รอวันรักคืน #หมอกสีฝุ่น (คริสสิง)

ตอนที่ 4 : การรอคอยครั้งที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

#หมอกสีฝุ่น




- การรอคอยครั้งที่ 4 -





ตุ้บ! 


ร่างเล็กกว่าของสีฝุ่นถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง ทำเอาคนกึ่งเมาถึงกับจุกจนตัวงอ หมอกเดินวนไปมารอบเตียงเหมือนพยายามคุมสติ ก่อนจะหยุดยืนมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาโกรธจัด


"มึงคิดจะทำอะไร! อยากโดนไล่ออกจากมหาลัยมากใช่มั้ยห๊ะ!!" พุ่งเข้ามาบีบแขนขาวเต็มแรง จนอีกฝ่ายหน้าเบ้เพราะความเจ็บ พยายามปัดป่ายร่างสูงกว่าออก 


"กูถามมึงนะฝุ่น!!"


"ไม่ได้จะทำอะไร กูแค่อยากเมา"


"ที่กูเห็นเนี่ย มันไม่ใช่แค่มึงอยากเมา แต่มึงกำลังอ่อยคนอื่นอยู่!! ถ้าไอ้วินไม่ไปเจอ แล้วโทรบอกกูนะ มึงก็คงไปนอนกับมันแล้วใช่มั้ย" ตวาดเสียงดังลั่น ผลักสีฝุ่นจนหงายท้องลงบนเตียง ขึ้นคร่อมทับด้วยร่างของตัวเอง


"กูไม่ได้ง่ายกับทุกคนนะหมอก!!" คนใต้ร่างตวาดกลับด้วยเสียงที่ดังไม่แพ้กัน กำปั้นทุบลงหลายครั้งบนอกแกร่งด้วยความโมโห


"หรอ กับกูมึงยังง่าย กับคนอื่นจะต่างอะไรกัน" คำพูดเสียดสีทำเอาคนฟังถึงกับจุก ปากบางเม้มแน่น ขอบตาร้อนผ่าว


"นั่นเพราะกูรักมึง กูโง่ที่รักมึง"


"มึงรักกู? แล้วทำไมมึงไม่เชื่อฟังที่กูบอก ทำไมไม่รอจนกว่ากูจะหายโกรธแล้วมาหาเอง ทำไมจะต้องทำตัวเรียกร้องความสนใจ มึงทำเพื่ออะไร" สองมือบีบที่แขนเล็กทั้งสองข้าง เขย่าตัวจนอีกฝ่ายสั่นคลอนไปทั้งตัว


"ก็กูคิดถึงมึง! กูอยากให้มึงมาหา แต่มึงก็ไม่สนใจกูเลย มึงหายไปกับเด็กนั่น มึงไปกินข้าวกับพี่ต้นข้าว มึงดีกับทุกคนยกเว้นกู มึงมาหากูเวลาทีมึงอยากมา มึงมาเอากูแล้วมึงก็ไป กูก็คน!! กูไม่ใช่ที่ระบายความใคร่!" 


"แต่สำหรับกูมึงมีค่าแค่นั้นฝุ่น อย่าเสือกทำตัวแบบนี้อีก ไม่งั้นมึงจะโดนมากกว่าที่กำลังจะโดนตอนนี้"


"อ๊ากกก หมอก!! กูเจ็บ...ปล่อยกู!!" คมเขี้ยวกดฝังลงข้างซอกคอ สายหมอกกัดลึกที่คอขาวสุดแรง รับรู้ได้ถึงคาวเลือดที่ปนมาในปาก สีฝุ่นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุดพ้น



"กูจะทำให้มึงจำ..แล้วอย่ากล้าขัดคำสั่งกูอีก"


"ฮึก...พอแล้ว หมอกพอแล้ว กูเจ็บ กูไม่ทำแล้ว กูขอโทษ" สองมือยกขึ้นไหว้ สายหมอกส่ายหัวไปมาไม่รับซึ่งคำขอโทษใดๆ มือแกร่งฉีกเสื้อเชิ้ตตัวบางขาดกระจุย จัดการถอดผ้าทุกชิ้นออกโยนทิ้งไปปลายเตียง เหลือแต่ร่างกายขาวเนียนชมพูเปลือยเปล่า กำลังถดถอยหนีจนติดหัวเตียง ตากลมสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว


"หมอก..อย่าทำกูเลยนะ ใกล้จะสอบแล้ว กูหยุดเรียนไม่ได้"


"หึ....ถ้าคืนนี้มึงไม่สลบคาเตียง ก็ไม่ใช่กู" มือหนาจับลงตรงที่ข้เท้าเล็ก ออกแรงลากเจ้าตัวให้มาอยู่กลางเตียง จับขาขาวแยกออกจากัน สอดแทรกแก่นกายใหญ่เข้าไปทันที


ไม่มีการเบิกทาง ไม่มีความอ่อนโยนในความโกรธนี้ ความเจ็บหน่วงผ่านไปหลายชั่วโมง แรงกระแทกยังเข้ามาไม่หยุด น้ำตาที่ไม่เคยให้เห็นวันนี้ไหลออกมาเป็นสาย เสียงที่เคยหวาน กรีดร้องจนเหือดหาย


ปวดร้าว สั่นสะท้านไปทั้งตัวและหัวใจ ความรักที่ให้ไปไม่เคยมีความหมาย อดทนอยู่ตรงนี้เพียงหวังว่าสักวันจะได้รับความรักตอบกลับมา แต่อีกคนกลับเห็นเขาเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ ความมึนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเจ็บปวดจากการกระทำป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นต่อเนื่องหลายชั่วโมง ทำให้สติของสีฝุ่นค่อยๆเลือนลาง ภาพคนบนร่างเริ่มมัวและตัดไปตัดมา ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป...


[....]


"ฝุ่น...ไอ้ฝุ่น!" สายหมอกหยุดการกระทำ เอ่ยเรียกคนใต้ร่าง มือหนาตบแก้มเบาๆเรียกสติแต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ยินแล้ว ถอนตัวออกจากร่างที่แน่นิ่ง ลุกออกไปหยิบมือถือกดโทรหาคนที่รู้จักและไว้ใจได้ ไม่นานนักคนที่โทรตามก็มาถึง สายหมอกลงไปรับที่ด้านล่างคอนโด พาขึ้นมาที่ห้อง ร่างขาวสลบอยู่บนเตียงโดยที่หมอกใช้ผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าไว้


"เอ้า...มึงจะยืนเฝ้าเอาอะไรเนี่ย ออกไปข้างนอกไป" ออกปากไล่เจ้าของห้องที่มายืนจ้องอยู่จนเขาประหม่าทำอะไรไม่ถูก


"เฮียจะตรวจก็ทำไป ผมรอดูอยู่" บอกหมอหนุ่มรุ่นพี่คนสนิท แล้วเดินมานั่งที่เตียง คุณหมอหน้าหล่อเอื้อมมือจะเปิดผ้าห่มออกแต่ก็ถูกสายหมอกปัดมือนั้นออกทันที


"อะไรของมึงเนี่ยหมอก"


"เฮียจะเปิดผ้าทำไม มันสลบ เฮียก็ดูดิมันมีไข้หรืออะไรหรือเปล่า"


"อ่อหรอ กูดูจากรอยกัดที่คอแล้วเนี่ย คงไม่ได้สลบเพราะไข้หรือเมาหนักอย่างที่มึงโทรบอกกูหรอก ถอยไปอย่ามายุ่ง"


"เฮีย!" ร้องเสียงหลง มือหนากดผ้าห่มไว้แน่นไม่ยอมให้หมอได้เปิดดู


"จะให้กูตรวจมั้ยเนี่ยไอ้หมอก!! ถอย...กูไม่คิดอกุศลกับเมียมึงหรอกน่า" ตาเรียวเบิกกว้างทำหน้าตาเหรอหรา บอกปฏิเสธคำพูดเมื่อกี๊พัลวัน หมอเอกภพปัดมือที่จับผ้าห่มไว้ออก แล้วเปิดผ้าที่คลุมร่างขาวออกเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าของคนที่สลบอยู่ สายหมอกวิ่งโร่เอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาปิดส่วนกลางของสีฝุ่นไว้ จนหมอส่ายหน้าให้กับความหวงของหมอก สองมือหมอจับขาเล็กชันขึ้น ตรวจจนแน่ชัดว่าเกิดจากอะไรจึงห่มผ้าคืนให้เหมือนเดิม


"ฉีกขนาดนี้ได้ไงวะ? มึงเป็นพวกโรคจิต ซาดิสต์ วิตถารหรือไง"


"โอ้ย เฮียเกินไป แล้วนี่จะยังไง"


"เดี๋ยวกูฉีดยาให้ แล้วกูจะมียาทาแผลตรงช่องทวารให้ด้วยก็คือหลอดนี้ มึงจะให้กูทาหรือมึงจะทาเอง" คว้าเอายาหลอดสีขาวในมือหมอมาอย่างรวดเร็ว


"ยากินเดี๋ยวพรุ่งนี้กูเข้าเวรแล้วจะจัดให้  มึงก็แวะไปเอาก็แล้วกัน" สายหมอกพยักหน้า และนั่งเฝ้า รอจนตรวจร่างกายส่วนอื่นและฉีดยารวมถึงทำแผลที่ต้นคอให้เรียบร้อยจึงเดินไปส่งที่หน้าคอนโด


"เออหมอก..กูลืมบอก ช่วงนี้มึงเว้นๆหน่อย สักสองอาทิตย์ก็ได้ เดี๋ยวแม่งตาย"


"นานไปป่าวเฮีย"


"นานอะไร หาที่ลงเอาสิเด็กมึงเยอะแยะ จริงป่ะ" หมอเอกภพเดินมาพูดข้างหูแล้วตบบ่าสองสามที หมอกนี่อยากจะทุบหน้าหมอรุ่นพี่นัก รู้ความลับเขาแล้วชอบเอามาล้อเลียน สายหมอกรีบกลับขึ้นห้องหลังจากส่งหมอเรียบร้อย จัดแจงทายาที่แผลให้สีฝุ่นอย่างเบามือ


มือหนาลูบผมอีกคนอย่างทะนุถนอม กดจูบลงบนหน้าผากแผ่วเบา นอนมองใบหน้าจิ้มลิ้มยามหลับใหล เครื่องหน้าที่ครบจนดูเป๊ะทุกมุมมอง ผิวกายขาวเนียนละเอียดไม่มีจุดบอดในร่างกาย 


ที่มาหาบ่อยเพระเขาเสพติดสีฝุ่นกว่าใคร ชอบทั้งตัวของสีฝุ่น ทุกอากัปกริยาดึงดูดตั้งแต่แวบแรกที่เห็น 


"กูชอบมึง" เสียงหวานใสเอ่ยพรางก้มหน้างุด ไม่ยอมเงยมาสบตา สายหมอกช้อนปลายคางให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ตากลมช้อนมองอย่างเลิ่กลั่ก ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไปถึงใบหู


"ไม่รู้จักกูเลยหรอ"


"รู้" สายหมอกเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย ลองกินดูสักครั้ง ไม่ชอบก็ทิ้ง


"งั้นแน่ใจแล้วนะว่ารับได้"


"อือ"



แค่ลองกินดูสักครั้ง....ไม่...สักครั้งไม่มีจริง เขาอยากจะเก็บของเล่นที่เป็นของตายชิ้นนี้ไว้นานๆ จนกว่าเขาจะพอใจ บอกแล้วนะว่าเข้าง่ายแต่ออกยาก หลายครั้งที่สีฝุ่นดูเหมือนจะถอดใจ แต่เขาก็อาศัยว่าอีกฝ่ายรักเขา ทำดีนิดอ่อนโยนหน่อย สีฝุ่นก็ไปไหนจากเขาไม่ได้แล้ว





สายหมอกยังคงนอนมองร่างขาวที่สลบคาเตียงด้วยฝีมือเขา คิ้วหนาเริ่มขยับ แสดงว่าเริ่มรู้สึกตัวแล้วสายหมอกจึงหลับตาลง ตากลมค่อยๆปรือขึ้นเชื่องช้า กระพริบตาถี่เพื่อปรับแสง หันหน้ามาเจอใบหน้าคมคายหลับอยู่ข้างตัว ก็อดใจไม่ได้เผลอเอามือมาแตะแก้มสากเบาๆ


"ทำไม...กูต้องรักมึง" เอ่ยออกมาเบาหวิวเหมือนกระซิบ 


เมื่อคืนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างรู้แต่ว่าตัวเขาน่าจะสลบไป คำพูดที่บาดลึกหัวใจเหมือนมีดกรีดยังคงวนในหัว เขามีค่าแค่นั้นจริงๆสินะ หมอกถึงปฏิบัติต่อเขาไม่เหมือนคนอื่น


"ทุกคำพูดของมึงวันนี้ ทุกการกระทำ...กูจะจำไว้ มึงไม่แคร์อะไรกูเลยสักนิดเดียว เพราะมึงไม่ได้รักกูสินะ"


"มึงคงคิดว่าที่กูไม่กล้าหือกับมึงเพราะกูกลัวปัญหาเรื่องเรียน แต่เปล่าเลย กูไม่กลัวที่ต้องเสียเวลาเรียนในที่ใหม่เลยสักนิด ปัญหาเดียวของกู คือกูรักมึง" สีฝุ่นยังคงพูดไปเรื่อยเพราะคิดว่าอีกฝ่ายหลับ และการพูดเบาขนาดนี้สายหมอกไม่น่าจะได้ยิน หยัดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล แปลกใจทำไมไม่เจ็บมากเหมือนคราวที่แล้ว ก่อนจะพบว่าที่ข้อแขนตัวเองมีรอยช้ำอยู่จากการโดนฉีดยา จับดูที่คอก็ได้รับการทำแผลเรียบร้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน หันมองคนที่นอนอยู่อย่างรู้สึกสับสน


พาหมอมาที่นี่ตอนเขาสลบหรอ????


เพราะเป็นคนผิวช้ำง่าย การโดนฉีดยาจึงทำให้ขึ้นรอยช้ำชัดเจน มิน่าล่ะตื่นมาถึงไม่ได้เจ็บหรือปวดเท่าคราวที่แล้ว แต่ทำไม...ถึงมาใจดีใส่นะ ตบหัวแล้วก็ลูบหลังเหมือนทุกทีอีกตามเคย


"รอให้มึงรักกูคืนคงยากไป งั้นให้กูตัดใจแล้วหายไปจากมึงคงง่ายกว่า" สีฝุ่นพูดทิ้งท้ายก่อนจะขยับกายลุกยืน ก้าวได้เพียงสามก้าวก็เซจะล้ม เนื่องจากความเจ็บมันแล่นขึ้นมา แต่ก็ถูกคว้าเอวไว้ได้ทัน ฝุ่นหันมองตกใจ ว่าหมอกมารับตัวเขาทันได้ยังไง แปลว่า...ไม่ได้หลับหรอ?


"นี่มึง..."


"กูเฝ้ามึงทั้งคืนยันเช้า อดนอนเพื่อได้ยินว่ามึงจะทิ้งกูเนี่ยนะ เสียใจว่ะ" ตากลมมองแบบขุ่นเคือง นี่ได้ยินตั้งแต่คำแรกเลยใช่ไหม สายหมอกลอยหน้าลอยตาใส่เหมือนจงใจกวนประสาท


"แล้วจะแกล้งหลับทำไม"


"ถ้ามึงหายไปโดยที่กูไม่อนุญาต วันนั้นจะเป็นวันที่ไอ้เก้าโดนไล่ออกจากมหาลัย มึงไม่กลัวการเริ่มใหม่ แต่อนาคตเพื่อนมึง มึงจะเอามาเสี่ยงด้วยก็ได้นะ" พูดจบก็อุ้มคนตัวขาวลอยวืดขึ้นจากพื้น กำปั้นเล็กทุบลงอกไหล่กว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่สายหมอกพูด


"นี่มันเรื่องของกูกับมึง ไม่เกี่ยวกับไอ้เก้า!!"


"กูจะให้เกี่ยว กูพูดจริงทำจริงด้วย เพราะงั้น...ถ้ารักเพื่อนมึงจริง อย่าได้หือกับกูอีก ห้ามแรดเหมือนเมื่อวาน อย่าให้กูออกคำสั่งห้ามมึงเที่ยวนะ"


ตากลมกรอกไปมา เหนื่อยใจเหลือเกิน รักไปก็ไม่รักตอบ พอจะถอดใจก็มาเป็นแบบนี้ทุกที ทำไมต้องมาทำเป็นหวงเขาด้วย ทำให้เขามีความหวังแล้วก็ทำลายมันพังยับ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว


"ถ้าจะขนาดนั้นก็ล่ามโซ่กูเหอะ" พูดกึ่งประชด ร่างสูงอุ้มคนตัวขาวแสนงอนเข้ามาในห้องน้ำ วางลงเบามือแล้วจัดแจงอาบน้ำให้ สเตปเดิมๆ เอาอกเอาใจ แต่สีฝุ่นก็ปล่อยให้ทำ เพราะจริงๆตัวเองก็ทำไม่ไหวอยู่ดี


อาบเสร็จก็อุ้มกลับมาส่งที่ห้องนอนแล้วก็ออกไป สีฝุ่นรื้อหาเสื้อผ้าของหมอกที่ตัวเองพอจะใส่ได้ออกมาใส่ เดินออกมาที่ห้องรับแขก เจ้าของหายไปไหนไม่รู้ ยังไม่กลับมา  สีฝุ่นเลยรีบคว้าเอากระเป๋าตัวเอง รีบจะกลับหอ เพราะดูจากเวลาแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปเรียนยังทัน เดินมากำลังจะถึงหน้าห้องเจ้าของห้องก็กลับมาพอดี พร้อมกับถุงอาหารเต็มไม้เต็มมือ


"มึงจะไปไหน"


"กลับหอ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"


"จะไปเรียน?" สีฝุ่นพยักหน้า คือที่จริงเขายังโกรธหมอกอยู่ด้วยนั่นแหละ เลยไม่อยากจะอยู่ใกล้ กลัวจะใจแข็งโกรธได้ไม่นาน เพราะแพ้ทางคนอย่างหมอกอยู่ตลอด หมอกส่ายหน้าว่าไม่ให้ไป แล้วรั้งเอาอีกคนให้ตามกลับมา ดันให้นั่งรอที่โต๊ะอาหาร จัดการเทโจ๊กให้ พร้อมรินน้ำเต้าหู้ให้ด้วยอีกต่างหาก ส่วนของตัวเองก็เป็นข้าวผัดอเมริกัน สีฝุ่นมองความเอาอกเอาใจแปลกๆของสายหมอกอย่างระแวง ทำให้ขนาดนี้ คิดแผนอะไรในหัวหรือเปล่านะ 


"มองไรกินดิ เดี๋ยวก็เย็นหมด อุตส่าห์ไปลงไปซื้อมาให้ ไม่เคยทำงี้ให้ใครเลยนะ"


"ลำบากมากก็ไม่ต้องก็ได้ป่ะ เมื่อก่อนมึงก็ไม่เคยทำ"


"โอ้ยงอน มาๆกูป้อนนะ" ช้อนในมือถูกแย่งไป หมอกตักโจ๊กขึ้นมาเป่าพอให้หายร้อนแล้วยื่นจ่อปากบาง ฝุ่นลังเลแต่ก็ยอมอ้าปาก แต่แทนที่โจ๊กจะถูกป้อนเข้าปาก หมอกกลับดึงมือกลับเอาโจ๊กเข้าปากตัวเองเฉย แล้วก็ตักมาเป่าใหม่ ยื่นให้เหมือนเดิม พออ้าปากรับหมอกก็ทำเหมือนเดิมอีก


"ไอ้หมอก!! ไม่กินแล้ว เอาไปกินเองเลย" ดันชามโจ๊กมาทางหมอก กอดอกทำแก้มพองลม หันหน้าหนี


"โอ๊ย..ไม่แกล้งแล้ว โอ๋ๆ อ่ะจริงละเนี่ย อ้าปากเร็ว เร็วอ้าปากๆ ไม่กินจากช้อนกินจากปากกูไหมถ้างั้น" สีฝุ่นถอนหายใจรับโจ๊กเข้าปาก แต่ก็ไม่วายโดนแกล้ง ป้อนโดนแก้มบ้าง โดนจมูกบ้าง กว่าจะกินหมดก็เปื้อนไปทั้งหน้า ส่วนไอ้คนได้แกล้งก็นั่งขำเอาเป็นเอาตาย ถึงกับกุมท้องตัวขดตัวงอ


"ขำมากมั้ยห๊ะ"


"อะไรเล่า"


"อารมณ์ดีมากหรือไง เมื่อคืนกินไรผิดสำแดง"


"กินไรล่ะ ก็กินมึงนั่นแหละ"


"ไอ้หมอก!!!" ด่าแต่ก็หลุดยิ้มออกมา หมอกชี้หน้า ฝุ่นรีบหุบยิ้ม แต่ก็ได้แค่แปปเดียว เพราะดูว่าคนกวนจะยังกวนไม่หยุด กินเสร็จก็พามานั่งดูทีวีที่โซฟา แล้วก็หาเรื่องให้ด่าอยู่ตลอด จากที่แค่หลุดยิ้มก็กลายเป็นยิ้มกว้าง และกลายเป็นเสียงหัวเราะในที่สุด ฝุ่นจ้องมองคนที่แกล้งเขาแล้วหัวเราะร่า ครั้งแรกในรอบปีกับเสียงหัวเราะแบบนี้ ใจเขาเต้นโครมครามไปหมด 


รู้ว่าหมอกทำเพื่อรั้งเขาไว้ไม่ให้ไปไหน แต่...ฝุ่นกลับมีความสุขกับสิ่งเล็กน้อยแค่นี้ การได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคนที่เรารัก มันมีความสุขแบบนี้นี่เอง ขอเก็บช่วงเวลาสั้นๆนี้เอาไว้แล้วกัน


ไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ติดกับดักของสายหมอก ของตายที่ยังไม่คืนชีพ....


xxxxxxxxxx

คูมโอ : โอ้ย...ฝุ่นลูก หลงกลคนร้ายๆอีกแล้ว 

นั่นก็ตบหัวลูบหลังมากเว่อ จะเก็บฝุ่นไว้แต่ไม่ถนอมเลย รอบนี้ถึงกับสลบคาเตียงต้องเรียกหมอมาฉีดยาเนี่ย โหดไปไหนอ่ะ หมอกใจร้ายจังวะ แถมยังเห็นแก่ตัวมากด้วย ฮึ่ยยยยย // โท่ดๆ ไรท์อิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #74 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:23
    พอจะไปก็มารั้งเค้าไว้อีก แล้วความลับของหมอกที่พี่หมอรู้คืออะไร
    #74
    0
  2. #52 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:26
    สงสารหมอก..
    #52
    0
  3. #5 Ttttttt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:28

    เกลียดหมอกกกกก อินนนนนนโว้ยยย

    #5
    0
  4. #4 FcKrist09 (@FcKrist09) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 21:11
    หมอกรักฝุ่นแต่ปากแข็งอ่ะ
    #4
    0