[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,062 Views

  • 323 Comments

  • 1,091 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    759

    Overall
    22,062

ตอนที่ 6 : EP.6 : ฮาวทูขึ้นเกาะให้ทุกคนรู้ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61




ณ เกาะโฮลเค้ก


   "ม๊าม่าม่าๆๆๆ" เสียงหัวเราะและเสียงเพลงปะปนกันดังออกมาจากห้องโถงของปราสาทที่มีหนึ่งในสี่จักพรรดิบิ๊กมัมนั่งอยู่

   "เค้กของราชินีมาแล้วครับ~" เหล่าเชฟต่างช่วยกันยกจานที่ใส่เค้กชิ้นโตมาวางบนโต๊ะตรงหน้าราชินีของเกาะนี้

   "เค้กของฉัน~~" จักรพรรดิหญิงก้มหน้าก้มตากินเค้กอย่างเอร็ดอร่อย พลางฟังพวกเหล่าขนมหวานที่อยู่ล้อมรอบตัวเธอร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

   "หึหึหึ ม๊าม่าม่าๆ ลูกสาวของผมแดงเหรอ" เพียงชั่วครู่เค้กก้อนโตก็ได้ลงไปอยู่ในท้องของบิ๊กมัมเรียบร้อย ก่อนที่ราชินีจะค่อยๆแสยะยิ้มกว้างอย่างน่ากลัว

.

.

.

.

.




   "ที่นี่มันสุดยอดไปเลย!" ผมมองสภาพเมืองรอบๆตัวที่มาเป็นธีมของเค้กแบบมีเนื้อครีมเต็มที่มากๆ ชาวเมืองต่างเดินสวนกันไปมาจำนวนมาก ไม่คิดว่า ในอาณาเขตของยัยป้าบ้าขนมหวานจะมีคนอาศัยอยู่เยอะเหมือนกัน

   "ที่นี่คือท็อตโตแลนด์ครับ เปโรริน" เสียงของคนที่แลบลิ้นตลอดเวลาพูดขึ้น หึหึหึ อย่าถามว่าผมมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง..

   "ขอโทษนะครับ คุณหนู ไว้หลังจากที่พบกับราชินีแล้ว กระผมจะพาเดินเที่ยวชมนะครับ เปโรริน" ครับ คนที่พาผมมาที่นี่ก็คือ ลูกชายคนแรกของบิ๊กมัม ชาร์ล็อต เปโรสเปโร นั่นเอง หลังจากที่คาตากุริทิ้งผมไว้ตรงที่เดิม ผมก็นั่งคิดหาวิธีในการเดินทางไปเกาะบิ๊กมัม แต่ระหว่างนั่นผมเห็นเรือของใครบางคนที่มาพร้อมกับพวกเรือสอดแนมไกลออกไปอีกหน่อย แน่นอนว่า..


..ตูต้องว่ายน้ำไปที่เรือ....


   เหอะๆ เจ้าทะลงเจ้าทะเลใครเขากลัวกัน ไม่มี๊!

เอาเป็นว่าผมว่ายน้ำไปใกล้เรือนั้น แล้วทำตัวเป็นเศษผ้าหน่อยๆ ก็ถูกตก(?)ขึ้นเรือไป

   ปรากฏว่าเรือที่ขึ้นไปเป็นของเปโรสเปโรที่กำลังจะไปหาบิ๊กมัม ผมที่ขึ้นเรือไปก็เจอพวกลูกกระจ๊อกมาล้อมไว้ พร้อมกับถูกเจ้าคนลิ้นห้อยนั่นเอาลูกกวาดจี้คอหอย อ่อ ความสามารถหมอนี่ดูไม่น่าอันตรายมั้ง? แต่ระวังไว้ก่อนก็ดี ผมจึงตอแ-- โกหกไปว่าเป็นลูกสาวของผมแดง แต่จริงๆตูเป็นผู้ชาย!! พอพูดจบเปโรสเปโรก็สั่งให้ลูกน้องเอาผ้ามาคลุมตัวผมแล้วก็ถามผมนิดหน่อยๆ ก่อนจะบอกว่าจะพาไปพบบิ๊กมัม คือผมแค่อยากเดินเล่นในเมือง ไม่ได้อยากเจอบิ๊กมัมโว้ยย!!


ช่างมันเถอะ ค่อยหาโอกาสเผ่นเอาก็ได้

  "ท่านเปโรสเปโร ผมขอลูกกวาดได้รึเปล่าครับ

  "ผมด้วย

  "หนูด้วยค่ะ

  "ท่านเปโรสเปโรรร"

  "฿6%8&(-:-%7&+;)-*....." และอีกมากมาย เราเดินเข้ามาในเมืองได้สักพักก็มีเด็กเป็นสิบ วิ่งเข้ามาล้อมรอบเจ้าลิ้นห้อย ดวงตาเป็นประกายราวกับเจอขนม เออ ขนมจริงๆด้วย หมอนั่นมันสร้างลูกกวาดได้นี่

  "โทษที เด็กๆ แต่ตอนนี้ฉันมีแขกน่ะ" เหล่าเด็กต่างทำหน้าหงอยกันทันที

  "ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ฉันรอได้"

  "นี่ เด็กๆ เอาไปสิ" หมอนั่นหันมามองฉันก่อนจะสร้างลูกกวาดจำนวนมากออกมาก่อนยื่นให้เหล่าเด็กๆ ระหว่างนี้ ผม...


....จะอยู่ทำไมล่ะ วิ่งสิครับ...


   หลังจากที่ผมวิ่งออกมาจากตรงนั้น แล้วก็เนียนๆหลบเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง เพื่อเปลี่ยนชุด! ซึ่งผู้อยู่อาศัยคงจะเป็นคู่สามีภรรยาที่ยังไม่มีลูกอะนะ ผมเดินไปค้นตู้เสื้อผ้า และก็ได้ชุดธรรมดาๆมาใส่ได้สักที ผมจัดการถอดชุดที่ผมใส่อยู่ออก แล้วรีบสวมเสื้อ และกางเกงตัวใหม่อย่างรวดเร็ว ไม่ลืมที่จะหยิบ(ขโมย)หมวกของเจ้าของบ้านมาใส่ แล้วก็ทิ้งชุดกระโปรงไว้ในตู้เสื้อผ้า ถ้าสามีภรรยาคู่นี้ทะเลาะกันก็ไม่ใช่ความผิดผมนะ ผมเดินไปส่องกระจกเล็กน้อย ก่อนออกไป แต่จู่ๆ เงาที่ส่องมันกลับไม่ขยับตามผม

   "ผีหลอกกก!!" ผมตะโกนดังลั่น แล้วรีบถอยห่างจากกระจกทันที

   "ฉันไม่ใช่ผีนะยะ!!" ตัวผมที่อยู่ในกระจกพูด และก็เดินออกมาจากกระจก แล้วก็เปลี่ยนร่างเป็นผู้หญิงที่มีจมูกยาวสีแดงเหมือนกับแม่มด ที่ใบหน้าก็ยังมีรอยแผลเป็นเป็นรอยยาวด้วย

   "เธอเป็นแม่มดสินะ!" ผมพูดแล้วชี้ไปที่จมูกแดงๆ ของผู้หญิงตัวโย่ง

   "ฉันชื่อบรูเล่ต่างหาก! ยัยบ้า!" ผู้หญิงนนั้นพูดอย่างหัวเสียแล้วปัดมือที่ผมชี้ไปที่จมูกของเธอทิ้ง

   "อ่อ เหรอ ยินดีที่ได้รู้จัก ฮาร์เล่" ผมลุกขึ้นยืนแล้วยกมือทักทายเธอ

   "บรูเล่ต่างหาก! ตั้งใจจะกวนประสาทฉันรึไง"

   "ก็ทักทายกลับไง อาลาเล่ ฉันผิดอะไรเนี่ย" ผมแกล้งๆ เรียกชื่อเธอผิดเองแหละ ก็ดูสิ ผมใส่ชุดผู้ชายมาดแมนขนาดนี้ ยังจะเรียกผมด้วยสรรพนามที่เรียกผู้หญิงแบบนี้อีก ไม่ยอมเฟ้ย!

   "ฮึ่ย!!ยัยบ้า!!" บรูเล่ตะโกนก่อนจะยกตัวผมขึ้นแล้วโยนเข้าไปในกระจก

   "ว้ากกกก!!" ผมโดนดูดเข้ามาในกระจกซะแล้ว!!

   "แกไม่มีทางออกจากที่นี่ได้หรอก ฮ่าๆๆ" บรูเล่ที่อยู่นอกกระจกพูดไปพลางหัวเราะเยาะไป ก่อนที่ยัยแม่มดนั่นจะค่อยๆยกกระจกใบนี้ไปที่ไหนสักที่ ซึ่งผมไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางการเดินเที่ยวของผมเด็ดขาด


   ผมเดินสำรวจโลกที่เข้ามาอยู่ ก็เจอแต่ กระจก กระจก กระจก และกระจก แถมยังเป็นกระจกในบ้านคนอื่นๆด้วย ยัยนี่มันโรคจิต.. ดูเหมือนว่าโลกกระจกนี้จะเชื่อมกับกระจกทุกบานบนเกาะนี้สินะ


ตึก! ตึก!


   "หือ" ผมหันไปมองเสียงเดินที่ดังมาจากด้านหลังก็พบกับชายหน้าเห่ย ถือดาบ แถมเอาแคร็กเกอร์มาทำชุดเกราะอีก รสนิยมแย่ชะมัด พร้อมกับบรูเล่ที่เดินตามมาด้วยกัน

   "หึหึ เธอไม่รอดหรอก ม๊าม่าส่งหนึ่งในสี่แม่ทัพขนมหวานมาจัดการแกเชียวนะ" บรูเล่แสยะยิ้มแล้วก็แนะนำชายที่ยืนอยู่ข้างหน้า

   "นี่น่ะหรอ ลูกสาวของผมแดง" ชายหน้าเห่ยพูด รู้สึกว่าหมอนี่ น่าจะเป็น ชาร์ล็อต แคร็กเกอร์สินะ

   "..." หน้าตาโคตรไม่น่าคุยด้วยเลยอะ

   "ก็แค่เด็กน้อยน่ารัก ไม่เห็นต้องให้ฉันมาเลยนี่ เผลอๆถ้าให้ขนมคงจะวิ่งตามมาด้วยซ้ำล่ะมั้ง" อื้อหือ พูดงี้ต่อยกันมั้ยล่ะ ไอ้หน้าเห่ย!

  "เธอนี่เป็นบราค่อนสินะมาร์เล่ เห้อ ความสามารถนี้มันโรคจิตจริงๆ" ผมหันไปคุยกับบรูเล่ที่ยืนอยู่หลังแคร็กเกอร์แทน เย็นไว้ๆ อย่าเพิ่งต่อย ฮืม!

  "ฉันชื่อบรูเล่ต่างหาก!!" โอ้ ตบมุกเก่งจริงๆ

  "หนอย! นี่เธอกล้าเมินฉันเหรอ!"

 "แกเรียกฉันเหรอ?"

 "เหอะ เป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่น่ารักเอาซะเล..อ่อก"


โครมมม!!


   ผมต่อยเข้าที่ท้องคนพูดเต็มแรง จนอีกฝ่ายลอยไปกระแทกกับผนัง ทำให้กระจกทั้งหลายร่วงลงมาแตกกระจาย แต่ว่าเกราะของหมอนั้นแข็งชะมัด เล่นซะเจ็บมือเลย ชิ

   "ฮาคิเกราะ นี่เธอ?!" แคร็กเกอร์ลุกขึ้น จากซากปูนที่ร่วงกระจาย

แกร็ก! แกร็ก!

   "อะ..อะไรกัน?!" ชุดเกราะแคร็กเกอร์ที่เขาใส่มีรอยแตกร้าว เศษชิ้นส่วนเล็กๆของเกราะแคร็กแตกออกทำให้พอมองเห็นสิ่งที่อยู่ในตัวเกราะ คนงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าไอ้หน้าเห่ยนั่นคือแคร็กเกอร์หรอกหรอ?

   "แคร็กเกอร์!!"

   "เหอะ เธออยากจะสู้กับฉันสินะ ฉันไม่ออมมือหรอกนะแม้ว่าจะเป็นผู้หญิงน่ะ" คำก็ผู้หญิงสองคำก็ผู้หญิง พวกเอ็งตาถั่วกันใช่มั้ย!! ชุดเกราะที่แตกร้าวก็ถูกสร้างใหม่จนกลายเป็นเกราะที่แข็งแกร่งเหมือนเดิม ทั้งยังเตรียมท่าโจมตีอย่างเต็มที่ด้วย ส่วนผมก็หยิบดาบสั้นที่เหน็บไว้มาเตรียมสู้

   แคร็กเกอร์พุ่งตัวเข้ามาใช้ดาบในมือจะฟันผม แต่ผมก้มตัวหลบแล้วใช้ดาบของตัวเองที่เคลือบฮาคิแทงเข้าไปที่ชุดเกราะ แต่มันแข็งมากจนแทงไม่เข้า

   ผมเปลี่ยนเป้าหมายเป็นที่การตัดแขนของมันแทน ซึ่งแขนที่ถูกตัดมันมีเลือดกระเด็นออกมาด้วย ซึ่งโดนเข้าหน้าเต็ม แถมไหลเข้าปากด้วย

   "นี่มัน.." แยม?

   "ชิ รู้แล้วสินะ" แคร็กเกอร์โจมตีมาอีกครั้ง แต่ผมก็สามารถรับดาบของเขาได้ทั้งหมด

   "หึ เก่งอยู่นี่นา แต่ว่า.." แคร็กเกอร์เพิ่มจำนวนแขนของทหารชุดเกราะนี้ขึ้นจนเป็นแปดแขนแถมในมือทุกมือยังมีดาบอีก มันเริ่มโจมตีอีกครั้ง ดาบทั้งแปดแทงมาที่ตัวผม รู้สึกเหมือนความเร็วของตัวเองเริ่มช้าลง ทำให้หลบการโจมตีบางครั้งไม่ค่อยทัน

   "อ้าวๆ เป็นอะไรไป หา?!" แคร็กเกอร์ยังโจมตีอยู่อย่างต่อเนื่อง ก่อนจะแทงเข้ามาที่เอวของผม เป็นแผลที่พอควร แต่...


โครก~~


   "อา หิวชะมัดเลย อยากกินเนื้อย่างราดซอสหอมๆ กับข้าวสักถ้วยก็ดีนะ ต่อด้วยเค้กนุ่มๆ หรือไม่ก็ไอศครีมหวานๆ แล้วก็¥฿#&*@%*..." เสียงท้องผมร้องเองล่ะ อิอิ ลืมไปเลยว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาเกือบสองวันแล้ว ผมเริ่มไหลตัวลงไปนอนหมดแรงกับพื้น แล้วก็ไล่เมนูอาหารที่อยากกินยาวไปเรื่อยๆ ส่วนเจ้าแคร็กเกอร์นั้น หยุดการโจมตีและ อ้าปากค้างไปแล้ว

   "น่าเกลียดจริงๆเลย ยัยบ้า..แว้กกกก!" ผมลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วหิ้วยัยแม่มดวิ่งออกจากตรงนั้นทันที

  "นี่เธอ!!! หยุดเดี๋ยวนี้!!" แคร็กเกอร์เตรียมจะโจมตีอีกครั้ง แต่ทำไม่ได้ เพราะ ตูมีการ์ดป้องกัน(บรูเล่นั่นแหละ)!!!

"อย่างน้อยมีตัวประกันคงไม่เป็นไร เนอะ บาร์เล่" ผมยิ้มกว้างแล้ววิ่งเข้าไปในกระจกบานหนึ่งทันที

   "ฉันชื่อบรูเล่ต่างหากกก!!" 



   เราผ่านกระจกออกมายังสถานที่แห่งนึงตรงไหนวะเนี่ย เหมือนเป็นสวนนั่งเล่น ที่มีพวกต้นไม้ใบหญ้าพูดได้ และมีโต๊ะน้ำชาที่พวกขนมหวานวิ่งเล่นกันอยู่ สยอง!!!

  "ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?!"

  "ปล่อยฉันนะยัยบ้า แอ่ก!" บรูเล่ที่ถูกหิ้วหล่นลงกับพื้นอย่างแรง

  "อะ โทษที พอดีมือลื่นน่ะ" ผมแสยะยิ้มแล้วเหลือบมองคนที่นอนอยู่กับ

  "ตอแหลชัดๆ!!" บรูเล่ที่นอนเล่น(?)อยู่กับพื้นลุกขึ้นมาโวยวายใส่ผม แน่นอนว่าผมต้องหันหน้าหนียัยโย่งนี่ไปอีกทาง และ...


"หึ วิ่งซนไปทั่วเชียวนะ"


"คะ..คาตากุริ!!"




_______________________________________



----เจอกันอีกแล้วนะคาตากุริ5555----


คิดว่าคาตากุริจะเชื่อรึยังว่าน้องไคเป็นผู้ชายอะ

ตอนนี้(เกือบ)ทั้งตอนน้องไคใส่ชุดผู้ชายแล้วนะ ฮุฮุฮุ


4 แม่ทัพขนมหวาน ก่อนจะเหลือแค่ 3 แม่ทัพ

  1. สแน็ค ------>ถูกอูรุจ(รุกกี้ในยุคสมัยที่เลวร้ายเหมือนกับลูฟี่ ที่เป็นนักบวชอะนะ)จัดการ (ซึ่งเป็นเหตุการณ์ในช่วงสองปีที่ลูฟี่ไปฝึกกับเรย์ลี่ ทำให้ปัจจุบันเหลือ3แม่ทัพ)

  2.แคร็กเกอร์

  3.สมูตตี้

  4.คาตากุริ





อาวุธของน้องไคเป็นดาบสั้นแบบนี้นะคะ


โชโตะ

脇差 วากิซาชิ


เป็นดาบขนาดกลางที่มีความยาวตั้งแต่ 60 cm ลงมาเฉลี่ยถึง 50 cm เป็นดาบเล่มที่สองที่ซามูไรจะพกไปในทีต่างๆเสมอโดยพกคู่กับ คะตะนะ โดยวากิซาชิ มีความพิเศษคือสามารถนำเข้าไปในเคหะสถานของซามูไรผู้อื่นได้ โดยดาบคะตะนะไม่สามารถนำเข้าไปได้ ซามูไรต้องฝากไว้กับคนติดตามของตนรอด้านนอกเท่านั้น เป็นดาบที่สามารถใช้ต่อสู้สำรองจาก คะตะนะได้ และเป็นดาบที่ใช้ในการ เซปปุกุ 切腹 หรือที่นิยมพูดกันในยุคหลังคือ ฮาระคิริ腹切り นั้นเอง โดยซามูไรจะพกดาบคู่สั้นยาวที่เรียกว่า ไดโช นี้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ในการบ่งบอกชนชั้นตนเอง โดยมากซามูไรมักจะสั่ง ไดโชให้ โคชิระเอะ เข้าชุดกันเสมอเหมือนดาบแม่ลูก เพื่อความสวยงามในการพกพา


ข้อมูลจาก : http://9samurai.com/wordpress/article/ประเภทของดาบญี่ปุ่น



_______________________________________


***ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและทุกคนที่คอมเมนต์ด้วยนะคะ***


อย่าลืมกดซับสไค----


อ่อ ผิดที่55555555










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #216 Yok Poog (@yok-poog) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:26
    ขอขอบคุณไรท์ที่ทำให้เราพบกับทุกคนที่เราชอบมากๆ มากันครบเลย ดีต่อใจมากค่ะ (รักลูกๆนาง)
    #216
    0
  2. #27 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 13:49
    น้องซนมากเลยจริงๆแล้วมาสร้างวีนกรรมแบบสุดๆเลยอะ
    ปล. รอตอนต่อไปค่ะ
    #27
    0