ตอนที่ 27 : EP. 25 : แน่นจริงๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    25 มี.ค. 62




__________________________________



     ภายในของโรงงานผลิตอาวุธใต้ดินที่ทั้งร้อนและโหดร้าย ทำให้แรงงานจำนวนมากที่กำลังทำงานกันอย่างหนักต้องมีล้มลงไปกองกับพื้น แต่ก็ไม่ทันจะได้หายใจ ก็ถูกแส่ของผู้คุมฟาดเข้าที่กลางหลังจนเสื้อที่ใส่ขาด และเกิดรอยแผลตามความยาวของแส่ที่ตี เลือดสดๆไหลอาบท่วมเสื้อที่คนคนนั้นสวมอยู่ ตามมาด้วยเสียงด่าทออย่างดังของผู้คุมที่ฟาดแส้เมื่อครู่ คนงานอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์ก็ได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย เพราะกลัวว่าจะได้รอยแผลที่แผ่นหลังเพิ่มขึ้นอีกรอย เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งในหนึ่งวัน จนพวกเขาได้แต่บอกตัวเองในใจว่า ที่นี่ไม่มีใครช่วยใครได้ทั้งนั้น และไม่มีทางเป็นอิสระได้ นอกจากความตาย ความสิ้นหวังเกาะกินใจพวกเขาเช่นนี้ในทุกๆวัน


     "มีผู้บุกรุก!" เสียงของผู้คุมคนหนึ่งตะโกนดังมาเป็นระยะๆ ทำให้เหล่าผู้คุมคนๆอื่นเริ่มจับดาบที่เอวตัวเองเพื่อเตรียมต่อสู้ ไม่นานนักผู้คุมบางส่วนก็ถูกเรียกออกไปเป็นกำลังเสริม ทำให้แรงงานทั้งหลายได้พักหายใจหายคอกันเล็กน้อย พวกเขาคิดขอบคุณผู้บุกรุกคนนี้เล็กน้อย อย่างน้อยก็ได้ช่วยให้พวกเขามีเวลาพักมากขึ้นสักนิดก็ยังดี แต่ก็สงสารผู้บุกรุกคนนี้เหมือนกัน ที่ดันมาเจอหัวหน้าผู้คุมคนปัจจุบัน
     "เห้อ.. เจ้าบุกรุกนั่นน่าสงสารจริงๆ" คนงานคนหนึ่งที่กำลังตีแผ่นเหล็กร้อนอยู่พูดขึ้นเบาๆ
     "นั่นสินะ ถ้าเจ้านั่นไม่เจอเขาก็คงไม่เป็นหรอกมั้ง" อีกคนที่ใช้คีมเหล็กจับแผ่นเหล็กนั้นก็ช่วยสนับสนุนความคิด
     "โอ่ย พวกแก" คนงานอีกคนแทรกบทสนทนาของทั้งสอง แล้วพยักเพยิดไปทางชายวัยกลางคนที่กำลังแบกแท่งเหล็กเดินมาพร้อมกัน
      "ขออภัยครับ องค์ราชา" ทั้งสองคนก้มหัวให้ชายคนนั้น
      "ตอนนี้พวกเราก็อยู่ในฐานะเดียวกัน ไม่ต้องก้มหัวให้เราหรอก" ชายผู้เป็นอดีตราชากล่าวพลางบอกให้ทั้งสองคนนั้นเงยหน้าขึ้น
      "อีกอย่าง เราต่างหากที่ต้องขอโทษ" อดีตราชาพูดต่อ พร้อมทั้งก้มหัวให้สองคนนั้น ชายวัยกลางคนนั้นคิดว่าหากเขาเป็นราชาที่แข็งแกร่งกว่านี้ ประชาชนทั้งหลายคงไม่เป็นแบบนี้ ทั้งลูกสาวและลูกชายของเขาคงไม่ต้องอยู่ในสภาพแบบนั้น
      "องค์ราชา.." เหล่าประชาชนแรงงานโดยรอยที่เห็นราชาของพวกเขาก้มหัวแบบนั้นก็ได้แต่สงสารท่านอยู่แบบนั้น
     "เห้ยๆ!! ไปทำงานกันซะพวกแก อยากโดนดีรึไง" สักพักหนึ่งผู้คุมที่ถูกเรียกไปเป็นกำลังเสริมก็กลับมาได้สองสามคน..
บ้าไปแล้ว ผู้คุมที่นี่ไม่ใช่จะล้มได้ง่ายๆสักหน่อย ทำไมถึงกลับมากันแค่นี้ เหล่าแรงงานที่กลับไปทำหน้าที่ตามเดิมได้แต่คิดสงสัยในใจ
      "เจ้าผู้บุกรุกนั่นไม่รอดแล้วล่ะ ถึงมือท่านลูคัสเลยนี่นา"
      "แต่เจ้านั่นคงฝีมือไม่เบาเลยสินะ"
      "ใช่ เห็นพวกที่อยู่หน้าประตูโดนซัดสลบกันหมดเลย ทั้งๆที่มันไม่มีดาบแท้ๆ"
      เสียงผู้คุมสองคนก็คุยกันต่อไป ส่วนคนงานที่ได้ยินบทสนทนาต่างก็ภาวนาให้เจ้าผู้บุกรุกคนนั้นรอด





     "ขอพักก่อนได้มั้ย..ฉันเหนื่อย...แฮ่ก.."
     "อะไรกัน.. นี่เพิ่งจะเริ่มเองนะ"
     "นี่มันผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ! เห็นใจคนแก่หน่อยสิ"
     "หืม?.. พี่ชายยังไม่แก่สักหน่อย..."

     "ดูสิ.. สะโพกแน่นเชียว"


     ตึง!!


      "ไอ้เด็กเวรนี่!!"

      ทุกคนครับอย่าเพิ่งคิดไปไกลครับ มันไม่ใช่แบบนั้น คือแบบ..เอ่อ.. เหตุการณ์นี้เป็นมายังไงงั้นเหรอครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง


      ตอนแรกที่ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะออกตัวยังไงให้อลัง..เอ้ย ออกตัวยังไงให้คนที่ยืนเฝ้าทางเข้าไม่ให้รู้ตัว อยู่ๆก็มีทหารยามอีกคนมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็ลากผมไปหาพวกเพื่อนยามที่ยืนอยู่หน้าประตู ดาบสองเล่มที่ผมวางพิงผนังไว้ใกล้ๆ ก็ไม่ทันได้หยิบมา ฮืออ...
      "นี่พวก ฉันซื้อโออิรันมาด้วยล่ะ ฮิอิ.." ยามคนที่ลากผมมาหาเพื่อนก็ตัวผมมายืนหน้าเพื่อนมัน คนหน้าเหี้ยมตรงหน้าผมมันก็มองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนไอ้สามคนที่เหลือมันก็เดินมาร่วมวงสำรวจผมกันอีก ขนลุกโว้ย! เริ่มเข้าใจความรู้สึกของงานศิลปะเวลาคนมาดูเยอะๆแล้ว
      "นี่แกอู้งานไปกินเหล้าเมาอีกแล้วเหรอ แถมยังพาผู้หญิงมาที่นี่อีก ถ้าหัวหน้ารู้ แกโดนเชือดแน่" คนที่อื่นอยู่ตรงหน้าผมพูดพลางยกยิ้มพอใจ นัยตาจ้องมองผมราวกับจะแดร๊กผมไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก ตูขนลุกโว้ย! แล้วทำไมคำพูดเอ็งกับการกระทำมันสวนทางกันวะ
     "หน้าอกแบนไปหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไร" โถววว พูดมาได้ เอ็งแหกตาดูดีๆสิวะ นี่ตูเหมือนผู้หญิงตรงไหน หึย! คันปาก อยากจะตะโกนใส่หน้า แต่ว่าพวกมันมาอยู่ล้อมวงเหมือนมาดูของแปลกกัน แถมเบียดชิดกับตูจนขยับไม่ได้แล้วเนี่ย ถ้าบอกความจริงตอนนี้ผมน่าจะม่องก่อนแน่ๆ
     "แต่สะโพกแน่นเต็มมืออยู่ คงจะรับพวกเราได้หมดอยู่ล่ะนะ" ผู้คุมอีกคนพูดไปพลางเอามือมาขยำอยู่ตรงสะโพกผม อืม..ใจเย็นๆ เดี๋ยวจะชิบผาย แล้วก็ไม่ได้ข้อมูล จู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มอยู่ที่ก้นผม ไอ่หื่นที่ลากผมมามันกำลังดันๆของมันอยู่ตรงก้นผม นี่ขนาดหน้าอกแบนเอ็งยังมีอารมณ์เรอะ?!
      "น้องสาว ดูแลพวกพี่ดีๆนะจ๊ะ" คนที่อยู่ด้านหลังผมพูด
      "ได้.." ผมตอบรับเสียงเย็นแล้วก็ฟาดศอกเข้าที่คอหอยมันทันที ฮึ่ม!! ตูทนไม่ไหวแล้ว!!
      "อัก..อ่อก!"
      "เฮ้ย!! นี่แกเป็นใครวะ?!" คนที่ยืนตรงหน้าผมเห็นเพื่อนตัวเองล้มลงไปก็เริ่มระวังตัว พลางตะโกนถามผม ซึ่งผมไม่ตอบ ตูหยิ่งเว้ย! 

      ผมเริ่มจัดการซัดไอ้พวกนี้ โดยที่ผมต้องคอยหลบดาบพวกนั้นจนพวกมันก็โดนผมเสยล้มไปอีกสองคน ส่วนสองคนที่เหลือดูเหมือนมันจะส่งสัญญาณอะไรกันบางอย่าง แล้วหนึ่งในนั้นก็วิ่งเข้าไปในทางโรงงานอาวุธ อีกคนก็สู้กับโดยการถ่วงเวลาไว้ คิดว่าตูไม่เหรอ?!

      "นี่แกเป็นผู้ชายงั้นเรอะ?!" มันรู้ได้ไงวะ ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่มองตามสายตาไอ้ผู้คุมคนนั้น มันมองมาที่ส่วนนั้นของผมที่ออกมาทักทาย เนื่องจากสายผูกเอวมันหลุด ทำให้ชุดยูคาตะมันแหวกออก อื้อหืม.. ออกมาทักทายเองเลยนะ
      ผมรีบหยิบสายผูกเอวขึ้นมาผูกใหม่ดีๆ ไม่นานนักก็มีคนมาเพิ่มอีกเป็นสิบคน มาให้พี่ยำเล่นรึไงฮะ?! ผมจัดการพวกคนมาใหม่จนสลบเหลือเพียงผู้คุมสามสี่คนเท่านั้น เหอะๆ นี่ถ้าไคน้อยไม่ออกมาทักทาย พวกนี้คงจับกดผมทันทีแน่ๆ
      "บอกมาว่าแกเป็นใคร?!" ผู้คุมหนึ่งในคนที่เหลือถามผม นี่ถ้าบ้านเอ็งขโมยขึ้นบ้าน แล้วขโมยยืนอยู่หน้าเอ็ง เอ็งยังจะถามชื่ออีกรึไงฟะ?

      "เขาชื่อ ไค.. เป็นคนโปรด ของท่านโซเมย์" จู่ๆคนที่ผมคิดว่ากำลังสู้อยู่กับ..เอ่อ..ผู้ร่วมทางสักพักของผม กลับเดินลอยหน้ายิ้มละไมมาทางผม

     "นี่นาย.."
     "ท่านลูคัส" ผู้คุมพวกนั้นก้มหัวให้คนมาใหม่ ดูเหมือนหัวหน้าสูงสุดของที่นี่จะเป็น หมอนี่สินะ
     "ฉันจะดูแลผู้บุกรุกนี่ต่อเอง พวกนายกลับไปทำหน้าที่ซะ" ลูคัสพูดเสียงเย็นแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอยู่อย่างนั้น หมอนั่นหันหน้ามาทางผม ก่อนยกผมขึ้นพาดบ่าแล้วเดินไปห้องๆหนึ่ง
     "นี่ นายจะพาฉันไปไหน?!"
     "ถ้าคุณไม่หยุดดิ้นผมจะจับคุณข่มขืนตรงนี้เลยนะ" หมอนี่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มน่าขนลุกอีกแล้ว นี่เอ็งสะทกทะท้านอะไรกับเขาบ้างมั้ยเนี่ย!
     ผมหยุดดิ้นเพราะสัญชาตญาณมันร้องเตือนว่าถ้าไม่หยุดดิ้น หมอนี่จะกดผมตรงทางเดินชวนขนลุกนี้แน่ ไม่นานนักเราก็มาถึงห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ห้องหนึ่ง มันเป็นแค่ห้องโง่ๆโล่งๆ ไม่มีอะไรเลยยกเว้นเครื่องทรมาน สำหรับสายsmทั้งหลาย ครบเลย โซ่ แส้ กุญแจมือ อืม.. เอาคร่าวๆพอ ที่เหลือก็อย่างที่รู้ๆ ซึ่งมันตั้งอยู่โซนหนึ่งภายในห้องเดี๋ยวนะ หมอนี่...
      "หึๆ นายชอบขนาดเทียนเล่มไหนล่ะ เดี๋ยวฉันจัดให้" คนผมทองโยนผมลงกับพื้นอย่างแรง แล้วพูดขึ้น
      "ไม่โว้ย!!!" ผมเริ่มดิ้นอีกครั้งแล้วโวยวาย พลางเอามือลูบก้นตัวเอง อูย.. เจ็บชะมัด ถ้าป๊ะป๋าโยนผมลงพื้นแบบนี้ล่ะก็.. จะโกรธจริงๆด้วย ดีนะที่ป๊ะป๋าจะจับโยนลงเตียงมากกว่า
      "หึๆ ฉันแค่อยากรู้น่ะ คนที่ท่านโซเมย์สนใจจะมีฝีมือขนาดไหน" พอพูดจบ หมอนั่นก็ปล่อยหมัดใส่หน้าผมทันที กะจะฆ่ากันชัดๆ ถ้าหลบไม่ทันนี่มีหวังหน้าเสียโฉมแน่ พอผมหลบหมัดนี้ได้คนตรงหน้าก็ต่อยหมัดใส่ผมไม่ยั้ง เอ่อ ดาบที่เอวพี่มีไว้ประดับเหรอ?! เสียของชะมัด! หน้าตาเอ็งก็เหมือนกัน หล่อเสียของ ถ้าไม่ติดที่ว่าโรคจิตสายsขนาดหนัก หน้าตาก็น่าคบหาอยู่บ้าง วันนี้เจอแต่คนไม่ปกติสักคน จะว่าไปกลุ่มคนที่เราอยู่ด้วยก็ไม่มีใครปกติเลยนี่หว่า โดยเฉพาะป๊ะป๋า เฮ้อ~

3 ชั่วโมงผ่านไป

     "ขอพักก่อนได้มั้ย..ฉันเหนื่อย...แฮ่ก.." ผมบอกคนที่ยังคงต่อยผมไม่หยุด เห้อ เหนื่อยที่จะหลบแล้วเนี่ย แถมหมอนี่ก็แรงดีไม่มีตก แล้วดูเหมือนนี่แค่ออมมือเพื่อเล่นสนุก แต่มันก็ยังสรรหาแท่งเหล็กขนาดใหญ่มาโยนใส่ผมอีกต่างหาก ตูไม่ได้ไปแย่งเมียเอ็งสักหน่อย ทำอย่างกับผัวจับได้ว่าเมียมีชู้ แล้วไล่กระทืบชู้ซะงั้น
     "อะไรกัน.. นี่เพิ่งจะเริ่มเองนะ" ลูคัสยังคงยิ้มระรื่น ไม่ทุกข์ไม่ร้อน ผมกะว่าจะเล่นกับหมอนี่สักพักแต่ไปๆมาๆหลบเพลินจนเลยเป็นชั่วโมงกว่าแล้วมั้ง
     "นี่มันผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วนะ! เห็นใจคนแก่หน่อยสิ" ไม่ได้อยากแก่หรอกแต่ขี้เกียจหลบแล้ว เอวจะเคล็ดหมดเนี่ย ผมบ่นให้คนที่เด็กกว่าได้ยิน พลางก้มหลบหมัดตรงที่คนผมทองต่อยมา แล้วเอื้อมมือไปชักดาบที่ลูคัสพกไว้ประดับเอวออกมา ก่อนจะวาดดาบยาวขึ้นไปจ่อที่คอเด็กหนุ่ม ลูคัสที่เห็นแบบนั้นก็ตาเป็นประกายอย่างสนใจ แต่ก็ยอมหยุดแล้วยกมือยอมแพ้แต่ใบหน้ายังคงยิ้มเหมือนเดิม นี่เอ็งไม่คิดจะเปลี่ยนสีหน้าเลยเรอะ?! หมอนี่เป็นพวกตายด้านด้วยสินะ ผมเห็นท่าทางของเด็กหนุ่มที่ไม่สู้ต่อแล้วก็ลดดาบลง
     "หืม?.. พี่ชายยังไม่แก่สักหน่อย" ลูคัสพูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ จนผมเผลอถอยหลังไปเล็กน้อย
     "ดูสิ.. สะโพกแน่นเชียว" ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ของลูคัสก็บีบเข้าที่สะโพกผมทันที ผมตกใจเลยมือลั่นขว้างดาบในมือใส่เด็กหนุ่ม แต่หมอนั่นก็หลบได้ ทำให้ดาบไปปักที่ผนังห้องแทน


     ตึง!!


     "ไอ้เด็กเวรนี่!!"


     ครับ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ


     "ดูเหมือนคุณจะฝีมือเหนือกว่านายนักปฏิวัติคนนั้นนิดหน่อยนะ" นี่พี่ยังไม่เอาจริงไงน้อง อย่าให้พี่เอาจริงนะ พี่ก็จะวิ่งนำเลยล่ะ พี่วิ่งเร็วนะบอกก่อน
     "แล้วทำไมนายถึง.." ผมกำลังจะถามเรื่องของนักปฏิวัติคนนั้น แต่ลูคัสก็พูดขัดผมซะก่อน
     "แหมๆ ก็บังเอิญว่ามีพวกเดียวกันมาลากตัวไปซะก่อนน่ะสิ เฮ้อ น่าเสียดาย" แสดงว่าเขายังปลอดภัยสินะ ลูคัสพูดแล้วเดินไปดึงดาบที่ผมเผลอขว้างใส่เขาออกมาจากผนังห้อง แล้วเก็บเข้าฝักดาบ แล้วเดินมายืนตรงหน้าผม
     "จะว่าไปแล้ว ฉันได้ยินที่นักปฏิวัติคนนั้นพูด นายเป็นเจ้าชายเหรอ?" พอผมถามออกไปแบบนั้น สีหน้าเขาก็ดูบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็นแล้วกลับมายิ้มเหมือนเดิม แต่ผมเพราะช่างสังเกตเลยมองเห็น(ไม่หรอก ความขี้เ ือกมันทำให้มองเห็นต่างหาก//ไรท์)
     "ไม่! ต้อง! ยุ่ง!.. เนอะ" นี่ผมโดนด่ารึป่าวหว่า พูดชัดถ้อยชัดคำแบบสุภาพสุดๆเลยอะ
     "แต่น้องสาวนาย.." ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ หมอนี่ก็ขัดผมอีกแล้ว!
     "ฉันไม่เคยมีน้องสาว!" น้ำเสียงที่ลูคัสพูดมันดูเย็นชาแต่ก็แฝงความเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย เอ่อ สรุปแล้วหมอนี่ นอกจากโรคจิต ตายด้าน..ไม่สิ ไม่น่าตายด้านแล้ว เอ่อ หมอนี่ยังเป็นพวกอารมณ์แปรปรวนด้วยเหรอ 


     "คนอ่อนแอแบบนั้น ฉันเกลียดที่สุด"







________________________________________________________________

แถม!

ผมทองและผมทอง

ซาโบ้ : ผมว่าคาเรคเตอร์หนุ่มผมทองควรจะมีคนเดียวนะ

ลูคัส : นั่นสิ แบบนี้มันคาเรคเตอร์ซ้ำกันชัดๆ

ไรท์ : เอาน่าๆ สุดท้ายแล้วพระเอกอาจจะหัวแดงก็ได้ใครจะไปรู้

ซาโบ้/ลูคัส //ชักอาวุธ

แชงค์ : อะแฮ่ม แบบนี้คงต้องตั้งใจหาสมบัติแล้วสิ //ยิ้มอย่างมีความสุข

ไค : กัปตันคิดก็ดีนะ

ไรท์ : นั่นสินะ

แชงค์ : ไม่น้าา ไคจางงง..ฮึกๆ // ร้องไห้ขี้มูกโป้งเกาะขาไค

________________________________________________________________

ไรท์กลับมาแล้วววววว

เรามาต่อแล้วนะ

คิดถึงไรท์ใช่ป้ะ อิอิ

= ̄ω ̄=

-----------ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์นะจ๊ะ------------


♥♥♥♥♡♡♡♡♡♥♥♥♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #302 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 14:27
    เฟติสคนแข็งแกร่ง...สินะ
    ตอนพิเศษนี่...คิดก็ดีนะคะ 55555
    #302
    0
  2. #239 PiyapatBang (@PiyapatBang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 15:11
    ขอบคุณค่ะ
    #239
    0
  3. #238 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 07:03

    บางฉากนีคิดดีไม่ได้เลย อะเฮือก!!//เลือดกำเดาไหล
    #238
    0
  4. #237 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:09

    หายไปนานนน
    #237
    0