Before the everything fall like a snow

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,268 Views

  • 56 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    194

    Overall
    2,268

ตอนที่ 9 : ACT 1 View what i want :7 จดจำความเจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

           เอาละมาดูอาวุธที่เราเอามากันเถอะ เริ่มจากลุงโคจุน อาวุธของลุงโคจะมี มีดสั้นหนึ่งเล่ม ดาบที่ใหญ่มากๆอีกหนึ่งเล่ม และมีสำหรับขว้างอีก 10 เล่มเล็กๆ ถัดมาที่ลุงกริฟ จะมีไม้เท้าที่มีปลายเป็นหอกอยู่หนึ่งด้าม มีดลั้นอีกหนึ่งเล่ม แล้วก็ยันเวทย์อีก 25 แผ่น ในกรณีที่ใช้วางกับดักกับในกรณีที่พลังเวทย์เหลือน้อย ส่วนพี่เซลนี่นั้น จะมีธนูและลูกธนูที่พร้อมดึงออกมาใช้ 100 ลูก(เจ้าตัวบอกมา) และที่อยู่ในกระเป๋าที่าดเอวอยู่ข้างหลังอีก 100 ลูกสำรองเอาไว้ มีดสั้นหนึ่งเล่ม และดาบสั้นอีกหนึ่งเล่ม ส่วนผมก็ มีแค่มีดสี่เล่มที่ลุงโคจุนให้มา


“เอาละหนูเคียร์ พวกเราจะสู้แบบออมแรงกันนะ เพราะฉนั้น พยายามใช้เวทย์มนตร์ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ด้วยนะ”(พี่เซลนี่)


น้ำเสียงขอพี่เซลนี่ดูจริงจังขึ้นมาจนน่าตกใจ นั้นสิ ถึงแม้จะแค่ล่าสัตว์แต่ถ้าประมาทก็อาจจะมีผลถึงชีวิตได้ ต้องตั้งสติดีๆ จดต่ออยู่กับศัตรูตรงหน้า แต่จะพูดแย่างเดียวมันก็ง่ายอยู่หรอกนะ


“เอาละชั้นจะเริ่มยิงก่อน ทั้งสามคนเตรียมพร้อม”(พี่เซลนี้)


“ยัยหนู พยายามเล็งที่ท้ายทอย ตรงนั้นมันคือจุดอ่อนของวูฟ แต่ว่าต้องแทงเข้าไปลึกซักหน่อยละนะ”(ลุงกริฟ)


ตอนนี้ผมทำได้แค่พยักหน้าตอบเท่านั้นเอง ก็บรรยากาศมันกดดันนี้ แต่ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องชินกับมันให้เร็วที่ เอาละ ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วชักมีดออกมาหนึ่งเล่ม


“เอาละนะ”(พี่เซลนี่)


พี่เซลนี่พูดให้สัญญาณเบาๆก่อนจะยิ่งออกไป ลูกธนูลอยเข้าไปปักเข้าที่เบ้าตาข้างขวาของวูฟตัวที่ยู่หน้าสุดอย่างจังแล้วมันก็ล้มลงไปทันทีที่โดนลูกธนู ดอกเดียวตายเลยเหรอ รึว่ายิงไปโดนก้านสมองพอดีละ ความแม่ระดับนี่นี้พี่เซลนี่เป็นใครกันแน่เนี้ย

พวกวูฟถึงกับยืนงงที่พวกของมันอยู่ดีๆก็ล้มลงไป ก่อนที่จะรู้ตัวพวกมันอีกตัวหนึ่งก็โดนลูกธนูที่พี่เซลนี่ยิงออกมาเป็นดอกที่สองและเหมือนเดิมกับตัวแรก ตัวที่สองโดนยิงปักทางตาเข้าไปตัดก้านสมองข้างในทำให้ล้มตายตามตัวแรกในทันที่ ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ พี่เซลนี่อาจจะยิงเก็บหมดเลยก็ได้ แต่มันดันไม่เป็นตามที่หวังไว้หนะสิ พอหลังพวกมันตัวที่สองล้มลงไป พวกสามตัวที่เหลือก็รู้ตำแหน่งยิงและกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ เร็วมาก แค่แปปเดียวระยะห่างก็ถูกถมไปจนหมด ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่พี่เซลนี่แต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยลุงโคจุน มันนั้นถูกแทงลึกเข้าไปที่ท้ายทอยทำให้ตายในทันที อีกตัวหนึ่งนั้นก็ถูกลุงกริฟพุ่งเข้าไปแทงทะลุคออย่างไม่ปราณี ส่วนตัวสุดท้ายมันวิ่งมาทางผม ยังอยู่ห่างพอสมครว ผมต้องร่ายเวทย์แล้ว


“คิเนซิส!! เอ๊ะ !? คิเนซิส!!”(เคียร์)


บ้าจริง!! ตั้งสมาธิไม่ได้ มันไม่เหมือนตอนฝึกแรกๆ ตอนนั้นแค่หนาวเอง แต่ตอนนี้ทั้งแรงกดดันกับความกลัว อย่าว่าแต่ตั้งสมาธิเลย แค่ยังพูดได้ขยับแค่นี้ก็เต็มที่แล้ว ขนาดที่สับสน วูฟตัวสุดท้ายก็มาถึงตรงหน้าและกำลังจะกระโดเข้าใส่ผม


“เคียร์หลบเร็ว!!!”(ลุงกริฟ)


เสียงของตาลุงทำให้ผมได้สติพอดีแต่ ผมหลบไม่ทันแล้วละ ผมโดนมันกระแทกล้มลงไป มันคร่อมตัวผมไว้และกำลังจะงับที่คอของผม เพื่อกันไม่ให้มันทำได้ผมเลยยกแขนขวาขึ้นมากันไว้


ด้วยร่างกายที่ยังเด็กมาก เลยกลายเป็นว่าไม่ค่อยจะช่วยอะไรได้ แขนขวาที่กันไว้โดนงับเข้ามา ความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามานันกินจะรับไหว เสียงโหยหวนที่รองออกมาของเด็กคนหนึ่งนั้นฟังดูราวกับว่าจะแหลกสลาย แต่ทะว่าความกลัวต่อความตายที่ครั้งหนึ่งเคยได้ประสบพบเจอมาก่อน ทำให้ก่อเกิดแรงฮึดอย่างน่าปะหลาด มือซ้ายที่กำมีดสีดำเงาไว้อยู่ ก็ได้แทงใส่คอของวูฟอย่างไม่ลังเล ทว่าด้วยแรงที่ยังเด็กนั้นก็ยังไม่สามารฆ่ามันได้ในการแทงเพียงครั้งเดียว จึงได้ยับแขนและมือกระหน่ำแทงเข้าไปรอบแล้วรอบเล่า จนกระทั่งแรงที่งับแขนของเด็กสาวที่ใกล้จะขาดนั้นได้ผ่อนลงไป และมันก็ได้ตายลงในที่สุด แต่ทั้งนั้นเด็กสาวก็ยังแทงต่อไปเรื่อยๆ ราวกับว่ายังระบายความแค้นไม่หมด


“เคียร์ พอได้แล้วละ มันตายแล้วละนะ ใจเย็นลงซักหน่อย ตอนนี้เธอหนะปลอดภัยแล้วละ”(ลุงกริฟ)


สติผมถูกดึงกลับมา ผมแทบไม่เชื่อภาพที่อยู่ตรงหน้า วูฟที่มีแผลเหวอะที่คอ เลือดที่ทะลักออกมาจนทั่วตัวของผม กลิ่นคาวของเลือดที่คละคลุ้ง ผมรีบตะเกียตะกายออกมาจากตรงนั้น ความเครียดสะสม ความกังวล และความกลับ ภาพอันน่าสยดสยองของศพวูฟตรงหน้า และกลิ่นคาวของเลือด มันทำให้ผมอ้วกออกมาทั้งหมด


ตอนนี้ผมตั้งสติได้แล้วละ ที่อ้วกออกมาเป็นเหมือนการระบายความเครียดที่มากจนเกินไปสินะ พอเริ่มตั้งสติไดความรู้สึกเจ็บที่แขนขวาก็แล่นเข้ามาอย่างไปปราณี สภาพแขนขวาวตอนนี้เหมือนผ้าคิริ้วที่ฉีกขาดเลยแหะ


“เรียกใช่งานเวทยร์รักษาระดับสี่:รีโควเวอร์”(พี่เซลนี่)


แสงสีขาวสว่างอันอ่อนโยนทำให้ความเจ็บปวดหายไป กระดูกที่หักได้รับการซ่อมแซม เนื้อที่ขาดไปเริ่มงอกกลับคือนมาแผลเริ่มสมานจนกายดีเป็นปลิดทิ้ง สุดยอดเลยนะเวทย์รักษาของเอลฟ์เนี้ย


“ไม่ต้องกลัวแล้วนะหนูเคียร์ ไม่มีตัวอะไรมาทำร้ายหนูได้อีกแล้วนะ เพราะฉนั้นเลิกทำหน้าแบบนั้นแล้วทำใจให้สบายเถอะนะ”(พี่เซลนี่)


พี่เซลนี่ที่เข้ามากอดจากทางด้านหลังของผม และลูบหัวของผมอย่างอ่อนโยน คำพูดปลอบประโลมของพี่เซลนี่ทำให้ผมสบายใจขึ้นมา สีหน้าผมคงแย่มากไแน่เลยตอนนี้ น้ำตาที่เริ่มไหลออกมาเพราะความโลงใจว่ายังมีชีวืตอยู่ และด้วยความโลกใจในตอนนี้ บวกกับแรงที่ใช้ไปทั้งหมดในการจัดการกับวูฟ ทำให้สติผมเลือนลางมนที่สุด


“อะ หนูเคียร์หลับไปแล้วละ”(พี่เซลนี่)


“ให้ทำไงได้เล่า เด็กห้าขวบที่ไม่มีทักษะการต่อสู้ เจอตัวๆกับวูฟ ถ้าเป็นเด็กทั้วไปคงวิ่งหนีไปแล้ว แต่เด็กนี่กลับยกแขนขึ้นมากันแล้วแทงสวนเข้าไปอีกตังหาก ถึงจะสติแตกออกมาก็เหอะ แต่เด็กตัวเล็กๆแค่นี้ แถมยังเป็นเด็กผู้หญิงอีกทำได้ขนาดนี่ก็สุดยอดแค่ไหนแล้ว”(ลุงกริฟ)


“เหอะๆ ข้ายังเกือบลืมไปเลยว่าหนูเคียร์เป็นเด็กผู้หญิงหนะ”(ลุงโคจุน)


“แต่ว่าวันนี้เราคงออกล่าต่อไม่ได้แล้วละมั้งนะ”(พี่เซลนี่)



“นี่ๆ เธอหนะ”


เสียของใครกัน


“ถึงตอนนี้เธอจะยังไม่พร้อม”


เสียงของเด็กผู้หญิงนั้นทำไม่ฟัดดูคุ้นเคยจัง ผมอยากตะโกนถามไปว่าเป็นใครแต่ว่า ไม่มีเสียงออกมาเลย


“อย่าใจร้อนสิ”

“ถึงเวลาเดี๋ยวเธอก็”

“““ได้คุยกับพวกเราเอง”””

“ถึงตอนนั้น ก็ช่วยยิ้มอย่างอ่อนโยนกับฉันด้วนะ”



ฝันแบบนี้อีกแล้ว มันมีความหมายยังไงกันเนี้ย ช่างมันก่อน ที่ผมตื่นมาตอนนี้ยังช่วงเช้ารึเที่ยงกันนะ อาจจะเป็นช่วงเย็นก็ได้


“ตื่นแล้วเหรอลูก”(แม่)


แม่ที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาเห็นผมที่กำลังมองออกไปนอนหน้าต่างแล้วทักขึ้นมา


“ตื่นแล้วละฮะ แล้วผมหลับไปนานไหม”(เคียร์)


“ลูกหลับไปสองวันเต็มเลยละ ทำเอาแม่เป็นห่วงเลยละ แล้วอาการดีขึ้นรึยัง”(แม่)


“ดีขึ้นแล้วแม่ แต่ว่าแขนขวายังขยับไม่ค่อยได้เลยนี่สิ”(เคียร์)


“ไม่ต้องกังวลหรอกจ้าลูกแม่ เพราะผลข้างเคียงของเวทย์รักษาหนะ ลูกจะใช้แขนไม่ได้ไปประมาณหนึ่งอาทิตย์ละนะ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว อีกห้าวันก็กลับมาเป็นปกติแล้วละจ้า ไม่ต้องห่วง”(แม่)


ระหว่างที่พูดคุยแม่ก็ลูบหัวผมไปพลางคุยไป ถ้าเป็นปกติผมจะไม่ชอบให้ใครมาลูบหัวผม แต่พอเป็นแม่ละก็ผมก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างมากเลยละ


“เอาละลูกหิวยังเอ่ย เดี๋ยวแม่ไปทำอะไรมาให้กินนะ”(แม่)


แล้วแม่ก็ลุกออกไปจากห้องไป แขนขวาก็ยังนิ่งสนิดไร้การตอบรับ เฮ้ออ ผมนถอนหายใจออกมา


“เกือบเอาชีวิตไปทิ้งเล่นแล้วสิ แต่ก็ต้องขอบคุณละกันที่ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองยังอ่อนหัดแค่ไหน”(เคียร์)


ใช่แล้วผมโคตรอ่อนหัดเลยที่คิดว่า แค่มีเวทย์มนตร์ กับพวกลุงๆแล้วจะไม่กลัวอะไรแล้ว ความคิดแบบนั้นโคตรอ่อนหัดเลย


“ต้องให้ลุงโคจุนสอนใช่อาวุธแล้วสิ”(เคียร์)


แล้วก็ เธอคนนั้น คนที่ผมไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ว่า


“ถึงจะไม่รู้ว่าคำว่าพร้อมที่เธอหมายถึงนั้นคืออะไร แต่ว่า ผมจะ ไปเจอเธอให้ได้เลย คอยดูสิ”(เคียร์)


"ตะโกนอะไรของเธออยู่คนเดียวหนะยัยหนู"(ลุงกริฟ)


"เย้ยย ตาลุงมาตั้งแต่เมื่อไหรเนี้ย"(เคียร์)


"ร่าเริงดีจังเลยนะหนูเคียร์ พวกเรากลัวว่าจะมีผลกระทบทางจิตใจแต่เห็นอย่างนี้ก็หายห่วงแล้วละ"(พี่เซลนี่)


"พวกข้ามาเยี้ยมกันหนะ พอมาเห็นหนูเคียร์แข็งแรงแบบนี้ข้าค่อยโลงใจหน่อย"(ลุงโคจุน)


"โธ่ ทุกคนนี่ละก็"(เคียร์)


"นี่ ทุกคน ขอบคุณนะ"(เคียร์)


"""เอ๋ ?"""


"ขอบคุณที่อุสาห์มาเยี่ยมนะ ทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลยแท้ๆ"(เคียร์)


"พูดซะดูห่างเหินเลยนะ ฟังนะยัยหนู ที่พวกเรามาเยี่ยมเนี้ย ความเต็มใจล้วนๆ"(ลุงกริฟ)


"ใชแล้วจ้า ต่อให้ไม่มีเวลาว่าแค่ไหนจะก็จะมาให้ได้เลยละ"(พี่เซลนี่)


"อย่าคิดว่าตัวเธอเห็นคนอื่นคนไกลเลย พวกเราก็แค่เห็นห่วงหนูเคียร์นั้นแหละ อย่าไปคิดมาก"(ลุงโคจุน)


"นั้นสินะ เอาละ ถ้าหายดีเมื่อไหร ผมจะออกไปล่าด้วย แล้วก็ลุงโคจุน ช่วยฝึกใช้อาวุธให้ผมด้วยละ"(เคียร์)


หลังจากนั้นแม่ก็ช่วนทุกคนกินมื้อเย็นที่บ้านละ ซึงไม่มีใครปฏิเสธเลยแหะ แม่เราทำอาหารอร่อยจริงๆนั้นแหละมื้อนี้ก็สนุกใช้ได้เลยละ ไม่ค่อยได้กินข้าวกับกนเยอะขนาดนี้ด้วยสิ ส่วนแนวทางต่อจากนี้ เราเองก็อย่าเก่งขั้น ผมไม่อยากให้มันเป็นเหมือนวันนี้หรอกนะ แล้วก็อยากเจอเธอคนนั้นให้ได้เลยละ มีหลายอย่างคาใจผมมาโดยตลอด แล้วผมก็รู้สึกว่า นั้นหนะไม่ใช่ความฝัน


E- ND

:7

จดจำความเจ็บ


(มุมบ่น)จากผู้แต่ง :

เอ่อตอนนี้ออกจะสั้นๆไปซักหน่อย(เพราะขี้เกียจนั้นแหละ) เพราะช่วงนี้ต้องบอกว่า อีเว้นเกมนู้นเกมนี้เข้ามาเยอะฝุดๆเลยทำเอาขี้เกียจเลยละ หลักๆก็เกมโทสัพทั้งหลายนั้นแหละ (เกลือด้วย) ยังไงก็เถอะไมว่ายังไงก็จะพยายามเข็นตอนออกมาให้อ่านตามกำหนดไปเรื่อยๆละกันนะ คำพิมผิดก็น่าจะเยอะนั้นแหละ น่าหัวเราะจังแห๊ะ เอาเป็นว่าขอให้สนุกกับการอ่านนิยายเรื่องนี้ละกันนะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น