[Fic Harry Potter] My Lacuna tmr/oc | END

ตอนที่ 19 : CHAPTER 19 : Think over

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

CHAPTER 19

Think over

 

"เกลเลิร์ตเขายังเด็กนะ!" ลูเน็ตต้าร้องบอกอย่างไม่พอใจเมื่อรู้ความจริงบางอย่างที่คนตรงหน้าทำลงไป เธอกำลังโกรธและรู้สึกไม่พอใจในสิ่งที่เขาทำลงไปโดยที่ไม่คิดจะบอกกล่าวเธอหรือใครเลยเป็นอย่างมาก

 

"เขาบอกเองว่าเขาอยากครับ" เกลเลิร์ตยังคงตอบเธอด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับสิ่งที่เขากำลังทำลงไป

 

"แต่นายห้ามเขาได้"

 

"มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ครับ คุณอย่ากังวลไปเลย" เกลเลิร์ตหมุนตัวกลับมามองหญิงสาวที่กำลังยืนกอดอกไม่พอใจอยู่ที่ประตูห้องนอนของเขา

 

"คุณก็สอนผมตอนผมอายุเท่านี้"

 

"เผื่อนายลืม ฉันสอนนายตอนอายุสิบเจ็ด" เธอเชิดหน้ามองเขา

 

"แต่ทอมเพิ่งจะสิบสี่ นี่มันเร็วเกินไป"

 

"จะช้าจะเร็วยังไงเขาก็ต้องได้เรียนรู้มันอยู่แล้วนะครับ" เกลเลิร์ตถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นเชิงว่าเขายอมแพ้และไม่คิดจะเถียงเธออีก

 

"คุณเองก็รู้ดีว่าสักวันเขาจะต้องรู้จักและใช้มัน ผมแค่สงเคราะห์ให้เขาได้เรียนรู้อย่างถูกวิธีก็เท่านั้น" เขาหันกลับไปมองหน้าต่างที่อยู่อีกฝั่ง

 

"ฉันไม่น่ายอมให้เขาตามมาวันนั้นเลย" ลูเน็ตต้าถอนหายใจยาวอย่างคนปลงตก ในตอนนี้เธอไม่สามารถจะขัดขวางอะไรได้เลยเพราะเกลเลิร์ตสอนให้ทอม ริดเดิ้ลสามารถพินิจใจและสกัดใจสำเร็จแล้ว

 

และมันก็ส่งผลให้เธอเดินตามแผนของเธอลำบากขึ้น เธอจะก้าวพลาดหรือไม่ระวังตัวไม่ได้เลย เพราะหากเธอเกิดเผลอขึ้นมาทอมเองคงไม่ลังเลที่จะพินิจใจเธอและรับรู้แผนของเธอทั้งหมด และท้ายที่สุดจะกลายเป็นเธอเองที่แพ้เขา

 

"ถึงคุณไม่พามา ผมก็อาจจะไปหาเขาเองอยู่ดีครับ" เกลเลิร์ตหันกลับมามองเธออีกรอบ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เพราะผู้หญิงที่กำลังทำหน้ากังวลอยู่นี้มักสอนให้เขาทำตามความต้องการของตัวเองเสมอ และเขาก็ไม่คิดจะลังเลที่จะทำด้วยหากสิ่งที่เขาอยากทำมันจะขัดขวางเธอก็ตาม

 

"เพราะเด็กคนนั้นมีอะไรให้ผมมีความรู้สึกว่าตัวเขาน่าสนใจอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ"

 

ใช่ ทอม ริดเดิ้ลกำลังเป็นที่สนใจของคนที่ถูกทั่วโลกมองว่าเขาเป็นจอมวายร้ายอย่างเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าทอมคือเด็กคนใหม่ที่ลูเน็ตต้าหรือแม่มดในตำนานผู้ที่เคยดูแลเขามาก่อนจะต้องดูแล

 

ทันทีที่รู้ข่าวเขาไม่ลังเลเลยที่จะมาอังกฤษเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เพื่อดูใบหน้าคร่าตาของเด็กคนนี้โดยที่ไม่ได้จะคิดบอกใครเลยแม้แต่วินดา โรซิเออร์ผู้ติดตามคนสนิทของเขาเอง

 

ครั้งแรกที่พบกับเด็กชาย เขาเพียงยืนมองอยู่ที่ตรอกเล็ก ๆ ตรอกหนึ่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์ที่ทอมอาศัยอยู่แล้วเขาก็พบกับความน่าสนใจที่เด็กคนนั้นมีได้ทันทีที่เขาพินิจใจของเด็กคนนั้น

 

ความทะเยอทะยานอันมากล้นภายในใจของเด็กคนนั้นทำให้เกลเลิร์ตรับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้อาจจะเข้ากับเขาได้ดีไม่มากก็น้อย เด็กคนนี้มีแววร้ายกาจอยู่ภายในมากเกินกว่าที่เด็กทั่วไปจะมีได้แม้ว่าภายนอกจะนิ่งสงบราวกับว่าไม่ได้แยแสสิ่งใดในสายตาเลยจนเขาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจและทึ่งในตัวเด็กคนนี้อย่างมาก

 

 

เด็กคนนั้นทั้งเหมือนและแตกต่างจากเขามากในเวลาเดียวกัน

 

 

"อย่าให้ฉันต้องทำอะไรลำบากไปมากกว่านี้เลย" ลูเน็ตต้าบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นและไม่คุยกับเกลเลิร์ตอีกเลยตลอดหนึ่งสัปดาห์สุดท้ายของการปิดเทอมฤดูร้อน

 

ระยะเวลาเกือบเดือนครึ่งของปิดเทอมหน้าร้อนที่ผ่านมา แทนที่ลูเน็ตต้าจะได้พักผ่อนอย่างเงียบสงบและพักฟื้นพลังของตัวเองเธอกลับต้องอยู่ในร่างของเด็กตลอดเวลาเพราะทอม ริดเดิ้ลที่ขยันมาบ้านเธอได้ทุกวี่ทุกวันจนลูเน็ตต้าคิดว่าหากเธอเอ่ยปากชวนให้เขานอนค้างที่นี่เขาเองก็คงไม่มีทางคิดจะปฏิเสธอย่างแน่นอน

 

แต่ทุกครั้งที่ทอมมาถึงบ้านของลูเน็ตต้า ทั้งสองคนไม่เคยได้มีช่วงเวลาที่ได้อยู่กันสองคนแบบที่ฮอกวอตส์เลยเพราะเขามาถึงทีไรก็มักจะไปขลุกตัวอยู่กับเกลเลิร์ตแทบจะทั้งวันและเธอจะได้เจอเขาแค่ตอนกินข้าวที่ห้องอาหารเท่านั้น

 

นอกเหนือจากนั้นเธอก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ของเธอไปกับเขียนจดหมายหาเพื่อนทั้งสามที่คอยเขียนจดหมายมาหาเกือบทุกวันเพื่อชดเชยกับการที่พ่อแม่ของพวกเธอยังคงไม่ยินยอมให้เพื่อนในกลุ่มมาที่บ้านเพราะตระกูลของพวกเธอไม่ได้เอื้อผลประโยชน์ให้กันมากจนถึงขั้นที่ทำให้พวกผู้นำอยากจะคบค้าสมาคมกันขนาดนั้น

 

ทอมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาไปกับการเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างที่เขาสนใจหรือสงสัยจากเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ที่นับวันยิ่งดูเหมือนจะสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่เกลเลิร์ตเองก็ดูเหมือนจะยินยอมไปหมดจนกระทั่งถึงขั้นยอมที่จะสอนให้ทอมรู้จักการพินิจใจและการสกัดใจ

 

เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เกลเลิร์ตสอนทอมมันมีมากกว่านั้นและทุกอย่างที่เขาสอนนั้นก็ทำให้ทอมเก่งกาจขึ้นในหลาย ๆ ด้านจนเธอต้องกุมขมับและปรับเปลี่ยนแผนให้รัดกุมมากกว่าเดิมครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะหลายสิ่งหลายอย่างที่ทอมเรียนรู้จากเขานั้นมันอาจนับว่าเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่สำหรับแผนการของเธอเลยก็ว่าได้

 

ลูเน็ตต้ารู้ดีว่าเกลเลิร์ตไม่ได้สอนเพราะหวังดีหรือเอ็นดูหรืออะไรใกล้เคียงนั้น แต่มันเป็นเพราะพวกเขาอาจจะทำการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์บางอย่างที่น่าจะสร้างความพึงพอใจต่อพวกเขาทั้งสอง ซึ่งลูเน็ตต้าไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันคืออะไรเพราะเกลเลิร์ตไม่เคยเปิดปากพูดและไม่มีใครเผยพิรุธออกมาให้เธอจับเลยสักคน

 

และเป็นเหมือนปีที่แล้วอีกครั้ง ลูเน็ตต้ากับทอมตัดสินใจไปซื้อตำราที่จะต้องใช้สำหรับการเรียนในปีสี่และตัดชุดเครื่องแบบใหม่ที่ตรอกไดแอกอนเพียงสองคนเพราะเกลเลิร์ตพูดออกมาเองว่าเขาไม่อยากจะไปที่ที่มีคนเยอะสักเท่าไหร่ แม้ว่าเขาจะดื่มน้ำยาสรรพรสหรืออำพรางใบหน้าได้แต่เขาก็อ้างว่าเขาขี้เกียจเกินว่าจะทำมันและปล่อยให้พวกเขาไปกันเพียงสองคน

 

"ฉันว่าจะไปกับเพื่อนแท้ ๆ " ลูเน็ตต้าบ่นอิดออดพร้อมกับทำหน้ามุ่ยเพราะปีที่แล้วเธอก็ไม่ได้ไปซื้อกับเพื่อนเหมือนกันกับปีนี้

 

"ยัยพวกนั้นไปซื้อของกับเพื่อนฉันหมดแล้ว" ทอมบอกเสียงเรียบ

 

"มีแต่เธอนั่นแหละที่ยังไม่มีใครไปซื้อด้วย" เขาพูดในขณะที่ตรอกไดแอกอนกับผู้คนมากมายที่เดินเบียดเสียดกันตลอดทางปรากฏสู่สายตา

 

"ฉันน่าจะซื้อหนังสือตั้งแต่ตอนมาซื้อปากกาเมื่อคราวก่อน" เขาถอนหายใจเบา ๆ กับภาพตรงหน้า

 

"รีบไปรีบกลับกันเถอะ นายไม่ชอบคนเยอะ ๆ นี่" ลูเน็ตต้าไม่ว่าเปล่าเพราะเธอรู้ดีว่าถ้าหากแค่พูดออกไปทอมคงทำแค่พยักหน้าแล้วยืนอยู่แบบเดิมด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะเขาไม่อยากจะไปเบียดเสียดไปกับฝูงคนมากมายที่เยอะเป็นพิเศษแบบนี้ มือเล็กจึงเลือกที่จะยื่นออกไปเพื่อจับแขนเสื้อของเขาเพื่อลากให้เขาออกตัวเดินทันทีที่เธอพูดจบ

 

"อือ" ทอมครางตอบในลำคอก่อนจะเดินไปตามแรงเล็ก ๆ ของเด็กสาวตรงหน้าจนท้ายที่สุดเขาก็ต้องขึ้นมาเดินนำแทนเพราะลูเน็ตต้ามักจะโดนชนโดยที่ไม่ได้รับคำขอโทษอยู่เสมอจนเธอเผลอเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดที่เธอไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็นมาก่อนออกมา

 

ทอมตัดสินใจเลื่อนมือไปกุมมือเล็กแทนเพราะเขากลัวว่าหากปล่อยให้เธอจับแค่แขนเสื้อของเขาต่อไป เธออาจจะพลัดหลงไประหว่างทางที่มีแต่ฝูงคนแล้วเขาก็อาจจะหาเธอไม่เจอเพราะส่วนสูงที่เหมือนจะไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยของเธอ

 

แม้เขาจะสามารถรับรู้ได้ว่าเธอสูงขึ้น แต่เพราะส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของทอมเองที่ทำให้เวลาเขามองลูเน็ตต้าทีไรเธอจึงเหมือนเด็กที่ไม่ได้สูงขึ้นเลยอยู่ตลอดเวลา

 

ในปีนี้ทอมตัดเสื้อคลุมใหม่เหมือนกับทุก ๆ ปีในขณะที่ลูเน็ตต้ายังคงใส่ชุดของปีที่แล้วและกำลังนั่งมองเขาตาละห้อยเพราะแม่มดที่กำลังกลัดเข็มหมุดให้เขาพูดออกมาไม่หยุดว่าเขาสูงมากกว่าเดิมจนน่าตกใจขนาดไหน

 

กระทั่งทอมรับถุงเสื้อคลุมของเขาและเดินออกมาจากร้านพร้อมกับเธอเพื่อเดินเบียดเสียดกับคนบนถนนเล็ก ๆ นี่อีกรอบไปยังร้านตัวบรรจงและหยดหมึกซึ่งเป็นเป้าหมายสุดท้ายได้พักใหญ่แล้ว ลูเน็ตต้าก็ยังมีสีหน้าหงอยอยู่ตลอดเวลาและไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย

 

"เธอหิวหรอ?" ทอมตัดสินใจถามออกไปด้วยน้ำเสียงเบื่อที่ติดหงุดหงิดเล็กน้อยของเขาเพราะเขาเริ่มจะหมดความอดทนกับใบหน้าหงอย ๆ เหมือนกับลูกสุนัขที่โดนเจ้าของทิ้งของเธอแล้ว

 

 

ไม่รู้ทำไมแต่เขาไม่ชอบให้เธอทำหน้าแบบนี้เลย

 

 

"เปล่า" ลูเน็ตต้าตอบอย่างไร้อารมณ์ ใบหน้าที่กำลังแสดงความหงอยที่เธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยกำลังไล่สายตาไปตามชั้นหนังสือเพื่อหาหนังสือที่ต้องใช้สำหรับเรียนวิชาอักษรรูนโบราณและวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ที่เธอเลือกลงเอาไว้เพราะมันคือวิชาที่ช่วยชีวิตของเธอในฮอกวอตส์ ในขณะที่เด็กคนอื่นมักเลือกลงวิชาพยากรณ์ศาสตร์หรือวิชาดูแลสัตว์วิเศษเพราะเป็นวิชาที่ค่อนข้างง่าย

 

แต่สำหรับลูเน็ตต้า มันถือเป็นนรกขุมใหญ่เพราะเธอไม่เคยชื่นชอบการทำนายทายทักหรือมีความรู้สึกถูกชะตากับพวกสัตว์วิเศษที่ฮอกวอตส์เอามาสอนเลยสักครั้ง

 

ทอมไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก ดวงตาสีดำสนิทของเขากำลังไล่หาหนังสือที่ตัวเองลงเรียนเอาไว้ซึ่งไปตรงกับที่เด็กสาวข้างตัวของเขาเลือกลงเอาไว้เหมือนกันด้วยความเงียบในขณะที่ในหัวกำลังหาคำตอบว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนั้น

 

ในหัวของทอมกำลังไล่เรียงตั้งแต่ลงจากรถเมล์อัศวินราตรีจนกระทั่งเดินออกมากจากร้านหม้อใหญ่รั่ว ในตอนนั้นเธอยังปกติดีแม้ว่าจะหงุดหงิดไปบ้างที่โดนชนแล้วไม่ได้รับคำขอโทษแต่เธอก็ไม่ได้มีอาการหงอยเหมือนในตอนนี้ เขาไล่เรียงเหตุการณ์ต่อมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงตอนที่พวกเขาเดินเข้าร้านเสื้อคลุมโดยที่ทอมไปยืนวัดตัวและมีลูเน็ตต้านั่งคอยก่อนจะเดินตามออกมาจากร้านด้วยท่าทางแบบนั้น

 

 

เขาว่าเขารู้แล้วล่ะ

 

 

ขณะเดียวกันลูเน็ตต้าก็โบกหนังสือเล่มหนาที่ทั้งสองจำเป็นต้องใช้เรียนไปมาผ่านหน้าของเขาเป็นการเรียกร้องความสนใจจากคนตัวสูงที่ลูเน็ตต้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาดูเหมือนกำลังเหม่อลอย

 

 

ทอมกำลังคิดอะไรอยู่? ปกติเขาไม่เคยเหม่อแบบนี้นี่

 

 

"จ่ายเงินแล้วก็กลับกันเถอะ" ลูเน็ตต้าบอกเมื่อเขาหันกลับมามองเธอในที่สุด ทอมทำเพียงพยักหน้าแล้วเป็นฝ่ายแย่งหนังสือทั้งหมดไปถือเหมือนกับทุกครั้งก่อนจะแยกกันชำระเงินที่เคาท์เตอร์และเดินออกมาพบกับความแออัดบนถนนเล็ก ๆ นี้พร้อมกัน

 

"เธอเตรียมชุดสำหรับงานเลี้ยงวันคริสต์มาสของซลักฮอร์นหรือยัง" เขาเอ่ยถามคนตัวเล็กในขณะที่วางของทั้งหมดลงที่ห้องนั่งเล่นเพื่อปล่อยให้พวกเอลฟ์จัดการต่อหลังจากที่พวกเขากลับมาถึงบ้านของเธอในที่สุดก่อนที่เขาจะนั่งลงที่โซฟาคนละตัวกับลูเน็ตต้าที่กำลังนั่งหมดสภาพอยู่ไม่ไกล

 

"ฉันว่าชุดฉันมันก็น่าจะดีพออยู่แล้ว" ลูเน็ตต้าตอบเนือย ๆ ในขณะที่เธอกำลังนั่งพักเพราะเธอรู้สึกเหนื่อยไม่น้อยที่ต้องเดินเบียดคนนู้นคนนี้ในตรอกไดแอกอนอยู่เกือบชั่วโมง

 

"นายล่ะ?"

 

ในปีที่แล้วเธอใส่เพียงแค่ชุดกระโปรงธรรมดา ๆ ตัวนึงเข้าไปในงานเลี้ยงหนำซ้ำยังอยู่ในงานไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เธอเพียงอยู่ทักทายซลักฮอร์นและคนดังมากหน้าหลายตาที่ซลักฮอร์นพาเธอมารู้จักนับไม่ถ้วนแต่เธอไม่คิดจะใส่ใจพวกเขาเลยเพราะมันออกจะวุ่นวายเกินไปสำหรับเธอ

 

ในขณะที่ใคร ๆ ก็อยากจะเข้าไปอยู่ในนั้นใจจะขาดเพราะเส้นสายมากมายที่ซลักฮอร์นจะหามาให้กับเด็กในสโมสรของเขามันคือใบเบิกทางชั้นยอดที่ใครหลายคนต่างเฝ้าหวังที่จะได้มากันทั้งนั้น

 

"ชุดประจำวันนั่นไม่นับ" ทอมบอกพลางมองหน้าเธอ โดยปกติแล้วลูเน็ตต้ามักจะใส่ชุดกระโปรงเรียบ ๆ เหมือนกับลูกของพวกมักเกิ้ลที่มีอันจะกินทั่ว ๆ ไปแต่แตกต่างออกไปตรงที่ตั้งแต่เขารู้จักเธอมาตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง แม้ว่าในตอนนั้นจะไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนแม้แต่ประโยคเดียว

 

 

แต่เขาก็มั่นใจมากว่านอกจากชุดเครื่องแบบนักเรียนฮอกวอตส์แล้ว เขาก็ไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดซ้ำกันเลยแม้แต่วันเดียว

 

 

และถึงแม้ว่าชุดของลูเน็ตต้าจะมีเยอะมากมายขนาดไหนแต่ในความคิดของทอม ริดเดิ้ลแล้ว ชุดพวกนั้นก็ไม่อาจนับได้ว่าเป็นชุดสำหรับออกงานเลยแม้แต่ชุดเดียว

 

"กำลังคิดจะชวนฉันไปงานเลี้ยงทางอ้อมหรือไง" ลูเน็ตต้าหยัดตัวกลับมานั่งหลังตรงแบบเดิมแล้วมองเขาด้วยแววตาสนุกสนานเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้านิ่ง ๆ ของทอมพร้อมกับหูที่แดงเสียยิ่งกว่าอะไรโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

 

แม้ว่าท่าทางของลูเน็ตต้าในตอนนี้มันจะดูน่ารำคาญไปหน่อยในสายตาของทอม แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขารู้สึกดีที่ได้เห็นเธอเป็นแบบนี้มากกว่าท่าทางแบบเมื่อครู่

 

"ไปกันเถอะ" ทอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเอ่ยชวนโดยที่หูของเขายังคงแดงอยู่แบบเดิม แม้ว่าสุดท้ายคนนำทางจะเป็นลูเน็ตต้าอยู่ดีเพราะเขาไม่ค่อยจะรู้จักร้านเสื้อผ้าสักเท่าไหร่ นาน ๆ ทีเขาถึงจะไปสักครั้งเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเองแทนเสื้อผ้าที่เก่าจนเปื่อยของเขา

 

"นายยังไม่ตอบฉันเลย" ลูเน็ตต้าหันมามองในขณะที่เธอกำลังนั่งดูแบบเสื้อผ้าที่ค่อนข้างจะเป็นทางการในนิตรสารเด็กที่พนักงานมักเกิ้ลที่รู้จักเธอในคราบของลูเน็ตต้า เซลวินหยิบมาให้

 

มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเลยที่เธอนั่งดูแบบในนิตรสารสบาย ๆ ต่างจากเด็กผู้หญิงคนอื่นที่กำลังยืนเลือกตามราวเสื้อผ้าและหันมาให้ความสนใจกับทอมและเธอเป็นระยะด้วยสายตาที่แตกต่างกันไป

 

 

ก็นะ... เธอน่ะ สวย ฉลาด เก่ง และยังกระเป๋าหนักสุด ๆ

 

 

เธอตัดชุดใหม่ให้ตัวเองกับร้านนี้เป็นว่าเล่นตั้งแต่เธออยู่ปีหนึ่งเพราะเธอไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ แล้วก็ตัดใหม่มาเรื่อย ๆ จนพนักงานหลายคนเริ่มเข้ามาประจบประแจงเพราะคิดจะปอกลอกเธอสารพัดวิธีแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยทำมันสำเร็จเลยก็ตาม นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมลูเน็ตต้าจึงไม่เคยใส่ชุดซ้ำกันเลยแม้แต่วันเดียวเว้นก็แต่เสื้อโค้ตกันหนาวและชุดนักเรียนเท่านั้นที่เธอจะยอมใส่ซ้ำ

 

"เรื่องอะไร?"

 

"ที่ฉันถามนายกลับเรื่องชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยง" มือเล็กยังคงเปลี่ยนหน้านิตรสารในมือไปเรื่อย ๆ เพื่อหาแบบที่เธอถูกใจ

 

"นายหาไว้หรือยัง"

 

"ยัง"

 

"แต่กลับมาชวนให้ฉันออกมาหาชุด?" ลูเน็ตต้าเงยหน้ามองอย่างประหลาดใจเมื่อได้รับคำตอบที่แสนสั้นได้ใจความของคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเธอ เมื่อมองดูจนแน่ใจแล้วว่าเขาพูดจริงลูเน็ตต้าก็เรียกพนักงานมักเกิ้ลที่ยืนรอเธอยู่ไม่ไกลเข้ามาคุยด้วยเล็กน้อยก่อนที่จะมีพนักงานผู้ชายมาเชิญทอม ริดเดิ้ลให้ตามเขาไป

 

ลูเน็ตต้านั่งมองเขาจนลับสายตาก่อนจะกลับมาสนใจแบบเสื้อผ้าในนิตรสารอีกครั้งอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเลือกแบบที่เธอถูกใจที่สุดพร้อมกับบอกรายละเอียดในสิ่งที่เธอต้องการจะเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยเป็นเวลาพอดีกับที่ทอมกลับมาหาเธอด้วยใบหน้าติดรำคาญ ไม่ต้องถามลูเน็ตต้าก็รู้ได้ว่าทอมรู้สึกรำคาญร้านนี้มากขนาดไหน ไม่ตัวพนักงานที่คอยประจบประแจงก็คงจะเป็นบรรดาลูกค้าที่เอาแต่จ้องเขาอยู่ตลอดเวลา

 

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยพนักงานบอกกับทั้งสองว่าจะได้ชุดในอีกสามวันข้างหน้าโดยที่พวกเขาจะจัดส่งไปตามที่อยู่ของบ้านลูเน็ตต้าเพราะเธอถือเป็นลูกค้าประจำที่คอยตัดเสื้อผ้ากับร้านนี้อยู่ตลอด มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใจอะไรที่พวกเขาจะนำเสื้อผ้าที่ตัดเสร็จแล้วไปส่งที่บ้านของเธอเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ลูเน็ตต้ากับทอมได้รับเสื้อผ้าตรงเวลาอย่างที่ร้านบอกเอาไว้โดยที่เธอไม่ได้ให้ความสนใจกับชุดของเด็กหนุ่มเท่าไหร่ เพราะเธอคิดว่าสุดท้ายแล้วตอนงานเลี้ยงเธอก็จะเห็นมันอยู่ดีในขณะที่ทอมเองก็ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อได้รับชุดที่ตัวเองเลือกเอาไว้พร้อมกับเสื้อผ้าใหม่อีกหลายชุดที่ถูกส่งมาให้พร้อมกันตามความต้องการของลูเน็ตต้าซึ่งเธออ้างกับเขาว่า

 

 

เธอเพียงอยากให้เขาลองใส่เสื้อผ้าแบบไม่ซ้ำกันดูบ้าง

 

 

ซึ่งชุดที่ถูกส่งมานั้นก็เป็นแบบเดียวกันกับที่เขาหยิบ ๆ ขึ้นมาดูบ้างระหว่างที่กำลังเลือกชุดอยู่ที่ร้านในวันที่เขาเอ่ยชวนให้เธอไปหาชุดสำหรับงานเลี้ยงของซลักฮอร์นทั้งหมด โดยที่ค่าใช้จ่ายชุดส่วนเกินที่เขาแค่หยิบ ๆ มาดูนั้นก็เป็นลูเน็ตต้าที่ออกให้ทั้งหมดและร้านเองก็ไม่รับเสื้อผ้าคืนด้วย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่สามารถจะหาข้ออ้างอะไรมาบอกให้เธอคืนชุดไปได้เลย

 

และเมื่อวันที่ 1 กันยายนเดินทางมาถึงทอมและลูเน็ตต้าบอกลากับเกลเลิร์ตที่ตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ต่ออีกพักใหญ่และจะเขียนจดหมายบอกเมื่อเขาจะไปจากที่นี่ก่อนจะเดินทางมาที่สถานีคิงส์ครอสเพื่อขึ้นรถไฟด่วนฮอกวอตส์ด้วยกัน

 

ระหว่างทางมันค่อนข้างที่จะเงียบเป็นปกติเหมือนกับทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ด้วยกันเพราะไม่มีใครคิดจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งเข้ามาในชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่แล้วพวกเขาก็พบว่าการอยู่เงียบ ๆ ไร้เสียงพูดคุยแบบที่พวกเขาชอบทำแต่คนอื่นมองว่าแปลกนั้นมันดีกว่าเสียงพูดคุยที่ดังไปทั่วจนน่ารำคาญแบบนี้เป็นไหน ๆ

 

ลูเน็ตต้าแยกตัวมาทักทายกับเพื่อนเล็กน้อยเมื่อพบเพื่อนของเธอในขณะที่ทอมแยกตัวออกไปพูดคุยกับเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มของเธอมากนักและเดินกลับมาบอกให้เธอไปหาตู้โดยสารว่าง ๆ เพื่อนั่งดัวยกันกับเขาเหมือนเดิมด้วยท่าทางนิ่งเฉยต่างจากตอนที่อยู่ที่บ้านของเธอที่เขาจะแสดงอารมณ์อะไรออกมาบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ

 

ในขณะที่ตั้งแต่กลับมาจากตรอกไดแอกอนในวันนั้นลูเน็ตต้ายังคงมีท่าทีหงอยอยู่แบบเดิมแม้ว่ามันจะดีขึ้นมาบ้างแล้ว สาเหตุมาจากเธอที่รู้สึกเศร้าใจกับส่วนสูงของตัวเองที่คอย ๆ กระเตื้องขึ้นช้า ๆ ผิดกับทอม ริดเดิ้ลและเด็กคนอื่นที่เอาแต่สูงเอาสูงเอาเรื่อย ๆ ทั้งยังมีความรู้สึกผิดที่ยึดครองพื้นที่ภายในใจเธอไปหลายส่วนรวมไปถึงความกังวลเล็ก ๆ น้อย ๆ กับแผนการของตัวเองที่มีอุปสรรคหลายอย่างกำลังเข้ามาขัดขวาง

 

ซึ่งทอมเองก็มองเห็นมันมาตลอดจนกระทั่งในตอนนี้ เด็กสาวที่มีเค้าโครงของความงามมาตั้งแต่แรกกำลังสอดส่องสายตามองหาตู้โดยสารว่าง ๆ ให้พวกเขาเข้าไปนั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวด้วยสีหน้าในแบบที่เขาไม่อยากให้เธอทำมันเลย เขาหาโอกาสหลายรอบแล้วที่จะบอกออกไปเพื่อหวังว่าเธอจะดีขึ้นบ้างแต่ยังไม่มีโอกาสเสียทีและเขาคิดว่าตอนนี้อาจจะดีที่สุดที่เขาจะได้พูดออกไปก่อนที่จะหาโอกาสไม่ได้อีก

 

"อย่าคิดมาก"

 

"อะไร" ลูเน็ตต้าขมวดคิ้วแล้วหันมามองคนตัวสูงด้วยความงุนงงที่จู่ ๆ เขาก็พูดมันขึ้นมา

 

"เดี๋ยวเธอก็สูง"

 

 

เขาพูดออกไปแล้ว...

 

 

หวังว่ามันจะทำให้เธอเลิกทำหน้าแบบนั้นนะ

 

 

_______________

Talk :

ทอมมมม แหน่ะะ อยากควงเขาไปงานเลี้ยงก็พูดออกมาเถอะะะ ไม่ต้องหาข้ออ้างไปซื้อชุดก็ได้!

สำหรับตอนที่แล้วมีรีดเดอร์ทักเรื่องอายุของน้องทอมที่เราเขียนไปว่าน้องอายุ 15 ทั้งที่ความจริงน้องยัง 14 อยู่เลยเพราะยังไม่ถึงวันเกิดของน้อง อันนี้ไรท์เบลอตอนนับปีเองค่ะแงง ต้องขอโทษด้วยนะคะ ในตอนนี้เราแก้ไขให้น้องอายุ 14 ตามความจริงเรียบร้อยแล้วนะคะ (สารภาพตามความจริงว่าเรารู้สึกสับสนเวลานับอายุของน้องทอมมาก ๆ เลยค่ะ) แถมยังลืมตั้งชื่อตอนก่อนอัพด้วยแง //เบลอเกินไปแล้ว ; - ;

หวังว่าจะชอบตอนนี้กันนะคะ คอมเม้นต์ติชมกันได้นะคะ เราจะนำความเห็นของทุกคนไปปรับปรุงนิยายเรื่องนี้ให้ดีขึ้นค่ะ เป็นกำลังใจให้น้อง ๆ กับไรท์ด้วยนะคะ ช่วงนี้ดูแลตัวเองและรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน

รักทุกคนเลยค่าาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

846 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 19:24
    โอย ทอมโครตน่ารักเลยให้ตายยย ช่างสังเกต น่ารักมากกกกกก
    #812
    0
  2. #430 P-A-I-N (@P-A-I-N-T) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 00:36
    น้องงงงงงงง เอ็นดูววววทอมมมถามน้องเเบบนั้นได้ไงงงงเดี๋ยวน้องหงอย
    #430
    0
  3. #246 SeaStar ☆' (@seastar1222) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:11
    อายุ น้ำหนักและส่วนสูงเป็นคำต้องห้ามสำหรับผู้หญิงนะทอมลูก5555555555
    #246
    0
  4. #194 Barea (@boonyaratku7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 13:29
    น้องงง หงอยมาตั้งนานที่ไหนได้กังวลส่วนสูง55555555
    #194
    0
  5. #113 Dor_dream (@BEAR_cute) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 17:00
    ใส่ใจน้องไง!
    #113
    0
  6. #112 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 03:40
    โอ๊ยน่ารักกก คู้มมม คู๊มมมมม โดนน้องตกแล้วใช่มั้ย~
    #112
    0
  7. #111 yokna93 (@yokna93) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:57

    'เดี๋ยวเธอก็สูง' เป็นความน่ารักๆอ่ะเนอะ

    หึ้ยยย ไม่อยากเห็นหน้ามุ้ยอ่ะดิ
    #111
    0
  8. #110 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:57
    ตาทอมนี่มันเปนน่ารักนะ!
    #110
    0
  9. #109 yai nu (@piinkhyun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:53
    งุ้ยทำไมมันเป็นน่ารักขนาดนี้นะ! (แอบอยากเห็นอิมเมจน้องจัง)
    #109
    0
  10. #108 กุหลาปสีเทา.. (@CG-Kuma) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:01
    มันน่ารักจริงๆๆๆๆ เขาปลอบกันด้วย โง้ยยยย
    #108
    0
  11. #107 Yo_yoyo (@Uypp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:54
    เอ็นดูอ่า~ทำไมทำตัวน่ารักกันอย่างนี้
    #107
    0
  12. #106 Poison_M.KS. (@kanokwan2538) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:48
    กิลดี้กลายเป้นอุปสรรของน้องไปล้าววววยย
    #106
    0
  13. #105 elpanpon (@elpanpon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:19
    อุแงงง แกกก เขาปลอบกันด้วย งู้ยๆๆๆ มันน่ารักมากแม่จ๋า เดี๋ยวก็สูงแล้วลูเน็ต
    #105
    0
  14. #104 Llewellyn (@valkyre) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:19
    เดี๋ยวเธอก็สูง แงง555555555 น่ารักจังเลย
    #104
    0