[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 59 : CHAPTER 59 : Finally

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

CHAPTER 59

Finally

 

จากวันนั้นที่ลูเน็ตต้าไปห้องแห่งความลับพร้อมกับทอมเพื่อไปหาบาซิลิสก์ตามคำใบ้ของลูซิเฟอร์ก็ผ่านมาเกือบสามสัปดาห์แล้ว แต่ทุกอย่างยังคงเงียบงันไร้ซึ่งวี่แววอะไรสักอย่างเหมือนกับที่ผ่าน ๆ มา

 

และลูเน็ตต้าไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเธอรู้สึกกังวลมากเหลือเกินที่ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างเงียบงันเช่นนี้ เพราะความเงียบนั้นไม่ใช่สัญญาณที่ดีสักเท่าไหร่นัก

 

และเพราะในวันนั้นที่คำพูดในวันวานของตัวเองก็โผล่เข้ามาในความคิดทำให้เธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา และทำให้ลูเน็ตต้าคิดว่าตัวเองไม่ควรจะสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องเหล่านี้ของอัลบัสกับเกลเลิร์ตให้มันมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

 

' เมื่อได้รู้จักผูก ก็จำเป็นต้องรู้จักวิธีแก้ '

 

 

เธอจึงได้ตัดสินใจคืนสัญญาเลือดที่นำติดตัวลงไปถึงห้องแห่งความลับให้อัลบัสไปพร้อมกับเขี้ยวของบาซิลิสก์ที่เธอกับทอมพยายามเกลี้ยกล่อมขอมาเพื่อที่จะให้เขาได้ทำลายมันด้วยมือของเขาเองเหมือนกับตอนที่สร้างมันขึ้นมาแทนที่จะสอดมือเข้าไปทำลายมันแทนเขา

 

 

และนับจากวันนั้น ลูเน็ตต้าก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาได้ทำลายมันแล้วหรือยัง

 

 

"คิดอะไรอยู่?" เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างแผ่วเบาที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลำคอขาวผ่องชวนให้รู้สึกจั๊กจี้เป็นตัวบ่งบอกว่าเจ้าของเสียงนั้นอยู่ใกล้เธอมากขนาดไหน

 

"คิดว่าทำไมนายถึงมาแย่งที่วิกตอเรียแบบนี้" คิ้วเรียวเล็กเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม ความหวาดระแวงและวิตกกังวลของลูเน็ตต้าหายไปแทบจะในทันทีเมื่อได้รับความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กำลังลูบเรือนผมเธออย่างนุ่มนวล

 

"เธอไม่ยอมกินสักที" คำพูดของทอมฟังดูไม่เข้ากับคำถามของเธอเลยสักนิด แต่การกระทำของเขากลับให้คำตอบเธอได้อย่างชัดเจนเสียจนอดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยสายตาหยอกเย้า

 

เพราะเขาจัดการหั่นไส้กรอกบนจานของตัวเองให้เล็กพอดีคำและจิ้มมันมาจ่ออยู่ตรงหน้าลูเน็ตต้าเพื่อรอให้เธอรับมันเข้าปาก แต่แทนที่เธอจะยื่นหน้าเขาไปกินมันอย่างว่าง่าย เด็กสาวกลับอ้าปากออกเล็กน้อยอย่างเอาแต่ใจแทน

 

"แด๊ดคะ— หนูทนไม่ไหวแล้ว พาหนูออกไปจากตรงนี้ทีค่ะ" เมื่อวิกตอเรียที่เป็นตัวตั้งตัวตีหาเรื่องแซวคู่รักของกลุ่มยังไม่ลงมาห้องโถง เอนิซซ่าจึงอาสาเป็นคนเริ่มด้วยการแสร้งทำเป็นเด็ก ๆ ด้วยการยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วพูดเรียกความสนใจทุกคนจากเหตุการณ์หวานแหววที่เกิดขึ้นข้างตัวเธอ

 

"เอาฉันไปด้วย" ราเชลพูดต่อ เธอแสร้งทำเป็นคนคล้ายลมจับ มือเรียวสวยข้างที่เคยถือแก้วทองเหลืองเมื่อครู่นี้กำลังพัดหน้าตัวเองแรง ๆ

 

"แอนน์ ใครพ่อเธอ?" เซซิลละทิ้งโอกาสรับช่วงต่อจากราเชลไปอย่างเสียดายแล้วหันไปหาเรื่องเอนิซซ่าแทน เพราะจู่ ๆ เขาก็ได้รับสายตาอาฆาตจากคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและคิดได้ว่าการแซวครั้งนี้ช่างไม่คุ้มค่าที่จะทำเอาเสียเลย

 

"อะบราซัสไง— ใช่ไหมคะแด๊ด?" เอนิซซ่าตอบเสียงหวาน นัยน์ตาสีน้ำตาลของเธอทอประกายวาววับเมื่อหันไปมองนายน้อยมัลฟอยที่กำลังพยายามทำตัวให้คล้ายอากาศมากที่สุด

 

"ก่อนหน้านี้ยังห้ามไม่ให้พวกฉันทำตัวเหมือนพ่อไม่ใช่หรือไง?" คุณชายเลสแตรงจ์ยกมือขึ้นกอดอก เขาหรี่ตามองเพื่อนสาวราวกับว่ากำลังจับพิรุธเหมือนพ่อที่กำลังจับผิดลูกสาวไม่มีผิด

 

"นายหยุดเลย แด๊ดที่ไม่ได้หมายถึงพ่อน่ะมีคนเดียวก็พอแล้ว" คนโดนจับพิรุธหัวเราะคิกคักขณะขยิบตาให้กับคนที่กำลังพูดถึง

 

อะบราซัสไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาทำเป็นกระแอมไอเล็กน้อยแล้วจัดการมื้อเช้าต่อไปด้วยท่าทางที่ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้ใครมาจับพิรุธได้ว่าเขาเผลอตัวจนห้ามใจไม่ได้กับคนที่ลงเรือลำเดียวกันกับเขาไปแล้ว

 

"ใช่อย่างที่ฉันคิดไหม?" เซฟไฟรัสกระซิบกระซาบกับเนเลอัสที่อ้าปากค้างเมื่อได้ยินบทสนทนาของเพื่อน

 

"ฉันว่าใช่" เนเลอัสอดไม่ได้ที่จะเห็นด้วยกับเซฟไฟรัส เขากระซิบตอบพร้อมกับลอบมองเอนิซซ่าสลับกับอะบราซัสไปมาเพื่อสังเกตอะไรบางอย่างก่อนจะหันมาแปะมือกับเซฟไฟรัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

 

"ฮายยย หนุ่ม ๆ สาว ๆ ของฉ้านน— นี่ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย?" เสียงยานคางติดงัวเงียของวิกตอเรียหายไปแทบจะในทันทีเมื่อมองเห็นอะไรแปลกไป มือเรียวที่จับไม้กวาดบ่อยกว่าปากกาขนนกยกขึ้นขยี้ตาแรง ๆ ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งในที่ที่เคยเป็นของคนที่กำลังแย่งที่นั่งเธอ

 

"เยอะมาก" ลูเน็ตต้าเป็นฝ่ายตอบเองหลังจากเคี้ยวเบคอนกับไข่ดาวที่ทอมป้อนให้หมดแล้ว

 

แต่ก่อนที่เจ้าของร่างสมส่วนที่ช่วงนี้มีผู้ชายมาติดเป็นพรวนอย่างวิกตอเรียจะได้อยากรู้อยากเห็นและถามอะไรไปมากกว่านี้ พวกไปรษณีย์นกฮูกก็มาขัดเธอเสียก่อน

 

นกฮูกของเดลี่พรอเฟ็ตร่อนลงบริเวณโต๊ะพวกเขาเหมือนกับทุกวันเนื่องจากเซฟไฟรัสสมัครสมาชิกกับเดลี่พรอเฟ็ตเอาไว้ คุณชายบ้านโรซิเออร์หย่อนเหรียญคนุตส์ลงในถุงที่ติดกับขาของนกฮูกและคว้าหนังสือพิมพ์ไปอ่านเหมือนกับทุกที

 

และวิกตอเรียก็ต้องเสียดายเป็นรอบที่สองเมื่อตนยังไม่สามารถเริ่มบทสนทนาได้อีกครั้ง เพราะมีนกฮูกโรงนาตัวนึงร่อนลงตรงหน้าลูเน็ตต้าและยื่นจดหมายให้เธอเหมือนกับช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

 

'

ถึง พี่ลูน่า มูนคาล์ฟตัวโปรดของผม

 

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ส่งเขี้ยวบาซิลิสก์มาให้ผมแล้วนะครับ ผมกับพี่ธีซคิดว่าเขาคงทำมันแล้วและดูเหมือนว่าจะสำเร็จด้วย เพราะมีรอยชำรุดนิดหน่อยที่ปลายเขี้ยว

หลังจากการประกาศรวมตัวผู้ติดตามของเขาเมื่อสองวันก่อนที่ออสเตรีย พวกสมาพันธ์ก็มีคำสั่งลงมาแล้วล่ะครับ พวกผมจำเป็นต้องไปออสเตรียกันตั้งแต่คืนนี้เลย

พวกเขาลงความเห็นไม่ให้เชิญพี่เดินทางไปพร้อมกันเพราะต้องการเผื่อไว้ในกรณีที่ผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามคาด แต่พี่ไม่ต้องลุ้นหรอกนะครับ เราคิดว่าผลของมันน่าจะถูกประกาศในเดลี่พรอเฟ็ตพร้อมกันกับที่จดหมายส่งไปถึงพอดี

 

ปล. ที่โน่นหิมะคงตกแล้ว รักษาสุขภาพด้วยนะครับ

ปล. ที่ 2 พี่ให้อาหารคอลินด้วยนะครับ มันน่าจะหิวมาก ๆ ( สำคัญมาก )

 

รักและคิดถึงเสมอ

ธีซีอุส นิวตัน

'

 

 

"ทำไมทำหน้าเครียดกันจังล่ะ?" วิกตอเรียเอ่ยถามเมื่อได้จังหวะหลังจากที่ลูเน็ตต้าพับจดหมายเก็บลงซองไปแล้วและเริ่มให้อาหารกับเจ้านกฮูกที่บินมาส่งจดหมาย

 

เซฟไฟรัสไม่ยอมละสายตาจากข่าวหน้าหนึ่งสักที ใบหน้าหล่อเหลาไม่เป็นรองใครของเขามีสีหน้าที่บ่งบอกได้ว่าข่าวที่เขาได้อ่านนั้นไม่ใช่เรื่องดีเลยแม้แต่บรรทัดเดียว

 

"พวกมือปราบมารยกโขยงพากันไประเบิดนูร์เมนการ์ด แต่กรินเดลวัลด์กับพรรคพวกของเขาหลบหนีไปได้"

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"ทำไมมันถึงยังไม่หายอีก?" ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทเรียบหรูคล้ายกับทุกปีที่ผ่านมาเอ่ยถามคนตัวเล็กเสียงเบาขณะที่เดินเข้ามาในงานเลี้ยงฉลองคริสต์มาสของซลักฮอร์นที่จัดช้าพอ ๆ กับปีที่แล้ว

 

มือหนายกมือเรียวที่ตนกอบกุมและรู้สึกได้ถึงความแห้งเหี่ยวของฝ่ามือเล็กที่ภายนอกดูปกติดีเพราะคาถาพรางตาขึ้นมาพินิจใกล้ ๆ ราวกับว่าคำตอบจะปรากฏออกมาหากเขาตั้งใจสังเกตมันให้นานกว่านี้

 

"ไม่รู้สิ เดี๋ยวก็หายมั้ง" หรือไม่ก็ลามไปทั้งตัว ลูเน็ตต้าไม่คิดจะพูดในสิ่งที่คิดให้จบเพราะเธอไม่อยากเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของทอมเท่าไหร่นัก

 

การลงโทษของลูซิเฟอร์ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน ๆ เพราะโดยปกติแล้วการลงโทษด้วยวิธีนี้จะอยู่ไม่ได้นานมากนัก มันจะค่อย ๆ หายไปเองด้วยความเป็นอมตะที่เธอครอบครอง

 

ลางสังหรณ์ของลูเน็ตต้าบอกว่ามันคือสัญญาณที่บ่งบอกได้ว่าพันธสัญญาที่เธอมีต่อเจ้าแห่งนรกผู้ยิ่งใหญ่นั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้ปักใจเชื่อข้อสันนิษฐานนี้มากนักเนื่องจากเธอยังไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะพิสูจน์ความคิดนี้

 

 

หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ เธอยังทำใจยอมรับความจริงเรื่องที่เธออาจจะต้องทิ้งให้ทอมและเกลเลิร์ตได้ใช้ชีวิตต่อไปโดยที่ไม่มีเธอยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้

 

 

"นายเถอะ นึกครึ้มอะไรถึงไปลงเล่นควิดดิชแบบนั้น" เด็กสาวในชุดกระโปรงพริ้วสีขาวคาดทับด้วยเข็มขัดสีเงินรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาที่เธอยังไม่มีโอกาสได้หยิบขึ้นมาพูด

 

"พวกเราตื๊อเองแหละ" เซซิลตอบแทนอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อยที่พวกเขาสุมหัวกันคิดแผนปั่นประสาทรูมเมทผู้เงียบขรึมตั้งแต่หัวค่ำยันสว่างถึงยาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์

 

"เท่สุด ๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะเวลาเขาอยู่บนไม้กวาดน่ะ" วิกตอเรียที่โดนยืมตัวมาเป็นไม้กันหมาให้กับกัปตันรูปหล่อของสลิธีรินพูดเสริม

 

ใบหน้าเล็กเผลอไผลพยักขึ้นลงเป็นเชิงเห็นด้วยโดยที่ไม่รู้ตัว พวงแก้มที่ปัดบลัชออนสีพีชอ่อน ๆ เอาไว้ขึ้นสีจนเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าตนทำอะไรลงไป

 

"เห็นไหม พวกเราบอกแล้วว่ายังไงสาวก็ปลื้ม" อะบราซัสหัวเราะชอบใจพลางยกมือขึ้นพาดไหล่ทอมเมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่เคยปฏิเสธควิดดิชและไม้กวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

สำหรับนักเรียนในฮอกวอตส์แล้ว ต้องยอมรับว่าภาพตรงหน้านั้นช่างเป็นภาพที่สามารถทำให้พวกเด็กผู้หญิงตาพร่าไปได้หลายชั่วโมง เพราะกลุ่มคนที่พวกเขาขนานนามให้เป็นอัศวินแห่งสลิธีรินกำลังยิ้มหัวเราะและพูดจาหยอกล้อกับเจ้าชายของพวกเขาอย่างเป็นกันเอง ผิดไปจากภาพลักษณ์ที่เคยเห็นมาตลอดหลายปี

 

งานเลี้ยงของซลักฮอร์นเคยเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นแบบนั้นมาตลอด กลิ่นอายของอำนาจ ชื่อเสียงและความรุ่งโรจน์ลอยคละคลุ้งไปทั่วงาน แต่กระนั้นมันกลับยังไม่สามารถกลบรัศมีความโดดเด่นของทอม ริดเดิ้ลและกลุ่มของพวกเขาได้

 

มันเป็นเพียงชั่วครู่ที่สาว ๆ อย่างพวกเธอได้ยืนนิ่ง ๆ เป็นเด็กดีให้ซลักฮอร์นได้สาธยายความสามารถของนักเรียนคนโปรดให้กับบรรดาเส้นสายที่เขาปั้นมากับมือ

 

แต่ระยะเวลาเพียงเท่านั้นกลับสามารถสร้างความไม่พอใจจำนวนหนึ่งให้กับนักเรียนอีกหลายกลุ่มที่อยู่ในงาน ซึ่งแน่นอนว่าพวกเธอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เพราะเอนิซซ่าที่โดนอะบราซัสลากให้มาด้วยกันจัดการให้เรียบร้อยก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัวกันเสียอีก

 

ลูเน็ตต้าไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในงาน เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอมีไวน์แก้วที่ห้าอยู่ในมือ พร้อมด้วยไอลีน พรินซ์ที่พูดจ้อไม่หยุดราวกับเพิ่งจะได้พูดเป็นครั้งแรกในรอบปีตั้งแต่หาตัวเธอเจอ

 

บรรดาเพื่อนสาวของเธอกำลังยืนรวมตัวกันอยู่แถว ๆ โซนของหวานซึ่งไม่ไกลจากเธอมากนัก และเธอก็ไม่อยากทิ้งเด็กพรินซ์เพื่อไปขัดขวางการเทิดทูนไอศกรีมสับปะรดที่ซลักฮอร์นยอมทุ่มไม่อั้นเพื่อเอามันมาไว้ในงานนี้โดยเฉพาะของพวกเธอสักเท่าไหร่นัก

 

"ว่าแต่พี่กับเพื่อน ๆ จะไม่มาชมรมหนูจริง ๆ หรอคะ แค่มานั่งดูเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ น้าาาาา" ไอลีน พรินซ์พูดเรื่องเดิมเป็นรอบที่ล้าน ดวงตาสุกใสเป็นประกายมองเธออย่างออดอ้อน

 

"พอเลย ฉันช่วยเธอหาคนเข้าชมรมไปตั้งห้าคนแล้วนะพรินซ์" ลูเน็ตต้ากลอกตาอย่างเอือมระอา เธอยกไวน์ขึ้นจิบขณะที่นัยน์ตาสีเทาหม่นยังคงให้ความสนใจกับคนเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางจุดสนใจอยู่ตลอดเวลา

 

"มาทำให้หนูขาดทุนล่ะสิไม่ว่า หนูอาจจะได้งัดห้องเก็บวัตถุดิบของซลักฮอร์นเข้าสักวัน" ไอลีนบ่นอุบอิบเมื่อนึกถึงความสบายที่ห่างหายไปจากชีวิตเธอ เนื่องจากต้องนั่งปรุงสารพัดน้ำยาแบบหามรุ่งหามค่ำเพราะรุ่นพี่สาวที่ยืนจ้องแฟนหนุ่มไม่ละสายตาคนนี้

 

"ฉันละปวดหัวกับเธอจริง ๆ " ลูเน็ตต้าเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของหมวกคัดสรรที่เจอกันทีไรเป็นต้องเอาแต่พร่ำบอกว่าเบื่อเธอก็เวลานี้เอง ใบหน้างามโคลงไปมาเบา ๆ แต่ไอลีนกลับไม่รู้สึกสะท้านกับคำพูดของเธอ รุ่นน้องคนสนิทฉีกยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้ก่อนจะขอแยกตัวออกไปเมื่อเจอเพื่อน

 

ทอม ริดเดิ้ลยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความรุ่งโรจน์มากมายที่ศาสตราจารย์ประจำบ้านตั้งใจเฟ้นหามาให้เพื่อเป็นบันไดให้เขาได้ก้าวขึ้นไปสู่ความสำเร็จอย่างที่ใจปรารถนาและขนาบข้างด้วยบรรดาคุณชายเลือดบริสุทธิ์ที่ล้วนเป็นหน้าเป็นตาแก่ตระกูล

 

รอยยิ้มยินดีปรากฏบนใบหน้างามที่ฉายแววกังวลไม่น้อย นัยน์ตาสีเทาหม่นจ้องมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกตัวกลับออกมาจากงานโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวให้ใครได้รับรู้

 

เรือนร่างบอบบางดูน่าทะนุถนอมของเด็กสาววัยสิบหกปีปล่อยให้ขาเรียวสวยทั้งสองข้างพาตนเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดมุ่งหมาย ผ้าคลุมผืนบางไม่ได้ช่วยมอบความอบอุ่นได้ดีมากนักเมื่ออยู่ในคืนที่มีหิมะโปรยปรายเช่นนี้

 

กว่าจะรู้ตัวอีกที เด็กสาวก็มาโผล่ตรงกลางลานสนามหญ้าที่บัดนี้ขาวโพลนเพราะหิมะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

หิมะ ความเงียบเหงา และพระจันทร์เต็มดวงที่โดดเดี่ยว บรรยากาศเหล่านี้ล้วนกระตุ้นให้ความทรงจำที่ลูเน็ตต้าพยายามลืมมาตลอดนั้นเด่นชัดเสียยิ่งกว่าตอนไหน ๆ

 

 

ฉึก!

 

 

"ไม่เจอกันนานเลยนะป้า" เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นที่ข้างหู ลมหายใจแผ่วเบาคลอเคลียอยู่บริเวณใบหูชวนให้คนฟังรู้สึกขยะแขยง

 

"ใครอยากเจอมิทราบ?" ลูเน็ตต้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร่างเล็กที่ต้องการจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายเป็นต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงกลางลำตัว

 

"ของฝาก— ชอบใช่ไหมล่ะ?" อีกฝ่ายถามด้วยความยินดี นัยน์ตาสีเข้มทอประกายวาวโรจน์ขณะที่ริมฝีปากสีแดงสดฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย

 

นัยน์ตาสีเทาหม่นกลอกไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวทั้งสองข้างยื่นออกไปเพื่อคว้าคนตรงหน้ามาจัดการแต่มันกลับช้าเกินไป เพราะเพียงเสี้ยววินาทีถัดมาร่างของหญิงสาวคนดังกล่าวก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว

 

ลูเน็ตต้าชะงักค้างอีกครั้งด้วยความตกตะลึง เมื่อกอบโกยสติกลับมาได้สมองเธอก็เริ่มทำงานอย่างหนักขณะที่ใบหน้างามก้มลงมองสิ่งที่หญิงสาวคนนั้นเรียกมันว่า ของฝาก เป็นรอบที่สอง

 

ของเหลวสีแดงสดเปรอะเปื้อนชุดสีขาวสะอาดที่เธอกำลังสวมใส่ ลูเน็ตต้าเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจพลางใช้มือเรียวของตัวเองเอื้อมไปที่กลางหลังแล้วดึงสิ่งที่ปักอยู่กลางลำตัวออกมา

 

 

ตู้ม!!

 

 

เสียงระเบิดดังขึ้นขณะที่กำลังพินิจของมีคมในมือ แม้ว่าตอนนี้ลูเน็ตต้าจะมีความกลัวอยู่ภายในจิตใจมากมายเท่าไหร่ แต่เธอกลับไม่ลังเลเลยที่จะหายตัวไปยังจุดที่เกิดเสียงแทบจะในทันที

 

ก่อนที่จะทันได้คิดว่าตนสามารถหายตัวภายในเขตฮอกวอตส์ได้อย่างไร ภาพของเหตุการณ์ที่ควรจะเกิดขึ้น ณ นูร์เมนการ์ดดังนิมิตที่เธอเคยเห็นกลับแย่งพื้นที่ความคิดของลูเน็ตต้าไปจนหมดสิ้น

 

ลูเน็ตต้ารู้ดีว่าในเวลานี้ล้วนไม่มีใครว่างมากพอที่จะวิ่งหลบลำแสงของคาถาจำนวนมากแล้วมาให้คำตอบคำตอบในสิ่งที่เธอกำลังสงสัยได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่พอจะแล่นเข้ามาภายในความคิดที่ยุ่งเหยิงของเธอในตอนนี้จึงมีเพียงแค่สิ่งเดียว

 

 

นั่นคือจัดการกับนังตัวดีที่กล้าแทงท้องเธอให้สาสม!

 

 

เมื่อตัดสินใจได้ เรือนร่างที่เคยอ่อนแรงของเด็กสาววัยสิบหกปีที่บาดเจ็บก็พลันถูกแทนที่ด้วยร่างบอบบางของหญิงสาววัยสะพรั่งขณะที่เจ้าตัวกำลังหลบคาถาบทหนึ่งที่พุ่งตรงมาหา

 

มือผอมแห้งจนเหลือเพียงหนังติดกระดูกที่ไม่อาจปิดบังด้วยคาถาพรางตาได้อีกต่อไปกำรอบไม้กายสิทธิ์แน่นก่อนที่เจ้าของร่างจะก้าวเท้าเข้าหาความโกลาหลที่เกิดขึ้นบริเวณด้านหน้าของปราสาทฮอกวอตส์ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งที่ค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย

 

"พี่ลูเน็ตต้า!? ท้องพี่!?" เสียงที่คุ้นเคยตะโกนสู้เสียงระเบิดและคาถาเมื่อเหลือบไปเห็นคนที่ตนไม่คิดว่าจะออกมาปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

 

"ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน พวกเขาสองคนอยู่ที่ไหน!?" เธอบอกเสียงเรียบขณะที่วิ่งฝ่าลำแสงของคาถาจำนวนมากเพื่อมาช่วยหัวหน้ามือปราบมารที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์ตึงมือ

 

"ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กับกรินเดลวัลด์อยู่ที่หอดูดาวครับ!" นิวท์ร้องตอบแทนพี่ชายขณะที่วิ่งเข้ามาช่วยอีกคน เขาตกตะลึงกับบาดแผลที่ท้องของลูเน็ตต้าไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้ติดตามคนหนึ่งของจอมมารแห่งยุค

 

ใช้เวลาเพียงไม่นาน กลุ่มคนที่กำลังสาดคาถาใส่ธีซีอุสก่อนหน้านี้ก็สิ้นฤทธิ์ร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ แต่ก่อนที่สองพี่น้องสคามันเดอร์จะได้เอ่ยปากถามอะไรเธอไปมากกว่านี้ หญิงสาวก็รีบร้อนจากไปเมื่อนัยน์ตาสีเทาหม่นเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เธอตั้งใจมองหาอยู่นาน

 

"คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือ?" ลูเน็ตต้ากระซิบถามเสียงเรียบหลังจากที่สามารถเข้าประชิดตัวนังตัวดีของเธอได้โดยที่หล่อนไม่ทันได้รู้ตัว

 

"ว่าไง วินดา โรซิเออร์" เจ้าของชื่อลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เพราะตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีใครเรียกชื่อของเธอเสียงเย็นเยียบจนเธอรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขกระดูกได้แบบผู้หญิงคนนี้มาก่อน

 

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่ทำให้เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกหวาดกลัวผู้หญิงคนนี้เหมือนกับที่ผ่านมาอีกแล้ว ริมฝีปากสีแดงสดของวินดาก็เหยียดยิ้มราวกับตนเป็นผู้ชนะ

 

"แล้วยังไงล่ะ? โดนขนาดนั้นก็น่าจะสำเหนียกได้แล้วนะว่าป้าไม่ได้อยู่เหนือทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว" นัยน์ตาสีเข้มของคนที่ถูกไม้กายสิทธิ์จ่อลำคอนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

 

"มั่นใจมากเลยงั้นสิ งั้นก็มาลองดูกันเถอะว่าเขาจะคุ้มหัวใครกันแน่" ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มอย่างคนอยู่เหนือกว่า มือเรียวปล่อยให้คนที่ตนจับเอาไว้ให้เป็นอิสระ

 

ในตอนนี้มีเพียงการปะทะกันระหว่างเหล่าผู้ติดตามและสาวกผู้ภักดีของกรินเดลวัลด์กับมือปราบมารของกระทรวงและผู้ต่อต้านเท่านั้นที่ยังเป็นสิ่งเดียวซึ่งเกิดขึ้นตามนิมิตหมายที่ลูเน็ตต้าเคยมองเห็น

 

เพราะนอกเหนือจากสิ่งนี้แล้ว ทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปจากนิมิตแทบจะทั้งหมด เพราะแทนที่เธอจะได้เฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างอัลบัส ดัมเบิลดอร์และเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่ม เธอกลับต้องมาพะว้าพะวงเรื่องของทอม ริดเดิ้ลที่ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้อยู่ตลอดเวลา และยังต้องคอยปัดคาถาของเด็กเมื่อวานซืนอย่างวินดา โรซิเออร์ที่เอาแต่สาดคาถาใส่เธอราวกับคนบ้าเช่นนี้แทน

 

หูของลูเน็ตต้าอื้ออึงไปหมดเพราะเสียงระเบิดที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ไกลจากตัวเธอ หญิงสาวพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หันไปสังเกตรอบ ๆ ว่าด้านหน้าปราสาทนั้นยับเยินไปขนาดไหนแล้ว หรือกังวลว่าจะมีเด็กนักเรียนคนไหนออกมาโดนลูกหลงบ้างหรือไม่

 

ร่างเพรียวม้วนตัวหลบคำสาปพิฆาตที่อีกฝ่ายพยายามเสกใส่เธออย่างต่อเนื่องเป็นชั่วโมง ๆ นั้นเหนื่อยล้าจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากเธอเสียเลือดมากจนเกิดไป เพราะบาดแผลที่ไม่ยอมสมานกันเหมือนปกติ

 

สติที่เคยมีอยู่เต็มร้อยก็เลือนรางเต็มที อาการหน้ามืดจู่โจมหญิงสาวพร้อมกันกับสายตาที่เริ่มพร่ามัวจนมองเห็นอะไร ๆ ได้เพียงเลือนราง โสตประสาทที่เคยคิดว่าพังไปแล้วกลับมาได้ยินทุกอย่างได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง

 

เสียงระเบิด เสียงร้องโหยหวนของคนบาดเจ็บ เสียงพังทลายของสิ่งก่อสร้างบริเวณนั้น และเสียงอื่น ๆ อีกมากมายกลับไม่มีเสียงไหนเลยที่จะเด่นชัดเท่าเสียงฝีเท้าของวินดา โรซิเออร์ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยความสะใจ

 

"อุตส่าห์สงเคราะห์ช่วยให้ได้นอนตายคนเดียวตรงนั้นก็ยังจะไม่เอา เป็นไงล่ะ? อยู่กินด้วยกันมาตั้งนานไม่ใช่หรอ? ทำไมเขาไม่ออกมาคุ้มหัวป้าเลยล่ะ?" คนอายุน้อยกว่าหลายเท่าตัวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือเรียวของวินดาคว้าเข้าที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงของลูเน็ตต้าให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง

 

"ฉันไม่เคยสอนหรือไงว่าไม่รู้อะไรก็อย่าสะเออะพูดมันออกมา" ลูเน็ตต้าฝืนความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายเพื่อแสยะยิ้มถามพลางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากหัวคนที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตเหวี่ยงลงพื้นอย่างไร้ความปราณี

 

"ลืมไปแล้วหรอว่าที่เธอฉลาดเหมือนทุกวันนี้ได้เพราะใคร?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบขณะทรุดตัวลงนั่งคร่อมร่างของอีกฝ่ายขณะที่มือควงกริชเล่มสำคัญของใครบางคนที่เคยเสียบกลางหลังเธอเล่นไปพร้อมกัน

 

นัยน์ตาสีเทาหม่นนั้นเรียบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึกใดเล็ดรอดออกมาขณะที่กำลังพยายามเพ่งสายตาไปยังจุดสำคัญของร่างกายด้วยสายตาที่พร่ามั่ว

 

"โบกมือลาเกลเลิร์ตที่รักของเธอและโลกนี้ซะสิวินดา" มือเรียวที่เคยควงกริชอย่างชำนาญง้างขึ้นสูงโดยที่ไม่ทันได้เอะใจว่าหญิงสาวที่เธอกำลังจะหยิบยื่นความตายให้นั้นมีสิ่งใดอยู่ในมือ

 

"ได้สิ แต่ฉันว่าป้าคงต้องล่วงหน้าไปก่อน— ออเรเลียส!" วินดาเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะอีกครั้งก่อนจะตะโกนเรียกหาคนที่กลายร่างเป็นออบสคูรัสซึ่งกำลังอาละวาดอยู่ไม่ไกลกันนัก

 

 

"อะวาดา เคดาฟรา!"

 

 

เสียงสีเขียวสว่างจ้าและกลุ่มควันสีดำทมิฬปกคลุมไปทั่วบริเวณนั้นทันทีที่ผู้ติดตามซึ่งใกล้ชิดกรินเดลวัลด์มากที่สุดอย่างวินดา โรซิเออร์เสกคำสาปพิฆาตใส่หญิงสาวที่กำลังจะปักกริชลงกลางอกของเธอ

 

ลูเน็ตต้าเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวดมหาศาลที่เคยพบเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง ร่างบอบบางในชุดสีขาวที่บัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉานถูกวินดาผลักให้ล้มไปกองอยู่กับพื้นขณะที่หล่อนพยายามลุกขึ้นยืน

 

หญิงสาวไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองมากเท่าที่ควรจะรู้สึก เพราะอย่างน้อยความกังวลที่เคยมีมาตลอดหลายปีของเธอก็หมดไปเสียทีเมื่อได้มีโอกาสมองเห็นภาพของเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ที่กำลังยืนโบกไม้กายสิทธิ์ซึ่งมีปลายเป็นผ้าสีขาวสะอาดตาอยู่เคียงข้างกับอัลบัส ดัมเบิลดอร์ที่มีใบหน้าเหนื่อยล้าหลังจากที่พวกเขาหายตัวลงมาจากหอดูดาวอันเป็นสถานที่ต่อสู้ของพวกเขาทั้งสอง

 

และนั่นเป็นภาพสุดท้ายที่ลูเน็ตต้ามีโอกาสมองเห็นก่อนที่เปลือกตาของเธอจะหนักอึ้งจนต้องปิดลงโดยที่เธอสามารถไม่รู้สึกถึงสิ่งใดได้อีกเลย

 

 

ตอนนี้ทอมของเธอจะไปอยู่ที่ไหนกันนะ? เขาจะได้รับบาดเจ็บเพราะออกมาตามหาเธอหรือเปล่า?

 

 

ลูเน็ตต้ารู้ได้แทบจะในทันทีว่าสิ่งที่เธอกำลังประสบคือ ความตาย อย่างแน่นอน แต่แทนที่หญิงสาวจะใช้ช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายที่ความคิดของเธอยังทำงานเป็นปกติไปกับการขบคิดว่าเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป หรือรู้สึกโกรธแค้นคนที่ทำให้เธอมีสภาพเช่นนี้เหมือนกับมนุษย์ทั่ว ๆ ไป

 

เธอกลับคิดได้เพียงสิ่งเดียว สิ่งเดียวที่ทำให้ภายในใจรู้สึกปวดร้าวและทุกข์ระทมในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

ขอโทษที่ไม่ได้มีโอกาสบอกลานะคะ ทอมมี่

 

 

_______________

 

Talk :

 

ถึงชื่อตอนจะชื่อว่า finally แต่นี่ยังไม่ใช่ตอนจบนะคะทุกค๊นนนนนน //หลบข้าวของที่คุณรีดเขวี้ยงใส่ แล้วก็ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะสำหรับการหายตัวไปของไรท์ ฮรุกก//ปาดน้ำตา

คาดว่าหากไรท์ไม่เขียนเวิ่นเว้อ ตอนหน้า chapter 60 ก็จะถือเป็นตอนจบแล้วล่ะค่ะ //กรีดร้อง ตอนนี้ไรท์มีแพลนจะแต่ง special ให้กับนิยายเรื่องนี้ด้วย คุณรีดท่านไหนมีความคิดไอเดียอยากให้ special chapter มีเนื้อหาประมาณไหนก็สามารถพิมพ์บอกไว้ที่คอมเมนต์ได้เลยนะคะ แล้วไรท์จะรับมาไว้พิจารณาค่ะะะ

สำหรับตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างก็สามารถคอมเมนต์มาพูดคุยกันหรือวาติชมกันได้เลยนะคะะ แล้วก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าค้าาา ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคนน ใครที่ต้องเรียนออนไลน์ก็สู้ ๆ นะคะ เราจะฝ่าวิกฤตนี้ไปเผชิญการเปิดเทอมด้วยกันค่ะะะ ; - ;

 

รักและเป็นห่วงแล้วก็คิดถึงคุณรีดทุกคนเลยค่ะะ //ทำมือเป็นรูปหัวใจ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 09:09
    ไม่นะะะะะะะถะ
    #842
    0
  2. #740 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 04:31
    ......แงงงงงงงงงงง ไม่น้าาาาา
    #740
    0
  3. #739 HONEY.T​ (@Onijra) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:06

    ความรู้สึกแบบว่าเฟมือนโดนบอกเลิกทั้งๆที่เราไม่ผิดอะไรเลยค่ะ งงและจุกมากไม่ไหว เหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ อุแง้ลูเน็ตตายหรอคะไม่น๊าาาาาาาาา นางเอกของเรื่องตายแล้วจะยังไงต่อคะเนี่ยรอติดตามตอนต่อไปนะคะ แงงงงงงง้
    #739
    0
  4. #738 Jarucar (@Jarucar) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:15

    ฮืออออ อย่าเพิ่งสลบจัดการนังวินด้าก่อนน แค้นที่เรียกว่าป้านี่แหละ ตอนพิเศษอยากให้มีเกี่ยวกับความรักของเพื่อนๆในกลุ่มอะ
    #738
    0
  5. #737 Maylis Swank (@mayrisara) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 18:54
    แงงงงงงงงงง
    #737
    0
  6. #736 Barea (@boonyaratku7) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 15:05

    เฝ้ารอคอยตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี
    #736
    0
  7. #735 icesupicha (@icesupicha) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 14:43

    ไม่นะน้องงงงง ทอมมี่ ดบด. กรินเดลวันด์ มาดูน้องก่อนนน😭😭

    #735
    0
  8. #734 Luciano_aummy (@Luciano_aummy) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 14:17
    เเงงงงง ต้อง Happy Ending นะคะ ขอร้องงง
    #734
    0
  9. #733 HARMONyyyyy (@B_HARMONY) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 12:49
    แงงงงงงไม่นะ น้องงงงงงงงง
    พี่ทอมอยู่ไหนนน
    #733
    0
  10. #732 crkoy1a (@crkoy1a) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:49
    เเงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    ทอมมี่ตามหาน้องงงงงงเลยยย

    น้องล้มไปเเล้ววว

    ทอมมี่นายอยู่ไหนนนนนนนนนนน

    รอตอนต่อไปปปปป
    #732
    0
  11. #731 nichaaaaaaaaaaaaa (@Luk_Luk) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:50
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #731
    0
  12. #730 Moragod Thinnamai (@Moragod-T) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:45
    เกลียดนังตัวดีมากกกกก
    อยากได้สเปเชียลแด๊ดกับลูกสาวเค้าค่ะ (อะบราซัส x เอนิซซ่า) พลิกดีค่ะ สองคนนี้มาคู่กัน แต่เคมีก็ไม่เลวเลย
    #730
    0
  13. #728 Yuni Magareat~ (@yanimagareat) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:19
    ไห้ ทำไมไรท์ทำแบบนี้ แง้งงงงง
    #728
    0
  14. #727 Poison_M.KS. (@kanokwan2538) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:42
    ม่ายยยยยย
    #727
    0
  15. #726 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:56
    อ่ย เจ็บปวดㅠㅠ ยัยน้องงงงงง แล้วสรุปว่าพันธะสัญญาที่ทำกับลูซิเฟอร์ก็หายไปด้วยแล้วงั้นหรอเนี่ย;-;
    #726
    0
  16. #725 Please take me to the moon (@kaowfang55) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:55
    นังวินดาาาาาาโอ่ยยยยย แล้วลูซิเฟอร์ไปไหนอ่ะ หายหัวไปเลย //แอบอยากอ่านspecialของลูเน็ตตากับลูซิเฟอร์นะคะ
    #725
    0
  17. #724 Stellae_Star (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 06:44

    อยากให้สเปเชี่ยวมีเป็นเหมือนau none magic อ่ะค่ะ จะตอนเรียนก็ได้ ตอนทำงานก็ได้ อยากเห็นคู่ของเพื่อนๆด้วยค่าาา
    #724
    0
  18. #723 _minz10 (@_minz10) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 05:32

    มาปุบอ่านปับเลยจร้่า
    #723
    0