OS,SF[BTS]น้องแทคือที่รักของทุกคน(All v)

ตอนที่ 1 : Different - GAV (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 เม.ย. 61















          คุณคิดว่าสีขาวและสีดำนั้นแตกต่างกันรึเปล่า? . . . แน่นอนว่ามันก็ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว  แต่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันอยู่ คือ สีขาวและสีดำถึงจะไม่ใช่สีเดียวกันแต่มันก็อยู่ในประเภทสี 
          
          ก็เหมือนกับมนุษย์ ถึงนิสัยจะแตกต่างกัน ถึงบางคนจะมีนิสัยที่เลวทรามหรือแสนดี แต่พวกเขาก็มีหัวใจเหมือนๆกัน . . .
          .
          .
          .



          "น้องวี พร้อมรึยัง?"เสียงของชายหนุ่มร่างสูงผู้ที่ควบตำแหน่งพิธีกรและเจ้าของคลับของผับแห่งนี้พูดขึ้น 
          
          "ผ..ผม...ว่า..ผมพร้อม.."เด็กหนุ่มร่างบางพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูกังวลเล็กน้อย 
          สถานที่ที่เขายืนอยู่นั้นคือห้องเตรียมตัวสำหรับนักแสดงที่จะขึ้นโชว์ของผับ รอบๆห้องเต็มไปด้วยอากาศที่หนาวเย็น แต่ด้วยความวิตกกังวลและความกลัวปนความรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ 
          
          "ไม่ต้องกลัวไปหรอก ที่นี่มีกฎไว้ว่าห้ามแตะต้องตัวนักแสดง ดังนั้นไม่ต้องห่วงไป"ชายหนุ่มร่างสูงพูดเพื่อตัดความกลัวของเด็กหนุ่ม แต่มันก็ช่วยได้ไม่มากนัก
          
          "ขอบคุณครับพี่นัมจุน"เด็กหนุ่มร่างบางส่งยิ้มให้แก่เจ้าของชื่อเล็กน้อย 
          
          "ชุดไม่คับไปใช่ไหม?"นัมจุนมองไปยังชุดที่เด็กหนุ่มนั้นสวมใส่ เด็กหนุ่มจึงพยักหน้าหงึกๆแทนคำตอบ 
          เสื้อเชิ้ตขนาดใหญ่ที่พอเด็กหนุ่มใส่ดูแล้วกลับดูดีอย่างน่าประหลาด บวกกับกางเกงรัดรูปที่โชว์สัดส่วนได้อย่างชัดเจน แต่พอมองดูรวมๆก็ไม่ได้แย่หรือน่าเกลียดอะไรนัก มองเผินๆออกจะน่ารักมากเลยด้วยซ้ำไป 
          
          "ไปกัน"นัมจุนเดินนำเด็กหนุ่มไปยังหลังเวทีซึ่งหน้าเวทีนั้นกลับมีผู้ชมรออยู่เต็มไปหมด 
          นัมจุนเดินขึ้นไปบนเวทีในฐานะพิธีกรและพูดอะไรเรื่อยเปื่อยไปตามที่พิธีกรส่วนใหญ่เขาทำกัน เขาได้พูดถึงนักร้องหน้าใหม่ของผับแห่งนี้ที่จะมาร้องให้ทุกๆคนได้ได้ฟังกันก่อนที่เขาจะเดินไปทางด้านหลังเวทีเพื่อไปหาเด็กหนุ่มร่างบาง 
          
          "โชคดีล่ะ ทำให้เต็มที่"
          
          "ครับ"
          
          เด็กหนุ่มเริ่มก้าวขาขึ้นไปยังบนเวที ขาของเขาสั่นไปหมด เขาตื่นเต้นมากไปบวกกับความกลัวต่อสายตาที่จ้องมองมายังตัวเด็กหนุ่มเป็นจุดเดียว 
          แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อดนตรีเริ่มบรรเลงเด็กหนุ่มก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เขาไม่สนใจต่อสายตาจำนวนมากที่จับจ้องมาที่เขา เด็กหนุ่มรักในเสียงเพลง เสียงเพลงมักจะทำให้เขาลืมทุกสิ่งราวกับมันคือสิ่งเสพติด
          เด็กหนุ่มเริ่มร้องเพลงตามจังหวะไปอย่างราบลื่น อย่างที่บอกไปเสียงเพลงทำให้เขาลืมทุกสิ่ง เขาไม่สนใจรอบข้าง เขาเริ่มที่จะเข้าไปยังโลกที่มีเพียงตัวเขาเพียงคนเดียว โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเด็กหนุ่มอยู่ในสายตาของใครบางคน
          เมื่อสิ้นสุดเพลง เด็กหนุ่มหลุดออกจากภวัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำออกมาดีหรือไม่ แต่ที่แน่ๆก็คือ เขาได้รับเสียงตอบรับกลับมาดีมาก ทุกคนปรบมือให้แก่เขา ร้องเสียงเชียร์ให้แก่เขา เด็กหนุ่มคิดว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไรมากนัก เขาโค้งให้แก่ผู้ชมก่อนที่จะเดินลงจากเวทีไป
          
          "ทำได้ดีมาก เสียงเพราะมากเลยนะ พี่เกือบเผลอเคลิ้มตามไปแล้วนะเนี้ย"นัมจุนเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอันน่าพึงพอใจ นัมจุนไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะทำผลงานออกมาได้ดีขนาดนี้ 
          
          "ขอบคุณครับ"
          
          "ไปนั่งพักก่อนก็แล้วกัน หรือจะเดินเล่นในผับหาอะไรดื่มก่อนก็ได้ สำหรับนักร้องของผับพี่ให้ดื่มฟรี"
          
          "เอ่อ.....ขอบคุณนะครับ"
          
          "นี่คิดจะพูดแค่คำขอบคุณอย่างเดียวรึไง? แต่ก็ช่างเถอะ พี่ไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรเรียกพี่ได้"
          
          "ครับ"
          
          วีเดินไปยังบาร์ของผับ เพื่อที่จะไปหาใครบางคนที่เขาคุ้นเคยที่สุดในผับ วีรู้สึกไม่ปรอดภัยเลยแม้แต่น้อยหากเขาอยู่คนเดียว 
          
          "อ่าว แทแท ไม่สิ วี เปลี่ยนไปจนพี่จำไม่ได้เลยนะเนี้ย"
          
          "ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับพี่โฮซอก"เขาส่งยิ้มเล็กน้อยให้ลูกพี่ลูกน้องของตน ฟังไม่ผิดหรอก จอง โฮซอก คือลูกพี่ลูกน้องของ คิม แทฮยอง หรืออีกชื่อคือ วี 
          
          โฮซอกคือพี่ชายที่อยู่ในฐานะผู้ปกครองของวี โฮซอกคอยดูแลทุกอย่าง คอยส่งค่าเล่าเรียนให้ แต่วีเองก็รู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย ไหนจะค่าห้องพักไหนจะค่าเทอม 
          โฮซอกต้องคอยลำบากทำงานหนักเป็นสองเท่าเพื่อส่งวีให้ได้เรียน แต่วีเองก็โตพอที่จะทำงานได้แล้ว เขาจึงต้องขอร้องโฮซอกอยู่ทุกๆวัน ว่าอยากจะทำงานช่วยเหลือค่าใช้จ่ายครึ่งหนึ่ง ทีแรกโฮซอกแทบจะไม่เห็นด้วย แต่วีเองก็ไม่ยอมแพ้ดื้อดึงอยากจะช่วย จนวันหนึ่งโฮซอกยอมใจอ่อนให้ และมาขอคำปรึกษากับเพื่อนของเขาคือ คิม นัมจุน เจ้าของผับที่โฮซอกทำงานอยู่ 
          เพราะวีมีความสามารถด้านดนตรีอยู่แล้วบวกกับหน้าตาที่พอใช้ได้ นัมจุนจึงหาตำแหน่งที่ปรอดภัยให้วี แถมยังเป็นตำแหน่งที่ได้เงินดีอีกต่างหาก 
          ก่อนจะถึงวันทำงานนัมจุนได้พาวีมาแปลงโฉม แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือ วีมีหน้าตาที่น่ารักมากๆ แต่วีก็แค่ไม่สนใจหน้าตาของตัวเอง แต่งตัวล้าสมัย ผมที่ยาวจนปิดบังทัศนวิสัย บวกกับแว่นตาหนาเตอะ จึงทำให้วีดูไม่ค่อยโดนเด่นมากนัก 
          นัมจุนจึงจัดการซื้คอนเทคเลนส์ให้ และพาไปเปลี่ยนทรงผมนิดๆหน่อยๆ และพาไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับร้องในผับให้ ซึ่งก็มีเยอะอยู่พอสมควร วีรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก แต่นัมจุนได้กำชับเอาไว้ว่าต้องใส่ในวันทำงาน เขาจึงไม่มีทางเลือกมากนัก พอมาลองใส่ดูจริงๆก็ดูดีไม่นอย
          
          "เอาน้ำผลไม้ไหม?"
          
          "ครับ"
          
          "ว่าไงบาร์เทนเดอร์สุดหล่อ"เสียงของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้โฮซอกต้องหันกลับไปมองและส่งรอยยิ้มหวานไปให้ ดูเหมือนว่าโฮซอกจะรู้จักเธอเป็นอย่างดี
          
          "เอาอย่างเดิมสินะครับ..เลดี้"
          
          "แหม...ดีใจจังที่จำกันได้"
          
          "แน่อยู่แล้ว คุณมาที่นี่บ่อยจะตายไป วีนั่งรอไปก่อนนะ"
          
          วีพยักหน้ารับเพื่อที่จะรอน้ำผลไม้ของตน วีเข้าใจว่าลูกค้านั้นสำคัญจึงต้องให้ลูกค้ามาก่อนเสมอ 
          
          "นายคือนักร้องที่เพิ่งร้องจบไปเมื่อกี้สินะ? ไม่ทราบว่าอยากจะดื่นด้วยกันไหม?"หญิงสาวเขยิบเข้ามาไกล้วีมากกว่าเดิมจากทีแรกที่นั่งห่างกันไม่กี่เซนตอนนี่กลายเป็นว่าแขนของหญิงสาวคนนั้นแนบชิบกับแขนของวีไปซะแล้ว 
          
          "เครื่องดื่มได้แล้วครับ :)"
          
          "ขออีกแก้วให้หนุ่มคนนี้ด้วยนะคะ"
          
          "ไม่ต้องหรอกครับ พอดีผมถูกห้ามไม่ให้ดื่มน่ะ เดี๋ยวจะทำงานไม่ได้"
          
          วีขยับตัวให้ห่างจากหญิงสาวออกทันที เขามักจะทำตัวไม่ถูกเสมอกับการโดนผู้หญิงที่ไม่รู้จักเชิญชวนแบบนี้แต่ความจริงนัมจุนเองก็อนุญาตให้ดื่มได้ แต่ถ้าเลือกได้ขอไม่ดื่มจะดีกว่า 
          
          "น่าเสียดายจัง งั้น-"
          
          "ตรงนี้มีคนนั่งรึเปล่า"เสียงของบุคคลปริศนาดังขึ้น เสียงที่ฟังดูทุ้มต่ำดูมีเสน่ห์อย่างน่าเหลือเชื่อ อยากรู้จริงว่าเจ้าของเสียงอันมีเสน่ห์นี้จะเป็นใคร"ว่าไง มีรึเปล่า"
          แต่ยังไม่ทันได้หันไปมองอีกฝ่ายก็ย้ำคำถามอีกรอบเหมือนกับต้องการนั่งในที่ตรงนี้จนใจจะขาด 
          
          "ค...ครับ ..ไม่มี"
          
          "ดี"
          
          อีกฝ่ายลงในที่นั่งข้างๆของวีที่ว่างอยู่ ทั้งๆที่วียังไม่ทันได้หันไปมองอะไร เขากลับรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบๆตัวดูตรึงเครียดแปลกๆ รู้สึกเหมือนคนอื่นๆดูจะเงียบลงไม่ค่อยพูดเสียงดังเหมือนเมื่อกี้เลย 
          
          "รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?"โฮซอกถามคนๆนั้นตามหน้าที่ของตน
          
          "อะไรก็ได้ ขอแค่อย่าห่วยแตกก็พอ"
          
          "ครับ"
          โฮซอกเริ่มทำตามหน้าที่ของตนที่ได้รับอย่างคล่องแคล่วราวกับว่าเขาทำงานนี้มานานหลายปี
          
          "ลืมเลย นี่น้ำแตงโมปั่นสำหรับวี"
          
          "ขอบคุณครับ"
          วีรับน้ำแตงโมปั่นจากพี่ชายของตน วีเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนนั้นย้ายที่นั่งไปนั่งอีกด้านซึ่งตรงนั้นคือที่นั่งข้างๆของคนๆนั้น 
          
          "คุณยุนกิคะ แพตตี้ขอนั่งด้วยคนนะคะ"
          หญิงสาวคนนั้นที่ดูเหมือนว่าจะชื่อแพตตี้ขอไปนั่งกับอีกคนที่ชื่อยุนกิ ซึ่งอีกฝ่ายดูจะไม่สนใจแพตตี้เลยด้วยซ้ำไป 
          วีสำรวจใบหน้าของคนที่ชื่อยุนกิอย่างพิจารณา ผิวสีน้ำตาลที่กลมกลืนเข้ากันกับผมสีควัญบุหรี่อ่อนๆ ดวงตาเรียวคมที่แอบแฝงความดุเอาไว้อยู่ตลอดเวลาเหมือนกับดวงตาของสัตว์กินเนื้ออันน่าเกรงขาม ใบหน้าคมที่เรียกได้เต็มปากเลยว่าเขาหล่อแค่ไหน ไหนจะเสน่ห์ที่ล้นหลามนั่นดูเข้ากันกับใบหน้าอันเรียบนิ่งของอีกฝ่าย 
          . . .รู้สึกอิจฉาขึ้นมาซะแล้วสิ. . .
          
          เมื่ออีกฝ่ายรู้สึกได้ว่ากำลังโดนร่างบางจ้องอยู่เขาจึงเสตาไปมองทั้งๆที่ใบหน้ายังคงหันไปข้างหน้า วีรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายและสบตากันพอดิบพอดี ถึงจะเป็นช่วงเวลาอันสั้นแต่ก็ทำให้ความรู้สึกแปลกถ้าโถมเข้ามาอย่างหยุดไม่ได้ วีรีบหันหน้าหนีและดูดน้ำแตกโมปั่นเพื่อปกปิดความรู้สึกแปลกๆนี้ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ 
          

          ตึกตัก
          

          . . .ความรู้สึกแปลกๆนี่มันอะไรกัน. . .



          "หึ"
          
          อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอพร้อมกับเสยะยิ้มอันทรงเสน่ห์ที่เขาไม่ค่อยทำและยากที่จะเห็น บัดนี้รอยยิ้มปิศาจของเขากำลังปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาอย่างง่ายดาย 
          

         ' พอเห็นใบหน้าของวีที่ขึ้นสีชัดเจนเหมือนกับแตงโมปั่นแบบนั้นแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลย '




          "คุณยุนกิคะ"
          
          "จะไปไหนก็ไป"ยุนกิควักเงินจำนวนหนึ่งให้แก่หญิงสาว ดวงตาของเธอลุกวาวและรับมันอย่างหน้าระรื่น เธอยอมลุกไปที่อื่นอย่างว่าง่ายตามที่เขาสั่ง 
          
          "เครื่องดื่มได้แล้วครับ"
          
          ยุนกิรับเครื่องดื่มจากโฮซอกมาก่อนที่จะนิ่งไป เขานั่งมองแก้วที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่เต็มแก้วราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งของอีกฝ่ายทำให้วีอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ 
          
          . . .อยากรู้จังว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่. . .
          
          เผลออีกทีเขาก็ดูดน้ำแตงโมปั่นหมดแก้วไปซะแล้ว ไม่รู้ตัวเลยไม่เขาดื่มไปมากขนาดไหน เพราะเผลอๆถ้าหากดื่มหมดโฮซอกก็คอยเติมให้เรื่อยๆทั้งๆที่เขาไม่ได้ขอเลยด้วยซ้ำ 
          
          "อยู่นี่เอง พี่ตามหาแทบแย่"
          
          "มีอะไรเหรอฮะ พี่นัมจุน"
          
          "ลูกค้าคนอื่นๆเขาติดใจวีเข้าซะแล้วสิ เอาแต่เรียกร้องอยากให้วีขึ้นไปร้องเพลง"
          
          "อ่า....งั้น พี่โฮซอก ผมไปก่อนนะ"วีหันไปโบกมือให้พี่ชายของตน
          
          "อ่าว ไอ้ยุนกิ มึงอยู่นี่เองเหรอวะ ไอ้ห่า มาทำอะไรตรงนี้ โซนวีไอพีมีทำไมไม่ไป เออ วีไปรออยู่หลังเวทีก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามไป"
          
          "ครับ"
          
          
          
          
          
          
          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น