[Fic One piece][BL] ลูกสาว(?)ของจักพรรดิผมแดงงั้นเหรอ?!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,987 Views

  • 323 Comments

  • 1,093 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    684

    Overall
    21,987

ตอนที่ 18 : EP.18 : แวะขึ้นเกาะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    6 ม.ค. 62



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




      ผมอาศัยอยู่บนเรือของลุงหนวดขาวได้สองสัปดาห์แล้ว แน่นอนว่าในแต่ละวันของผมนั้น...


      "ไค!!!"


      ผ่านไป..


      "ไอ้ตัวแสบบบ!!!"


       อย่าง...


      "ผ้าห่มช้านนน!!!"


       สงบสุข...


      อิอิ


      "ให้ตายสิ อายุก็ยี่สิบแล้วยังซนเป็นเด็กอยู่อีก" หัวหน้าหน่วยที่หนึ่งพูด พลางก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรสักอย่างอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา อ่อ ผมมานอนเล่นอยู่บนเตียงในห้องของมัลโก้หลังที่ป่ว-- แฮ่ม ทักทายทุกคนบนเรือเสร็จ แน่นอนว่าไม่มีใครคิดจะเข้ามาในห้องของมัลโก้ มันจึงเป็นที่หลบภัยค่อนข้างดีทีเดียว

      "ฉันเบื่อนี่นา อยากถึงเกาะเร็วๆแล้ว" ผมกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของเขาพร้อมกับบ่นออกมา มัลโก้บอกผมว่าอีกไม่นานก็จะถึงเกาะที่ใกล้ที่สุด แล้วก็จะแวะพักสักวันสองวัน พร้อมกับหาซื้อเสบียงด้วย

      "แต่นายแกล้งพวกนั้นเกือบทุกวันเลยนะ"

      "อ้าว เหรอ" ผมพูดพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

      "เฮ้อ ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงได้ไปยืมชุดยูกาตะของอิโชมาใส่ล่ะ?" คนที่นั่งเขียนอะไรสักอย่างอยู่ถอนหายใจ ก่อนจะหันมาถามผมพลางถอดแว่นออก อยากจะถามจังว่า สายตาสั้นหรือยาว แต่น่าจะเป็นอย่างหลังนะ ฮี่ฮี่ฮี่

       "ก็วันนี้มันร้อนๆนี่นา ถ้าใส่เสื้อตัวเดิมพวกนายก็ไม่ให้ฉันปลดหรือถอดเสื้อออก" ผมบ่นพลางพลิกตัวหงายแล้วห้อยหัวลงจากขอบเตียง แล้วหยิบกระดาษค่าหัวเป็นปึกมานั่งดู

      "นอนดีๆสิ จะว่าไป นายก็มาจากที่ที่เดียวกันกับอิโชสินะ" คนแก่กว่าพูดพลางลุกมาดึงตัวผมให้ไปนอนหนุนหมอนดีๆ ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆ

      "ก็ใช่ แต่ฉันไม่อยากจะจำมันสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่าเจอป๊ะป๋าก็ดีแล้ว" ผมหันไปหนุนหมอนดีๆแต่สายโอบิที่รัดเอวมันดันหลุดซะได้

      "แต่งตัวดีๆสิ" มัลโก้พูดพลางดึงยูกาตะที่ล่นจนเห็นสิ่งที่ชวนน่าชิมขึ้นมาปิดให้มิดชิดจากสายตาของเขา

      "เดี๋ยวมันก็หลุดอีกนี่นา ค่อยใส่ใหม่ตอนถึงเกาะก็ได้" ผมพูดปัด เพราะกำลังขี้เกียจ แล้วดูใบค่าหัวต่อ

      "เดี๋ยวก็ถึงแล้วล่ะน่า ใส่ดีๆเร็ว"

      "ไม่เอาาา!"


ปัง!


      "มัลโก้! ถึงเกาะ...แล้ว" เด็กหนุ่มที่มีกระบนหน้าเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าหัวหน้าหน่วยที่หนึ่งกำลังคร่อมตัวของคนผมแดงอยู่ พลางดึงยูกาตะเปิดออกทำให้เห็นเนินอกที่มียอดอกสีหวานประดับอยู่ และชายผ้าของชุดก็เลิกขึ้นเผยให้เห็นต้นขาเนียนน่าลูบไล้ ทำให้เขาปล่อยรังสีทะมึนออกมา


       "เอส! อย่าเผาเรือนะโว้ยยย!!"





       เรือวาฬลำใหญ่เทียบท่าที่เกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเรือโจรสลัดหลายลำเทียบท่าอยู่ด้วย จะว่าไปในเกาะนี้มันค่อนข้างจะครึกครื้นอยู่นะ เพราะผมเห็นเสียงสีต่างๆส่องสว่างออกมา แล้วก็พวกตึกอะไรแบบนี้ก็คล้ายกับหอคณิกาในวาโนะเลยล่ะ ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย

       ผมลงจากเรืออย่างรวดเร็ว เพื่อจะเดินไปสำรวจเกาะแห่งนี้

       "ไค อย่าไปไหนคนเดียวสิ" วีต้าที่เห็นผมโดดลงจากเรือก็พูดขึ้น อะไรกัน ทำไมต้องทำเหมือนผมเป็นเด็กที่ต้องมีผู้ปกครองเดินตามด้วยเนี่ย

       "ไม่เอาอะ ฉันไปเดินสำรวจนะ เดี๋ยวกลับมา" ผมพูดแล้ววิ่งไปทันที การเดินเที่ยวแสนสนุกมันต้องเดินให้ทั่ว เพราะงั้นต้องไปคนเดียวสะดวกกว่า

       ผมเดินเข้ามาเรื่อยๆก็เจอสวนเล็กๆอยู่หน้าทางเข้าเมือง แล้วใกล้ๆกันก็มีผู้ชายหน้าโหด เขาน่าจะเป็นผู้เฝ้าประตูเวลาใครเข้าเมืองก็เห่าที อ่อ ไม่ใช่ แต่หน้าตาโหดพอๆไอ้เจ้าหมาแดงในกองทัพเรือเลยล่ะ แถมเหมือนจะรู้ว่าผมมองมันก็จ้องกลับมาที่ผม ตูไปก็ได้ ผมเดินผ่านเข้าประตูเข้าไปในตัวเมืองของเกาะก็เจอกับ เอ่อ.. ต้องเรียกว่าสถาบันเทิงของผู้ใหญ่สินะ ก็แหม หันไปทางไหนก็มีแต่หอนางโลม โออิรัน และโออิรัน จะว่าไปแอบเห็นเด็กผู้ชายด้วย เดี๋ยวนี้สังคมมันเปิดกว่าแล้วสินะ แต่โดยรวมแล้วคนที่นี่แต่งตัวเหมือนพวกคนที่วาโนะเลย แล้วก็มีพวกคนที่คิดว่าน่าจะเป็นโจรสลัดที่มาที่นี่ก็แต่งชุดยูกาตะเหมือนกัน แถมยังมีคนกำลังกระนุ้งกระนิ้งกับโออิรันอยู่ข้างทางยาวไปจ้า ตูรีบเดินดีกว่า


หมับ


      ผมเดินอยู่สักพักก็มีคนมาดึงแขนผม!!

        "นี่น้องสาว ไปกับพี่มั้ยจ๊ะ" เอ็งตาบอดรึไง ยูกาตะที่ตูใส่นี่มันของผู้ชายเห็นๆ!!

"ฉันเป็นผู้ชายเว้ย!" ผมพูดแล้วก็ถีบไอ้คนที่มาจับผมจนกระเด็นไปชนหน้าร้านของหอนางโลมฝั่งตรงข้ามจนพังแล้วมีฝุ่นคลุ้งออกมา ผมใช้จังหวะนั้นหนีขึ้นบนหลังคาทันที เกือบไปแล้ว ในเมืองนี้มันค่อนข้างจะมืดหน่อยเพราะตั้งอยู่ในภูเขาของเกาะ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นผมที่ยืนอยู่บนหลังคา ผมจึงเดินสำรวจโดยเดินไปตามหลังคานั่นแหละ ก่อนจะโดดลงมายังพื้นกลางถนนอีกครั้งแต่เหมือนโชคไม่เข้าข้างอีกแล้ว เมื่อผมโดดลงไปกลางดงชายฉกรรจ์หน้าโหดกลุ่มหนึ่ง

      "อะ..."

      "เด็กนี่..." มันซุบซิบรู้เรื่องกันอยู่แค่พวกมัน

      "เอ่อ.."

      "นั่นสินะ" บอกตูด้วยสิฟะ

      "คือ..."

      "ว่าไง" อยู่ๆชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ แล้วเดินวนรอบตัวผมอย่างพิจารณา ก่อนจะขยับเข้ามาชิดตัวผมแล้วลูบสะโพกผม


       โครม!!


       "หนอย! จับมัน!" ชายคนหนึ่งให้สัญญาณหลังจากที่เห็นเพื่อนมันโดนผมซัดปลิว เดี๋ยวๆ ให้สัญญาณตูวิ่งด้วยสิ! แล้วพวกผู้ชายกลุ่มนั่นก็วิ่งไล่ตามผม ราวกับซอมบี้เจอเหยื่อ น่ากลัวไปแล้วโว้ย!! แต่คนพวกนี้วิ่งเร็วชะมัด


       หมับ


       "เฮอะ นายหนีไม่รอดหรอก" ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาจับตัวผมไว้ได้ บ้าน่า ตามสปีดการหนีของผมทันได้ไง!

      "วิ่งเร็วชะมัด" ชายอีกคนเดินเข้ามาบีบแก้มผมอย่างแรง ผมจึงดิ้นให้หลุดจากออกจากพวกชายกลุ่มนี้ แต่ผมดีใจนะที่พวกนี้รูว่าผมไม่ใช่ผู้หญิง เย้!! (ไม่ใช่ตอนนี้โว้ยยย!!"

      "ปล่อยนะเว้ย!"

      "เฮอะ นี่น่ะเหรอ ผู้ชายที่ท่านผู้นั้นต้องการตัว ฝีมือแค่นี้เนี่ยนะ" อย่าให้พี่ต้องชักดาบได้นะไอ้น้อง ศพน้องไม่สวยแน่ ว่าแต่คนพวกนี้มันพูดถึงใครกันที่ต้องการตัวผม

      "คงจะเอาไปบำเรอมากกว่าล่ะมั้ง" ผู้ชายอีกที่เพื่อนมันล็อกตัวพูดขึ้น พลางเลียริมฝีปากตัวเองแล้วไล่สายตามองส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อด้วยสายตาหื่นกระหาย ก่อนจะดึงยูกาตะผมจนล่นลง จนเห็นแผ่นอกเต็มๆ รู้งี้ใส่มาสองชั้นก็ดี!

      "น่ากินชะมัด" ผู้ชายพวกนั้นพูดขึ้น พลางใช้สายตาหื่นๆสำรวจร่างกายของผม ฮึ้ย น่าขนลุกอิ๋บอ๋าย

      "อึก..ฮึก" ผมแกล้งบีบน้ำตานิดหน่อยทำให้คนพวกนั้นหยุดมือแล้วนิ่งค้าง ผมจึงใช้จังหวะนั้น...


      ปึก โครม!!!


      ผมถีบและจับเหวี่ยงพวกนั้นไปปัก(?)กับผนังตึก แล้วรีบวิ่งทันที ผมวิ่งมาหลบในซอกตึกแห่งหนึ่งที่ไกลพอสมควร

      "ไปไหนต่อดีล่ะเนี่ย?" ผมพึมพัมกับตัวเองเล็กน้อย พลางกุมชุดที่หลุดลุ่ยไม่ให้มันเปิดไปมากกว่านี้ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากตรอกไปอีกทาง


       ปึก!


       "โอ๊ย!" เหตุการณ์คุ้นๆเนอะ ผมก็ชนเข้ากับใครบางคนที่อยู่ด้านหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จมูกช้าน!! ดีนะที่เลือดไม่ไหล ผมกุมจมูกตัวเองแล้วมองคนที่ผมชน ดูเหมือนจมูกผมจะไปกระแทกคางเขานะ เพราะเขาเองก็กุมคางตัวเองผ่านถุงมือสีน้ำตาล แต่เพราะผ้าคลุมที่ห่อตัวเขาไว้ทำให้ผมมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเท่าไหร่

       "นายเป็นใคร?!" ผมถามเขาโดยที่น้ำตาคลอเบ้าแต่สายตาหาเรื่องชัดเจน

       "ผมขอโทษก็แล้วกัน แต่ผมยืนอยู่ก่อนคุณนานแล้วนะ" เขาพูดก่อนจะเอื้อมมือมาจะจับมาผมที่กุมจมูกอยู่ แต่ก็ชะงักลง

       "แล้วทำไมนายไม่หลบล่ะ!" ผมพูดต่ออย่างไม่สนใจ แต่เขาไม่สนใจผมมากกว่า เพราะจู่ๆเขาก็เอื้อมมือมาจัดชุดที่หลุดลุ่ยของผมให้เข้าที่ พลางเอื้อมไปผูกโอบิด้านหลังให้ผมด้วย ทำให้รู้สึกเหมือนเขากำลังกอดผมอยู่กลายๆ และลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดอยู่ข้างหูผม แปลกที่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเขาจัง

       "เสร็จแล้ว" เขากระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เหมือนเขาจงใจแกล้งผม ซึ่งได้ผลซะด้วย เมื่อใบหน้าผมมันรู้สึกร้อนๆขึ้นมา ผมก็รีบถอยห่างจากเขาทันที

        "คุณควรระวังตัวหน่อยนะ เพราะเมืองนี้ไม่ได้เกี่ยงว่าชายหรือหญิง" เมืองนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!!

       "แล้วคนของคณะปฏิวัติมาทำอะไรที่นี่" คำพูดของผมทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะจ้องมาที่ผม เอ่อ ผมไม่เห็นหรอกว่าเขาจ้องรึเปล่า แต่รู้สึกว่าโดนจ้อง

       "คุณคือผู้ขายข่าว..ไม่สิ ลูกสาวจักพรรดิผมแดง" เกือบดีแล้ว ถ้านายไม่เปลี่ยนเป็นประโยคหลัง

       "ขอโทษที แต่ฉันเป็นผู้ชาย!"

       "หึๆ ครับ ผู้ชายก็ผู้ชาย" เขาพูดไปขำไป ก่อนจะลากผมเดินไปอีกทาง

        "เดินตรงไปทางขวา เหมือนจะมีคนหาคุณอยู่" เขาพูดขึ้น

        "เอ๊ะ?" บังเอิญว่ามันมีไอ้กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ตามตัวผมอยู่ด้วย แล้วจะรู้มั้ยว่ากลุ่มไหนเนี่ย ผมหันไปมองทางขวาที่คนปริศนาบอกให้เดินไป ก็พบว่าพวกมัลโก้กำลังยืนอยู่ ผมหันกลับมาทางที่ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ ก็ไม่พบเขาแล้ว อ่า เป็นปกติสำหรับคนของคณะปฏิวัติสินะ ผมเลิกสนใจเขาแล้วเดินไปหาพวกมัลโก้ทันที


      "ไอ้ตัวแสบ!!"


      "จ๋า~"






__________________________________



พิเศษไม่งอก ไม่เส้น ไม่น้ำ ไม่แด----


แชงค์ : อยากเห็นตัวเล็กของป๊ะป๋าใส่ชุดโออิรันบ้างจัง~


ไค : ไม่แต่ง! แล้วทำไมต้องเป็นโออิรันด้วย!!


แชงค์ : ก็คิดว่าน่าจะถอดง่าย // +.,+


ไค : ... บากี้มาแต่งชุดโออิรันเร็ว ป๊ะป๋าอยากดู


บากี้ : อย่ามายุ่งกับช้านนนนนนน!!!



__________________________________________



ช่วงนี้ป๊ะป๋ามาแรงหนักมากในหลายๆเรื่อง


ว่าแต่มีใครคิดถึงพ่อหนุ่มโมจิ //จ้อง~


ซาโบ้ : คิดถึงผมด้วยสิ //ยิ้ม~

ไรท์ : นายได้ตายไปแล้ว //แอคเสียงหล่อ

ซาโบ้ : ...


เอาเป็นว่าช่วงตอนสองตอนนี้ ไม่ดิ อาจจะหลายตอน จะเปิดเผยข้อมูลของน้องไคเยอะหน่อยนะจ๊ะ


คนปริศนาคนนั้นเป็นใครกันนะ //เหลือบมองแชงค์ที่นั่งเช็ดดาบอยู่ใกล้ๆ


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #297 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 03:23
    ซาโบ้ใช่มั้ย เรามองอย่างมีความหวังมาก !

    ปล.คิดถึงคนชอบกินโดนัทค่ะ 55555
    #297
    0
  2. #245 12345Mind (@12345Mind) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:30
    ซาโบ้สิน้า~
    #245
    0
  3. #221 Yok Poog (@yok-poog) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:56
    ห่างกันเพียงเอือมมือ แต่ก็ช่างแสนไกล~~ คิดถึงทุกคนค่ะ
    #221
    0
  4. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:49

    ซาโบ้มาแล้ววว//ถึงฉันจะชอบนายแต่ฟิคนี้แชงคูสเป็นพระเอก!!!(สายยัดเยียดที่แท้ทรู)
    #147
    0
  5. #146 @PAINT3887 (@arraya3887) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 16:24
    โดนลงโทษแน่ๆเลย
    #146
    0
  6. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 14:46
    ซาโบ้? ที่แน่ๆบากี้โดนลากมาเกี่ยวอีกแล้ว 5555
    #145
    0
  7. #144 ซายะจินกะ (@tean555555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 14:14
    ซาโบ้!!
    #144
    0
  8. #143 Third-eye (@Third-eye) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 13:28
    ซาโบ้มาแว้ววววว //ดีใจ>^<***
    #143
    0
  9. #142 bombom88 (@bombom88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 12:28
    ออกบทให้ซาโบ้เร็วววว
    #142
    0
  10. #141 @PAINT3887 (@arraya3887) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 11:17
    เอสนายจะเผาเรือพ่อนายไม่ได้น่ะ
    #141
    0
  11. #140 -RaPin- (@-RaPin-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 09:37
    คิดถึงคาตาคุริและลุจจิสุดใจ ทั้ง2คนจะมีบทอีดเมื่อไรเนี่ยยยย
    #140
    1
    • #140-1 Yummy12110 (@Yummy12110) (จากตอนที่ 18)
      6 มกราคม 2562 / 10:21
      เดี๋ยวก็มี๊~~ อิอิ
      #140-1