้างเหมือนกันหมด" ปรีชาเอ่ยรายงานตามที่เฝ้าสังเกตอยู่ตลอด


"ไม่มีทางที่จะเสมอภาค ฉันก็เคยทำตัวแบบนั้นมาก่อน ต่อให้คิดว่าเท่าเทียมแค่ไหน แต่จะมีคนนึงพิเศษกว่าคนอื่นเสมอ" ผู้เป็นนายเล่ากล่าว ปรีชายืนนิ่งพยายามคิดว่าใครที่จะพิเศษกว่าคนอื่น ซึ่งเขาไม่เห็นว่ามี เห็นก็แต่..คนที่ชื่อ สีฝุ่น... ไม่ใช่ว่าพิเศษ เห็นมีแต่คนนี้ที่น่าสงสารกว่าคนอื่นซะมากกว่า ไม่เคยเห็นคุณหมอกพาไปไหนเลยนอกจากไปค้างด้วยแล้วก็กลับ แค่นั้น..หรือว่า...


"อาจจะเป็นเด็กม.ปลายที่ชื่อไนท์ครับท่าน พักนี้คุณหมอกไปหาบ่อย และพาเที่ยวบ่อยด้วยครับ"


"งั้นจับตาดูไว้...ว่าใช่เด็กนั่นจริงหรือเปล่า แต่อย่างหมอกนี่นะจะเอาตัวเองไปเสี่ยงคุก ม.5เองไม่ใช่หรือไง ช่างเถอะ เฝ้าดูเด็กคนนี้เป็นพิเศษแล้วกัน"


"ครับท่าน  แต่ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ ทำไม..ถึงไม่ยอมให้คุณหมอกมีแฟนละครับ มันเป็นวัยของเขานะครับ"


"ฉันไม่อยากให้หมอก โดนทิ้งแบบฉัน และหมอกเป็นหัวใจดวงเดียวที่เหลือของฉัน ถ้าเขาจะมีใคร...แล้วเขาจะยังรักฉันหรือเปล่า ฉันอ่อนแอเกินจะยอมรับว่าหมอกจะรักคนอื่นด้วยนอกจากพ่อคนนี้"




แกร๊ก...


ประตูห้องถูกเปิดกว้างร่างสูงก้าวเท้ายาวเข้าไปในห้องหรู สายตาสะดุดกับรองเท้าผู้ชายที่วางอยู่บนชั้น ยิ่งเดินเข้ามาในห้องยิ่งชัดเจน เสื้อผ้าชายหญิงถอดระเกะระกะอยู่ที่พื้น มือหนากำแน่น ก่อนจะเดินฉับๆไปที่ห้องนอนแล้วเปิดมันอย่างแรง ร่างเปลือยเปล่าของชายหญิงเด้งออกจากกันอัตโนมัติ ฝ่ายชายรีบคว้าเอาผ้าห่มมาปิดบังกายตัวเอง 



"มะ...หมอก! หมอกฟังพี่ก่อน" หมอกยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตรงเข้าไปหาชายชู้ แล้วปล่อยหมัดใส่ไม่ยั้ง ประเคนให้ทั้งมือทั้งเท้า ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบโต้ หมอกเองก็โดนต่อยคืนหลายหมัดเหมือนกัน แต่ความโมโหของอีกคนมีมากกว่า ยิ่งต้นข้าวพยายามจะเข้าไปห้าม ยิ่งทำให้เขาโกรธมากกว่าเดิม หมัดสุดท้ายซัดเข้าที่ปลายคาง ร่างอีกฝ่ายแน่นิ่งไปกับพื้นทันที


"กล้ามากนะข้าว งั้นเราก็พอแค่นี้" หมอกบอกสั้นๆก่อนจะหันตัวกลับ ต้นข้าวรีบวิ่งไปขวางทางไว้ ร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดปกปิด


"พี่ผิดอะไรหมอก! ในเมื่อหมอกไม่เค..."


"หุบปาก!! เราตกลงกันแล้ว ข้าวอยากได้อะไร อยากไปไหน เราก็ตามใจไม่ใช่หรือไง" ตวาดเสียงดังแต่กลับเลือกเดินหายไปในห้องน้ำแล้วกลับมาพร้อมชุดคลุมอาบน้ำ สวมทับให้อีกฝ่ายที่เปลือยกายอยู่


"แต่พี่อยากเป็นมากกว่านี้ ไม่อยากเป็นแค่ของตายที่รอเวลา หมอกบอกว่าให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ บอกว่าถ้าถึงเวลานั้นแล้วพี่ยังอยู่หมอกจะเลือกพี่ แต่พี่ไม่เห็นทางเลย ไม่เห็นเลย" 


ต้นข้าวร้องไห้ออกมา ไหล่เล็กสั่นไหว ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเลยที่จะนอกใจหมอกสักครั้ง รับรู้สถานะระหว่างตัวเองกับหมอกดีอยู่แล้ว แต่พักหลังหมอกดีกับเธอมาก มากกว่าที่เคยเป็น ก็ยิ่งทำให้เธอต้องการ...ต้องการเป็นตัวจริงมากกว่าเป็นของตาย 


แต่ช่วงนี้รู้มาว่าหมอกติดเด็กม.ปลายคนนึงมาก มากจนเธออิจฉา หมอกไม่เคยติดใครเลย กับฝุ่นก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้ เธอชื่อว่าตัวเองยืนหนึ่งมาตลอด แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เลยแอบทำเรื่องแบบนี้ลับหลังหมอก เพราะวันนี้เขาไม่ได้บอกว่าจะมา และที่สำคัญ หมอกไม่เคยมาวันศุกร์ ไม่เคยสักครั้ง ปกติวันศุกร์ถ้าจำไม่ผิด ต้องไปหาฝุ่นสิ



"เราบอกแล้วไง ว่าไม่คบใคร"


"แล้วทำไมถึงไปกับเด็กนั่นบ่อยนัก!"


"นี่แอบตามเราด้วยหรอข้าว! หึ...งั้นให้มันจบแค่นี้นะ เราจะเห็นแก่ที่ข้าวรักและดูแลเราดีมาตลอด เราจบกันด้วยดี แต่ถ้าข้าวยังคิดจะมาวอแวเรา หรือรังควานคนอื่นๆ ข้าวไม่ได้รับปริญญาบัตรจากที่นี่แน่ จำไว้!"


"หมอก!! พี่ขอโทษ หมอกอย่าไปนะ พี่รักหมอกนะ ฮึก อย่าทิ้งพี่ พี่จะไม่ทำแบบนี้อีก ฮืออออ หมอกอย่าไป"


ถ้าแกไม่กลับมานั่งตอนนี้ ภายใน10นาทีคนของแกสักคน เจอฉันแน่


หมอกเดินออกจากห้องมา โดยที่มีต้นข้าววิ่งตามมาด้วยทั้งชุดคลุมอาบน้ำแบบนั้น จู่ๆคำพูดพ่อเขาก็ลอยเข้ามาในหัว สองเท้าหยุดเดิน หันกลับมา ต้นข้าวทรุดตัวร้องไห้อยู่กับพื้น  หมอกเดินกลับมาหา ประคองร่างบอบบางให้ลุกขึ้น ต้นข้าวโผกอดไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น


"ตอบคำถามเรา วันนี้ไปไหนมา"


"ฮึก...พี่ไปผับมา"


"ผู้ชายในห้อง เจอกันที่ผับใช่มั้ย?" ร่างบางพยักหน้ายอมรับ หมอกจับบ่าเล็ก ดันออกจากตัว ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาให้ อีกมือลูบหัวแผ่วเบา


"กลับเข้าห้องไปซะ พามันไปหาหมอด้วยล่ะ เราจะกลับแล้ว"


หมับ!


มือเล็กคว้าแขนแกร่งไว้ ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ทั้งที่ตกลงกันแล้ว แต่เธอก็ยังผิดคำพูดกับหมอก


"ระหว่างเรา...ฮึก เหมือนเดิมได้มั้ย"


"ไม่มีแล้ว มันเปลี่ยนไปแล้ว เข้าห้องซะข้าว ยืนตรงนี้ในชุดแบบนี้มันไม่ดี" 


หมอกเดินออกมาทันที ในใจเขากำลังว้าวุ่นอย่างหนัก พ่อกำลังจะหักแขนขาเขา ทำไมจะต้องห้ามไม่ให้คบใคร แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ที่เขาคบทีละ5-6คนก็เพราะประชดพ่อนั่นแหละ








"พี่หมอก เป็นอะไรครับทำไมไม่เห็นกินเลย" ไนท์ถามเสียงใส ยื่นพิซซ่าจ่อไว้ที่ปากหยัก เจ้าตัวถอนหายใจก่อนจะอ้าปากงับไปหนึ่งคำ


"มึงกินเหอะ กูไม่หิว"


"ไนท์ไม่อยากกินคนเดียวนี่ครับ กินด้วยกัน นะนะนะ" ร่างเล็กลุกมานั่งฝั่งเดียวกัน เอียงหัวซบไหล่อย่างออดอ้อน


แพ้....แพ้อะไรแบบนี้



"คร้าบ กินด้วยกัน อ่ะงั้นมึงป้อนกู" ชี้ใส่พิซซ่าแล้วก็ชี้ใส่ปากตัวเอง ร่างเล็กทำตามว่าง่าย กินกันจนอิ่มก็ออกมาเดินเล่นต่อ


"พี่หมอกจะซื้อมือถือใหม่หรอ"


"อื้ม เครื่องนั้นปาแตกไปแล้ว"


"หือ....นี่ไนท์จะเป็นคนแรกที่มีเบอร์พี่หมอกหรอครับ งื้ออออดีใจจัง" จมูกเล็กฝังลงบนแก้มสาก ระบายยิ้มหวานน่ารัก เสียดายแฮะ นี่ถ้าอายุ 18 เขาคงไม่ปล่อยให้รอดมาถึงวันนี้ ใจสั่นกับความขี้อ้อน น่ารักเหมือนลูกแมว 


"ไนท์!?"


"ครับ"


"เลือกเบอร์ให้หน่อย ชอบเบอร์ไหน" หมอกขยับตัวหลบให้ไนท์เป็นคนเลือกเบอร์ใหม่ให้ แขนแกร่งโอบไหล่เล็กไว้ตลอด เหมือนแสดงความเป็นเจ้าของ


"เอาเบอร์นี้นะ พี่หมอกชอบมั้ย"


"อะไรที่มึงชอบ กูก็ชอบหมดแหละ รอกูจ่ายเงินแปปนึง เดี๋ยวพาไปดูหนัง" ไนท์ถอยออกไปนั่งรอที่โซฟาในร้าน นั่งรออยู่ก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา 


"ป่ะ เสร็จละ" ยกมือถือในมือส่ายไปมาให้ดู คนตัวเล็กลุกยืนมาเกาะแขนมองซ้ายมองขวาท่าทีระแวง


"พี่หมอก...ไนท์รู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ตลอดเวลาเลยอ่ะ มีผีตามเราหรือเปล่าพี่หมอก ไนท์กลัว" ปากหยักยกยิ้มเล็กน้อย ตาคมวาววับ 


"ไร้สาระน่า มีอะไรน่ากลัวกว่ากูด้วยหรอ" หมอกบอกปลอบร่างเล็กก่อนจะพาไปดูหนังตามสัญญา และอยู่เที่ยวต่อทั้งวัน ก่อนจะพาไปส่งบ้าน แล้วแวะไปรับกวินให้ออกมาเที่ยวผับแก้เซ็งด้วยกัน ตอนแรกว่าจะแก้เซ็ง แต่พอมาถึงแล้วเจอบางคนกำลังร่อนสะโพกส่ายเอวอยู่กลางร้านก็ชักจะหงุดหงิด


สงสัยจะต้องห้ามออกแรด โดยที่เขาไม่ได้อนุญาตซะแล้ว


"โอ้โห...อ่อยสัส ใครทนได้โคตรเทพอ่ะชิบหาย" กวินพูดขึ้นสายตามองไปทางเดียวกับสายหมอก คนตัวขาวกำลังเลื้อยขึ้นเลื้อยลงกับเพื่อนสนิท


"ปล่อยมันไป ไอ้เก้าก็อยู่" หมอกบอกก่อนจะเดินไปนั่งที่ประจำที่จองไว้


"มึงไม่หวงหรอวะ ถึงไอ้เก้าจะชอบผู้หญิงก็เหอะ เจอแบบนั้นบ่อยๆจะรอดหรอ ถ้ามาทำงี้ใส่กู กูไม่รอดบอกเลย" 


"ไอ้เชี่ยวิน!!!" ง้างหมัดเตรียมจะต่อยหน้าเพื่อนสักทีจนกวินยกมือห้ามร้องบอกว่าพูดเล่น


"หวงจังนะมึง หวงแบบนี้ทุกคนป่ะ"



"เสือก" ถึงจะทำเป็นไม่สนใจแต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่สีฝุ่นอยู่ดี หลังหมดเพลงจังหวะสนุกๆ ดีเจก็เปลี่ยนโหมดเพลงให้ช้าลง คิ้วเรียวบางเลิกขึ้นสูงเมื่อคนตัวขาวขึ้นไปพูดอะไรสักอย่างกับดีเจ แล้วดีเจก็ดูเหมือนจะตกลงด้วย มือขาวรับไมค์มาถือพร้อมกับดนตรีเริ่มขึ้น...


"อะไรอ่ะ เมียมึงจะร้องเพลงหรอวะ ขอร้องเองอ่ะนะ"


"ไม่ใช่เมียกู!!"



บอกมาแล้ว ได้ยินแล้ว ที่เธอนั้น
บอกว่าซึ้งใจกันแค่ไหน
ที่มีฉันอยู่เมื่อเธอต้องการ
ได้เสมอ ตอบสนอง เมื่อเธอเหงา
เธอมีฉันเป็นที่พึ่งพา
และสุดท้ายเธอก็ยังมีฉัน

บอกมาแล้ว ได้ยินแล้ว ก็รับรู้
ที่เธอนั้นพูดว่าขอบใจ
ที่มีฉันอยู่เพื่อเป็นเพื่อนเธอ
แต่ว่าฉัน อยากจะถาม เป็นคำถาม
ที่ไม่ยากเกินความเข้าใจ
สิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่เสมอ

เธอมีฉัน แต่ว่าฉันมีใคร
เมื่อฉันเหงา มีสิทธิ์ไหม ได้พบเธอ
เธอ ยังมีฉัน แต่ไม่รู้ทำไม
ชีวิตฉันเหมือนไม่มีใครสักคน

ได้แต่ยิ้ม เมื่อเธอนั้น บอกทุกครั้ง
บอกว่าฉันเป็นเพื่อนที่ดี
แต่ละครั้งก็ทำได้แค่ฟัง
แต่ว่าฉัน อยากจะถาม เป็นคำถาม
ที่ไม่ยากเกินความเข้าใจ
สิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่เสมอ

เธอมีฉัน แต่ว่าฉันมีใคร
เมื่อฉันเหงา มีสิทธิ์ไหม ได้พบเธอ
เธอ ยังมีฉัน แต่ไม่รู้ทำไม
ชีวิตฉันเหมือนไม่มีใครสักคน

เธอมีฉัน แต่ว่าฉันมีใคร
เมื่อฉันเหงา มีสิทธิ์ไหม ได้พบเธอ
เธอ ยังมีฉัน แต่ไม่รู้ทำไม
ชีวิตฉันเหมือนไม่มีใครสักคน

เธอมีฉัน แต่ว่าฉันมีใคร
จะเรียกหา เธอได้ไหม เมื่อต้องการ
เธอ ยังมีฉัน แต่อยากถามสักที
ชีวิตนี้ ฉันจะมีเธอได้ไหม
เธอมีฉัน แต่เมื่อไร ฉันจะมีเธอ




เพลงจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือดังลั่น ร้องเพลงนี้....ให้เขาหรอ? เห็นหรอว่าเขามา เมื่อกี๊ตอนที่ร้อง ก็มองมาทางนี้ตลอด น้ำเสียงแบบนั้น...เหมือนเหนื่อยกับการอยู่ตรงนี้แล้ว หรือว่าสีฝุ่น...คิดจะไป


"มันร้องให้มึงแน่ๆ มองมาตรงนี้ตลอด"


"ก็คงใช่มั้ง พอดีกูไปบ้าน ทะเลาะกับป๋า ทุบมือถือพัง เพิ่งซื้อมาใหม่ ยังไม่ได้บอกมันเลย"


"ติดต่อมึงไม่ได้มาหลายวันแล้วดิถ้างั้น  มึงก็สงสารมันบ้างเหอะ ทำอะไรลำเอียงกับมันชิบหาย"


"หมอก..." สองเพื่อนหันพร้อมกัน เมื่อคนที่อยู่บนเวทีเมื่อครู่ เดินมายืนอยู่หลังพวกเขา กวินลุกขยับไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวเพื่อหลีกทางให้สีฝุ่นนั่งข้างเพื่อนเขา


"มีอะไร" ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้าเฉยชา


"เปล่า...ไม่มีอะไรแล้ว กลับก่อนนะ" 


ได้ยินน้ำเสียงเฉยชาแบบนั้น สีฝุ่นก็จุกจนจะพูดไม่ออก อุตส่าห์ตั้งใจมาดักรอที่นี่เพราะรู้ว่าหมอกต้องมา มีคำถามมากมายอยากจะถาม หายไปไหน ทำไมติดต่อไม่ได้ แต่ทุกอย่างก็จุกอยู่ที่คอหมดแล้ว รวมถึงที่ตั้งใจจะมาบอกว่า จะไปอยู่บ้านป้าที่นครศรีธรรมราชจนกว่าจะเปิดเทอมก็ด้วย แต่...หมอกคงไม่อยากรู้หรอก ต่อให้เขาหายไป หมอกก็คงไม่แคร์ด้วยซ้ำ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #76 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:41
    หมอกก็ปัญหาเยอะพ่อก็นะ ฝุ่นก็ลองห่างออกมาเพื่อตัวเอง เพราะถ้าหมอกให้ความสำคัญอันตรายจะตกอยู่ที่ฝุ่นนะ
    #76
    0
  2. #53 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:03
    ฝุ่นลองหายไปซิ..อยากรู้ซินะ.
    #53
    0
  3. #17 tik949 (@tik949) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 23:32
    มาต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    #17
    0
  4. #16 N-PPNP (@N-PPNP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:28

    พระเอกทำตัวอย่างนี้เพราะพ่อหรอ

    ประชดเหมือนเด็ก ๆ โตจนจะเรียนจบอยู่แล้ว...จะรอให้คนรักหลุดมือไปก่อนรึไง

    แล้วก็รักฝุ่นสินะถึงปกป้องด้วยการทำร้ายกลบเกลื่อน

    แต่ดูไม่ยากมะ ตอนนี้ก็เหลือคนเดียวที่อยู่นานสุด

    สงสารฝุ่น
    #16
    0
  5. #15 Pppnnn_bmk (@nisarat_poppynj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:23
    รออยู่น้าาาาา
    #15
    0
  6. #13 MhooDang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:52

    มาต่อเร็วๆนะคะะะะะ งื้อออรอๆๆๆ

    #13
    0
  7. #12 FcKrist09 (@FcKrist09) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:02
    โอ้ยยยยตายแล้วหมอลูกจะทำไงถ้าฝุ่นจะหายไป
    #12
    0
  8. #11 Bimbo111haha (@Bimbo111haha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:14

    อ้ากกก ค้างหนักมากกกกกกก.ไก่ล้านตัว ต่อเถอะนะคะกราบแล้ว
    #11
    0
  9. #10 tartarats (@tartarats) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:10
    หนีไปลูก
    #10
    0