รอวันรักคืน #หมอกสีฝุ่น (คริสสิง)

ตอนที่ 2 : การรอคอยครั้งที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    27 มี.ค. 62



#หมอกสีฝุ่น


- การรอคอยครั้งที่ 2 -



แกร๊ก!

เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของหมอกเดินโซซัดโซเซเข้ามา สีฝุ่นวางหนังสือที่กำลังอ่านรีบเดินไปประคองเอาตัวมาวางไว้ที่เตียง จัดแจงถอดรองเท้าและถุงเท้าให้ ถือไปวางที่ชั้นวางรองเท้าเรียบร้อย กลับมานั่งลงข้างร่างสูงที่ดูจะเมาหนักเอาการ


มือขาวเอื้อมไปช่วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดจนครบ แหวกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นร่างกายกำยำสมส่วนของอีกฝ่าย ดันร่างให้ตะแคงแล้วถอดเสื้อให้จนเสร็จ


"หมอก...อาบน้ำก่อน" สะกิดเรียกเบาๆ ตาคมปรือขึ้นมามองใบหน้าขาวผ่อง ยื่นมือสากมาบีบแก้มนุ่มนิ่ม สีฝุ่นปัดออกเมื่อรู้สึกเจ็บ


"กล้าปฏิเสธกูหรอฝุ่น!"


"ก็มึงบีบแรง กูเจ็บ" สายหมอกดันตัวขึ้นนั่งมองอีกฝ่ายแบบคาดโทษข้อหาขัดใจ นิ้วชี้จิ้มเข้าที่หน้าผากแล้วออกแรงดันจนร่างขาวหงายหลังเงิบ ก่อนจะลุกออกจากเตียงหยิบผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในห้องน้ำ


"เดี๋ยวมึงได้เจ็บกว่านี้ทั้งคืนแน่ สำออยนัก"


ทิ้งคำพูดไว้ให้เจ็บเล่นๆ แต่ไม่ได้พูดเล่น หลังอาบน้ำเสร็จ ก็โดนทำอย่างที่บอกจริงๆ กิจกรรมอันหนักหน่วงแสนสาหัสผ่านไปอย่างเชื่องช้า เพราะไม่ใช่รอบเดียวแต่เป็นอีกหลายรอบจนสีฝุ่นไม่แม้แต่จะมีแรงขยับตัว แรงกระแทกสุดท้ายซัดเข้ามาเต็มแรง ก่อนพายุจะสงบไป สิ่งแปลกปลอมถูกถอนออกจากกายขาว หมอกเดินหายไปในห้องน้ำอีกรอบ ไม่แม้แต่จะสนใจอีกคนที่หายใจรวยรินอยู่บนเตียง พยายามจะพาตัวเองไปชำระล้างทำความสะอาดร่างกาย แต่ขามันอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงเสียแล้ว แถมเจ็บร้าวที่สะโพกรุนแรงจากการกระทำป่าเถื่อนเมื่อครู่ ตากลมมองคนที่ออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินมานั่งเล่นมือถือที่เตียง


"หมอก...กูเดินไม่ไหว ช่วยหน่อยได้มั้ย" ออกปากขอความช่วยเหลือ แต่มีหรือที่อีกคนจะสนใจแถมยังมีแต่โดนค่อนขอดซะมากกว่า


"อย่ามาสำออยได้มั้ย ไปไม่ได้ก็นอนพื้นนะ อย่ามานอนใกล้กู" บอกเสียงแข็งแต่แทนที่คนตัวขาวจะเสียใจ แต่กลับตาโตเป็นประกายวาบ รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าหวานทันที


"มึงจะค้างหรอ?"


"ก็ถ้ามึงยังสำออยอยู่ กูก็ว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว" บอกแล้วนอนเล่นเกมต่อ สีฝุ่นกัดฟันพาร่างที่แทบจะแตกเป็นเสี่ยงเข้าห้องน้ำ จัดแจงทำความสะอาดตัวเองจนเรียบร้อย ออกมาหายาแก้ปวด แก้อักเสบกินเพื่อบรรเทา ไม่งั้นพรุ่งนี้อาจเดินไม่ไหวแน่ๆโดนซะขนาดนี้ ก้าวขาที่สั่นระริกจวนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ไปปิดไฟในห้อง กลับมาทิ้งตัวที่เตียง นอนลงเคียงข้างสายหมอก แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน แสงสว่างมีน้อยนิดจากมือถือในมือแกร่ง กระทบใบหน้าคมคายที่กำลังจดจ้องกับเกมที่อยู่ในจอ สีฝุ่นตะแคงตัวเข้าหา เลื่อนมือไปโอบกอด ซุกหัวกลมลงบนไหล่ ไฝ่หาความอบอุ่นที่น้อยนักจะได้รับ 


ทุกวันนี้แค่รู้ว่ามาหาเขาบ่อยที่สุดก็คือเป็นความโชคดีของเขาแล้ว หลายครั้งที่สีฝุ่นมีความต้องการหลายอย่างมากขึ้นๆ อยากจะเป็นคนเดียวที่หมอกจะมาหา เป็นตัวจริงของหมอก แต่รู้ว่านั่นคือฝันลมๆแล้งๆ ที่อาจจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริง


คำพูดของเก้ายังคงวนในความรู้สึก ตากลมช้อนมองเสี้ยวใบหน้าคมคาย จะทำอย่างไรให้อีกคนต้องการเขามากกว่านี้กันนะ ทำยังไงถึงจะทำให้อีกฝ่ายหึงเขาได้บ้าง สนใจเขาบ้าง ทุกวันนี้สิ่งเดียวที่เชื่อมเขาสองคนไว้ก็คือความรักที่เขามีให้หมอก ส่วนหมอก ก็คงเป็นเซ็กส์ที่พอใจนั่นแหละที่ทำให้สีฝุ่นยังไม่โดนเขี่ยทิ้ง


ถ้าหมอกยังมาหาเพราะพอใจในร่างกายเขา แล้วแค่ไหนถึงจะได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ต้องทำแค่ไหนกัน...


"เก่งขึ้นนะมึง ไปจำมาจากไหน" ปากหยักเอ่ยถามแต่ไม่ได้ละสายตาจากจอมือถือ ฝุ่นยิ้มกว้างขึ้นมาเมื่อได้ยินคำชมที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก


"นะ...ในคลิป มึงชอบที่กูทำหรือเปล่า" ตอบเสียงอ้อมแอ้มเนื่องจากกระดากอายนิดๆ เพราะหลังจากที่เก้าพูดมาแบบนั้น สีฝุ่นก็เลือกที่จะหาวิธีต่างๆมามัดใจสายหมอก เริ่มจากการดูคลิปอย่างว่า...เวลาที่ต้องนอนคนเดียว เพื่อศึกษาและจำมาทำให้สายหมอก


"ก็ดี แต่อย่าให้กูรู้นะว่าฝึกกับคนอื่น กูทิ้งมึงแน่" เหลือบตามามองแล้วหันกลับไปเล่นเกมต่อ


นี่แหละของตาย หมอกจะมีใครก็ได้ แต่สีฝุ่นไม่มีสิทธิ์ หรือถ้าจะมีระหว่างพวกเขาก็คือจบ ต่างคนต่างไป บางครั้งก็นึกอยากจะถอย แต่ใจมันก็ไม่ยอมเชื่อฟัง น้ำใสๆรื้นขึ้นมาที่ตา แอบเอามือเช็ดออกลวกๆ ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยสักครั้งที่จะร้องไห้ให้สายหมอกเห็น เพราะรู้ดีว่านอกจากจะเสี่ยงโดนด่าว่าสำออยแล้ว ยังเสี่ยงโดนเขี่ยทิ้งอีกต่างหาก


Rrrrrrrrrrrrrr.....


โทรศัพท์ในมือแกร่งสั่นครืดคราด หน้าจอปรากฎชื่อ 'ไนท์' อยู่บนหน้าจอ นิ้วเรียวกดรับ เอาโทรศัพท์แนบหู


"ว่าไง"


(อยู่ไหนครับ ไหนบอกจะมาหาไง ไนท์แก้ผ้ารอจนตัวซีดแล้วนะ) 


เพราะในห้องเงียบมากจึงทำให้สีฝุ่นได้ยินเสียงอีกฝ่ายลอดออกมาชัดเจน ปากบางเม้มแน่น ขอบตาร้อนผ่าวๆ กลัวว่าหมอกจะลุกออกจากห้องไป


"กูนัดวันนี้หรอ"


(ใช่ครับ พี่บอกว่าวันนี้)


"โทษที ลืม...วันหลังจะชดเชยให้" คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง ตอบแบบนี้แปลว่าไม่ไปสินะ ขอเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าหมอกเลือกเขามากกว่าเด็กคนนั้น


(แต่พี่ครับ ไนท์ตื่นตัวแล้วนี่นา ไนท์ดูหนังรอพี่อยู่ พี่ต้องรับผิดชอบนะ)


"หรอ ตอนนี้กูก็โป๊นะ เอื้อมมือมาจับของกูสิ" 


สีฝุ่นมองเลิ่กลั่ก เมื่อเห็นว่าหมอกกำลังจะทำอะไร นิ้วเรียวกดเปิดลำโพง แล้วทั้งสองคนก็เล่นเสียวกันทางมือถือ เสียงร้องครวญครางระส่ำของคนในสายทำให้ฝุ่นต้องรีบหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา เสียบหูฟังเปิดเพลงเสียงดังสุด เพื่อปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่น่าขยะแขยงที่กำลังเกิดขึ้นในห้องตน กายขาวหันหนี ภาพที่หมอกกำลังช่วยตัวเองพร้อมกับคนอีกฝั่งที่คงทำแบบเดียวกัน แต่แค่แปปเดียวร่างขาวถูกรั้งให้หันกลับมา มือหนาปิดปากบางไว้จนมิด แล้วแทรกบางอย่างเข้ามาในตัว


กระทำอย่างนั้นกับร่างกายเขา แต่ร่ำร้องเรียกชื่อโหยหาคนที่อยู่ในสาย มือหนาปิดปากเขาไว้สนิทไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดเข้าไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ หูฟังหลุดออกจากการที่สีฝุ่นพยายามขัดขืนต่อต้าน ยิ่งทำให้เสียงของทั้งคู่ชัดเจน


ร้องชื่อของกันและกัน แต่ผู้ถูกกระทำคือเขาที่อยู่ตรงนี้.... กว่าจะผ่านความอัปยศที่น่าขยะแขยงไปได้ก็ราวๆเกือบชั่วโมง


หมอกเข้าห้องน้ำชำระร่างกายอีกครั้งแล้วทิ้งตัวนอน และเช่นเคยสีฝุ่นต้องจัดการตัวเอง ยืนมองตัวเองในกระจก ผิวขาวที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆทั่วตัว ตากลมใสสั่นระริกปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาพร้อมสายน้ำ ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำ ร้องไห้ออกมาคนเดียว


"อาบช้าจังวะ ไอ้ฝุ่น" 



ประตูห้องน้ำเปิดออกเพราะสีฝุ่นไม่ได้ล็อก ตาคมมองคนที่ทรุดอยู่กับพื้น ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลทิ้งอยู่อย่างนั้น ถอนหายใจแล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำ ประคองอีกคนขึ้นยืน แล้วช่วยจัดการทำความสะอาดให้ จับแรงไปนิด โดนแรงไปหน่อยคนตัวขาวก็สะดุ้งเฮือกกัดปากแน่น พยายามจะไม่ร้องออกมา เสร็จก็อุ้มออกมาวางบนเตียงแต่งตัวให้เสร็จสรรพ ทิ้งตัวนอนข้างกัน รั้งร่างขาวเข้ามาแนบตัวจับหัวกลมยกขึ้นเล็กน้อย สอดท่อนแขนเข้าไปใต้ลำคอ หลุบตามองคนตัวขาวที่นอนนิ่งไม่พูดอะไรออกมาสักคำ


"โกรธกูหรอ? เดี๋ยวนี้กล้าโกรธด้วยหรือไง"


"....."


"อย่ามาหยิ่งใส่กูนะ ก็ดีกว่ากูออกจากห้องมึงไปแล้วไปเอากับมันหรือเปล่า กูเลือกมึงมากกว่ามันอีกนะ ยังจะมาโกรธมางอนอะไรกูอีก" ตากลมช้อนมองกลับด้วยแววตาขุ่นเคือง ถ้าเลือกมากกว่าจริงๆ ก็ไม่ควรตั้งแต่รับสายอีกคนทั้งที่อยู่กับเขาสิ นี่รับสายแล้วยังทำเรื่องอับอายต่อหน้าเขา ไม่พอดึงเขาไปร่วมเกมนั้นโดยที่เขาไม่เต็มใจสักนิด 


มีอะไรกับเขาแต่เรียกชื่ออีกคน ไม่ควรโกรธหรือ ไม่มีสิทธิ์โกรธเลยหรือ?


"แต่กูไม่ชอบ"


"หึ...กูไม่สนใจว่ามึงจะชอบหรือไม่ชอบ นอนได้แล้วอย่ามัวแต่งี่เง่า กูเหนื่อย" เอื้อมมือไปปิดโคมไฟข้างเตียง ก่อนจะหันมาสวมกอดร่างขาวนุ่มนิ่ม รั้งเข้าหาจนแนบชิด หน้ากลมซุกเข้ากับแผ่นอก จมูกโด่งฝังลงบนกลุ่มผมนุ่มคล้ายเอ็นดู สุดท้ายสีฝุ่นก็ใจอ่อนยกมือขึ้นกอดตอบ เงยหน้าสบมองใบหน้าคมคาย ก่อนจะถูกจูบอีกครั้งอย่างอ่อนโยน มือขาวจับหมับเข้าที่มือแกร่งที่กำลังเลื้อยลงต่ำเรื่อย


"หมอก? ไหนบอกเหนื่อย"


"ก็เหนื่อย แต่มึงมันยั่ว"


"ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองเอง"


"หึ...."  ก็ถ้าแค่มองเฉยๆก็คงดี นี่เล่นช้อนตาขึ้นมามองใสแป๋วขนาดนั้น แถมยังจะปากงู้ยๆนั่นอีก ขนาดว่าอยู่ในที่มืด มีแสงสลัวๆจากด้านนอกผ่านม่านเข้ามาแค่เล็กน้อย ยังพาตื่นตัวขนาดนี้ มือหนาสะบัดออกจากมือขาว เลื่อนไปกอบกุมก้นนุ่มนิ่มแล้วบีบเล่นสนุกมือ


"หมอกพอแล้ว ไม่ไหวจริงๆ อีกรอบคือต้องนอนในห้องน้ำแล้วนะ"


"ก็ได้นะ" บอกแล้วหัวเราะในลำคอ สีฝุ่นบิดตัวออกห่างจากอีกคนรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย แต่แล้วก็ถูกดึงกลับเข้าไปอยู่ดี


"ล้อเล่น ไม่ทำแล้วเดี๋ยวตาย กูยังพอใจอยู่ มึงไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งตายหนีกู เข้าใจไหม"


"แล้วถ้าวันนึงกูรู้สึกไม่ไหวขึ้นมา...."  นิ้วเรียวแตะลงบนปากนุ่ม เป็นการหยุดคำพูดที่อีกฝ่ายกำลังจะเอ่ย มือหนายกมือลูบหัวเบาๆ


"ตอนที่จะเข้ามา บอกแล้วใช่ไหม ว่าเข้าแล้วออกยาก ถ้ากูพอใจในมึง มึงไม่มีสิทธิ์ถอยหนีทั้งนั้น ถ้ามึงยังอยากเรียนจบจากที่นี่ ถ้ามึงจะเลิกอยู่แบบนี้ อยากมีชีวิตใหม่ มึงก็ต้องไปเรียนที่ใหม่ด้วย เข้าใจนะ"



สิ่งหนึ่งที่ต้องรู้...ถ้าหมอกพอใจ ก็ไม่มีสิทธิ์จะถอย มีแต่ทางเข้า ไม่มีทางออก นอกจากหมอกจะเบื่อ ไม่งั้น...โดนเขี่ยออกจากมหาลัยได้ง่ายๆแน่




"อื้อ" คนตัวขาวพลิกตัวนอนหงาย ความปวดช่วงสะโพกทวีความรุนแรง บวกกับอาการปวดหัวอย่างหนัก ตากลมปรือขึ้นช้าๆปรับความเคยชินกับแสงยามเช้า ปากบางแห้งผาก ไข้ขึ้นจนได้ ดีที่วันนี้ไม่มีเรียน  ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก คนข้างกายหายไปแล้ว มีแค่โน๊ตเขียนแปะไว้


'กูโอนเงินเข้าบัญชีไว้ให้แล้ว เมื่อคืนทำดีมาก เดี๋ยวกูมีรางวัลให้เพิ่ม'


กระดาษถูกฉีกเป็นชิ้นๆแล้วโยนลงกระจายเต็มพื้น ทำไมต้องทำเหมือนเขาเป็นผู้ชายขายตัวด้วย! เขาไม่ใช่!! เงินในบัญชีร่วมแสนยังคงอยู่ครบ ไม่เคยเอาออกมาใช้ เวลาให้เป็นเงินสด สีฝุ่นก็เอาไปซื้อขนมให้เด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้าตลอดแทบทุกครั้ง มือขาวคว้าเอามือถือจากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมากดส่งข้อความหาคนที่หายไป


สีฝุ่น : หมอก...กูป่วย มาหาได้มั้ย?



นั่งจ้องมือถืออยู่ไม่นานข้อความก็ขึ้นRead แต่กลับไม่มีอะไรตอบกลับมา รอจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ก็ยังไม่มีแม้แต่อักษรใดๆพิมพ์กลับมา น้ำตารื้นขึ้นก่อนจะไหลอาบแก้มขาว กดออกจากหน้าแชทแล้วโทรหาคนเดียวที่จะช่วยเขาได้ตอนนี้


(ว่าไงครับเพื่อน จะชวนกูเที่ยวหรอ)


"มึง..กูไม่สบาย ไปไหนไม่ได้เลย ซื้อโจ๊กกับยาให้กูหน่อย"


(เอ้า ...เออๆ กูจะรีบไป มึงเป็นไรบ้าง)


"ปวดหัวแล้วก็มีไข้ แล้วก็ขอยาแก้อักเสบแบบแรงๆด้วยนะ"


(อะไรวะ มึงเป็นไรแน่เนี่ย)


"เออ ซื้อมาเหอะ เร็วๆนะ หิวข้าว"  กดตัดสายไป ก่อนจะค่อยๆขยับตัวลงนอน ดึงผ้าห่มมาปิดถึงคอ นอนจ้องมือถืออยู่อย่างนั้น โทรกลับมาไม่ได้เลยหรอ ข้อความสักนิดก็ได้ ทำไมถึงอ่านแล้วไม่ตอบ หรือว่าหมอกจะอยู่กับคนอื่น นอนรอจนเผลอหลับไปอีกรอบ รู้สึกตัวอีกทีตอนมีเสียงคนเคาะประตู ฝืนลุกเดินไปเปิดประตูให้เพื่อน


"โห...หนักนะมึง แล้วทำไมเดินงี้วะ เอ้าๆ ระวังล้ม" เก้าเอ่ยถามเมื่อเห็นสภาพของเพื่อน ไม่ต้องอธิบายเลยว่าป่วยเพราะอะไร รีบคว้าเอาเพื่อนตัวขาวไว้ก่อนจะเซล้ม นี่คงจะโดนไปหลายรอบสินะ ถึงได้เป็นขนาดนี้ สงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ให้เลิกก็ไม่ยอม แถมอีกคนก็อิทธิพลใหญ่ในมหาลัย ไม่เหลือทางเลือกอะไรให้เพื่อนเขาเลยหรือ


"แกะโจ๊กเลยมั้ย" คนตัวขาวพยักหน้า เก้าจัดการเทโจ๊กใส่ชามแล้วเอามาให้ที่โต๊ะ เตรียมน้ำเปล่าวางไว้ให้ด้วย เลื่อนเก้าอี้นั่งลงอีกฝั่ง ท้าวคางมองเพื่อน สภาพดูไม่จืดเอาซะเลย


"มองไร" เอ่ยถามพลางตักโจ๊กเข้าปาก


"มันซาดิสต์จังวะ รุนแรงกับมึงขนาดนี้เลยหรอ" ใบหน้าหวานหลบสายตา ก้มมองแต่โจ๊กในถ้วยแล้วตักเข้าปากคำแล้วคำเล่า


"มึงไม่ต้องทนหรอกกูว่า พอเหอะ"


"มันไม่ได้ทำไร เมื่อคืนมันแค่เมาหนัก ปกติก็ไม่ขนาดนี้" ออกโรงปกป้องเหมือนทุกครั้งไป เก้าได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้จะทำไงต่อ 


โจ๊กในถ้วยหายเกลี้ยงในเวลาครู่เดียว สงสัยคงจะหิวจัดเพราะนี่ก็เกือบสิบโมงเช้าแล้ว มือหนาเอื้อมหยิบทิชชู่มาเช็ดมุมปากให้เพื่อนที่กินเลอะเทอะเหมือนเด็ก จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกเปิดออก ร่างสูงคิ้วกระตุก ยืนมองภาพเก้ากำลังเช็ดปากให้สีฝุ่นก่อนที่ทั้งคู่จะหันมาทำหน้าตกใจที่เห็นเขา


"หมอก!?"  สีฝุ่นเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงหลง เหลือบเห็นถุงโจ๊กและยารวมถึงผลไม้ในมือหนา หยัดกายที่ปวดร้าวขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินโซเซไปหา


"ถ้าจะตามผู้ชายคนอื่นมาแล้วจะเสือกส่งข้อความหากูทำไม"


"กูนึกว่ามึงไม่มา ก็มึงไม่ตอบแชทกู กูแค่หิว" เกาะแขนแกร่งไว้แน่น บอกไปเสียงอ่อย ตาคมตวัดไปมองเก้าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ถ้วยโจ๊กวางอยู่แปลว่าคนตัวขาวคงกินอิ่มแล้ว สายหมอกสะบัดแขนตัวเองออกจนคนป่วยเซถอยหลัง เก้าพุ่งตัวมาประคองเพื่อนไว้ทันพอดี


"อิ่มแล้วสิ" เดินตรงไปที่ถังขยะ ใช้เท้ากดที่เหยียบ ฝาถังขยะอ้าขึ้นก่อนจะทิ้งทุกอย่างในมือลงไป สีฝุ่นรีบร้องห้ามแต่ไม่ทัน



"หมอกอย่า..."


"เกินไปละนะไอ้หมอก ฝุ่นมันป่วยเพราะมึงนะเว้ย" เก้าโวยวายอย่างเหลืออด ต่อหน้าคนอื่นยังทำขนาดนี้ ลับหลังเพื่อนเขาจะโดนผู้ชายคนนี้ทำอะไรบ้าง


"ห่วงมากหรอมึง? จะเอามันไหมล่ะ แต่รอกูเบื่อก่อนนะ เดี๋ยวกูจะโละให้ทีหลัง"


"หือ!  ไอ้เชี่ยหมอก!!!" เก้าพุ่งตัวไปกระชากคอเสื้อสายหมอกอย่างไม่เกรงกลัว เงื้อหมัดขึ้นสูง หวังจะซัดหน้าสักที แต่ก็ถูกสีฝุ่นรั้งแขนไว้ ส่ายหน้ารัวๆพลางขอให้เขาปล่อยสายหมอก ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มตน พยายามจะระงับอารมณ์ สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อย


"พี่หมอกไปยัง ทำไมนานจังครับ" เสียงหวานใสดังมาจากหน้าประตู ทั้งสามหันไปมองเด็กหนุ่มในชุดม.ปลายใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ต่างจากสีฝุ่นเท่าไหร่นัก


"เออ...เสร็จล่ะเนี่ย" สายหมอกหันมามองคนป่วยกับเพื่อน แล้วก็เดินไปหาคนที่รออยู่หน้าประตู


"ไนท์อยากเที่ยวห้าง"


"มึงเลือกละกัน"


ปึก! 


ประตูปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงหล่น แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนเก้าต้องประคองพาไปนั่งแล้วตัวเองก็นั่งอยู่ข้างๆ สีฝุ่นโผกอดเพื่อนแล้วร้องไห้ออกมาสะอึกสะอื้น เก้าได้แต่ลูบหัวปลอบโยน


"ฮึก...มันไม่เคยพากูไปเที่ยวเลย ไม่เคย เด็กนั่นเป็นใคร ทำไม...หมอกต้องใจดีกับมัน" ไหล่เล็กสั่นไหว สะอื้นจนตัวโยน เก้าไม่ได้เอ่ยซ้ำเติม เพียงแต่นั่งฟังเพื่อนระบายความอึดอัดภายในใจให้ฟังเท่านั้น ร้องไห้จนเผลอหลับไป ยาก็ยังไม่ได้กิน จับคนที่เผลอหลับฟุบอกให้นอนดีๆ ห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะไปจัดการล้างชามและเก็บของให้ กลับมานั่งบนเตียงมองเพื่อนที่หลับทั้งน้ำตา วันนี้คงต้องอยู่เป็นเพื่อนไปก่อน นั่งมองใบหน้าขาวอยู่นาน


ทำไมฝุ่นจะต้องไปรักคนเลวๆแบบนั้นด้วยนะ ต้องมาอยู่แบบนี้ เจ็บแบบนี้ แต่อีกคนไม่เห็นจะแคร์ มองยังไงก็ไม่เห็นทางว่าอีกฝ่ายจะมารักเพื่อนเขาตอบ เปอร์เซ็นต์น้อยนิดเหลือเกิน แล้วแบบนี้จะต้องเห็นเพื่อนเจ็บไปถึงเมื่อไหร่กัน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #72 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:04
    สงสารฝุ่น อยู่ไปก็มีแต่เสียใจ เจ็บทั้งกายทั้งใจ ถอยออกมาเถอะ เชื่อก้าว
    #72
    0
  2. #51 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:56
    หมอกใจร้ายจัง.
    #51
    0