[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 50 : CHAPTER 50 : Agree

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

CHAPTER 50

Agree

 

นับตั้งแต่คืนนั้นหลังจากที่ทอมได้รับรู้ทุกอย่างจากปากของลูเน็ตต้า เขาก็ไม่คิดอยากจะสนใจอดีตที่ผ่านมาของเธออีกเลย เพราะเขามักจะรู้สึกไม่ดีเสมอเมื่อได้เห็นนัยน์ตาสีเทาหม่นคู่นั้นเคลือบไปด้วยความทุกข์ระทมและขมขื่น

 

ในตอนนี้ทุกอย่างมันเพียงพอแล้วสำหรับทอมที่ยอมละทิ้งอะไรมากมายเพื่อแลกกับการได้มีลูเน็ตต้าอยู่ในชีวิตต่อไป แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างก็ตาม

 

"นายห้ามทำให้ฮอกวอตส์เป็นแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ— ไม่งั้นฉันจะตามไปหักคอนายจริง ๆ ด้วย" ลูเน็ตต้าพูดประโยคเดิมที่พูดมาตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงตอนนี้ซึ่งเป็นเดือนพฤษภาคมอีกครั้ง เพราะเธอก็ยังอยากจะถามอีกครั้งให้มั่นใจว่าคนข้างตัวเธอจะไม่ทำมันจริง ๆ

 

อนาคตล้วนไม่มีสิ่งใดแน่นอน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในปัจจุบันจะส่งผลให้อนาคตเปลี่ยนแปลงเสมอ และถึงแม้ว่านิมิตใหม่ของทอมที่ลูเน็ตต้ายอมฝืนสภาพตัวเองเพื่อดูมันจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมากแล้ว แต่เธอก็ยังอยากทำให้มั่นใจอยู่ดีว่ามันจะไม่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่ลงอีกครั้ง

 

"เธอจะกล้าทำแบบนั้นกับฉันหรอ" นัยน์ตาสีดำสนิทของทอม ริดเดิ้ลมองกลับมาอย่างสื่อความหมายบางประการ ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มรู้ทัน

 

อันที่จริงทอมยอมรับว่าเขาออกจะรำคาญอยู่บ้างที่ต้องมานั่งฟังประโยคเดิม ๆ ซ้ำ ๆ จากคนตัวเล็ก แต่ทอมก็เลือกที่จะทนฟังมันต่อไปอยู่ดี เพราะอย่างน้อยท่าทางของเธอมันก็ทำให้เขารู้สึกขบขันได้ทุกครั้ง

 

"ถ้านายเผาฮอกวอตส์ฉันทำแน่" เด็กสาวพูดอย่างจริงจังแล้วชูนิ้วก้อยเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาจ่อหน้าเขาเหมือนกับทุกครั้ง

 

"งั้นเธอก็ต้องเลือกพูดถึงมันได้แล้ว— ไม่งั้นฉันจะคิดจริง ๆ" แม้จะยอมยื่นนิ้วไปเกี่ยวให้เธอสบายใจเหมือนกับทุกครั้ง แต่นัยน์ตาสีดำสนิทของทอมกลับเต็มไปด้วยความจริงจังราวกับว่าหากเธอพูดมันขึ้นมาอีกเขาจะเผาโรงเรียนทิ้งเสียตอนนี้เลย

 

"แล้วตกลงวันเกิดของเธอมันวันไหนกันแน่" ทอมเปลี่ยนเรื่องคุยใหม่ทันทีเมื่อคนตัวเล็กจ้องมองเขาด้วยสายตาประสงค์ร้าย

 

"ฉันบอกว่า ฉัน—ไม่—รู้ ใช่ว่าคืนพระจันทร์เต็มดวงมันจะตรงกันทุกปีสักหน่อย" คนโดนถามโอดครวญเมื่อได้ยินคำถามเดิมที่เขามักจะถามเธอตั้งแต่ปีใหม่จนถึงตอนนี้ ใบหน้าเล็กหันหนีไปทางอื่นไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย

 

"เลขอายุตัวเองยังจำไม่ได้เลย" ลูเน็ตต้าบ่นอุบอิบคนเดียว

 

"สองพันสามร้อยสี่สาม" ร่างสูงให้คำตอบพลางพลิกหน้ากระดาษของหนังสือที่อยู่ในมือ คิ้วหนาเดี๋ยวขมวดเข้าเดี๋ยวคลายออกเพราะอ่านไม่รู้เรื่อง

 

 

จะให้เขาเอาตรงไหนไปรู้เรื่องในเมื่อเจ้าของหนังสือเล่นแก้เนื้อหาด้วยลายมือยึกยือมันทุกบรรทัด แถมยังใส่ความเห็นส่วนตัวว่าร้ายคนในหนังสือไปทั่วอีกต่างหาก

 

 

"ว้าว— นายชอบของโบราณสิ่นะทอม" แม้คิ้วเรียวจะกระตุกสองสามครั้งอย่างไม่ชอบใจ แต่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อกลับยกยิ้มยียวน นัยน์ตาสีเทาหม่นมองเขาอย่างหยอกล้อก่อนจะได้รับสายตาดุ ๆ กลับมา

 

"แต่นายไม่เห็นต้องใส่ใจกับวันเกิดฉันเลยนี่ ปกติฉันก็ไม่ฉลองมันอยู่แล้วเพราะจำไม่ค่อยได้" ลูเน็ตต้ายักไหล่ไม่ใส่ใจสายตาของเขาแล้วหันกลับไปตรวจเนื้อหารายงานที่ตัวเองเพิ่งเขียนเสร็จอีกครั้ง

 

"บอกว่าไม่ต้องใส่ใจ แล้วใครกันเอาของขวัญวันเกิดให้ฉันอยู่ทุกปี" ทอมยังคงไม่ยอมแพ้ อย่างน้อยเขาต้องได้รู้ในเรื่องที่เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ที่รู้ไปหมดเกือบทุกอย่างไม่มีทางรู้บ้าง

 

 

เพื่อความสะใจส่วนตัวล้วน ๆ

 

 

"โอเคงั้นฉันให้ทุกวันเป็นวันเกิดฉัน— เวลานายอยากให้อะไรฉันก็จะได้ให้ได้ทุกเวลาเลยดีไหม?" ลูเน็ตต้าแสร้งทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วให้คำตอบเขา

 

"ลูเน็ตต้า" ทอมกดเสียงต่ำเป็นการบ่งบอกว่าเขาต้องการคำตอบที่จริงจังกว่านี้ ไม่ใช่คำตอบแบบขอไปทีของเธอ

 

คนตัวเล็กละสายตาจากม้วนกระดาษรายงานตรงหน้าแล้วเริ่มครุ่นคิดจริง ๆ อีกครั้ง

 

ลูเน็ตต้าไม่เคยฉลองวันเกิด ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใจอะไรที่เธอจะไม่สนใจอายุของตัวเองหรือวันที่เธอลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้

 

ความทรงจำในวัยเด็กของลูเน็ตต้าเป็นอะไรที่ค่อนข้างเลือนรางและยากจะหวนคำนึง แต่กระนั้นลูเน็ตต้าก็ยังจำได้ดีถึงสิ่งที่ทำให้เธอเกลียดความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าไปถึงกระดูกของฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน

 

 

เพราะคืนที่ผู้มีพระคุณในชีวิตพบเจอเธอคือคืนพระจันทร์เต็มดวงในฤดูหนาวที่หนาวเย็นยิ่งกว่าทุก ๆ ปีในความคิดของลูเน็ตต้า

 

 

"คืนสโนว์มูน— กุมภาพันธ์— งั้นเดือนกุมภาพันธ์มีพระจันทร์เต็มดวงวันไหนก็ให้วันนั้นเป็นวันเกิดฉันก็แล้วกัน"

 

"ผ่านมานานแล้วนี่" เสียงทุ้มและสายตาที่ทอมให้มองคนตัวเล็กแฝงไปด้วยความเสียดายเล็กน้อยในขณะที่ลูเน็ตต้าเก็บข้าวของทั้งหมดของตัวเองลงกระเป๋าหนังใบจิ๋วที่เสกคาถาขยายพื้นที่อย่างผิดกฎหมายเอาไว้

 

"เดี๋ยวปีหน้าก็มีอีกน่า เราไปกินมื้อเย็นกันเถอะ" ทันทีที่ลูเน็ตต้าหยิบกระเป๋าของเธอมาสะพาย มือทั้งสองก็เลื่อนมากอบกุมกันโดยอัตโนมัติก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกมาจากห้องสมุดเพื่อลงไปที่ห้องโถง

 

เวลายังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอ เพราะนับจากเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่นวันนั้นก็ผ่านมาได้เกือบสี่เดือนแล้ว และอะไรหลาย ๆ อย่างรอบตัวของทั้งสองก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาเช่นกัน

 

ฤดูหนาวบอกลาฮอกวอตส์ไปตั้งแต่เดือนมีนาคมแล้ว และฤดูใบไม้ผลิที่เพิ่งมาเยือนฮอกวอตส์ได้ไม่นานก็กำลังจะส่งไม้ต่อในกับฤดูร้อนที่กำลังดำเนินมาถึงในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

 

การสอบวิชาพ่อมดแม่มดระดับสามัญจะถูกจัดขึ้นพร้อม ๆ กับการสอบวัดระดับความรู้พ่อมดเบ็ดเสร็จสมบูรณ์ในเดือนมิถุนายนนี้ เป็นเหตุให้ซลักฮอร์นทยอยเรียกนักเรียนปีห้าและปีเจ็ดทุกคนเข้าไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเพื่อแนะนำแนวทางการประกอบอาชีพที่เด็กแต่ละคนปรารถนา

 

ทอมบอกว่าเขาอาจจะมาสมัครเป็นศาสตราจารย์ที่ฮอกวอตส์เพื่อสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแทนศาสตราจารย์เมร์รี่ทอตที่อยู่ในวัยใกล้เกษียณ แต่ซลักฮอร์นกลับแนะนำให้เขาไปลองสมัครงานกับกระทรวงแทน เพราะกองงานต่าง ๆ ในกระทรวงล้วนอยากได้ตัวนักเรียนที่มีผลการเรียนโดดเด่นไปอยู่ด้วย

 

และดูเหมือนการโน้มน้าวของซลักฮอร์นจะเป็นผล เพราะทอมกลับมาทบทวนถึงความต้องการของตัวเองอีกครั้ง และเริ่มมองว่าการทำงานในกระทรวงก็เป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่จะทำให้เขามีอำนาจอันชอบธรรมเป็นของตัวเอง

 

 

ซึ่งแน่นอนว่าเป้าหมายของทอม ริดเดิ้ลในตอนนี้คือเก้าอี้ตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์อย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

ในขณะที่ลูเน็ตต้ากลับไม่สามารถตอบซลักฮอร์นได้ว่าเธออยากจะทำงานอะไรเมื่อเรียนจบ เพราะเธอคิดว่าเธอมีทุกอย่างที่คนคนหนึ่งจะมีได้แล้ว

 

ถึงอย่างนั้นซลักฮอร์นก็ไม่ได้คิดว่าอะไรลูเน็ตต้า ทั้งยังพูดอีกว่าหากเธอตัดสินใจได้แล้วว่าอยากจะทำงานด้านใด เขาก็พร้อมจะสนับสนุนเธออย่างสุดความสามารถ เพราะเธอคือเพชรน้ำงามที่เขาโปรดปรานมากที่สุด

 

ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปในทางที่ดีที่สุดเท่าที่มันจะสามารถเป็นไปได้ ทอมไม่ได้ทอดทิ้งลูเน็ตต้าไปอย่างที่เธอเคยกังวล ลูเน็ตต้าเองก็ไม่ได้หนีหายไปไหนตามที่ทอมเคยร้องขอ และการเสแสร้งที่ทั้งสองเคยมอบให้กันล้วนมลายหายไปจนหมดสิ้น เพราะพวกเขาเลือกแล้วที่จะไว้วางใจซึ่งกันและกัน

 

ดังนั้นภาพของลูเน็ตต้ากับทอมกุมมือเดินไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนกับตอนนี้จึงเป็นเพียงเรื่องของทั้งสองและนักเรียนทั้งฮอกวอตส์ไปแล้ว และหัวข้อเรื่องความสัมพันธ์ของทอมกับลูเน็ตต้ายังคงเป็นเรื่องฮอตฮิตที่มักจะถูกหยิบยกขึ้นมาพูดเสมอในวงซุบซิบของฮอกวอตส์นับตั้งแต่ปีสี่มาจนถึงทุกวันนี้

 

แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังไม่เคยมีใครได้ล่วงรู้ในความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนในกลุ่มหรือแม้แต่คนที่อยู่ในหัวข้อการนินทาก็ตาม

 

ถึงแม้ว่าการกระทำหลาย ๆ อย่างของพวกเขาจะเป็นสิ่งที่ใครต่อใครได้มองเห็นจะสามารถมองออกได้ง่าย ๆ ว่ามันเป็นอย่างไร แต่กระนั้นความชัดเจนกลับไม่เคยได้ปรากฏขึ้นมาบนสถานะความสัมพันธ์ของทั้งสองเลยสักครั้ง

 

 

เพราะทอมและลูเน็ตต้าไม่เคยหยิบเรื่องความรู้สึกของตัวเองขึ้นมาพูดอีกเลยนับตั้งแต่คืนนั้น

 

 

"วิกไปไหนหรอ?" ลูเน็ตต้าถามราเชลทันทีเมื่อนั่งลงที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว นัยน์ตาสีเทาหม่นมองไปยังที่นั่งประจำของฟลินต์คนพี่เผื่อว่าจะเจอเพื่อนสาวอีกคนอยู่ตรงนั้น แต่เธอกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกเขาเลย

 

"เซนต์มังโก" เซซิลเป็นคนตอบ ใบหน้าของเขาดูวิตกกังวลผิดไปจากปกติที่มักจะดูเคร่งขรึมเพราะมีวิญญาณรองกัปตันทีมควิดดิชเข้าสิง คิ้วเรียวของลูเน็ตต้าขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

 

"ไปทำอะไร?" น้ำเสียงราบเรียบของทอมดังขึ้นขัดลูเน็ตต้าที่กำลังจะเอ่ยถามประโยคเดียวกัน

 

"ตอนซ้อมมีปัญหานิดหน่อย— วิกเตอร์ตกจากไม้กวาด" เนเลอัสที่เพิ่งจัดการกับน่องไก่ชิ้นใหญ่เสร็จเป็นคนตอบ แม้ใบหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลไม่ต่างจากคนอื่นแต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ยังสามารถกินมื้อเย็นได้ปกติทั้งที่คนอื่นไม่อยากอาหารสักเท่าไหร่

 

"แล้วเขาเป็นอะไรมากไหม?" คนตัวเล็กถามอีกครั้งก่อนจะเริ่มจัดการกับมื้อเย็นตรงหน้าบ้าง

 

"เหมือนว่าจะขาหักแล้วก็กะโหลกร้าวนะ" นัยน์ตาสีเทาหม่นของลูเน็ตต้าฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนจะถามเขาด้วยสายตาว่า 'แล้วเขาไปทำยังไงถึงได้เป็นแบบนั้น'

 

"ก็ยัยวัลเบอร์กาน่ะซี่—" คราวนี้เป็นเสียงหงุดหงิดของวิกตอเรียที่เหมือนว่าเพิ่งจะกลับมาถึงฮอกวอตส์ดังขึ้นมาแทนที่จะเป็นเสียงกังวลของหนุ่ม ๆ

 

"ผู้บำบัดไม่อนุญาตให้วิกเตอร์ลงเล่นแมตช์ต่อไป โชคร้ายสุด ๆ ไปเลย" เสียงถอนหายใจยาวพรืดของวิกตอเรียดังตามมา ร่างสมส่วนของเพื่อนสาวทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนจะคว้าแก้วน้ำฟักทองไปดื่มรวดเดียวจนหมดด้วยความกระหาย

 

"ยัยนั่นไปยืนกลางสนามแล้วตะโกนทะเลาะกับพี่ฉันปาว ๆ จนวิกเตอร์เสียสมาธิแล้วรับลูกของเซฟไม่ได้ก็เลยตกจากไม้กวาด" วิกตอเรียพยายามเล่าอย่างใจเย็นเมื่อเห็นว่าลูเน็ตต้ามองเธออย่างงุนงง นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวตวัดมองรุ่นพี่ปีหกคล้ายว่าต้องการจะหาเรื่อง

 

"แล้วใครจะเป็นคีปเปอร์ในแมตช์สุดท้ายล่ะ ตำแหน่งนั้นไม่มีตัวสำรองนี่" ลูเน็ตต้าถามพลางตักพายเนื้อให้ทอมชิ้นหนึ่งและให้ตัวเองอีกชิ้นหนึ่ง

 

ควิดดิชแมตช์สุดท้ายของฤดูกาลนี้จะถูกจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า และลูเน็ตต้ามั่นใจว่าพวกเขาไม่มีทางหานักกีฬาคนใหม่ได้ทันแน่ หรือต่อให้ทันพวกเขาก็อาจจะไม่มีมากเพียงพอสำหรับการเตรียมนักกีฬาคนใหม่ให้พร้อม เพราะอีกไม่นานสัปดาห์แห่งการสอบก็จะดำเนินมาถึงแล้ว

 

"ฉันจะเล่นเอง— เคยลองฝึกกับวิกเตอร์อยู่บ้างน่ะ" ราเชลตาโตเมื่อได้ยินแบบนั้นจนอะบราซัสพูดประโยคหลังออกมาเธอถึงได้เลิกจ้องเขาแล้วกลับมาสนใจกับอาหารตรงหน้าอีกครั้ง

 

"แล้วใครจะเล่นเชสเซอร์แทนนาย ถ้าให้พวกตัวสำรองมาเล่นล่ะก็ปีนี้เราอดถ้วยแน่ ๆ" เอนิซซ่าแย้งอย่างจริงจัง หนุ่ม ๆ เริ่มขบคิดอีกครั้งตามคำของเพื่อนสาวที่ทำตัวเป็นประโยชน์ให้กับทีมบ้านด้วยการเป็นนกต่อตัวน้อย ๆ ซึ่งมีอภิสิทธิ์พิเศษนั่งมองพวกเรเวนคลอซ้อมตลอดสองสัปดาห์โดยที่ไม่มีใครกล้ามาไล่

 

"อะบราซัสจะเล่นตำแหน่งเชสเซอร์เหมือนเดิม แมตช์นี้ฉันจะลงเล่นด้วย" วิกตอเรียพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นผิดกับแววตาเป็นประกายวาววับเหมือนกับตอนเจอของอร่อย

 

"ห้ะ—"

 

"สลิธีรินไม่รับผู้หญิงเข้าทีมมากี่ศตวรรษแล้ว!"

 

"ซลักฮอร์นต้องอกแตกตายแน่ ๆ"

 

"เงียบ" น้ำเสียงราบเรียบอันแฝงไปด้วยพลังของทอมดังขึ้นเพื่อช่วยให้เซซิลได้พูดอะไรที่เขาคิดเอาไว้ออกมา

 

"ฉันอนุญาต วิกตอเรียจะเล่นตำแหน่งคีปเปอร์แทนวิกเตอร์ในแมตช์นี้" คำประกาศิตของรองกัปตันทีมทำเอาเซฟไฟรัสเกือบลมจับ

 

"ทำไมล่ะ?" ใบหน้าหล่อเหลาของนายน้อยมัลฟอยเต็มไปด้วยความสงสัย ในขณะที่เนเลอัสมีสีหน้าปั้นยาก

 

"วิกเตอร์เป็นคนอนุญาตเอง อีกอย่างวิกอยู่กับเขามาทั้งชีวิต เธอรู้จุดอ่อนและจุดแข็งของพี่ชายตัวเองดีกว่าใครในทีม ดังนั้นวิกคือคนที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้" เซซิลเอ่ยสรุปสิ่งที่เขาคิดมาตั้งแต่ตอนที่วิกเตอร์กระซิบบอกเขาให้ได้ยินเสียงคนเดียวก่อนจะโดนหามไปเซนต์มังโกออกมา

 

"ห้ะ— วิกเตอร์พูดเองจริงหรอ?" คราวนี้เป็นวิกตอเรียเสียเองที่ทำตาโตด้วยความรู้สึกตื่นตะลึงเพราะเธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้วิกเตอร์จะยอมอนุญาตให้เธอลงเล่นให้กับบ้านสลิธีรินแบบนี้

 

"ใช่" เซซิลพยักหน้าในขณะที่เนเลอัสอ้าปากค้างจนเศษเนื้อที่เขาเคี้ยวจะร่วงออกมาจากปาก อะบราซัสพยักหน้ายอมรับการตัดสินใจของคนที่มีอำนาจมากที่สุดในทีม

 

"แต่ปัญหายังไม่จบนะ— เรายังขาดซีกเกอร์อยู่ดีเพราะแขนของริชาร์ดยังไม่ดีขึ้นเลย" มือซีดของอะบราซัสที่กำลังจะตักมันบดมาไว้ในจานชะงักเมื่อได้รับสายตากดดันจากคนข้าง ๆ

 

 

นี่เพื่อนนะครับ กับไอแค่มันบดก้อนเดียวยังหวงกันได้ลงคอ

 

 

"โอไรออนยังช้าเกินไป เด็กนั่นรับมือกับอีตาสเปนเซอร์มูนไม่ไหวแน่" เอนิซซ่ามองค้อนใส่เพื่อนสาวทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามที่วิกตอเรียใช้เรียกคู่หมั้นของเธอ

 

 

ถึงตอนนี้เอนิซซ่าจะยังงอนนิโคลัสเกี่ยวกับเรื่องเมื่อตอนบ่ายอยู่ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะชอบให้เพื่อนของเธอเรียกเขาแบบนั้นนะ

 

 

"ยังเหลือตัวสำรองอีกหลายคนในทีม— เราจะคัดตัวพวกเขาใหม่" แม้จะมีคนในใจอยู่สองสามคน แต่เซซิลไม่สามารถเอาตัวเองเป็นหลักได้ แมตช์สุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนี้คือแมตช์ตัดสินว่าสลิธีรินจะได้ถ้วยของฤดูกาลนี้หรือไม่

 

"ส่งคนไปขอให้ซลักฮอร์นเซ็นต์อนุญาตให้สลิธีรินใช้สนาม ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ทั้งสนามต้องเป็นของพวกเรา"

 

 

.

 

.

 

.

 

 

กลางสนามควิดดิชกำลังเต็มไปด้วยนักกีฬาประจำสลิธีรินทั้งตัวจริงและตัวสำรอง บนอัฒจรรย์ไม้ถูกจับจองด้วยนักเรียนบางส่วนว่างเว้นจากการเรียนและสนใจกีฬาชนิดนี้ รวมไปถึงหน่วยสอดแนมและประเมินสถานการณ์จากบ้านเรเวนคลอที่จะแข่งกับสลิธีรินในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

แต่ไม่ใช่กับลูเน็ตต้า ทอมและราเชล ตอนนี้ทั้งสามนั่งอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่มของสนามควิดดิชราวกับกำลังปิกนิกเหมือนกับทุกครั้งที่พวกเธอมานั่งดูคนในกลุ่มซ้อม ในขณะที่วิกตอเรีย เซซิล อะบราซัส เซฟไฟรัสและเนเลอัสกำลังบินฉวัดเฉวียนไปมาบนท้องฟ้าด้วยไม้กวาดรุ่นที่เร็วที่สุดซึ่งเป็นอภินันทาการพิเศษจากลอร์ดมัลฟอย

 

"ลูเน็ตดู— พวกเขาจะคัดซีกเกอร์กันแล้ว" น้ำเสียงของราเชลฟังดูตื่นเต้น เธอสะกิดแขนเล็กของลูเน็ตต้าที่กำลังอ่านหนังสือวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดให้เงยหน้ามามองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

"พวกเธอคิดว่าใครจะได้" อะบราซัสที่ลงจากไม้กวาดได้พักใหญ่แล้วร้องถามราเชล ลูเน็ตต้าและทอมที่ตัดสินใจเปลี่ยนบรรยากาศอ่านหนังสือจากห้องสมุดที่เต็มไปด้วยผู้คนเป็นสนามควิดดิชโล่งกว้างด้วยความสนใจ

 

"ไม่รู้สิ่ อยู่ที่พวกเขาดวงล้วน ๆ" ราเชลโคลงหัวเบา ๆ แล้วทอดสายตามองเหล่าตัวสำรองที่เพิ่งโดนเซซิลสั่งให้หลับตาเพื่อที่เขาจะได้ปล่อยลูกสนิชสีเหลืองทองขึ้นสู่ท้องฟ้า

 

"ใครก็ได้ที่ไม่ใช่โอไรออนกับซิกนัส— ฉันเหม็นขี้หน้าพวกแบล็ก" วิกตอเรียที่กำลังเดินเข้ามาหาพูดอย่างหงุดหงิด เพราะเธอยังคงโกรธที่วัลเบอร์กา แบล็กทำพี่ชายเธอตกจากไม้กวาดอยู่ การเดินที่มั่นคงของวิกตอเรียแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกเหนื่อยกับการซ้อมเลยแม้แต่น้อยทั้งที่คนอื่น ๆ เหนื่อยจนแทบจะสลบ

 

"ดู— พวกเขาเริ่มแล้ว" เนเลอัสร้องบอกด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน มือหนาที่ไม่ได้ยันตัวเองไว้กับพื้นชี้ไปทางตัวสำรองที่เริ่มขึ้นขี่ไม้กวาดแล้วถีบตัวขึ้นจากพื้น

 

ตัวสำรองของทีมสลิธีรินบินว่อนไปมาทั่วสนามอย่างรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทันเพื่อตามหาลูกสนิชอันจิ๋วที่บินหายไปทันทีที่เซซิลปล่อยมันให้เป็นอิสระเพราะพวกเขาอยากจะเป็นตัวจริงลงเล่นให้กับทีมบ้านบ้าง

 

"เจอแล้วล่ะ" ลูเน็ตต้าพูดเสียงเอื่อยเพราะเธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือสนใจการคัดตัวเป็นพิเศษเหมือนกับคนอื่น ๆ

 

"ไหน? ยังไม่มีใครจับได้เลยนะ" เซซิลที่กลับมารวมตัวกับกลุ่มเพื่อนร้องถามอย่างแปลกใจ เขาพยายามมองไปรอบ ๆ สนามแต่กลับไม่เห็นว่าจะมีตัวสำรองคนไหนร่อนลงมาที่พื้นเพราะเจอลูกสนิชแล้วเลยสักคน

 

"อยู่นั่น / อยู่นั่น" คราวนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เสียงเอื่อย ๆ ของลูเน็ตต้าเพียงเสียงเดียว ทอมเองก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งสองชี้นิ้วไปทางท้องฟ้าโล่ง ๆ ที่ไม่มีตัวสำรองคนไหนบินไปด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับการหาลูกสนิชเป็นเรื่องที่ง่ายเสียยิ่งกว่าการจำแนกวิธีการใช้มูนสโตน

 

"วิก นี่ผ่านไปกี่นาทีแล้ว" เซซิลหันไปถามเพื่อนสาวที่เขาใช้ให้เธอเป็นคนจับเวลาด้วยท่าทางตื่นตระหนก

 

"สะ— สอง— สองนาทีกับอีกสามวินาที" วิกตอเรียตอบตะกุกตะกัก ขณะที่คนอื่น ๆ เผลอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอโดยที่ไม่รู้ตัว ใบหน้าตื่นตระหนกของวิกตอเรียกับเซซิลเป็นตัวการันตีอย่างดีว่าพวกเขารู้สึกประหลาดใจเพียงใด

 

"พวกนายมองเห็นทันได้ยังไง" ราวกับว่าเพิ่งควานหาเสียงที่หายไปเจอ เซฟไฟรัสถามออกไปทั้งที่ยังรู้สึกประหลาดใจไม่หาย

 

"แล้วพวกนายมองไม่เห็นหรอ?" ลูเน็ตต้าทำท่าฉงน คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างแปลกใจในขณะที่ทอมไม่พูดอะไรออกมา เขากลับไปให้ความสนใจกับหนังสือเรียนของลูเน็ตต้าที่อยู่ในมือตัวเองอีกครั้ง

 

"ใครจะมองเห็น! มันบินไวจะตายแถมลูกยังเล็กนิดเดียวอีกต่างหาก" อะบราซัสแย้งเสียงดัง วิกตอเรียมีท่าทางอ้ำอึ้ง เธออ้าปากพะงาบ ๆ ราวกับปลาขาดน้ำอยู่นาน

 

"ทอม นายสนใจจะลงเล่นให้สลิธีรินสักแมตช์ไหม" เซซิลพูดในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดออกมา ความจริงจังที่ฉายชัดในแววตาของเขาทำให้ไม่มีใครกล้าจะแย้งอะไรเขา

 

"ฉันปฏิเสธ" ทอมให้คำตอบอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่จำเป็นจะต้องคิดอะไรให้ปวดหัว เพราะทอมเกลียดการลอยเคว้งอยู่บนอากาศมาตั้งแต่ได้ลองขี่ไม้กวาดครั้งแรกตอนปีหนึ่งแล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดจะพูดเรื่องควิดดิชกับเขาเลย

 

"งั้น— ลูเน็ต เธอสนใจตำแหน่งนี้ไหม?" เป็นอีกครั้งที่เซฟไฟรัสเกือบจะลมจับเมื่อได้ยินสิ่งที่เซซิลพูดออกมา ร่างกายอ่อนปวกเปียกคล้ายว่าจะเป็นลมสลบไปจริง ๆ หากมือเขาไม่ได้จับบ่าของเนเลอัสเอาไว้

 

เซซิล เลสแตรงจ์รู้ดีว่าแมตช์นี้สำคัญมากขนาดไหน แต่เขาคิดว่าไหน ๆ วิกเตอร์ก็ยอมแหกธรรมเนียมที่ไม่รับผู้หญิงเข้ามาในทีมเพื่อที่จะให้วิกตอเรียได้ลงเล่นแทนเขาแล้ว ดังนั้นการที่เซซิลจะยอมให้ผู้หญิงอีกสักคนมาเล่นในแมตช์นี้ด้วยก็คงจะไม่เป็นไร

 

ลูเน็ตต้าไม่ได้พูดอะไรออกมา คนตัวเล็กหันไปสบตากับทอมที่มองเธออยู่ก่อนแล้วอย่างขอความเห็น

 

"ห้ามมีแม้แต่รอยถลอก" น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ของทอม ริดเดิ้ลที่ดังออกมานั้นราวกับเสียงสวรรค์ของเซซิล นัยน์ตาสีดำสนิทที่เลื่อนมามองเขาอย่างกดดันครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองหนุ่มจะพยักหน้าให้กันอย่างรู้ความ

 

"สั่งให้พวกนั้นลงมาจากไม้กวาดให้หมด— สลิธีรินได้ซีกเกอร์คนใหม่แล้ว"

 

 

_______________

 

Talk :

เอาโมเมนต์กุ๊บกิ๊บงุ๊บงิ๊บเล็ก ๆ มาเสิร์ฟค่าา อาจจะน้อยไปหน่อยถ้าเทียบกับตอนที่ผ่าน ๆ มา แต่อดใจรอกันอีกหน่อยนะคะะ

ไรท์ตัดสินใจเร่งเวลาให้มาถึงเดือนพฤษภาคมเลย เพราะกลัวว่ามันจะยืดเกินไปจนไม่จบแล้วจะออกทะเลไปซะก่อน อย่าว่ากันน้าค้าา //ก้มหัว

สำหรับตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างก็คอมเมนต์พูดคุยติดชมกันได้เลยนะคะะ เป็นกำลังใจให้ทอมกับลูเน็ตแล้วก็ไรท์ด้วยน้าา รักษาสุขภาพนะคะทุกคนน

รักและเป็นห่วงทุกคนเหมือนเดิมค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:07
    หวงงงงงงงงง ขังค่ะทอม ห๊วงงงงหวงงงงง
    #837
    0
  2. #589 hitamichimasaki (@hitamichimasaki) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 14:08
    ห้ามมีแม้แต่รอย แหมๆลูกชายฉันนี้น่ารักเสียจริง#สงสารตัวประกอบ โอกาศที่จะเป็นซีกเกอร์หายวับเมื่อเจอออร่าตัวเอก555 จะรอดูซีกเกอร์สาวบ้านนี้ว่าจะเทพขนาดไหน
    #589
    0
  3. #588 icesupicha (@icesupicha) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 06:34
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png ซีกเกอร์คนใหม่ ที่มีประสบการ์ณมากกว่าสองพัน-แ-ค่-ก-แ-ค่-กปี
    #588
    0
  4. #587 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 00:53
    อยากเห็นทอมหึงจนเลือดขึ้นหน้าจริมๆ จะได้รีบขอน้องเป็นแฟนสักที 555555
    #587
    0
  5. #586 friendmad (@friendmad) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:30

    แอแง น่ารักจังงง
    #586
    0
  6. #583 banaryyyy (@banaryyyy) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 19:48
    ฮือออ พ่อคนน่ารักแต่ก็ยังซึนอยู่นิดๆนะ

    เป็นห่วงน่ะบอกไปสิ!
    #583
    0
  7. #582 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:36
    กรี๊ดมากㅠㅠ นายทอมนี่หลังจากคืนนั้นเขาก็สุดจะน่ารักเลยนะ
    #582
    0
  8. #581 คุณก้อนเมฆ (@plamtea) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:24
    น่ารักมัก!!!!! รอตอนต่อไปนะคับบบบ //อย่าลืมพักผ่อนนะคะ ไรท์💖
    #581
    0
  9. #580 Aquarejina (@Aquarejina) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:24

    ตอนแรกคิดว่าพี่ทอมจะเป็นคนลงสะอีก
    #580
    0
  10. #579 fatee28 (@fatee28) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:10

    น่ารักกก
    #579
    0
  11. #578 Cha_Charmy (@Cha_Charmy) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว
    #578
    0
  12. #577 Cha_Charmy (@Cha_Charmy) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    แแแแแก๊ ชั้นอยากจิกรี๊ด มันดือไปหมดทุกอย่างจริงๆนะ
    #577
    0
  13. #576 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:46
    เนี่ย ตั้งแต่วันนั้นความสัมพันธ์ก็ดือมาก ทอมมี่น่ารักมาก
    #576
    0
  14. #575 SNB479 (@nb479) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:42
    รออ่านตอนต่อไปเลยค่ะสนุกมากกกก
    #575
    0
  15. #574 peakpoonchs (@peakpoonchs) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:21
    ดุเก่งงง
    #574
    0
  16. #573 Poison_M.KS. (@kanokwan2538) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:20
    มีความหวง 5555555
    #573
    0
  17. #572 น้ำตาดอกไม้ (@35758) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:19
    ห้ามมีแม้แต่รอบถลอก...หวงเก่ง! โอ้ยย ลูเน็ตเป็นซีกเกอร์ ตอนแรกนึกว่าทอมจะลงซะอีก กี๊ดดด //โบกป้ายไฟ ลูเน็ตต้าสู้ๆ!
    #572
    0
  18. #571 _minz10 (@_minz10) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:18

    โอ้ยยยไรท์เค้ารักตัว
    #571
    0
  19. #570 Moragod Thinnamai (@Moragod-T) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:09
    อ่านไปลุ้นไปลุ้นมา ว่าใครจะได้เป็นซีกเกอร์ ตอนแรกนึกว่าทอมจะลงนะเนี่ย แต่ลูเน็ตก็ดีค่ะ ประสบการณ์ครั้งแรกตั้งแต่เรียนฮอกวอตส์มานับไม่ถ้วนในการเล่นควิดดิช5555
    #570
    0
  20. #569 0872 (@0872) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:08
    น่ารักจัง พี่ทอมน่ารักมากเลยแม่
    #569
    0
  21. #568 Dor_dream (@BEAR_cute) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:07
    พี่ทอมเป็นห่วงน้องลูเน็ตน่ารักมากๆ ;_,
    #568
    0