[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 60 : CHAPTER 60 : My Lacuna

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

CHAPTER 60

My Lacuna

 

ท่ามกลางความเงียบงันที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ด้วยฝีมือของจอมมารแห่งยุคซึ่งกำลังโบกไม้กายสิทธิ์ที่มีปลายเป็นผ้าสีขาวในมืออันเป็นสัญญาณของการยินยอม

 

หญิงสาวผู้ซึ่งถูกปลิดชีพด้วยวิธีที่เจ็บปวดเกินกว่าจะพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้นั้นได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์ แต่หล่อนนั้นรู้ดีกว่าใครบนโลกใบนี้ว่า ปาฏิหาริย์ มันไม่เคยมีอยู่จริง

 

ร่างระหงที่ใครหลายคนเคยอยากประกาศตนเป็นเจ้าของหยัดตัวลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีเทาหม่นกวาดมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าที่กำลังหยุดนิ่งด้วยแววตานิ่งเรียบ ความรู้สึกและอารมณ์มากมายที่เคยมีบัดนี้กลับเหลือเพียงความทุกข์ระทมที่ยังตราตรึงอยู่จนลมหายใจสุดท้าย

 

"คุณเฝ้าดูอยู่ตลอดเลยสินะ" น้ำเสียงราบเรียบที่ดังขึ้นนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้เลยนอกจากหญิงสาวที่ยังสามารถขยับกายได้เป็นปกติเพียงคนเดียวในขณะนี้

 

"ก็ประมาณนั้น— ทีนี้เชื่อหรือยังว่าทุกอย่างที่ฉันตัดสินใจทำลงไปมีแต่จะเป็นผลดีกับเธอ" เสียงทุ้มนุ่มนวลชวนให้เคลิบเคลิ้มของชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอดังขึ้นตอบ

 

"หมายความว่าสัญญาระหว่างเรามันจบลงแล้วงั้นหรอ?" ลูเน็ตต้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

 

"มันเป็นของคุณนี่ เอาคืนไปสิ" เธอพูดต่อเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเยียบของอาวุธชิ้นพิเศษที่ติดไม้ติดมือมาด้วยแม้ว่าจะหมดลมหายใจจนไปแล้วก็ตาม

 

และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นกริชในมือของหญิงสาวก็ลุกเป็นไฟบ่งบอกว่ามันได้กลับไปยังที่ที่มันควรจะอยู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

"ก็ไม่เชิงนักหรอก— เราไปกันเถอะ" เจ้าแห่งขุมนรกยื่นมือของตนออกมารอตรงหน้าของหญิงสาวที่ตอนนี้เขาตั้งใจยกให้เธออยู่เสมอเขาในทุกประการ

 

"ไปที่ไหน? แล้วฉันจะได้กลับมาหาเด็ก ๆ พวกนั้นกับกิลดี้ไหม?" ใบหน้างามหันกลับไปมองเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าทางเข้าปราสาท เธอยังคงลังเลไม่กล้ายื่นมือเรียวของตนออกไปวางบนมือของเขา

 

"เสียใจด้วย แต่ตอนนี้ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะตอบคำถามของเธอ" นัยน์ตาสีสว่างของลูซิเฟอร์ฉายแววเศร้าสร้อยระคนรู้สึกผิดเล็กน้อยขณะที่คนฟังเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

 

วิญญาณสาวไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปแม้ว่าจะมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว นัยน์ตาสีเทาหม่นลอบมองสำรวจตามร่างกายสูงใหญ่ของเขาจนได้รู้ว่าเขาเองก็บาดเจ็บหนักไม่ต่างจากเธอที่ท้องเป็นแผลกลวงโบ๋เพราะฤทธิ์กัดกร่อนของใบมีด

 

ลูเน็ตต้าละสายตาจากเขาเมื่อพอจะปะติดปะต่ออะไรได้ด้วยสิ่งที่มองเห็น หญิงสาวกวาดมองไปรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อมองหาทอม ริดเดิ้ลที่อาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้ด้วยความคาดหวังอันริบหรี่ เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่มือเรียวจะทาบทับลงบนฝ่ามือใหญ่ของอีกฝ่าย เธอก็ได้พบกับคนที่พยายามมองหา

 

ภายในใจที่ว่างเปล่าของหญิงสาวกลับมาพองโตอีกครั้งราวกับตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ สีหน้ายุ่งเหยิงบนใบหน้าหล่อเหลาของทอม ริดเดิ้ลที่ยืนอยู่กับเด็ก ๆ ที่เธอนับให้พวกเขาเป็นเพื่อนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากสองพี่น้องสคามันเดอร์คือสิ่งสุดท้ายที่เธอจดจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไปจากตรงหน้า

 

อย่างน้อยลูเน็ตต้าก็ยังได้มองเห็นกับตาตัวเองว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอะไรให้ได้เธอได้รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น

 

 

แต่ทว่าเพียงเท่านี้มันก็มากเพียงพอสำหรับเธอแล้ว

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"ฉันพาเธอหนีลงนรกได้— แค่เธอพูดว่าเธอต้องการ" เจ้าแห่งขุมนรกผู้พ่ายแพ้และได้รับคำสั่งให้ลงมาทำหน้าที่ส่งวิญญาณของหญิงสาวให้ถึงที่หมายราวกับสารถีกระซิบบอกเสียงเบา

 

"เราเกรงว่าเจ้ายังจะทำเช่นนั้นกับนางไม่ได้ ลูซิเฟอร์" เสียงก้องกังวานของชายคนหนึ่งดังขึ้นขัดลูซิเฟอร์ที่กำลังก้มตัวลงกระซิบข้อเสนอที่ข้างหูวิญญาณสาวผู้เกิดอาการมึนงงขึ้นมาชั่วขณะ

 

ใบหน้างามของหญิงสาวผู้เคยเป็นที่รักของสรวงสวรรค์เชิดขึ้นมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาสีเทาหม่นจ้องมองเขาอย่างประเมิน หากไม่นับเทพบุตรตกสวรรค์อย่างลูซิเฟอร์ ในสถานที่ที่สูงส่งและศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ก็ไม่มีใครกล้าจะนำรูปโฉมของตนมาเทียบเคียงกับเครื่องหน้าสมส่วนอันงดงามของเขาอีกแล้ว

 

"ฉันมีบุญมากพอให้เขามาหาด้วยตัวเองด้วยงั้นหรือ?" วิญญาณสาวถามคนข้างกายราวกับคนโง่งม

 

"ด้วยความดีงามที่เจ้ายินยอมคอยรองมือรองเท้าทั้งยังตามเช็ดล้างความโกลาหลที่เขาสร้างบนโลกมนุษย์มาอย่างยาวนานก็คงจะเพียงพอกระมัง" ชายผู้มาใหม่ให้คำตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่จางหายไปจากใบหน้า

 

"มาเถิด เรายังมีเรื่องอีกมากที่อยากจะสนทนากับเจ้า"

 

วิญญาณสาวที่ไม่ควรจะมีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลืออยู่อีกแล้วกลับรู้สึกหวูบหวิวภายในใจอย่างประหลาดเมื่อได้ยินเช่นนั้น ลูเน็ตต้าหันกลับมาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่เธอแสนจะคุ้นเคยอย่างพิจารณาราวกับว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้มองเห็นเขา

 

ฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมฝ่ามือเล็กของวิญญาณสตรีที่ตนพึงใจมาตลอดทางค่อย ๆ ปล่อยให้คนตัวเล็กข้างกายได้เป็นอิสระอย่างเชื่องช้าราวกับว่าเขาอยากใช้เวลาที่ตนยังมีเหลืออยู่นี้ไปกับการจ้องมองใบหน้าที่ตนเฝ้ามองมาเป็นเวลายาวนานให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย

 

เมื่อลูเน็ตต้าได้ก้าวข้ามมายังอาณาเขตใหม่ที่ไม่เคยได้เข้ามาเหยียบ ร่างกายโปร่งใสก็พลันกลับมามีเลือดเนื้ออีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์ ความชราที่เคยยึดครองฝ่ามือเรียวเล็กก็พลันหายไปเหลือเพียงความเยาว์วัยเหมือนกาลก่อนที่ผ่านมา

 

ชายผู้ถือครองอำนาจเหนือใครทั้งปวงลอบยิ้มพึงพอใจ ร่างสองร่างของชายหญิงคู่นึงเดินจากไปจากตรงนั้นอย่างเท่าเทียม ทิ้งให้เจ้าแห่งขุมนรกยืนโดดเดี่ยวอยู่ในที่ที่ช่างไม่เข้ากับตนเอาเสียเลยด้วยความอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง

 

"ซีเลียที่รัก เจ้าจำได้หรือไม่— ทุ่งนิรันดร์แห่งนี้ที่เราเคยมอบให้เจ้า" เมื่อเดินเคียงกันมาได้ไม่นาน สีขาวโพลนรอบกายก็ค่อย ๆ จางหาย ปรากฏให้เห็นเป็นทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่จนไม่อาจคะเนขนาดที่แท้จริงของมันได้

 

"ม่ะ— ได้— ได้ค่ะ ฉะ— ฉันว่าฉันจำมันได้" หญิงสาวผู้ถูกเรียกขานด้วยสรรพนามใหม่ที่ไม่เคยมีใครกล้านำมาเรียกเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสดใส นัยน์ตาสีเทาหม่นที่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาสว่างนั้นแลดูเลื่อนลอยยิ่ง

 

จำได้ตอนไหนกันนะ ไม่ใช่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เคยเห็นหรือ?

 

"ความทรงจำของเจ้ากำลังจะหวนคืน อย่าได้กังวล ระหว่างนี้เราจะอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเจ้าเอง ดีหรือไม่?" เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามืออบอุ่นถือวิสาสะเอื้อมมากอบกุมฝ่ามือเรียวที่ตนเพิ่งจะเคยมีสิทธิ์ได้แตะต้องเป็นครั้งแรก

 

"ม่ะ— ดีค่ะ ม่ะ— ดะ— ดีมาก ๆ เลยค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงราบเรื่อย และหากเขาจะลองสังเกตสักหน่อยก็จะพบว่าในความเลื่อนลอยที่ฉายชัดออกมาจากนัยน์ตาสีสวยมีความสับสนจำนวนมหาศาลซุกซ่อนอยู่ด้วย

 

ไม่! ไม่ดี! ความทรงจำบ้าบออะไรกัน! ฉันไม่อยากได้!

 

"ซีเลีย เจ้าทรมาณหรือไม่— การใช้ชีวิตที่ไร้อิสระอันยาวนานบนโลกมนุษย์เช่นที่ผ่านมาน่ะ" เนื่องจากนัยน์ตาสีสว่างชวนให้เคลิ้มตามยามจ้องมองของเขาไม่ได้ให้สนใจกับหญิงสาวข้างกายเลยแม้แต่น้อย เจ้าของร่างสูงสง่าจึงไม่รู้เลยว่ามีอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเธอ

 

นัยน์ตาสีเทาสว่างเป็นประกายคล้ายพระจันทร์เต็มดวงกลับมามืดหม่นดังเดิมอีกครั้งเมื่อได้มองเห็นดอกไม้ดอกจิ๋วสีฟ้าน่ามองถูกมัดรวมเป็นช่อด้วยเส้นผมสองสีที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเธอ

 

มันถือเป็นโชคดีเพราะลูเน็ตต้ารู้สึกตัวแล้ว เธอรู้แล้วว่าอาการเลื่อนลอยและการตอบคำถามซึ่งไม่ตรงกับสิ่งที่เธอคิดนั้นมีผลมาจากมนตร์บางประการที่ชายข้างกายกล้าร่ายใส่เธอตั้งแต่แยกจากใครบางคนเมื่อไม่นานมานี้

 

มันเป็นเวลาเดียวกันกับที่หญิงสาวรู้ตัวว่าความทรงจำบางส่วนของเธอนั้นขาดวิ่นไปด้วยเช่นกัน แต่ทว่ามันกลับโชคร้ายเหลือเกินที่ลูเน็ตต้าไม่รู้เลยว่าส่วนที่หายไปอย่างไม่มีวันหวนคืนนั้นคือเรื่องอะไรกันแน่

 

"คุณนึกไม่ออกหรอกว่าการโดนลงโท—" ลูเน็ตต้าชะงักเมื่อจู่ ๆ เธอก็นึกไม่ออกว่าตัวเองกำลังจะพูดเรื่องอะไรอยู่ ช่อดอกไม้เล็ก ๆ ถูกกำจนแน่นจนมือเรียวเริ่มชื้นเหงื่อราวกับว่ามันจะช่วยเหลืออะไรเธอได้

 

"ไม่เป็นไรแล้วล่ะซีเลียที่รัก เราเชื่อแล้วว่ามันทรมาณมากจริง ๆ— เรารู้ รู้มาตลอดว่ามันเป็นเช่นไร" เขาเหลือบสายตามองคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พูดต่อให้จบประโยค

 

"ไม่รู้ก็คงแปลก" เสียงแค่นหัวเราะที่ตามมาของลูเน็ตต้าสร้างความประหลาดใจให้กับเขามากเสียจนเขาอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าสม่ำเสมอของตัวเองอย่างกะทันหัน

 

"เจ้าพูดอะไรหรือซีเลีย เมื่อครู่ข้าฟังไม่ค่อยถนัดนัก ได้โปรดพูดให้ข้าฟังอีกรอบได้หรือไม่?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูร้อนลนไม่น้อย นัยน์ตาคู่สวยของเขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสนจนไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งที่ผิดแปลกไป

 

"ฉันบอกว่าคุณต้องรู้อยู่แล้ว— ก็ในเมื่อคุณเป็นคนผลักให้ฉันออกมาเผชิญกับทางที่คุณเลือกไว้ให้เองนี่"

 

"ซีเลียที่รัก ระ— เรื่องนั้นมัน— ได้โปรด— เชื่อเถิดว่าเราไม่เคยต้องการเช่นนั้นเลย เราไม่เคยอยากผลักไสเจ้าเฉกเช่นเทพองค์อื่นเลยแม้แต่เสี้ยววินาที" นัยน์ตาชวนให้หลงใหลของเขาฉายแววรู้สึกผิดไม่น้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

 

"คุณคิดว่าฉันยังโง่เง่าหลงเชื่อคำลวงของคุณอยู่อีกหรือ"

 

"เราเสียใจจริง ๆ แต่ได้โปรด— เดี๋ยวก่อน— นัยน์ตาของเจ้า— เหตุใดยังคงมีสีเช่นนี้อยู่อีก?" คิ้วดกหนาเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับรอยยิ้มเอาไว้ตลอดเวลาเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา

 

"เพราะนี่มั้ง" ใบหน้างดงามที่เคยทำให้ใครต่อใครหลงใหลคลี่ยิ้มบางเบา ช่อดอกไม้เล็กจิ๋วที่เคยถูกกำเอาไว้แน่นปรากฏสู่สายตาของชายผู้เป็นใหญ่เหนือใครทั้งมวล

 

"ฟอร์เก็ตมีน็อต— ให้ตายสิ" ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของหญิงสาวที่เขาอุตส่าห์พาเธอเดินมาไกลจนอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงสถานที่ที่เธอสมควรจะอยู่แล้ว

 

"ใครกัน ซีเลีย พวกมันเป็นใคร" เขาคำรามอย่างหัวเสีย นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองเส้นผมสองสีที่ถูกใช้แทนเชือกมัดดอกไม้ที่เขารู้ดีกว่าใครว่ามีอิทธิพลกับทุ่งนิรันดร์แห่งนี้มากขนาดไหนด้วยสายตามุ่งร้าย

 

"ฉันไม่รู้" เธอตอบพลางมองช่อดอกไม้ในมือด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือเรียวอีกข้างเลื่อนขึ้นมาสัมผัสมันด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

 

ทำไมถึงนึกไม่ออกกันนะ— ทั้งที่พวกเขาสำคัญมากแท้ ๆ

 

"ฉันจำได้ว่าฉันยังมีวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งอยู่กับใครบางคน— แต่ใครกันนะ" ลูเน็ตต้าพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยในขณะที่ชายตรงหน้ายังคงหัวเสียอยู่เช่นเดิม

 

"ฉันต้องการมันกลับคืนมา" น้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยอำนาจของหญิงสาวทำเอาเขาหยุดชะงักราวกับถูกสะกดด้วยคาถา

 

"ซีเลียที่รัก เจ้ามั่นใจแล้วจริง ๆ หรือว่าอยากจะมันได้คืน— ด้วยบาปกรรมมากมายที่เจ้าเคยฆ่าผู้บริสุทธิ์มานับไม่ถ้วนในชาตินี้ เจ้าจะไม่อาจหวนกลับมาที่นี่อีกแล้ว— ได้โปรดลองตรองดูอีกทีเถิด" เขาพยายามเกลี้ยกล่อม นัยน์ตาสีสว่างของเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเว้าวอนอย่างถึงที่สุด

 

"พวกเขากำลังรอฉันอยู่ที่นั่น" ลูเน็ตต้ายังคงยืนกราน

 

 

"และฉันต้องกลับไปให้ได้"

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ข่าวเรื่องการสิ้นอำนาจของเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์นั้นถูกตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ผู้วิเศษทุกสำนักของทุกประเทศในตอนเช้าของวันถัดมาหลังจากที่เขาประกาศยอมจำนนด้วยการเสกผ้าสีขาวขึ้นมาที่ปลายไม้กายสิทธิ์

 

มันเป็นเรื่องที่ดังกระฉ่อนไปทั่วทุกมุมโลกก็จริง แต่ทว่ากลับไม่มีใครได้ล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าการยอมจำนนของจอมมารแห่งยุคนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะทุกคนที่อยู่ในการปะทะกันที่ปราสาทฮอกวอตส์นั้นไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลย

 

ผู้วิเศษส่วนใหญ่จึงได้แต่คาดเดาความเป็นไปได้ที่อาจจะเกิดขึ้นในคืนนั้นไปต่าง ๆ นานาจนเกิดเป็นข่าวลือที่ทำให้ใครหลายคนเชื่อเข้าในที่สุด

 

บ้างก็ว่ามันเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวบนหอคอยดูดาวของยอดปราสาทฮอกวอตส์ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเวทมนตร์เคยมีมา

 

บ้างก็ว่าพวกเขาเพียงแค่ยืนสนทนากันตามประสาเพื่อนเก่ากันเฉย ๆ แล้วกรินเดลวัลด์ก็ยอมแพ้ไปเองโดยที่ไม่มีการต่อสู้ใด ๆ เกิดขึ้น

 

แต่ไม่ว่าจะมีข่าวลืออะไรออกมาก็ตาม อัลบัส ดัมเบิลดอร์ก็ยังคงถูกสรรเสริญในฐานะของผู้ที่สามารถเอาชนะกรินเดลวัลด์ได้ เขาได้รับเหรียญตราแห่งเมอร์ลินชั้นหนึ่งด้วยเหตุการณ์นั้นไปโดยปริยาย

 

ในขณะเดียวกันเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ก็ยังคงยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเขาต้องการคุมขังตัวเองไว้ที่ปราสาทลารอแชลล์ในฝรั่งเศสซึ่งถูกเชื่อว่าเป็นสถานที่พำนักของลูเน็ตต้า ไคลิก แม่มดผู้ชั่วร้ายในตำนานแทนที่จะไปรับจุมพิตจากผู้คุมวิญญาณในคุกอัซคาบันหรือรับโทษประหารที่มาคูซา

 

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงได้อยากไปที่นั่นนัก แต่แน่นอนว่าเขาได้ในสิ่งที่เขาปรารถนา เพราะลูซิเฟอร์ที่มีสัมพันธ์อันดีกับสมาพันธ์พ่อมดนานาชาตินั้นถึงกับออกมายื่นข้อเสนออันหอมหวานให้แก่พวกเขาเพื่อช่วยให้เกลเลิร์ตได้ไปอยู่ที่นั่นสมใจอยากด้วยตัวของเขาเอง

 

 

และจากเหตุการณ์ในวันนั้นมันก็ผ่านมาเกือบแปดเดือนแล้ว...

 

 

เกือบแปดเดือนแล้วที่โลกเวทมนตร์กลับเข้าสู่ช่วงเวลาของความสงบสุขอีกครั้ง

 

เกือบแปดเดือนแล้วที่เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ตัดขาดจากโลกภายนอกและใช้ชีวิตบั้นปลายที่เขายังมีเหลืออยู่อย่างโดดเดี่ยวในฝรั่งเศส

 

เกือบแปดเดือนแล้วที่วินดา โรซิเออร์ น้าสาวผู้เป็นที่รักยิ่งของเซฟไฟรัส โรซิเออร์จากโลกนี้ไปอย่างเป็นปริศนาในคืนก่อนที่เธอจะรับจุมพิตจากผู้คุมวิญญาณในอัซคาบัน

 

เกือบแปดเดือนแล้วที่เด็ก ๆ ทั้งเจ็ดคนที่เหลือได้รับรู้ความจริงที่ว่าแท้จริงแล้วลูเน็ตต้า เซลวินที่พวกเขารู้จักมาตลอดห้าปีกว่านั้นเป็นใครกันแน่

 

เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้นมันผ่านมาเกือบแปดเดือนแล้ว

 

แต่ทว่าตลอดระยะเวลาเกือบแปดเดือนที่ผ่านมานั้นกลับไม่เคยมีวันไหนหรือคืนไหนเลยที่ทอม ริดเดิ้ลจะทำใจกับการเสียคนรักได้และไม่ต้องเผชิญกับฝันร้ายที่กลายเป็นจริงอยู่ทุกค่ำคืน

 

มันเจ็บปวดมากจริง ๆ— กับการฝันเห็นเหตุการณ์ในคืนนั้น— เห็นว่าคนที่ตัวเองรักตายต่อหน้าซ้ำ ๆ มาเกือบแปดเดือนเต็ม

 

 

มันช่างเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายสำหรับเขามากเหลือเกิน

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"คุณว่าเธอจะกลับมาไหม?" เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่นับวันยิ่งฉายแววความหล่อเหลาที่เขาได้ครอบครองออกมาเอ่ยถามคำถามเดิมที่เขามักจะถามอยู่บ่อย ๆ ตั้งแต่เดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ด้วยความช่วยเหลือของศาสตราจารย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเมื่อสัปดาห์ก่อน

 

"พวกเราก็ลองทำทุกอย่างที่พอจะทำได้แล้ว ตอนนี้ทำได้แค่รอเท่านั้น" ชายวัยทองที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยตอบด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน อุ้งมือหยาบกร้านข้างหนึ่งของเขาเต็มไปด้วยธัญพืชหลากชนิดปนกับเศษเนื้อสดอันเป็นอาหารของนกเค้าอินทรียูเรเซียตัวใหญ่ที่กำลังเกาะไหล่ของเขาอยู่

 

"เกลเลิร์ต พรินซ์ฟรานซิสไม่กินถั่ว" ชายวัยทองอีกคนที่กำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นศาสตราจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ในภาคเรียนหน้ากระแอมไอพลางกล่าวเตือน

 

"จริงสิ ลืมสนิทเลย— ถ้าลูเน็ตต้ายังอยู่คงได้บ่นจนหูชา" เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ อดีตจอมมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคเอ่ยติดตลก แต่นัยน์ตาสองสีของเขากลับฉายแววเศร้าสร้อยออกมาอย่างปิดไม่มิดขณะพยายามคัดอาหารนกในมือ

 

พรินซ์ฟรานซิสบินไปหาเขาถึงที่นูร์เมนการ์ดเมื่อราว ๆ สองปีก่อนพร้อมกับจดหมายฉบับสุดท้ายที่ลูเน็ตต้าเขียนหาเขา แต่ทว่าเขากลับไม่ได้มีโอกาสเขียนตอบเพราะตอนนั้นเขากลัวว่ามันจะถูกฆ่าตายระหว่างทางหากส่งจดหมายกลับไปหาเธอที่อังกฤษ

 

ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ที่ทุกมื้ออาหารของที่นี่จะต้องมีเจ้านกตัวใหญ่นี้อยู่ด้วยเสมอ เพราะมันคือสิ่งเดียวที่คอยช่วยไม่ให้เขารู้สึกเศร้าและเหงามากเกินไปเมื่อต้องอยู่ตัวคนเดียว

 

"ผมจะไปดูเธอ" คนอายุน้อยที่สุดบอก ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มที่กำลังจะได้รับตำแหน่งประธานนักเรียนลุกออกจากโต๊ะอาหารตัวยาวทั้งที่อาหารเช้าของเขายังพร่องไปไม่ถึงครึ่งแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องห้องหนึ่งที่เขามักจะแวะเวียนไปอยู่ทุกวัน

 

มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอยู่มากพอสมควร เพราะนับจากคืนนั้นที่ทอมเป็นคนพบร่างไร้วิญญาณของลูเน็ตต้ามันก็ผ่านมาเกือบแปดเดือนแล้ว แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับไม่เน่าเปื่อยและย่อยสลายไปเหมือนกับร่างไร้ลมหายใจของคนทั่ว ๆ ไปเลยแม้แต่น้อย

 

ถึงกระนั้นเกลเลิร์ตกลับไม่ได้ทำในสิ่งที่ควรจะทำอย่างการทำพิธีเล็ก ๆ แล้วจัดการฝังร่างเธอเหมือนอย่างที่คนทั่วไปควรทำกันตั้งแต่ร่างของเธอเคลื่อนย้ายกลับมาที่นี่ เพราะเขาไม่รู้ว่าการที่ร่างของเธอเป็นเช่นนี้มันหมายความว่าอะไรกันแน่

 

จนกระทั่งเหตุการณ์แปลกประหลาดเมื่อหกวันก่อนหรือวันที่สองที่ทอม ริดเดิ้ลเดินทางมาถึงที่นี่ที่ช่วยให้ความหวังอันริบหรี่ของเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์กับทอมกลับมาดูเป็นไปได้อีกครั้ง

 

ลูซิเฟอร์โผล่หัวมาที่นี่ทั้งที่เขาทำข้อตกลงอันใหม่กับสมาพันธ์พ่อมดนานาชาติไปเมื่อแปดเดือนก่อนว่าเขาจะไม่มาวุ่นวายกับโลกของผู้วิเศษอีกพร้อมกับคำสั่งแปลก ๆ ที่สั่งให้พวกเขาสองคนดึงผมตัวเองมาผูกกับดอกฟอร์เก็ตมีน็อตแล้วเอาไปวางในมือของลูเน็ตต้าที่เหลือเพียงกายหยาบก่อนจะหายตัวไปอีกครั้ง

 

 

และใช่— ทอมกับเกลเลิร์ตตัดสินใจทำตามคำสั่งนั้นของเขาอย่างไร้ข้อกังขา ทั้งที่มันจะฟังดูบ้ามากก็ตามที

 

 

"เกลเลิร์ต!" เสียงร้องเรียกของทอม ริดเดิ้ลดังไปทั่วปราสาทขณะที่ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มวิ่งออกมาจากห้องที่เต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าและหน้าต่างที่ถูกเปิดโล่งกลับมาที่ห้องอาหารอีกครั้งด้วยอาการกระวนกระวาย

 

"ค่อย ๆ เดินมาก็ได้ไม่ใช่หรือไง รู้ไหมว่าถ้าลูเน็ตต้าตื่นขึ้นมา—" คนถูกเรียกอาศัยจังหวะที่ทอมกำลังยืนกอบโกยเอาอากศเข้าปอดบ่นเขาราวกับคนแก่

 

"ผะ— ผมว่าธะ— เธอตะ— ตื่นแล้ว! ในห้อง— ไม่มีใครเลย! มีแต่— เสื้อผ้า— ผู้หญิง— อยู่— เต็มห้อง!" ทอมขัด เขาพูดออกมาทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อย

 

"ห้ะ?" เกลเลิร์ตชะงักค้างไปครู่หนึ่งเมื่อได้ฟังสิ่งที่ทอมพยายามจะบอกเขาจนจบ

 

"เธอ— หาย— ไป!" เด็กหนุ่มเสียงดังใส่ราวกับคนสติแตก มือหนาชื้นเหงื่อเลื่อนขึ้นมาปาดเม็ดเหงื่อที่พรุดพรายขึ้นมาตามกรอบหน้าขณะพยายามปรับลมหายใจให้กลับมาคงที่อีกครั้ง

 

"อย่าบอกนะว่าเธอใช้มุกนี้อีกแล้วน่ะ— เหมือนฉันมองเห็นตัวเองเลย เอาล่ะ— หยุดสติแตกซะทอม เธอไม่เป็นไรหรอก" เกลเลิร์ตพูดอย่างใจเย็นพลางหัวเราะชอบใจกับท่าทางร้อนรนของทอม

 

"คุณหมายความว่ายังไง?"

 

"ลูเน็ตต้าเคยใช้มุกนี้กับฉันแล้วรอบนึง— ตามมาสิ" เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินนำคนที่ยังคงมีท่าทีนิ่งสงบอย่างดัมเบิลดอร์กับเด็กหนุ่มที่จิตใจอยู่ไม่เป็นสุขไปยังสถานที่ที่เขาคิดว่าคนขี้แกล้งจะยืนรอพวกเขาอยู่

 

"แล้วถ้าเธอไม่อยู่ที่นั่นล่ะ?" ทอมถามขณะเร่งฝีเท้าขึ้นมาเดินข้าง ๆ เกลเลิร์ตที่กำลังคลี่ยิ้มยินดีราวกับว่าเขาเจอตัวเธอแล้ว

 

"ก็ค่อยมาสติแตกกันทีหลัง"

 

ร่างสองร่างของพ่อมดวัยทองกับอีกหนึ่งร่างของพ่อมดหนุ่มอายุน้อยพากันเดินออกมาจากตัวปราสาทหลังใหญ่ด้วยการก้าวเท้ายาว ๆ ไปตามเส้นทางที่มีลมพัดเข้ามาปะทะกับใบหน้าอยู่ตลอดเวลา

 

"ลูเน็ตต้า!" ทอมส่งเสียงดังเมื่อพ้นออกนอกตัวปราสาท เด็กหนุ่มออกตัววิ่งในทันทีเมื่อพบกับใครบางคนที่เป็นต้นเหตุให้เขาสติแตกเมื่อราว ๆ ห้านาทีก่อนหน้านี้

 

ความคิดที่จะเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงนั้นหายวับไปอย่างรวดเร็วเมื่อทอมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ทำให้เขาเกิดลังเลขึ้นมาว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปกับคนที่กำลังยืนหันหลังให้เขา

 

"ลูเน็ตต้า" เขาเรียกเธออีกครั้งในขณะที่เกลเลิร์ตกับอัลบัสหยุดยืนมองอยู่ห่าง ๆ เพื่อมอบความเป็นส่วนตัวให้กับพวกเขาทั้งสองคน

 

"มาช้ากันจังเลยนะ" เด็กสาวที่ยังอยู่ในชุดนอนตัวเดิมที่เอลฟ์รับใช้เปลี่ยนให้เมื่อคืนเอ่ยพร้อมกับหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มที่หยุดยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

 

"ฉะ— ฉันนึกว่าเธอจะไม่กลับมาแล้ว" เมื่อได้มองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าโผตัวเข้ากอดเด็กสาวตรงหน้าแทบจะในทันทีจนเธอถึงกับเซถอยหลังไปเล็กน้อย

 

"ขอโทษนะ ที่วันนั้นฉันไม่ได้บอกลา" ลูเน็ตต้าเลื่อนมือขึ้นมากอดตอบ มือเรียวเล็กลูบหลังคนตัวสูงขึ้นลงเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณลาดไหล่เล็ก

 

"ชู่วว— ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันกลับมาแล้ว ทอม— ฉันกลับมาแล้ว" เธอเอ่ยปลอบ นัยน์ตาสีเทาหม่นเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยพร้อมกับขอบตาที่เริ่มร้อนผะผ่าว ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มยินดีที่เรื่องของเขาไม่ใช่หนึ่งในความทรงจำที่ขาดหายไปจากชีวิตเธอ

 

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ยอมหายไปไหนอีกแล้ว" ลูเน็ตต้าพูดต่อพลางกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อยก่อนจะผละออกเพื่อจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดเจน

 

"ขอบคุณที่ตามฉันกลับมานะ"

 

"ขอบคุณที่กลับมา" ทั้งสองยิ้มให้แก่กันขณะที่ระยะห่างระหว่างหนึ่งใบหน้าหล่อเหลากับหนึ่งใบหน้างามจะค่อย ๆ น้อยลงเรื่อย ๆ จนแนบชิดกันในที่สุด

 

นับแต่วินาทีที่ลูเน็ตต้า ไคลิก หรือแม่มดสาวที่สังคมผู้วิเศษต่างขนานนามให้เธอเป็นแม่มดผู้ชั่วร้ายในตำนานได้รับ อิสระ กลับคืนมาอย่างที่ใจปรารถนาเอาไว้ เธอก็รู้ตัวว่าตนไม่ได้เป็นเพียงพระจันทร์เสี้ยวอันโดดเดี่ยวเหมือนกับกาลก่อนที่ผ่านมาอีกแล้ว

 

 

เพราะลูเน็ตต้ามั่นใจว่าเธอพบส่วนที่เข้ามาช่วยเติมเต็มให้พระจันทร์ของเธอเต็มดวงแล้ว

 

 

และเธอจะใช้ทุกวินาทีนับจากนี้ให้คุ้มค่าสมกับระยะเวลาอันยาวนานที่เธอจ่ายไปให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะสามารถใช้มันได้

 

 

" I love you "

 

" I love you too, my lacuna "

 

 

— End —

 

 

_______________

 

ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต นอกจากจะมีหมายความว่า อย่าลืมฉัน แล้วยังสื่อถึง ความทรงจำแห่งความรัก อีกด้วยค่ะ

 

Talk :

 

สำหรับใครที่สงสัยนะคะะะ Lacuna คำนี้มีความหมายว่า a blank space , missing part ซึ่งก็คือ ช่องว่างหรือส่วนที่หายไปนั่นเองค่ะะะ

ที่ไรท์เลือกใช้ชื่อเรื่องและชื่อตอนรวมไปถึงประโยคจบเป็น My Lacuna ก็เพื่อสื่อความหมายว่าตะทอมกับน้องลูเน็ตเป็นส่วนที่หายไปของกันและกันนั่นเองค่ะ อุแง ใครไม่อินแต่ไรท์อิน ; - ; //ซับน้ำตา

แล้วก็จบบริบูรณ์แล้วค่าาาา เยยย่ ไรท์ภูมิใจในตัวเองมาเลยค่ะที่สามารถเขียนนิยายสักเรื่องได้จนจบโดยที่ไม่เทไปซะก่อน //จุดพลุปุ้ง ๆ แต่ไรท์ก็ใจหายมากเลยที่มันจบ ก็เล่นกินอยู่กับมันมาตั้งสามเดือนแหน่ะ ; - ; //ปาดน้ำตา

ขอขอบคุณคุณรีดทุกคนที่เดินทางกันมาจนถึงตอนจบมาก ๆ เลยนะคะะ ทุกคอมเมนต์และทุกกำลังใจของคุณรีดทุก ๆ คนมีค่ากับเรามาจริง ๆ ค่ะ

สำหรับนิยายเรื่องนี้ไรท์ตัดสินใจว่าจะเปิดให้อ่านฟรีต่อไปอย่างไม่มีกำหนดปิดค่ะ เพราะฉะนั้นใครที่คิดถึงตะทอมกับน้องลูเน็ตก็สามารถแวะเวียนกลับมาอ่านกันใหม่ได้เสมอเลยนะคะะ ทุกตัวละครในเรื่องนี้จะรอทุกคนอยู่ที่นี่ไม่หายไปไหนแน่นอนค่ะะ

 

*** หากมีข้อผิดพลาดประการใด ไรท์ต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ทุกข้อติชมของคุณรีดจะกลายเป็นส่วนช่วยในการเขียนผลงานชิ้นต่อ ๆ ไปอย่างแน่นอนค่ะ ***

 

รักคุณรีดทุกคนเสมอค่าาา

 

สถานนีต่อไป : Special Chapter

อดใจรอกันอีกหน่อยนะคะะ //ชูมินิฮาร์ททึ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 09:15
    นึกว่าจะแบดเอนท์ซะแล้ววว ขอบคุณที่ยังเมตตานะคะไรต์ เขียนดีเขียนประณีตมากๆเลย
    #843
    0
  2. #769 Sakura Zaaa (@17111150) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 09:27
    แงง จบแล้วว เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการแต่งนิยายใหม่ๆน๊าา รอติดตามจ้าา
    #769
    1
    • #769-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      7 มิถุนายน 2563 / 17:32
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้าค้าาา //กอดดด
      #769-1
  3. #765 u3u_u (@CandyFavor) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 09:18
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆเลยค่าาา แต่งนิยายดีๆให้อ่านอีกหลายๆเรื่องเลยนะคะ รอติดตามอยู่!!!!
    #765
    1
    • #765-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      6 มิถุนายน 2563 / 23:31
      ไรท์ดีใจมาก ๆ เลยค่ะะที่ได้รู้ว่าคุณรีดชอบ ไรท์จะพยายามค่ะะ ฮึ้บบบ
      #765-1
  4. #764 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:34
    รักไรต์ที่สุดดดด น้อนๆน่ารักกันมากกกก
    #764
    1
    • #764-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      6 มิถุนายน 2563 / 01:36
      ไรท์ก็รักคุณรีดเหมือนกันค่าาา //กอดดด
      #764-1
  5. #763 Khaw38 (@Khaw38) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 01:10

    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆที่ไรท์แต่งให้อ่านนะคะ ชอบมาก❤️❤️❤️❤️
    #763
    1
    • #763-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      5 มิถุนายน 2563 / 16:53
      ไรท์ปิ๊มปิ่มมากเลยค่ะที่รู้ว่าคุณรีดชอบ แงง ขอบคุณที่คอยติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะะ
      #763-1
  6. #762 Sowonah (@Sowonah) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:25

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะะ ชอบเรื่องนี้มากมากเลยค่ะะะะ
    #762
    1
    • #762-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      5 มิถุนายน 2563 / 16:52
      ไรท์ก็ขอขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติตามนิยายเรื่องนี้จนจบเลยย แล้วก็ดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่ได้รู้ว่าคุณรีดชอบ มันปิ๊มปิ่มม
      #762-1
  7. #761 Chalismmmm26 (@CUPPINGCAKE) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:41

    ปริ่มมมมมม
    #761
    0
  8. #760 maworldmm2 (@Maworldmm) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 17:13
    คือแบบแงงง ชอบมากๆๆๆ พูดกันตามตรงเราเหมือนถูกดึงความสนใจไปที่ลูซิเฟอร์เลย ใจเอาแต่คิดว่าเค้าคงเจ็บปวดมากแท้ๆ กลายเป้นคู่ลูเน็ตกับพิทอมไม่อยู่ในหัวเราเลยในตอนจบ พี่ทอมน้องขอโทษษษษ
    #760
    1
    • #760-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      5 มิถุนายน 2563 / 16:51
      ไรท์ดีใจที่คุณรีดชอบนะคะะะ ไม่เป็นไรนะคะ มากอด ๆ กันค่ะะ
      #760-1
  9. #759 xxKphitcha (@xxKphitcha) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 16:52

    จบซะแล้ววว ขอบคุณและดีใจมากที่ไรท์เขียนเรื่องนี้นะคะ


    #759
    1
    • #759-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      5 มิถุนายน 2563 / 16:51
      ไรท์ก็ขอขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้จนจบเลยย //กอดดด
      #759-1
  10. #758 Mean to Sky. (@Aunthikaa) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:20
    น้ำตาจะไหล ขอบคุณที่เขียนเรื่องนนี้นะคะ
    #758
    2
    • #758-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:43
      ไม่เอาไม่ร้องนะคะ มากอด ๆ กันน้าา เราก็ขอขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามเรื่องนี้มาจนจบเลยย //กอดดด
      #758-1
  11. #757 icesupicha (@icesupicha) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:18

    จบแล้วว ในที่สุด เขาทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกัน จะร้องไห้เลยค่าา😭😭 ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ต่อจนจบนะคะ ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ตั้งแต่อ่านมา มีความรู้สึกร่วมกับตัวละครในเรื่องไม่น้อยเลยค่ะ ผูกพันธ์กับลูเน็ต ทอม กิลดี้ ดบด. มากๆเลย ชอบมิตรภาพของเพื่อนๆน้องลู ชอบความรักของทอมกับน้องลู ชอบความสัมพันธ์ของดบด.กับกิลดี้ ชอบทุกอย่างที่เป็นนิยายเรื่องนี้เลยค่ะ ยินดีด้วยที่เขียนเรื่นี้จนจบด้วยดีนะคะ 🎉🎉🎉🎉

    #757
    1
    • #757-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:42
      ไม่ร้องนะคะะ มากอด ๆ กันน้าาา เราก็ขอขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้มาจนจบเลย ดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่คุณรีดชอบนิยายเรื่องนี้ อุแงง
      #757-1
  12. #756 Cha_Charmy (@Cha_Charmy) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:43
    อหๆๆๆๆๆๆๆๆ กุว่ากุไม่ไหว เป็นที่รักของพระเจ้า เป็นสาวที่ลูซิเฟอร์พึงใจและอาวรณ์ เป็นที่หนึ่งสำหรับเกลเลิร์ต และเป็นคนรักของทอม ถึงจะผ่านความยากลำบากมามาก แต่เออ ลูกรักพระเจ้าของจริง กูเชื่อละ

    ปล.นางเอกคือคนรักเก่าพระเจ้าป่ะ กุสงสัยไม่ไหว คืออ่านวนๆ10รอบ สงสัยว้อยยย
    #756
    2
    • #756-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:40
      น้องลูเน็ตของเรานี่เสน่ห์แรงจริง ๆ เลย

      สำหรับเรื่องที่คุณรีดสงสัย คำตอบก็คือออ ลูเน็ตไม่เชิงว่าเป็นคนรักของคุณพระเจ้าค่ะะ แต่คสพ.ของทั้งสองคนเป็นยังไงจะมีเฉลยอยู่ใน special แน่นอนค่ะะ ช่วยอดใจรอก่อนน้าา
      #756-1
  13. #755 HONEY.T​ (@Onijra) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:44

    อุดปากกรี๊ดค่ะน้ำตาไหลด้วยความภูมิใจที่ลูเน็ตของเรานั้นกลับมาและความทรงจําที่หายไปไม่ใช่ความทรงจำที่เกี่ยวกับพิ่ทอม อุแง้มันเป็นปี๊มปิ่มค่ะ ขอบคุณไรท์ที่เขียนจนจบนะคะภาษาสวยเนื้อเรื่องดีมาตั้งแต่ต้นจนจบเลยค่ะ รอติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ
    #755
    1
    • #755-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:38
      ขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะะที่ติดตามเรื่องนี้จนจบ ไว้ไรท์เปิดเรื่องใหม่เมื่อไหร่จะมาบอกน้าาา
      #755-1
  14. #754 Jarucar (@Jarucar) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:36

    ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆ จะติดตามอ่านนิยายของไรท์เรื่องต่อๆไปนะคะ ขอตอนพิเศษหน่อยค่าา
    #754
    1
    • #754-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:37
      เราดีใจที่ได้รู้ว่าคุณรีดชอบนิยายเรื่องนี้นะคะะ

      สำหรับตอนพิเศษช่วยอดใจรอหน่อยน้าา ไรท์กำลังเขียนอยู่ค่าาา
      #754-1
  15. #753 Barea (@boonyaratku7) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:35
    ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้ออกมาก ชอบมากจริงๆเฝ้ารอทุกคืนวัน หลงรักตัวละครแต่ละตัวที่ไรท์สร้างขึ้นมามากค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการแต่งเรื่องต่อๆไปนะคะ ด้วยรัก .
    #753
    1
    • #753-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:36
      แงง น้ามตานองแน้ว ขอบคุณคุณรีดนะคะที่ยังรอให้ไรท์กลับมาอัพแล้วก็ติดตามมาจนถึงตอนจบ แล้วก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่คุณรีดส่งมาให้มาก ๆ เลยค่ะะ //กอดด
      #753-1
  16. #752 Guitarista (@Guitarista) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:11

    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้นะคะ ชอบมากค่ะ
    #752
    1
    • #752-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:33
      เราดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่คุณรีดชอบนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณมาก ๆ จริง ๆ นะคะที่คอยติดตามนิยายเรื่องนี้จนจบเลย
      #752-1
  17. #751 realSkyP (@realSkyP) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 10:25
    แงงงง สนุกมากๆเลยไม่อยากจะให้จบเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ อินมาก รักทุกตัวละครเลย
    #751
    1
    • #751-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:32
      ขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้จนจบเลย มากอด ๆ กันน้าค้าาา
      #751-1
  18. #750 Maya1412 (@matamauu) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 09:28
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะไรท์!
    #750
    1
    • #750-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:31
      ไรท์ก็ขอขอบคุณคุณรีดที่ติดตามเรื่องนี้เช่นกันค่ะ! //กอดด
      #750-1
  19. #749 Moragod Thinnamai (@Moragod-T) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 09:04
    ขอบคุณมากเลยนะคะ
    รอตอนพิเศษน้าาาา ไรท์สู้ๆค่ะ
    #749
    1
    • #749-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:31
      ขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ แล้วก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจมาก ๆ เลยค่ะะ

      ช่วยอดใจรอตอนพิเศษก่อนน้าา
      #749-1
  20. #748 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:45
    ดีใจมากเลยค่ะ แงㅠㅠ กลับมาหากันแล้วนะลูเน็ต;-;
    #748
    1
    • #748-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:51
      ไม่ร้องน้าค้าา มากอดๆๆๆ
      #748-1
  21. #747 AsunaLike (@AsunaLike) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:41

    นิยายเรื่องต่อไปไรท์จะยังเขีนนอยู่ในหมวดของเรื่องแฮร์รี่รึเปล่าไหมคะ? หรือจะไปเขียนแนวอื่น อย่างเช่นเรื่อง แวมไพร์ทไวไลท์ไหมคะ?

    ปล.ถ้ายังเขียนอยู่ในหมวดเรื่องของแฮร์รี่จะรู้สึกปลื้มเป็นอย่างยิ่งค่ะ
    #747
    2
    • #747-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:29
      ไรท์คาดว่านิยายเรื่องต่อ ๆ ไปของไรท์จะยังอยู่ในจักรวาลแฮร์รี่ พอตเตอร์เหมือนเดิมค่ะ เพราะส่วนตัวแล้วไรท์ไม่ค่อยสันทัดกับจักรวาลอื่นเท่าไหร่คะ แงงง ; - ;
      #747-1
  22. #746 Nxxy_yeon (@Nxxy_yeon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:22
    ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ เป็นเรื่องที่อยู่ในใจไปตลอดแน่ๆ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้เราชอบมากๆค่ะ
    #746
    1
    • #746-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:27
      ขอบคุณคุณรีดเช่นกันนะคะที่ติดตามนิยายเรื่องนี้จนจบเลย เราดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่คุณรีดชอบ //กอดดด
      #746-1
  23. #745 Stellae_Star (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:04

    จบดีมากๆเลยค่ะ แต่จะดีกว่านี้นะคะ ถ้ามีตอนพิเศษอีกเยอะๆ ( อิอิ )
    #745
    1
    • #745-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:26
      ตอนพิเศษนี่จะเยอะไหมต้องมาลุ้นกันอีกทีนะคะะ ขออุบอิบไว้ก่อนน
      #745-1
  24. #744 Please take me to the moon (@kaowfang55) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 07:35
    เราแอบงงๆกับอดีคของลูเน็ตอยู่อ่ะค่ะ ว่าตกลงน้องเป็นใครกันแน่ ลูซกับผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับน้อง ไม่รู้ว่าจะอธิบายส่วนนี้ในspecialมั้ย แต่รบกวนไรท์อธิบายให้หน่อยนะคะ
    #744
    1
    • #744-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:25
      ไม่เป็นไรนะคะะ เรื่องในอดีตกับคสพ.ของลูเน็ตกับลูซแล้วก็ผู้ชายคนนั้นจะถูกอธิบายไว้ใน special แน่นอนค่ะะะ อดใจรอก่อนน้าาา
      #744-1
  25. #743 Mujitcentes (@pattee2544) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 06:21
    จะว่าไปงี้ตอนตายก็อาจจะแยกกันสินะ เพราะโลกนี้ ทอมไม่ได้กลายเป็นเจ้าแห่งศาสตร์มืดที่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ งั้นก็มีโอกาสจะไปสวรรค์

    ขณะที่ลูเน็ตที่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย อาจจะต้องลงนรก
    #743
    1
    • #743-1 whitecatw/champagne (@YunaHarujii_) (จากตอนที่ 60)
      4 มิถุนายน 2563 / 14:24
      ก็อาจจะเป็นไปได้ค่ะะ แต่ก็ไม่แน่หรอกนะคะะะ
      #743-1