[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,015 Views

  • 323 Comments

  • 1,093 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    712

    Overall
    22,015

ตอนที่ 9 : EP.9 : RIPนะ ตัวผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 290 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61




   หลังจากที่คาตากุริทำแผลให้ผมเสร็จแล้ว เขาก็หยิบผ้าพันคอมาใส่อีกครั้งแล้วจึงออกไปทำอะไรสักอย่างแล้วก็เดินกลับเข้ามา ไม่นานก็มีพวกขนมชุดใหญ่และน้ำชาเข้ามาเสิร์ฟ

   "นี่คาตากุริ"

   "หือ"

   "ระหว่างวิ่งออกจากปราสาท กับเข้าไปในโลกกระจกแล้วออกจากที่นี่ นายคิดว่าแบบไหนดีกว่ากัน"

   "แล้วแต่นายสิ" เขาพูดเรียบๆ แล้วหยิบขนมขึ้นมากิน

   "ขอคำแนะนำดีๆหน่อยไม่ได้รึไง" ผมพูดแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขนมมาเข้าปาก

   "ทำไมฉันต้องบอกทางหนีให้คนที่จะแต่งงานกับฉันล่ะ" อย่าพูดแบบนั้นสิ รู้สึกผิดนิดๆนะ แต่ตูได้เป็นเจ้าสาวนี่ไม่ยอมโว้ยยย!

   "แต่นายก็ไม่ห้ามฉันนี่"

   "..." เขาไม่พูดอะไร แล้วก็ดื่มน้ำชาต่อไป

   "เอาเป็นว่าจับตัวบรูเล่มาแล้วกันจะได้ออกไปที่อื่นได้ อะ ไม่เอาดีกว่า โดดออกจากหน้าต่างน่าจะเร็วกว่านะ แล้วก็เดินเนียนๆไปในเมือง..." ผมยังคงวางแผนต่อไปโดยที่คาตากุรินั่งดื่มน้ำชามองผม

   "จะว่าไปแล้ว นายน่าจะอายุมากกว่าป๊ะป๋าซะอีก ใช่รึเปล่า"


แค่กๆ แค่กๆ


   อะไรกันแค่พูดถึงอายุนิดๆหน่อยๆ ถึงกับสำลักเลยเหรอ ดูจากอายุของเปโรสเปโรแล้วน่าจะใกล้เคียงกันหน่อยๆ ซึ่งมันมากกว่าแชงค์อยู่ดี

   "ช่างเถอะ แต่ก่อนจะหนี ต้องเปลี่ยนชุดก่อน นายมีชุดใหม่ให้ฉันบ้างมะ?"

   "เดี๋ยวยืมพุดดิ้งมาให้แล้วกัน" เขาวางแก้วน้ำชาแล้วก็ลุกขึ้นเตรียมออกไปนอกห้อง เดี๋ยวนะ...

   "พุดดิ้งเป็นผู้หญิงไม่ใช่รึไง!"

   "ทุกคนที่นี่ก็เข้าใจว่านายเป็นผู้หญิงนั่นแหละ แล้วผู้ชายที่ตัวเล็กแบบนายน่ะไม่มีหรอกนะ" พูดจบ คาตากุริก็ออกไปจากห้องไป ฮืออ รู้สึกเจ็บจี๊ดๆที่หัวใจ ความจริงช่างโหดร้าย แบบนี้ปลอมตัวไปใครๆก็จำได้สิ

   "โอ๊ย" ผมรู้สึกเจ็บที่หลังจึงเอื้อมมือไปแตะก็พบว่าเลือดยังไม่หยุดไหลสักที เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมการฟื้นตัวของผมถึงช้าลง ผมนั่งทบทวนเหตุการณ์ที่ตัวสู้กับทุกคนในวันนี้ไปสักพัก ก็พอจะเห็นช่องโหว่ของตัวเองแล้ว ตอนที่หลบการโจมตีของสมูตตี้แน่ๆ ต้องมีใครใช้พิษใส่ตอนนั้นสินะ



   "ชุดพวกนี้พุดดิ้งเอามาให้เลือกน่ะ" เพียงไม่นานชายร่างสูงก็กลับมาพร้อมกับ...


ชุดกระโปรง...


..อีกแล้วเหรอออ!!!


   "ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" นายไม่เข้าใจหรอก!

   "ช่างฉันเถอะ ฝากขอบคุณพุดดิ้งด้วยแล้วกัน ว่าแต่น้องสาวนายมีใครยาพิษได้บ้างมั้ย" ผมพูดแล้วลุกขึ้นจากกองน้ำตา(?) ไปดูชุดที่คาตากุริเอามา

   "ก็มีอยู่ นายโดนพิษเหรอ"

   "คิดว่านะ" ผมหันไปหยิบขนมมาใส่ปากแล้วก็เลือกชุดต่อ

   "แล้วทำไม นายถึงไม่เป็นอะไรเลย"

   "ร่างกายฉันต้านพิษได้น่ะ เฉพาะพิษที่เคยกินหรือฉีดอะนะ แต่ถ้าโดนพิษที่ไม่เคยกินหรือฉีด มันต้องใช้เวลานานหน่อยให้ร่างกายชินกับพิษนั้น โอ๊ย!!"ผมอธิบายไปเรื่อยๆ พลางหยิบชุดหลากหลายสีสันขึ้นมาลองทาบกับตัวเอง สักพักคาตากุริก็เอื้อมมือมาจิ้มตรงที่เลือดซึมผ้าพันแผลออกมา ตูจะตัดนิ้วเอ็ง!!!

   "ทำอะไรของนายเนี่ย!!" ผมดีดตัวออกห่างจากเขา จะฆ่ากันจริงๆใช่มั้ย?!!

   "เลือดไม่ยอมหยุดสินะ" หมอนั่นจับแขนผมแล้วลากมานั่งที่เก้าอี้ แล้วแกะผ้าพันแผลอันเก่าออก

   "ไม่ต้องหรอกน่า เดี๋ยวฉันทำเอง" ผมยื้อผ้าพันแผลไว้ไม่ให้เขาแกะต่อ

   "คิดจะไปทั้งสภาพแบบนี้รึไง" เขาปล่อยมือแล้วถามผม

   "ก็ช่วยไม่ได้นี่ ถ้าอยู่นานกว่านี้เป็นเรื่องแน่" ใช่ ป๊ะป๋าต้องพิโรธหนักมากแน่ๆ ถ้าเห็นเทียบเชิญนั่น นิวเวิร์ลลุกเป็นไฟแหงฺ ต้องรีบส่งข่าวไปบอกก่อนที่จดหมายของบิ๊กมัมจะถึงมือเขา

   "ฉันว่ามันเป็นเรื่องตั้งแต่เธอมาเหยียบบนเกาะนะ"

   "หนวกน่า!!" ผมโยนชุดสีฟ้าที่ถืออยู่ใส่หน้าเขา แล้วก็หยิบชุดสีแดงเลือดหมูไปเปลี่ยนในห้องน้ำ อ้าว ลืมหยิบผ้าพันแผลมาด้วย ช่างแม่ง! ใส่มันทั้งอย่างนี้แหละ

   ผมเปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ก็ไปนั่งเขียนจดหมายส่งไปให้ป๊ะป๋า


วี้ดดดดด~


   ผมเรียกนกกาส่งสารของผมมา มัดจดหมายไว้ที่ขามัน แล้วปล่อยให้มันบินไป หวังว่าจะถึงมือป๊ะป๋าก่อนของบิ๊กมัมนะ ผมหันกลับเข้ามาก็พบว่า คาตากุรินั่งหลับ คนบ้าที่ไหนเขานั่งหลับทั้งๆที่เตียงก็มีอยู่ตรงหน้าทำไมไม่นอนฟระ!

   "คาตากุริ จะนอนก็ไปนอนที่เตียงสิ" ผมเรียกเขา เขาก็ลืมตาขึ้นมามองผม

   "จะไปแล้วเหรอ" น้ำเสียงเขาดูงัวเงียนิดหน่อยแล้วค่อยๆลุกขึ้น

   "อื้อ ถ้าง่วงก็ไปนอนที่เตียงดีๆดิ"

   "ไปสิ" ตื่นดีรึยังเนี่ย ดูเหมือนเขาไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลย

   "งั้นฉันไปล่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะ" ผมเตรียมปีนออกจากระเบียง ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มให้คนตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ในห้อง

   "ไม่มีใครเคยบอกรึไงว่าอย่ายิ้มแบบนั้น"

   "หะ? ทำไมอะ"

   "เฮ้อ" เขาถอนหายใจแล้วก็เดินออกจากห้อง

   "อย่ามากวนประสาทนะ!!" ผมตะโกนไล่หลังไป แล้วก็ปีนลงจากปราสาท ก่อนจะออกวิ่งไปตามถนนในเมือง ตอนนี้ผู้เริ่มบางตา เพราะท้องฟ้าตอนนี้กลายเป็นสีน้ำเงินเข้มแล้ว


   ใช้เวลาสักพักผมก็วิ่งออกมาจากตัวเมืองได้ไกลพอสมควร แล้วเอาไงต่อดี จะว่ายน้ำข้ามเกาะอีกรอบ ไม่นะ ตูขี้เกียจหลบเจ้าทะเล!! ผมหยุดวิ่งแล้วเดินต่อมาเรื่อยๆ ก็เจอท่าเรือเล็กๆที่ไม่มีใครอยู่ และก็ไม่มีเรือเช่นกัน

   "เฮ้อ~" ผมถอนหายใจ แล้วก็ขึ้นลงบนถังไม้ ถังไม้!! ผมมองไปรอบๆก็เจอถังไม้อยู่สามสี่ใบ ผมจึงสำรวจในแต่ละถัง มีอยู่ถังใบหนึ่งที่มันว่างเปล่าผมจึงยัดตัวเองลงในถังใบนั้นแล้วก็กลิ้งตัวเองลงทะเล ไว้อาลัยแด่ตัวเอง 




...ขอให้รอดนะตัวฉัน...







   "เรื่องก็ประมาณนี้แหละ" หลังจากเล่าจบ ทุกคนต่างทำหน้าเหมือนจะเกิดสงครามยังไงก็ไม่รู้ 

   "สรุปก็คือหนีงานแต่งงาน" เอสสรุปอย่างเรียบๆ เหมือนเห็นคิ้วหมอนั่นกระตุกยิบๆเลยอะ

   "เปล่าสักหน่อย"

   "แต่นายเป็นคนเลือกเขานี่นา" ซัจพูดอย่างเหนื่อยใจ

   "ก็คิดว่าหมอนั่นน่าจะช่วยฉันได้นี่นา" ผมบุ้ยปากแล้วก้มหน้าลงกับหมอน

   "เห้อ ถ้าผมแดงรู้ว่าเธอเป็นคนเลือกคนคนนั้นมาแต่งงานเองล่ะก็....." มัลโก้เว้นคำตอบไว้ให้เติม ในฐานที่เข้าใจ

   "งือ อย่าบอกป๊ะป๋านะ"

   "แต่จดหมายนั้น น่าจะถึงมือแชงค์อยู่ดีนี่"

   "เรื่องนั้น ไม่เป็นไรหรอก บอกป๊ะป๋าไปแล้วว่าไม่แต่งน่ะ"


โครกคราก~~


   "หิวอะ ซัจ" ผมหันไปมองพ่อครัวตาปรอย

   "ไว้รักษาเสร็จค่อยไปกินก็ได้" กว่าจะรักษาเสร็จ ข้าวคงจะเย็นหมดพอดี เริ่มง่วงอีกแล้วแฮะ หลับแล้วค่อยตื่นไปกินข้าวดีกว่า


   "อ้าวหลับซะแล้ว" มัลโก้มองเด็กที่นอนหลับอย่างเอ็นดู แล้วก็รักษาแผลต่อ แผลนี่มันเริ่มสมานเร็วขึ้น ดูเหมือนร่างกายเด็กนี่จะชินกับพิษแล้วสินะ

   "เป็นเด็กน้อยจริงๆนะ" ซัจยิ้มอย่างเอ็นดู

   "หมอนี่อายุเท่านายใช่มั้ย" ซัจมองใบหน้าคนหลับก่อนจะหันไปถามเอส

   "ไม่ ไคอายุมากกว่าเอสสัก 3-4 ปีได้มั้ง" แต่เป็นมัลโก้ตอบคำถามของซัจก่อนเด็กหนุ่มผมดำ

   "เอส นายหน้าแก่สินะ" ซัจหันไปขำใส่หน้าอย่างเยาะเย้ย

   "ไม่ใช่โว้ยย!!" ก่อนที่เอสจะได้ย่างซัจก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นซะก่อน


ก๊อกๆๆ


   "หัวหน้ามัลโก้ พ่อเรียกน่ะ" เสียงของลูกเรือคนหนึ่งมาเคาะประตูเรียกหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง

   "อ่า เดี๋ยวตามไป" มัลโก้ตอบกลับ ก่อนจะพันผ้าพันแผลให้คนที่หลับอยู่อีกรอบ

   "ฉันไปด้วย เดี๋ยวจะไปทำอาหารให้เด็กน้อยซะหน่อย" ซัจพูดแล้วเดินไปเปิดประตูเตรียมออกจากห้อง

   "งั้น.. เอส ใส่เสื้อให้ไคด้วยนะ เดี๋ยวเป็นหวัด" มัลโก้หันไปสั่งเอส ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

   "อื้ม" เอสขานรับแล้วก็หยิบเสื้อสีขาวของมัลโก้มาถือ

   "อย่าทำอะไรแปลกๆล่ะ" ซัจยังคงแซวเด็กหนุ่มผมดำไม่เลิก แล้วก็ปิดประตูลง


   "หา?!"



__________________________________________




หากนิยายเรื่องเป็นแบบฮาเร็ม


ดอฟฟี่ : คืนนี้นายต้องนอนกับฉัน


ลอว์ : ขี้โกงนี่ ไอ้โรคจิต วันนี้ไม่ใช่วันของแก!!


คิด : คืนนี้เจ้านั่นต้องนอนกับฉันต่างหาก พวกแกน่ะถอยไปเลย!!


มัลโก้ : เหอะ ไคต้องนอนกับฉันต่างหาก


ซันจิ : ใครชนะได้นอนกับไคไปเลยเป็นไง


คาตากุริ : ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว


โซโล : เหอะ ใครจะยอม


ระหว่างที่ทุกคนต่อสู้กันนั้น


เอส : ตัวนายนี่หอมชะมัด


ซาโบ้ : นั่นสิ หึๆ นุ่มนิ่มไปหมดเลย


ไค : พวกนายเป็นปลาหมึกรึไง?! ล่วงเสื้ออยู่ได้!! แล้วนี่จับตรงไหนกัน!!!


ชิ้ง!!


แชงค์ : ปล่อยมือของพวกแกซะ ^_^+


คิด : พวกแกสองคนขี้โกงนี่หว่า


ลอว์ : ต่อให้เป็นพี่ชายของคุณหมวกฟางก็ไม่เกรงใจหรอกนะ


โซโล : เหอะ ล้างคอรอไว้ได้เลย


มัลโก้ : ดูท่าต้องสั่งสอนพวกแกยาวเลยนะ


หลังจากนั้น


ไค : ลูฟี่ ฉันนอนด้วยนะ


ทุกคนก็สู้กันจนเช้า


สรุปแล้ว น้องไคก็เข้าไปนอนกอดลูฟี่แทน(?)


__________________________________



ในที่สุดก็กลับมาที่ปัจจุบัน


คิดถึงมัลโก้กับเอสจังไม่ได้เจอกันตั้งหลายตอนแน่ะ 


ให้ใครโดนน้องอ่อยก่อนดี ระหว่างเอสกับมัลโก้ หรือจะเอาหนวดดำ (สยอง!! รับบ่ได่หนา//ไรท์)


ส่วนแชงค์นั้นตอนนี้ได้รับจดหมายแล้วแต่ไม่รู้ว่าเป็นของบิ๊กมัมหรือของน้องไค



++++++ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ+++++



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 290 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #266 Heyona (@Heyona) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:13
    ฮาเร็มนะๆๆๆๆๆๆ
    #266
    0
  2. #214 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:04
    Harlem please
    #214
    0
  3. #205 Gummy2020 (@xxxx-xxxxx-x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:08

    ฮาเร็มๆๆๆๆๆ อยากได้ฮาเร็มจ้าาา
    #205
    0
  4. #198 sudauy (@sudauy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 18:14
    เริ่มอยากให้เป็นฮาเร็มละ//อ้อนวอนสุดขีด
    #198
    0
  5. #194 nakakoolapinan (@nakakoolapinan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:25
    อยากให้เป็นฮาเร็มอ่ะ//มองตาปรอย
    #194
    0
  6. #57 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:12
    อยากให้ได้จดหมายของบิ๊กมัม อยากเห็นปะป๋าหึงโหด 5555555
    #57
    0
  7. วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 00:17
    ฮาเร็มไม่ฮาเร็มก็คงต้องแล้วแต่ไรท์ เพราะนี่มันคือนิยายของไรท์ ไรท์เขียนเองกำกับเองนินา55
    #52
    0
  8. #50 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:52
    แล้วตกลงเรื่องนี้ฮาเร็มมั้ยอะแต่ท่าฮาเร็มจะดีมาก
    #50
    0
  9. #45 หนูน้อยลูฟี่ (@Hfhjh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 16:25
    ชอบมาก เราชอบอ้านพวกนิยายฟิควันพีชอะ เเต่ชอบอ่านเรื่องนี้มากที่สุดเลย เพราะอ่านเเล้วรู้สึกว่าคนเขียนไม่เครียดเเถมยังเฮฮาปาร์ตี้ตอนเเต่ง เอาง่ายๆคือมันดีจริงๆเรื่องนี้ อ่านเเล้วรู้สึกผ่อนคลายไม่กดดัน เเถมยังตื่นเต้นตลอดเวลาอีก อยากให้ไรท์อัปทุกวันเลยได้ไมคะ ขอล่ะ/\
    #45
    0
  10. #44 Ri_Ryu (@Ri_Ryu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:41
    ชอบความฮาเร็มท้ายเรื่อง เอาแบบนี้!!!!!!!!!!
    #44
    0
  11. #43 montida2404 (@montida2404) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 08:02

    สงสัยต้องทำตารางเวณไว้5555

    #43
    0
  12. #42 mrzakung1987 (@mrzakung1987) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 07:01
    มาค่ะ มาต่อเร็วๆ น้า
    #42
    0
  13. #40 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:00

    รอน้าาาา
    #40
    0
  14. #39 Laksika-Napit (@Laksika-Napit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 00:42
    กลัวก็แต่จดหมายบิ๊กมัมจะถึงก่อนเนี่ยสิ +55
    #39
    0