รอวันรักคืน #หมอกสีฝุ่น (คริสสิง)

ตอนที่ 1 : การรอคอยครั้งที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

#หมอกสีฝุ่น

- การรอคอยครั้งที่1 -



"หมอก!?" มือขาวเอื้อมไปจับแขนของคนที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เจ้าของชื่อหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉยและว่างเปล่าเหมือนกับทุกครั้ง ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งขยับตัวหันมาเผชิญหน้าตรงๆ มือหนาปัดมือขาวที่เกาะรั้งแขนตนออก


"มีอะไร" ปากหยักเอ่ยถามเสียงนิ่ง สองมือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง คนตัวขาวจัดเม้มปากแน่น แววตาสั่นไหวกึ่งจะร้องไห้ เงยหน้าสบมอง รู้ว่าไม่ควรถาม ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะถามได้ ในเมื่อเขาเลือกที่จะอยู่แบบนี้มาตั้งแต่แรก เลือกที่จะเป็นของตายให้กับผู้ชายไร้หัวใจอย่าง 'สายหมอก'


ผู้ชายที่เสเพลไปวันๆ ไม่คบกับใครจริงจัง และคงไม่มีทางที่สายหมอกจะหยุดอยู่ที่ใคร เขาบอกกับทุกคนที่เข้ามาหาเขาเสมอ ว่าเขาไม่ได้จะรับใครเป็นแฟน เขาไม่ต้องการผูกมัดกับใครทั้งนั้น ใครรับได้ก็คุยกันได้ รับไม่ได้ก็เลิกคุย จะแวะมาแค่ผ่านไป หรือจะอยู่เป็นของตายแบบ 'สีฝุ่น' ก็ตามใจ


แต่ 'ของตาย' ต้องอดทนเก่ง ไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง มีความรู้สึกได้...ก็พูดออกไปไม่ได้ สิทธิ์เดียวที่มีคือสายหมอกจะมาหาเมื่ออยากมา หน้าที่เดียวคือรับใช้เจ้าของหัวใจตัวเอง


"คืนนี้...อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอ" ตากลมช้อนมองแบบหวั่นๆ ยิ่งตาเรียวดุสบมองกลับมายิ่งพาใจแป้ว เพราะถ้าพูดอะไรไม่ถูกใจ สายหมอกก็จะหายไปเป็นเดือนเหมือนเมื่อก่อน


จะว่าเข้าข้างตัวเองก็ได้ แต่สีฝุ่นรู้ตัวว่าเป็นคนเดียวที่สายหมอกมาหาบ่อยที่สุด จะเรียกเขาว่าคนโปรดก็คงไม่ผิด แต่หากทำอะไรให้ผิดใจ จากคนโปรดก็กลายเป็นหมาเฝ้าห้องได้เหมือนกัน แม้จะเรียนคณะเดียวกัน ชั้นเดียวกันก็ตาม


"ไม่"


"พักนี้มึงไม่ค่อยมาเลย กู...คิดถึง" บอกเสียงสั่น สบตาเรียวดุนิ่ง หมอกดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกระเป๋าเงินในมือ หยิบแบงค์สีเทาออกมาสามใบ ยัดใส่มือขาว


"ค่าตัวมึง"


"หมอก!! กูไม่ได้ขายตัว!! กูบอกกี่ครั้งแล้ววะ" สีฝุ่นเริ่มขึ้นเสียง เขาไม่ชอบเวลาที่สายหมอกเอาเงินให้เขา เขาอยู่ตรงนี้เพราะว่ารัก ไม่ได้อยู่เพราะต้องการเงินเหมือนคนอื่นๆในสต๊อกของสายหมอก มันเหมือนกับเขาเป็นผู้ชายขายตัว เขาเกลียดเรื่องแบบนี้


"กูก็บอกมึงแล้วเหมือนกัน ว่ากูไม่กินใครฟรีๆ อยู่มาจะเป็นปีบอกไปแล้วทำไมไม่จำ และต่อให้มึงไม่เอาเงินสด กูก็โอนเข้าธนาคารอยู่ดี" หมอกบอกเสียงดุ หันหลังเดินไปที่ประตู ฝุ่นกำเงินในมือแน่น มองคนที่กำลังผูกเชือกรองเท้าตรงประตู


"อาทิตย์นี้มึงจะมาอีกไหม" ร่างสูงลุกขึ้นยืน เปิดประตูแล้วก้าวเท้าพ้นออกจากห้อง หันมาพูดเสียงเรียบก่อนที่ประตูจะปิดลง


"มึงไม่มีสิทธิ์ถามอะไรแบบนี้"


น้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ไหลอาบแก้มขาวเนียน คนตัวขาวเซถอยหลังมาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ผ้าปูที่นอนสีกรมท่าเปรอะเปื้อนน้ำสีขาวขุ่น บ่งบอกว่าเมื่อชั่วโมงที่แล้วเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง 


อีกแค่เดือนเดียวก็จะครบหนึ่งปีเต็มที่เขายอมเป็นของตายของสายหมอกแล้ว เป็นด้วยความเต็มใจ ไม่มีใครบังคับ หมอกเองก็ไม่ได้บังคับ ทุกอย่างเขาเลือกเอง ไม่มีเหตุผลอะไรเลยสักอย่าง แค่คำว่ารักคำเดียวเท่านั้นเอง และที่ผ่านมาก็ไม่เคยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรักหมอก


เป็นครั้งแรกที่เชื่อว่า ความรัก มันสามารถเกิดกับใครก็ได้จริงๆ เราไม่สามารถที่จะห้ามใจไม่ให้รักได้ และสีฝุ่นเองก็ไม่เข้มแข็งพอที่จะตัดใจ แม้จะอยู่บนความเจ็บปวดมากขนาดไหนก็ตาม


และเท่าที่สีฝุ่นรู้ของตายของหมอกมีแค่สองคนคือเขากับพี่ปีสามที่ชื่อ ต้นข้าว เป็นผู้หญิงที่สวยมาก สีฝุ่นไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมคนที่เพอร์เฟคทั้งรูปร่างและหน้าตาถึงยอมมาอยู่ในสภาพนี้ เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกดี


นี่คือส่วนหนึ่งเท่านั้นไม่รวมรายทาง รายวัน แบบ One Night Stand จะเคียงข้าง นักล่า ใจต้องแกร่งมากพอ...


บางคนอาจสงสัยว่าทำไมทั้งชายหญิงที่เข้าหาคนร้ายๆแบบสายหมอก เพราะว่าสายหมอกคือหลานชายแท้ๆของอธิการบดีมหาลัยแทมฟอร์ต ที่เหลือคงไม่ต้องอธิบายแล้วว่าทำไม วงการสินบนมีอยู่ทั่วไป ถ้าคนนั้นสายหมอกพอใจช่วยก็โชคดีไป ถ้าไม่...ก็ต้องรับสภาพ ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามาก็ได้ อยู่ที่สายหมอกด้วยว่าพอใจหรือเปล่า


ไม่ว่าใครจะเข้าหาสายหมอกเพราะอะไรก็ตาม แต่เขาคนนึงที่ขอสาบานเลยว่าอยู่ตรงนี้เพราะรัก ไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์








"สวัสดีครับน้องฝุ่น" ฝุ่นละสายตาจากหนังสือเงยมองผู้เรียก ใบหน้าเรียวยาวฉีกยิ้มแป้นให้เขาจนเห็นฟันที่เรียงตัวสวย ตากลมกระพริบปริบๆ เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ หันไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกันก็ส่ายหัวแทนคำตอบ


"ครับ? พี่มีอะไรกับผมหรอ"


"คือพี่ชื่อปีเตอร์ ปีสามสถาปัตย์ วันนี้น้องฝุ่นว่างมั้ย พี่อยากจะชวนไปเที่ยวด้วยกันเย็นนี้"


"เอ่อ...ผมมีนัดกับเก้าแล้วอ่ะครับ ใช่มั้ยไอ้เก้า" ศอกเล็กกระทุ้งเข้าที่สีข้างเพื่อน เก้าหันมาพยักหน้ารัวใส่รุ่นพี่ที่เข้ามาแสดงตัวจีบสีฝุ่น


"ครับพี่ ผมสองคนนัดกันแล้ว ฝุ่นมันไม่ว่างครับ" ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มรู้ทัน โกหกไม่เนียนเอาซะเลย ถือวิสาสะนั่งลงอีกฝั่งตรงข้ามกับสีฝุ่น มือท้าวคางมองใบหน้าจิ้มลิ้มของอีกฝ่าย สวย น่ารัก ผู้หญิงหลายคนยังต้องยอมหลีกทางให้


"โกหกไม่เก่งนะครับ พี่ก็แค่สนใจฝุ่นจริงๆนะ อยากคุยด้วย จะเรียกว่าจีบก็ได้นะ" ฝุ่นหันมองหน้ากับเพื่อนเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนเข้าหาสีฝุ่นแบบนี้ แต่ทุกครั้งก็จบที่สีฝุ่นบอกปฏิเสธไป เพราะหัวใจเขารักได้แค่คนๆเดียว


ร่างสูงในชุดนักศึกษา โดดเด่นด้วยใบหน้าคมคายผู้เป็นเจ้าของหัวใจของสีฝุ่นเดินผ่านมาพอดี ตาคมปรายมามองเล็กน้อย และคงเห็นว่ามีคนมาวอแวกับเขา แต่แล้วก็หันกลับไปเช่นเดิม ไม่มีสักนิดแววตาที่จะแสดงออกว่าหึงหวงกัน ไม่เคยมีเลย สายหมอกเดินตีคู่กับกลุ่มเพื่อนไป แม้จะอยู่คลาสเดียวกันเขากับหมอกก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลยเพราะอยู่คนละกลุ่ม


"เป็นแฟนพี่ พี่ไม่เมินเราแบบนี้แน่นอน พี่สัญญา" ปีเตอร์บอกน้ำเสียงจริงจัง เรื่องของสายหมอกใครๆก็รู้ทั่วมหาลัยและคงไม่แปลกที่จะมีคนรู้เรื่องของสีฝุ่นกับสายหมอก


"...."


"ตกลงวันนี้ฝุ่นไม่ว่างเนอะ ไม่เป็นไร งั้นไว้เดี๋ยวพี่จะมาใหม่ จะมาทุกวันเลย จนกว่าฝุ่นจะยอมมาเป็นแฟนตัวจริงของพี่"


เฮ้อ...ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ สีฝุ่นไม่ได้สนใจอะไรใครหรอก แต่แค่น้อยใจที่หมอกไม่มีทีท่าหึงกันบ้างเลย ไม่เคยรู้สึกอะไรต่อกันจริงๆเลยใช่หรือเปล่า 


"ฝุ่น กูจะถามรอบที่ร้อยล้านครั้งนะ เมื่อไหร่จะเลิกกับมันวะ กูไม่อยากเห็นมึงอยู่สภาพนี้แล้วนะ" เก้าบอกกับเพื่อนตัวขาวที่เพ่งจุดสายตาไปที่อีกโต๊ะที่อยู่ห่างออกไป


"สภาพไหน? ชีวิตกูไม่ได้แย่นะ"


"หรอ เป็นของตายให้ไอ้หมอกนี่ไม่แย่เลย มึงไม่อยากมีความสุขจริงจังบ้างไงวะ"


"นี่กูก็มี กูมีความสุขทั้งกับหมอกแล้วก็เพื่อนดีๆแบบมึง"


"นั่นไงชิบหาย วกมาอ้อนกูอีก ห่าเอ้ยยยยย มึงนี่แม่ง" เก้าม้วนหนังสือฟาดเบาๆลงบนหัวกลม บอกให้เลิกก็คงไม่ยอมเลิกเหมือนเคยนั่นแหละ แล้วเพื่อนแบบเขาจะทำอะไรได้นอกจากอยู่ข้างๆในวันที่สีฝุ่นมีน้ำตา


"เจ็บเว้ย กูเกลียดมึงตอนนี้เลย ลงไม้ลงมือกับกูตลอด"


"เคาะบ่อยๆเพื่อความเซ่อในหัวมึงจะน้อยลง ฮ่าๆ"


"กวนตีน! ว่าแต่ คืนนี้ไปผ่อนคลายสมองร้านพี่ออฟกัน กูแม่งเปรี้ยวปากมากมึง" สีฝุ่นเอ่ยชวนเพื่อนซี้มีหรอที่เก้าจะปฏิเสธ พยักหน้าตกลงทันที



20.00น.


"ป๊าดดดด แต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้มากว้อยเพื่อนกู นี่โดนฉุดกูไม่ช่วยนะบอกเลย" เก้าร้องเสียงหลงเมื่อสีฝุ่นมาถึงที่ร้านเหล้า คนผิวขาวในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีน้ำเงิน ปลดกระดุมถึงสองเม็ดกับกางเกงยีนสีซีดที่ขาดเข่า ขาดต้นขา อวดความเนียนของผิวละเอียดแบบผู้หญิงบางคนต้องอาย 


"ก็แต่งสไตล์นี้ตลอดอยู่แล้วป่ะ" ยักคิ้วให้แบบกวน ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวยาวข้างๆกัน ไม่นานก็มีเพื่อนคนอื่นๆมานั่งสมทบ ก็คนในคณะแหละ มาเจอกันโดยบังเอิญก็รวมโต๊ะกันซะเลย นั่งกินไปก็คุยกันไปเรื่อย ทั้งเรื่องบอล เรื่องดนตรี เรื่องผู้หญิง


"ไอ้แบงค์มึงหนีแฟนมึงมาได้ไงเนี่ย ไม่กลัวโดนงอนหรอวะ" เต๋อถามขึ้น


"อะๆ แฟนมีแฟนพี่ต้องมา แฟนไม่มาแฟนไม่มี วิ๊ววววว"


"อ้าวไจ๋ มานั่งด้วยกันดิ แบงค์อยู่เนี่ย" ร่างท้วมของเต๋อเอนตัวนิดๆทำท่ากวักมือเรียกไจ๋แฟนแบงค์มานั่งด้วยทำเอาคนหนีเที่ยวเลิ่กลักมองหาใหญ่โต แล้วถึงมารู้ว่าโดนหลอกตอนที่ในโต๊ะพากันหัวเราะครืน


"เชี่ย...ไหนวะ...ไอ้เต๋อ ไอ้เวร! ใจกูอยู่ตาตุ่มมากเหอะ"


"ฮ่าๆ ไอ้เก้า ไอ้ฝุ่น มึงเห็นคนเกียร์มัว กลัวเมียป่าววะ" เต๋อลุกขึ้นยืนทำท่าเลียนแบบแบงค์ และก็กลายเป็นเถียงกันไปยกใหญ่ ผ่านไปกว่าครึ่งคืน อารมณ์กรึ่มๆเริ่มมา จังหวะเพลงเริ่มเข้าถึงอารมณ์ สีฝุ่นลุกออกจากโต๊ะไปเต้นโยกๆกับกลุ่มนักศึกษามากมายที่มาเที่ยวเหมือนกัน เอวบางส่ายไปมา ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ช่างเป็นจุดสนใจของหนุ่มๆหลายคนที่ชอบอะไรแนวนี้ 


"อ๊ะ.." สีฝุ่นสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเอวบางถูกสัมผัสจากมือปริศนาพลิกตัวหันกลับมามอง ถึงเห็นว่าเป็นรุ่นพี่ที่มาจีบเมื่อกลางวันนี่เอง


"ไหนว่าไม่ว่างไงฝุ่น" ปีเตอร์แซวมือยังคงพักอยู่ตรงเอวบางที่โยกไปตามจังหวะ สายตาเย้ายวนบอกว่าเจ้าตัวเมาจนได้ที่แล้ว


"ก็มากับเพื่อน บอกว่านัดกับเพื่อนนี่ครับ" ฉีกยิ้มหวานให้จนตาปิด


"น่ารักเกินไปแล้วฝุ่น" ฝุ่นถอยออกห่างจากอีกฝ่ายไปหลายก้าว กัดปากล่างเบาๆ แล้วกระดิกนิ้วชี้เรียกแบบเชื้อเชิญ ปีเตอร์เดินตามมาพุ่งกอดคนตัวขาวไว้ โยกและเต้นไปตามจังหวะด้วยกัน เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง เก้ายังคงมองเพื่อนอยู่ที่โต๊ะ ส่ายหัวหน่อยๆ อีกแล้ว เมาแล้วอ่อยเรี่ยราดอีกแล้ว สงสัยต้องพากลับแล้วล่ะ ไม่งั้นโดนไอ้พี่นั่นงาบแน่ๆ


"โคตรเซ็กซี่เลยฝุ่น ไม่เหมือนเวลาปกติเลย หมอกมันโง่จังวะที่ปล่อยเราไว้แบบนี้"


"อย่าว่าหมอกนะ ผมเลือกเอง" กำปั้นทุบลงบนอกอีกฝ่ายเบาๆ ปีเตอร์กอบกุมข้อมือขาวไว้ อีกข้างรั้งเอวบางเข้าหาตัว ตากลมโตช้อนมองคนสูงกว่า 


"ฝุ่นอย่ายั่ว!" ปากบางงู้ยเล็กๆ ก่อนจะยิ้มหวานแล้วตามด้วยเสียงหัวเราะ ใบหน้าหล่อโน้มลงมาเรื่อยๆ จนห่างกันแค่ไม่กี่เซนต์ แต่แล้วร่างขาวก็ลอยวืดออกจากอ้อมกอด ไปชนเข้ากับไหล่ของคนดึง คนเมาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายก่อนจะยิ้มออกมาอีกรอบ ปีเตอร์ถอนหายใจมองหน้าหมอกแบบหัวเสีย ที่เข้ามาขัดจังหวะ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่อยากมีปัญหากับหมอก ไม่งั้นโดนไทร์ได้ง่ายๆแน่


"หึ..นึกไงมาอ่อยผู้ชายคนอื่น" หมอกถามขึ้นมา คนหัวกลมส่ายหัวไปมายุกยิก ไม่ได้ตอบอะไร


"จะเอากับมันหรือไง ถ้าเป็นแบบนั้นกูทิ้งมึงแน่"


"กูจะเอากับใครได้ กูมีมึงแค่คนเดียว" นิ้วป้อมจิ้มลงย้ำๆที่อกแกร่ง


"มึงน่ารักใส่กูอีกแล้วนะฝุ่น กลับห้องกับไอ้เก้าได้แล้วไป อีกสองวันจะไปหา" หมอกบอกกับฝุ่น วางมือลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนแล้วขยี้เบาๆ รอยยิ้มผุดออกมา

"น่ารัก แต่ก็ไม่ได้รัก" มือหนาชะงักแล้วถอยมือออก รอยยิ้มเมื่อครู่หุบทันที

"อย่าให้เสียอารมณ์นะฝุ่น ทีหลังอย่าพูดอีก" พูดจบก็หันหลังเดินหายไปในกลุ่มคน เก้าวางมือลงบนไหล่เล็ก บีบเบาๆแล้วชวนออกมา


"กูโง่มากใช่มั้ยเก้า โง่ดักดานเลยใช่มั้ย ที่กูไปหวังว่าสักวันหมอกมันจะรักกูตอบ" เอนหัวซบลงบนไหล่เพื่อนขณะนั่งอยู่บนแท็กซี่ระหว่างทางกลับหอ


"เออ..มึงโง่มาก"


"กูก็ว่างั้น"


"มึงทำไม...ไม่ลองทำให้มันต้องการมึงมากกว่านี้ล่ะ ไหนๆมึงก็ถอนตัวจากมันไม่ได้แล้ว มึงก็ทำให้มันขาดมึงไม่ได้บ้างสิ"



xxxxxxxx


เปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว เขียนแนวดราม่าดูสักหน่อย จะรอดไหมให้ทาย...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #71 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:53
    ดราม่าตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
    #71
    0
  2. #50 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:34
    ติดตามค้า..
    #50
    0