Before the everything fall like a snow

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,257 Views

  • 56 Comments

  • 108 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    183

    Overall
    2,257

ตอนที่ 7 : ACT 1 View what i want :5 ความประทับใจแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

           “นี่ๆลุงกริฟๆ ก่อนจะแทงมันเข้ามาให้สัญญาณก่อนด้วยนะ เอ่อออ คือ เค้ากลัวเจ็บหนะ”(เคียร์)


“อ่อกลัวเจ็บเหรอ มีจุดอ่อนที่ผิดคาดเลยนะเนี้ย อ่าจริงสิมองไปทางนั้นแปปสิ”(ลุงกริฟ)


ผมมองตามที่ลุงแกชี้ไปแต่จะให้มองทำไมละเนี้ย


“แล้วจะให้มองทำไมละคะคุณลุงกริ- “ ฉึก!!!


“กริ๊ดดดดดดด!!”(เคียร์)



-------ก่อนหน้านั้นไม่นาน




“เอาละเรามาพูดถึงเรื่องการล่าในปีนี้กันเถอะ”(ลุงกริฟ)


“แล้วกริฟวันนี้แกแนะนำหนูเคียร์ให้พวกเรารู้จักคงจะไม่ได้แค่พามาแนะนำใช่ไหม”(ลุงโคจุน)


“อ่า ใช่แล้วละ วันนี้เคียร์จะไปกับพวกเราด้วย”(ลุงกริฟ)


“เห๋!!! เอาจริงเหรอ ไม่อันตรายไปสำหรับเด็กเหรอ”(พี่เซลนี่)


“ยัยแคลร์ก็อนุญาติแล้วละนะ อีกอย่า ยัยหนูนี่ก็น่าจะเตรียมใจมาแล้วด้วย เพราะฉนั้นไม่น่าจะมีปัญหา”(ลุงกริฟ)


โทดทีนะลุง ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเตียมใจอะไรมาเลยละ


“ว่าแต่ หนูเคียร์ ใช้อาวุธอะไรเป็นหลักละ”(ลุงโคจุน)


“ใช้เวทย์ไงละ”(เคียร์)


“ไม่ๆ หมายถึง อาวุธสิ อาวุธ”(ลุงโคจุน)


“ยังไม่เคยแตะซักอย่างเลยหนะสิ แล้วก็อีกอย่างใช้เวทย์เป็นหลักมันไม่ดีเหรอลุง”(เคียร์)


อะ ทำไมลุงโคจุนถอนหายใจออกมาแบบนั้นละ นี่ผมพูดอะไรผิดเหรอ


“ชอเตือนด้วยความหวังดีหน่อยนะ การใช้เวทย์เป็นหลักมันก็ดีอยู่แหละ แต่ถ้าเกิดว่าพลังเวทย์เกิดหมดขึ้นมาละ ถึงเวลานั้นก็ต้องงัดอาวุธขึ้นมาป้องกันตัวบ้างละน่า”(ลุงโคจุน)


“ยกตัวอย่างนะ อย่างพี่สาวก็ใช่เวทย์ลมเป็นหลักละจ้า แต่บางที่เปลี่ยนมาใช้ธนูกับมีดสั้นเพื่อประหยัดพลังเวทย์ในบางครั้งละนะจ๊ะ”(พี่เซลนี่)


“ถ้าฝึกเพิ่มพลังเวทย์ไว้ เดี๋ยวพลังเวทย์ก็เยอะขึ้นเองไม่ใช้เหรอ แบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งอาวุธแล้วละ”(เคียร์)


“เฮ้ออ สมกับเป็นลูกของมหาจอมเวทย์”(ลุงโคจุน)


ลุงโคจุนถอนหายใจอีกแล้วละ ว่าแต่แม่ผมเป็นมหาจอมเวทย์เลยเหรอ ไม่ค่อยจะรู้อดีตของแม่เลยสิ ว่างลองไปถาทดูหน่อยดีกว่า


“เอาละๆ ถ้าหนูเคียร์เค้าเลือกไปแล้วเราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากแนะนำละนะ อืมๆ ก่อนอื่นนะจ๊ะ หนูเคียร์มีพลังเวทย์เท่าไหน แล้วตอนนี้ฝึกอะไรอยู่เอ่ย”(พี่เซลนี่)


“วัดรอบล่าสุดแม่บอกว่ามากกว่าเด็กทั่วไปอยู่นิดหน่อย ส่วนตอนนี้กำลังฝึกใช้ คิเนซิส กับ ละการร่ายอยู่ฮ๊ะ”(เคียร์)


“แล้วฝึกนานไหมจ๊ะ”(พี่เซลนี่)


“ใช้ตลอดเวลา ยกเว้นตอนนอนละนะ”(เคียร์)


“““เห๋!!!!!”””(ทั้งสามคน)


อ่าวผมพูดอะไรผิดอ่า


“เคียร์วัดระดับพลังเวทย์มนตร์ครังล่าสุดตอนไหน”(ลุงกริฟ)


“สองสัปดาห์ที่ผ่านมาหนะ”(เคียร์)


“มานี่ ยัยหนูจะพาไปวัดซักหน่อย”(ลุงกริฟ)


อาา โดนตาลุงแกลากเป็นกระเป๋าเดินทางเลยแหะ เดี๋ยวๆ ถ้าวัดพลังมันต้องใช้เข็ม


“นี่ๆลุงกริฟคะ วัดวันอื่นไม่ได้เหรอ”(เคียร์)


ถ้าปกติไม่อยากจะพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเลยนะเนี้ย เหอะๆ แต่มันจำเป็นแหละ ใช่ๆ จำเป็นสุดๆสำหรับตอนนี้


“อุ้ก ถึงจะทำเสียงอ้อนวอนมากแค่ไหนก็เถอแต่ ยังไงก็ไม่มีทาง ไม่อย่างงั้นคาใจไปตลอดชีวิตแน่”(ลุงกริฟ)


แล้วผมก็โดนลุงลากมาถึงลูกแก้ววัดอ่ามาถึงลูกแก้วนี้ตอนไหนเนี้ย แล้วก็ ในห้องนี้ก็มีด้วยเหรอ


“นี่ๆลุงกริฟๆ ก่อนจะแทงมันเข้ามาให้สัญญาณก่อนด้วยนะ เอ่อออ คือ เค้ากลัวเจ็บหนะ”(เคียร์)


“อ่อกลัวเจ็บเหรอ มีจุดอ่อนที่ผิดคาดเลยนะเนี้ย อ่าจริงสิมองไปทางนั้นแปปสิ”(ลุงกริฟ)


ผมมองตามที่ลุงแกชี้ไปแต่จะให้มองทำไมละเนี้ย


“แล้วจะให้มองทำไมละคะคุณลุงกริ “ ฉึก!!!


“กริ๊ดดดดดดด!!”(เคียร์)


แทงเข้ามาแล้ว มันเข้ามาแล้วววว


“ตาลุงบ้า บอกให้ส่งสัญญาณก่อนไงเล่า!!!”(เคียร์)


“นี่มัน อะไรกันวะเนี้ย!!”(ลุงกริฟ)


ลุงเล่นตะโกนซะเสียงดังเลยมีอะไรหนะ แต่พอคิดแบบนั้นผมมองไปที่ลูกแก้ว เห้ย วัดรอบนี้รู้สึกควันมันมากกว่าครั้งที่แล้วแบบเทียบกันไม่ติด ให้เปรียบเทียบก็ประมาณโลกกับดาวพฤหัส นั้นแหละ


“น นี้มันบ้าไปแล้ว อย่าว่าแต่เด็กทั่วไปเลย ขนาดจอมเวทย์ในราชสำนักยังไม่เยอะขนาดนี้เลยนะเนี้ย”(พี่เซลนี่)


“ก็เอะใจตั้งแต่บอกว่า ใช้คิเนซิสตลอดเวลาแล้วนะ แค่ไม่นึกเลยว่าจะขนาดนี้ มากกว่าที่คาดไว้นะเนี้ย”(ลุงโคจุน)


“แต่ว่าลุงกริฟคะ ทำอะไรไว้รับผิดชอบด้วยนะคะ”(เคียร์)


“เดี๋ยวๆ แค่เอาเข็มทิ่มนิ้วเฟ้ย รับผิดชง รับผิดชอบอะไรละ ว่าแต่ทำไมรู้คำพวกนี้ได้เนี้ย”(ลุงกริฟ)


“เอ่อ ให้เรียกตำรวจไหมคะ ?”(พี่เซลนี่)


“ไม่ต้องเรียกเลยโว้ยยย!!”(ลุงกริฟ)


เหอะๆ ถ้าจะหาวิธีแกล้งลุงแกก็ต้องวิธีนี้แหละนะ


“แปลว่าลุงจะไม่รับผิดชอบจริงๆสินะคะ”(เคียร์)


“โว้ยยยย พอได้แล้วว!!”(ลุงกริฟ)


แล้วลุงแกก็หยิบหนังสือเล่มเดิมออกมาจากไหรไม่รู้จากนั้น โป๊กกก!!


“โอ้ยยยย นี้ตาลุง รุนแรงกับเด็กผู้หญิงจังเลยนะ แหมๆ ล้อเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้ บูวๆ =3=)”(เคียร์)


“เห๋ รึว่าอยากอยากได้ลุงจริงๆละ หือ?”(ลุงกริฟ)


“ป ป ปล่าวซักหน่อย ทำไมผมต้องมาชอบตาลุงด้วยละ”(เคียร์)


ทำไมเราต้องเขินด้วยละเนี้ย ไม่ได้มีรสนิยมเป็นพวกลุงๆซักหน่อย แล้วอีกอย่างเราต้องชอบผู้หญิงสิ มาใจเต้นก็ผู้ชายแบบนี้ ขนลุกตัวเองเหมือนกันนะเนี้ย


“ให้เรียกตำรวจริงๆสินะคะ”(พี่เซลนี่)


“เอ่อน่าพอได้แล้ว นอกเรื่องไปไกลแล้วเว้ย ที่นี้สรุปกันได้ยังว่าจะให้ยัยเด็กนี้ไปด้วย รึไม่ให้ไปด้วย”(ลุงกริฟ)


“ยังมีอีกคำถามหนึ่งจ้า หนูเคียร์ ปกติแล้วเนี้ยเวลาใช้คิเนซิส ใช้พร้อมกันสูงสุดกี่ชิ้นจ๊ะ”(พี่เซลนี่)


“สองชิ้นฮะ ปกติอ่านหนังสือไปพร้อมกับจดไป ก็จะใช้มือเขียนพร้อมกับใช้ให้สมุดลอยอยู่แล้ว

หนังสือก็จะคุมให้ลอยพร้อมกับเปิดหน้าต่อไปตอนอ่านจบหน้า”(เคียร์)


“โอเคจ้า พอจะออกไปล่าได้แล้วละนะ ถึงอย่างนั้นถ้าเกิดมีอันตรายอะไรก็ให้เรียกเจ้ากริฟ ไม่ก็วิ่งหนีได้เลยนะจ๊ะ”(พี่เซลนี่)


“งั้น นี่หนูเคียร์ รับนี้ไปสิ”(ลุงโคจุน)


ที่ลุงโคยื่นให้มานั้นเป็นมีด 4 เล่มในซองหนังดูคุณภาพสูง


“เอ๋ลุงโคให้มาแบบนี้จะดีเหรอ”(เคียร์)


“ถือซะว่าเป็นของขวัญการล่าครั้งแรกละกัน”(ลุงโคจุน)


“อืมงั้นก็ขอรับไว้แบบไม่เกรงใจเลยละกันนะลุง”(เคียร์)


ผมรับมาแล้วเอามาคาดไวที่เอว ไม่ค่อยหนักเลยแหะ แถม ตัวมีดยังสวยอีกด้วย เหล็กที่ใช้ทำเป็นสีดำเงา ลวดลายที่มีดนั้นไม่คอยมีเยอะแต่ก็เหมือนถูกแกะออกมาอย่างปรานีต


“โฮ้ ยัยหนูปกติพวกโอนิจะไม่ค่อยให้อาวุธกับใครฟรีๆหรอกนะ ยิ่งเป็นของที่เจ้าตัวใส่ใจเป็นพิเศษละก็ แทบไม่มีโอกาศเลยละ ได้ไปแล้วก็ใช้ให้คุ้มด้วยนะ”(ลุงกริฟ)


“ไม่ถึงขนาดพิเศษขนาดนั้นหรอกนะ แถมเจ้านั้นมันเป็น ‘ชิ้นแรก’ ที่ตีสำเร็จด้วยละนะ ถึงมันจะไม่มีตำหนิ แต่คิดว่ามันยังไม่สมบูรณ์ละนะ”(ลุงโคจุน)


““ชิ้นแรกเหรอ!!!?”” (ลุงกริฟกับพี่เซลนี่)


“น่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ ?”(เคียร์)


“นี่ยัยหนูเธอไม่รู้ความพิเศษของ‘ชิ้นแรก’สินะ”(ลุงกริฟ)


“ก็ไมหนะสิ”(เคียร์) “อ่าเอาจริงๆข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”(ลุงโคจุน)


“เอาละๆ จะอธิบายให้ฟังละกัน จากคำบอกเล่าต่อๆกันมา เหมือนพวกโอนิจะมีพรพิเศษที่ว่ากันว่าอาวุธที่ตีออกมาสำเร็จชิ้นแรกนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวัญญาณของผู้ที่ตีมันขึ้นมา แล้วก็ทรงพลังที่สุด เนื้องจากว่ามันจะเติบโตตามผู้ที่ใช้มัน สังเกตได้จากลายที่อยู่บนอาวุธละนะ ตอนแรกนึกว่ามันจะเป็นแค่ข่าวลือซะอีก”(พี่เซลนี่)


“ใช่ นึกว่าขาวลือซะอีกนะเนี้ย”(ลุงกริฟ)


“ห๊ะทำไมฟันธงกันไปแล้วว่าเป็นเรื่องจริงละ”(เคียร์)


“ยัยหนู สังเกตุเห็นลายบนมีดเมื่อกี้ไหม”(ลุงกริฟ)


ผมพยักหน้าไป


“เมื่อกี้ก่อนเจ้าโคจุนจะให้เธอไป ลายมันมีมากกว่านั้นอีกนะ”(ลุงกริฟ)


“ให้ของที่มีค่าขนาดนี้มาอีก จะไม่เป็นไรใช่ไหมลุงโค”(เคียร์)


“เอาจรืงๆนะข้าก็พึ่งรู้นี่แหละ อีกอย่า ให้ไปแล้วก็คือให้ไปแล้วนั้นแหละ ข้าไม่ขอคืนหรอกนะแม่หนูเคียร์ แล้วอีกอย่างถ้าเป็นเธอละก็ข้าคิดว่าเธอต้องเอาไปใช้ได้ดีแน่ๆ”(ลุงโคจุน)


“โธ่ ของสำคัญขนาดนี้แท้ๆ แต่ก็ ขอขอบคุณจากใจจริงอีกครั้งนะคะ”(เคียร์)


ผมโค้งหัวขอบคุณด้วยความจริงใจเลยแหละ นานๆทีพูดแบบเด็กผู้หญิงเป็นเซอร์วิสให้ซักหน่อยแล้วกันนะ


“เอาละ ลองใช้ดูสิข้าอยากเห็นมีดของข้าโลดแล่นอย่างงดงาม”(ลุงโคจุน)


“ได้เลยลุงโค!! จะจัดให้อย่างงามเลยละ ‘คิเนซิส’ ”(เคียร์)


มีดทั้งสีเริ่มลอยออกจากซองเก็บอย่าช้าๆ จนมาหยุดอยู้ตรงหน้าผม เรียงแถวอยู่สีเล่ม ลองบังคับไปทางซาย แล้วก็ไปทางขวาต่อ อืมไม่มีปัญหา พื้นที่ห้องก็เยอะพอให้มีดลอยไปโดยไม่ชนอะไรได้เลยละ ลองคุมให้ซับซ้อนกว่านี้เลยดีกว่า เล่มนึ่งลอยเป็นวงกลมรอบตัว ทวนเข็มนาฬิกา เฉียงจากตัวผมประมาน 45° ไปทางขวา อีกเล่ม ก็ทำเหมือนเดิม แต่หมุนตามเข็มนาฬิกาไปทางซ้ายแล้วก็ให้เร็วกว่าเดิมนิดหน่อยละนะ สุดยอดเลย ไม่นึกว่าจะทำได้จริงๆแหะ ต่อไปเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งละ ปกติผมจะคุมสิ่งของมากสุด 2 ชิ้นแต่ชิ้นที่ 3 กับ 4 นี้ จัดว่าท้าทายเลยละ หลักการของคิเนซิสคือ จินตนาการถึงมือออกมา มันก็รู้สึกเหมือนๆกับควบคุมมือที่ 3 กับ 4 นั้นแหละ แค่แยกประสาทออกก็บุญแค่ไหนแล้ว


“นี่ตาลุงพอจะมีเป้าซ้อมยิงไหม?”(เคียร์)


“อ่ามีสิ จะเรียกออกมาให้”(ลุงกริฟ)


แล้วจู่ๆก็มีท่อนซุงออกมาจากที่ว่างๆ ไอเท็มบ๊อกซ์ เหรอเดี๋ยวค่อยถามละกัน ตอนนี้ผมจะลองควบคุมให้มีดเล่มที่ 3 แทงเข้าไปที่ท่นไม้ดู เอาละนะ!! ฉึก!! มีเล่มที่ 3 ลอยไปปักกับท่อนไม้


“โอ้แม่นดีนี่ แต่เล่มที่เหลือดูท่าจะหลุดการควบคุมแล้วละนะ”(ลุงกริฟ)


จริงอยู่ที่ผมคุมเล่มที่สามได้แต่ ระหว่างนั้นเล่มที่เหลือก็หลุดการควบคุมแล้วล่วงลงไปที่พื้น


“น่าเสียดายจัง คิดว่าจะคุมสามเล่มได้แล้วซะอีก”(เคียร์)


“เอาน่าคุมได้แค่ 2 เล่มทั้งๆที่ตัวแค่นี้ก็เก่งแล้วละนะ อีกอย่างนะ”(ลุงกริฟ)


“แค่นี่เธอก็พร้อมที่จะออกไปล่าได้แล้วละจ๊ะ”(พี่เซลนี่)


“ถ้าไปวันนี้คงไม่ทันแน่ๆ ใช้เวลาคุยกันไปตั้งนานเลยละ ถ้าออกไปล่าตอนนี้คงต้องตั้งแคมป์กลางพายุหิมะ แบบนั้นข้าไม่ชอบหรอกนะ”(ลุงโคจุน)


“เอาละงั้นก็พรุ่งนี้ตอนเช้า เจอกันที่หน้าหมู่บ้าน ห้ามเบี้ยวเวลาละ แล้วก็ วันนี้ยังไม่ไปก็นก็ให้พวกแกออกไปซะ ตอนนี้คนเค้าจะทำงาน ไปๆ”(ลุงกริฟ)


หลังจากนั้นเราสามคนก็โดนตาลุงไล่ออกมาจากห้อง พอออกมากันข้างนอกตาลุกก็ล็อคห้องทันทีเลยละ


"หนูเคียน์ ไม่สนใจมาเป็นหมอนข้างให้พี่เลยเหรอ"(พี่เซลนี่)


"ขอผ่านค่ะ"(เคียร์)


"พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องมาให้ได้ละหนูเคียร์ ถ้าไม่มาจะยึดมีดคืนนะ"(ลุงโคจุน)


"ทราบแล้วละค่ะ ยังไงก็ต้องออกไปล่าให้ได้เพื่อประสบการณ์ละ ยังไงก็พรุ่งนี้ไว้เจอกันนะคะทั้งสองคน"(เคียร์)


"ไว้เจอกันนะจ๊ะ"(พี่เซลนี่)


"อ่าไว้เจอกันละหนูเคียร์"(ลุงโคจุน)


จากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปละ เฮ้อออยู่กับคนพวกนี้เหมือนอยู่กับคนในรุ่นๆเดียวกันยังไงไม่รู้สิบรรยากาศเป็นมิตรสุดๆเลยละ พวกเค้าต่างไม่ถือตัว แถมพูดกับผมเหมือนเพื่อนคนหนึ่งเลยละ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อให้เจออะไรที่น่ากลัวแค่ไหนก็คงหายห่วงหน่อยๆละนะ ถ้าเป็นไปได้อีก5ปีข้างหน้า อยากให้พวกเค้าเหล่านี้ไปกับเราด้วยจังเลยนะ


E- ND

:5

ความประทับใจแรกก็สำคัญนะ






























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น