COLOR OF RAINBOW เปิดตำนานสีแห่งสายรุ้ง

ตอนที่ 20 : Color of Rainbow :: ZODIAC :: Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ม.ค. 58

:)  Shalunla


สวัสดีค่า 

สวัสดีเดือนตุลาคมด้วยนะคะ
หลังจากจบพาร์ทของฟลอร่า สีแห่งสายรุ้ง สีเขียวไปแล้ว
วันนี้เราจะมาต่อกันด้วย สีแห่งสายรุ้งคนที่สอง ตัวแทนสีเหลือง...
หนูเลมอน ของเรานั่นเอง! //จุดพลุ ปุ้งปุ้งปุ้ง!

เรื่องของหนูเลมอนเป็นพาร์ทที่เขียนยากมากๆเลยค่ะ
ส่วนตัวไรท์ไม่เคยเขียนคาแรทเตอร์แรงๆแบบนี้มาก่อน
เลยต้องตั้งใจมากๆเพื่อไม่ให้ตัวของเลมอนมันเพี้ยน
เพราะฉะนั้นถ้าเกิดมีอะไรพลาดไป ต้องขอโทษไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ
ไรท์ยินดีรับคำติชมค่ะ 

วันนี้เป็นวันแรกของเดือน 
ตามสัญญานะคะ มาอัพให้
เอาไป ครึงแรกก่อนนะคะ ♥
ส่วน ครึ่งหลังอดใจรอกันหน่อยน้า ♥

อ่านให้สนุกนะคะ
ต้นแต้ว.
01/10/2557

COLOR OF RAINBOW สีแห่งสายรุ้ง

ZODIAC’S

CHAPTER 1

            ร่างบางของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนถอนหายใจเมื่อเธอเงยหน้ามองทางเข้าปราการที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ป้ายไม้สวยที่ถูกจัดวางและตกแต่งรอบๆอย่างสวยงาม มีตัวอักษรสวยสลักอยู่เพื่อให้ผู้มาใหม่ได้ทราบว่า ปราการสวยๆตรงหน้านั้นคืออะไร หลายคนอาจจะชอบมัน แต่สำหรับเลมอนแล้ว เธอไม่เคยพิศวาสที่แห่งนี้เลยแม้แต่นิดเดียว มันคือสถานที่ที่เธอไม่อยากย่างกรายเข้าไปเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

            ปราการวาโย

            ยิ่งเห็นป้ายสลักตรงหน้าแล้วเธอก็ยิ่งถอนหายใจอย่างเบื่อโลกมากที่สุดเลยด้วยซ้ำ ทำไมกันนะ ทั้งๆที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอดหลายร้อยปี สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาที่นี่แล้ว บ้านหลังที่สองที่เธอสร้างเอาไว้แต่ไม่อยากอยู่ เพราะความทรงจำบางอย่าง และนั่นทำให้เธอต้องระเห็จตัวเองออกแล้วไปอยู่กับน้องสาวคนเล็กอย่างฟลอร่าแทน

            ท่านเลมอนเจ้าคะ…’ เสียงหวานของมือขวาของเลมอนดังขึ้นในโสตประสาทของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองประกาย เลมอนหลุบสายตาลงก่อนจะพยักหน้าอย่างจำยอมพร้อมกับเอ่ยว่า

            ฉันรู้ สเตลล่า และฉันจะต้องผ่านมันไปได้ ว่าแต่ฉันเข้าไปชุดนี้มันจะเด่นไปหรือเปล่าหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนว่าพร้อมกับก้มมองชุดของเธอในตอนนี้ซึ่งมันค่อนข้างเด่นมากพอควร ชุดราตรีเกาะอกยาวสีครีมลากพื้น ถ้าหากมองเผินๆมันอาจจะดูเรียบ แต่จริงๆแล้วมันมีประกายวิบวับและยิ่งมันอยู่บนเรือนร่างของเลมอนนั่น มันยิ่งเด่นเป็นเท่าตัว เพราะเมื่อคืนนี้เลมอนแอบไปส่องที่งานวันเกิดของญาติรุ่นเหลนของเหลน เพราะต้องการดูว่าน้องสาวคนเล็กของเธอเป็นยังไงบ้าง นั่นทำให้เธอต้องเปลี่ยนชุดเข้างานนิดหน่อย และเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เลมอนและบรรดาพี่ๆของเธอจึงต้องรับมืออย่างเร่งด่วน ทุกอย่างพึ่งกลับมาลงตัวเมื่อเช้า และสเตลล่าพึ่งบอกเธอว่าวันนี้เธอสามารถกลับมาที่บ้านเดิมของเธอได้แล้ว นั่นทำให้เลมอนต้องกลับมาในชุดราตรียาวสวยนี้โดยไม่ทันได้เปลี่ยนชุดอะไรทั้งสิ้น

            ไม่หรอกเจ้าค่ะ บ้านเราใครจะมาทำอะไรเราได้

            เมื่อเลมอนได้ยินสเตลล่าตอบ หญิงสาวก็หัวเราะคิกคักในทันที เพราะมันก็จริงอย่างที่สเตลล่าบอก ถิ่นของเธอ ใครจะมาทำอะไรเธอได้กันล่ะ จริงไหม

            เอาล่ะ สเตลล่า พร้อมหรือยังนัยน์ตาสีสวยของเลมอนที่ฉายแววความมั่นใจออกมาเปี่ยมล้นมองปราการสวยตรงหน้าอย่างไม่กลัว สองเท้าของหญิงสาวที่สวมรองเท้าส้นสูงที่ดำที่มีความสูงถึงสี่นิ้วก้าวเข้าไปอย่างมั่นใจ พร้อมกับเสียงหวานของสเตลล่าที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอ

            แน่นอนเจ้าค่ะ นายหญิงของข้า

            และแน่นอนเมื่อหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองประกายในชุดราตรียาวก้าวเข้ามา เธอก็กลายเป็นจุดเด่นในทันที ทุกสายตาที่อยู่รอบๆนั้นหันมามองเธอราวกับตัวประหลาดเลยด้วยซ้ำ เลมอนเหยีดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างไม่สนใจสายตาที่มองเธออย่างเหยียดๆเลยแม้แต่น้อย

            เพราะแบบนี้ไง เลมอนถึงไม่อยากกลับมาปราการวาโย คนที่นี่มีฝีมือก็จริง แต่เสียตรงที่ว่า นิสัยและสันดาน มันแย่มาก! และเลมอนคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เธอต้องมาจัดการกับปราการวาโยของเธอใหม่ ทั้งหมด

            ใครน่ะ...ยัยนั่นกล้าเดินเข้ามาในปราการของเราได้ยังไงเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับชี้มายังร่างบางของเลมอนที่ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเธอ เรียวขาสวยที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดหยุดกับที่ หญิงสาวตวัดสายตามองอีกฝ่ายในทันที

            “นี่หล่อน! มีธุระอะไรที่นี่ไม่ทราบ!” เสียงหวานแสบหูของผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นบ้างพร้อมกับปรายตามองเธอราวกับว่าเธอไม่ต้องการมองเลมอนเลยแม้แต่เสี้ยว แต่เพราะมันจำเป็นต่างหาก

            หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนประกายไม่สนใจ เธอสะบัดหน้าหนีพร้อมกับใช้สองมือน้อยๆจับชุดราตรีของเธอขึ้นเล็กน้อยเพื่อที่เธอจะได้ก้าวขึ้นบันไดได้โดยที่ไม่เหยียบมันหน้าคว่ำเสียก่อน ทุกอย่างก้าวของเธอทำให้ทุกคนเหมือนอยู่ในมนต์สะกดอะไรในบางอย่าง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่เสี้ยว แต่มันก็ไม่ใช่กับทุกคนเสมอไป...

            นี่! ถามไม่ตอบเหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใคร!” เสียงแสบหูของหญิงสาวคนเดิมดังขึ้น เธอคนนั้นแผดเสียงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเลมอนทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด

            เอาน่า เรซี่ ลองดูท่าทางยัยนั่นไปก่อน เธอก็น่าจะรู้ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเธออยู่แล้วนี่เสียงเข้มของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากอีกด้านพร้อมกับเหวี่ยงร่างสูงของตัวเองมานั่งบนระเบียงอย่างสบายๆ

            ฉันว่ามันต้องสนุกมากๆเลยล่ะ สเตลล่า...เสียงหวานของเลมอนพึมพำเบาๆราวกับต้องการให้ได้ยินเพียงสองคน ใบหน้าสวยของเธอเหยียดยิ้มอย่างชอบใจ เรื่องปั่นประสาทคน เลมอนถนัดมาก และมากที่สุด บอกเลยว่าเธอไม่ได้ใจดี น่ารัก เรียบร้อยเหมือนฟลอร่า น้องสาวของเธอเลยแม้แต่เสี้ยว แต่เลมอนเป็นอะไรที่ยิ่งกว่านั้น เธอตรงข้ามกับฟลอร่า ทุกประการ

            ‘นายหญิงคิดอย่างงั้นหรือเจ้าค่ะ

            “แน่นอนที่สุดเลยล่ะใบหน้าสวยของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ นัยน์ตาสีสวยของเธอมองภาพเบื้องหน้าของเธอด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ใช่แล้ว ภาพตรงหน้าเป็นภาพของเธอเอง และชุดเดียวกับที่เธอกำลังสวมอยู่ตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

            ฉันจะเปลี่ยนทุกอย่างให้หมด...เลมอนพึมพำเบาๆ พร้อมกับอ่านป้ายสลักที่ติดอยู่ใต้รูปใหญ่ของเธอ

            ...ท่านหญิงเลมอน โรเซนต์เฟรนเดีย ผู้ก่อสร้างปราการวาโย...

          และเมื่อเท้าของเธอก้าวมาถึงขั้นสุดท้ายของบันได ร่างโปร่งแสงของสเตลล่าก็ปรากฏตัวขึ้นในทันทีพร้อมกับย่อกายทำความเคารพเธออย่างนอบน้อมที่สุด

            ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะ นายหญิงของข้า

            “หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ถึงกล้าเดินขึ้นมาข้างบนนี้ได้!!” เรซี่ เจ้าของเสียงแสบหูก็ยังแผดเสียงของเธอไม่เลิก พร้อมกับตวัดนัยน์ตาสีสวยของหล่อนมามองเลมอนอย่างท้าทายและจงเกลียดจงชัง

            อยากรู้เหรอ...เสียงหวานของเลมอนเอ่ยขึ้น พร้อมกับหมุนตัวกลับมาเมื่อเธอขึ้นมายืนตรงหน้าบันไดเรียกร้อยแล้ว บันไดกว้างดูเล็กไปถนัดตาเมื่อนัยน์ตาสีเหลืองอ่อนกวาดมอง ทั้งๆที่เลมอนเอ่ยเบาๆแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเสียงของเธอถึงดังก้องกังวานไปทั่วปราการวาโยได้ ในเรื่องนี้ก็ไม่มีใครทราบเช่นกัน

            หญิงสาวเจ้าของนาม เรซี่ เงียบลง เมื่อรับรู้พลังอันตรายจากหญิงสาวผู้มาใหม่คนนี้

            เลมอนตวัดสายตาของเธอไปทางเรซี่ นัยน์ตาสีเหลืองของเธอมองด้วยรอยยิ้มที่ใครๆเห็นก็พากันเสียงสันหลังวาบ เลมอนกรีดรอยยิ้มสวยให้พร้อมกับกระดิกนิ้วเป็นเชิงเรียกหญิงสาวคนนั้นให้มาหาเธอ และมันก็เป็นอย่างที่เลมอนต้องการเมื่อร่างบางของเรซี่ลอยขึ้นมาหาเธอในพริบตา

            กริ๊ด!”

            เรซี่กำลังลอยอยู่ตรงหน้าของเลมอนในความสูงระเดียวกันกับเธอ เพียงแต่ว่าร่างของเรซี่นั้นอยู่ตรงกลางห้องโถง ซึ่งถ้ามองลงไปแล้วนั้น ถ้าตกลงมาก็บาดเจ็บอยู่เหมือนกัน

            “เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน...ชายหนุ่มที่เอ่ยห้ามเรซี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับตวัดสายตาดุๆมองเธออย่างปรามๆ แต่คิดว่าเลมอนจะสนงั้นเหรอ ในเมื่อที่นี่มันเป็นถิ่นของเธอ! ไม่ใช่ของพวกเขาเหล่านี้ ที่กล้าแผดเสียงใส่เธอทั้งๆที่ควรจะสำนึกตัวเองไว้บ้างว่าเป็นใคร

            ฉันเป็นใครงั้นเหรอ...เลมอนเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแย้มยิ้มที่สเตลล่าเห็นแล้วว่า คงจบไม่สวยอีกตามเคย...

            ก็ใช้สมองอันน้อยนิดของพวกเธอคิดดูสิ ว่าฉันเป็นใคร...ถ้ายังโง่อยู่ ฉันจะบอกใบ้ให้เอาบุญก็ได้นะเลมอนว่าพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่เงียบกริบ และนัยน์ตาเหยียดๆก็ถูกส่งมาให้หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนคนนี้ในพริบตา

            กลับมาแล้วเหรอขอรับ ท่านเลมอนและดูเหมือนว่าจะมีผู้ใจบุญมาห้ามการกระทำของเลมอนไว้ได้ทัน ร่างสูงของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินประกายที่กระโดดลงมาจากชั้นบนสุดเงยหน้ามองใบหน้าสวยของหญิงสาว เลมอนแย้มยิ้มให้อย่างน่ารัก พร้อมกับโบกมือทักทายอย่างเป็นกันเองอีกต่างหาก

            อ้าว! วินซ์ มาแล้วเหรอ

            ชายหนุ่มเจ้าของนาม วินซ์ ส่ายหน้าไปมากับท่าทางของผู้หญิงตรงหน้า เขาคุกเข่าลงพร้อมกับยกมือทาบอกอย่างที่ใครๆก็รู้ว่า เขาให้เกียรติร่างบางในชุดราตรีคนนี้มากแค่ไหน เล่นเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับเบิกตากว้างและมองอย่างไม่อยากเชื่อ รวมทั้งเรซี่ ที่ลอยนิ่งอยู่เช่นกัน

            พี่วินซ์ พี่จะไปคุกเข่าให้ยัยนั่นทำไม!! ลุกขึ้นมา!! พี่เป็นหัวหน้าปราการของเรานะ ทำแบบนี้ไม่ได้!” เรซี่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ เธอก็ยังคงแผดเสียงอันแสบแก้วหูของเธอต่อไป วินซ์ตวัดสายตาดุๆมองเรซี่ให้เงียบปาก

            ยังอยากเรียนที่นี่ต่อไหม เรซี่ ถ้าอยากเรียนก็ช่วยหุบปากแล้วหันไปดูภาพตรงหน้าของเธอซะ!”

            เรซี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวมองอย่างพิจารณาอีกครั้ง พร้อมกับหน้ามุ่ยยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอจับเค้าความแปลกๆของหญิงสาวในชุดราตรีที่มองเธออย่างยิ้มๆ

            ทำไม...

            “เริ่มฉลาดขึ้นมาบ้างหรือยัง เมื่อกี้เธอถามใช่ไหม ว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน และมาทำอะไรที่นี่ กล้าดียังไงถึงเข้ามาที่นี่ใช่ไหม...เลมอนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เธอยิ้มหวานพร้อมกับกวาดมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น เธอไล่สบสายตาเรียงคน และมาหยุดอยู่ที่เรซี่ น้ำเสียงหวานของเธอเอ่ยเพื่อเฉลยคำตอบให้พวกเขาทั้งหมดรู้ และทุกคนก็ต่างขนลุกซู่เมื่อได้ยินคำตอบของเธอแม้กระทั่งวินซ์ที่รู้มาก่อนแล้วก็ตาม...

            ฉันจะบอกให้ก็ได้นะ ถือซะทำทานให้พวกสวย แต่ไร้สมอง!...เลมอน โรเซนต์เฟรนเดีย คือชื่อของฉัน...เลมอนเงียบไป ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

            ฉันเป็นใครงั้นเหรอ...ฉันก็เป็นเจ้าของปราการนี้ไง...

            “กล้าดียังไงงั้นเหรอ...ฉันกล้าอยู่แล้ว ก็นี่มันถิ่นของฉัน ไม่ใช่ถิ่นของพวกเธอ!!”

            น้ำเสียงหวานของเลมอนเพิ่มความดุดันเข้าไปอีก สิ้นสุดประโยคของเลมอนก็พาเอาทุกคนเงียบไป นัยน์ตาสีสวยของเลมอนเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย ร่างของเรซี่ก็ค่อยๆลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย หญิงสาวในชุดราตรีคนเดียวในปราการก้าวลงมาจากบันไดที่เธอพึ่งเดินขึ้นเมื่อครู่อีกครั้ง

            ดูเหมือนว่า สิ่งที่ฉันฝากสเตลล่าไปบอกนาย นายก็ยังไม่ได้ทำสินะ วินซ์ร่างสูงมองร่างบางตรงหน้าอย่างหวาดเสียวเล็กน้อย ร่างบางของเลมอนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มือบางของเธอช้อนใบหน้าหล่อของวินซ์ขึ้นให้สบตากับเธอ เลมอนเหยียดยิ้มเมื่อเห็นนัยน์ตาสีสวยของวินซ์ไหววูบเล็กน้อย ถึงแม้จะนิดเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอน่ะนะ

            “นายก็รู้ดี...ว่าฉันไม่เคยปราณีใครที่ขัดคำสั่งฉันสักคนเดียว...

            วินซ์สบตากับเลมอนนิ่ง ราวกับเขาอยู่ในมนต์สะกดอะไรในบางอย่าง หญิงสาวตรงหน้ามีความสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เธอคือบุคคลของประวัติศาสตร์ที่ไม่น่าจะยืนอยู่ตรงหน้าเขาได้เลยด้วยซ้ำ ยิ่งเรซี่เห็นการกระทำของเลมอน เธอก็ยิ่งทนไม่ได้ หญิงสาวสาวเท้าเข้าไปพร้อมกับกระชากแขนของเลมอนให้หันมาทางเธอ ไม่ทันที่เรซี่จะได้ทำอะไรอุกอาจกับเลมอน ร่างบางของเรซี่ก็ต้องนิ่งค้างในพริบตาที่เลมอนตวัดสายตามาในทันที

            วินซ์ลุกขึ้นพร้อมกับดึงร่างของเลมอนให้ออกห่างจากเรซี่ในทันทีเพราะเขารู้ดีว่าเลมอนมีนิสัยอย่างไร เลมอนจะไม่ทนกับอะไรก็ตามที่รบกวนชีวิตอันเป็นสุขของเธอและใครกล้าทำอะไรแม้แต่ปลายเส้นผม

เลมอนจะเอาคืนร้อยพันเท่า!

เอาให้ไม่ได้ผุดได้เกิดกันเลยทีเดียว!

-----50%-----
 

 


            “ท่านเลมอน ถือว่าข้าขอเถอะขอรับ เธอคนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก อย่าทำอะไรเธอเลย อย่างน้อยเธอก็เป็นนักเรียนในปราการของท่านนะขอรับ

            เลมอนปรายตามองมือหนาของอีกฝ่ายที่คว้าต้นแขนของเธอเอาไว้อย่างถือวิสาสะ เมื่อวินซ์เห็นสายตาดังกล่าว เขาก็รีบเอามือออกและขอโทษขอโพยในทันที ก็อย่างว่าล่ะนะ เพราะวินซ์เป็นหัวหน้าปราการวาโยคนปัจจุบัน เขาเคยเจออารมณ์ร้ายของเลมอนมาก่อนแล้ว นั่นทำให้เขาพอจะรับมือถูกอยู่นิดหน่อย

            เลมอนเหยียดยิ้มอย่างดูถูกดูแคลน นี่เธอต้องยอมงั้นเหรอ ทั้งที่แนะนำตัวก็แนะนำไปแล้ว บอกไปหมดแล้ว เธอคือใคร แต่ทำไม หญิงสาวเจ้าของนาม เรซี่ คนนี้ถึงไม่หยุดกันนะ สงสัยคงต้องจัดการให้หมดก่อนล่ะมั้ง

            งั้นเหรอวินซ์ อยากรู้พลังของฉันกันมากใช่ไหม...อยากไม่มีที่ซุกหัวนอนกันใช่หรือเปล่า...

            ปราการวาโยสั่นสะเทือนในทันทีที่หญิงสาวเอ่ยจบ นัยน์ตาสีเหลืองอ่อนของเธอเรืองขึ้นพร้อมกับพลังของเลมอนที่แผ่ออกมาโดยที่มีร่างของเธอเป็นศูนย์กลาง กระถางต้นไม้ แจกัน โคมไฟ ทุกอย่างที่ตกแต่งในปราการนั้นไหวไปตามแรงสั่นสะเทือนในพริบตา ทุกคนต่างส่งเสียงกรีดร้องกันอย่างหวาดกลัว นักเรียนที่พักอยู่ในห้องเงียบๆถึงกับวิ่งกันออกมาอย่างแตกตื่นในทันที

            วินซ์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาคิดอยู่แล้วว่าเหตุการณ์จะต้องเป็นแบบนี้ จะให้เอาอะไรมาฉุด เลมอนก็คงไม่หยุดง่ายๆ ตอนนี้วินซ์คิดเพียงอย่างเดียวว่า แล้วคืนนี้เขาจะไปนอนที่ไหนกันล่ะเนี่ย ในเมื่อเจ้าของปราการถามแบบนี้

            ทำไมทีแบบนี้ไม่ตอบกันล่ะ หืม?เลมอนเอ่ยถามเสียงหวานทั้งๆที่ปราการยังสั่นสะเทือนอยู่แบบนั้น...

            ฉันถามก็ตอบสิ! ปากไม่มีพูดกันหรือไง!! ว่าไง ยังอยากมีที่ซุกหัวนอนกันอยู่หรือเปล่า!!” คราวนี้เลมอนแผดเสียงดังยิ่งกว่าเรซี่เสียอีก เสียงหวานของเธอดังก้องไปทั่วปราการวาโย และเสียงของเธอก็มีอำนาจพอที่จะทำให้ทุกคนที่แตกตื่นอยู่นั้นนิ่งงันในพริบตา...

            ใครจะไม่อยากมีไม่รู้ แต่ข้าอยากมีขอรับ วินซ์เอ่ยตอบอย่างเหนื่อยๆ เขาไม่รู้จักจริงๆว่ารับมือกับหญิงสาวตรงหน้ายังไงดี ยิ่งเขาหันไปมองสเตลล่าที่เท้าคางมองอยู่ข้างบนอย่างยิ้มๆ ทำให้เขาอดอหมั่นไส้ร่างบางของจิตวิญญาณสาวตรงหน้าไม่ได้ นอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังยืนขำอีกต่างหาก คนอะไร...

            ตกลงว่า มีวินซ์คนเดียวใช่ไหม ที่จะอยู่ที่นี่...

        “งั้นที่เหลือ...ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!!”

        โธ่ ท่านเลมอน...วินซ์ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหัวไปมากับอารมณ์ร้ายของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองประกายคนนี้ สิ้นคำพูดของเลมอน ทุกคนที่อยู่ในปราการวาโยก็ลอยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหายวับไปออกไปจากปราการในทันที

            ปัง!

            เสียงประตูบานใหญ่ด้านหน้าปราการปิดตัวเองมันเองอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงปิดของหน้าต่างทุกบานที่เปิดอยู่ไล่ไปทุกชั้นเลยด้วยซ้ำ เลมอนเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกลับหลังหันไม่สนใจเสียงโวยวายข้างนอกเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

            นายไม่ได้ทำตามที่ฉันสั่ง วินซ์ ฉันอนุญาตให้นายอยู่เพราะนายเป็นคนเดียวที่บอกว่าอยากอยู่ที่นี่ ขึ้นไปเคลียร์งานของตัวเองให้เรียบร้อยซะ ส่วนพวกข้างนอกนั่น ฉันจะจัดการเอง

            วินซ์ทรุดตัวรับคำสั่งของหญิงสาวร่างบางตรงหน้าอย่างเคร่งครัด ก่อนจะเหลือบสายตามองไปทางประตูใหญ่อย่างขอโทษและหายวับไปในทันที

            สั่งทุกปราการ ห้ามรับคนของปราการวาโยเข้าไปพัก แม้แต่คนเดียวเสียงหวานของเลมอนก็เอ่ยต่อซึ่งผู้ที่ได้ยินคำสั่งของสเตลล่าก็ผงกหัวด้วยความรวดเร็วและหายไปเพื่อที่จะไปคุยกับปราการอื่นอย่างที่นายหญิงของเธอต้องการ

            หลังจากที่เลมอนจัดการทุกคนออกไปจากปราการของเธอแล้วนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจก่อนจะเดินขึ้นข้างบนไปอย่างไม่สนใจเสียงโหวกเหวกข้างนอกเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว เลมอนต้องการพักผ่อนเหมือนกัน ช่วงนี้เธอทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไหนจะต้องดูแลน้องสาวคนเล็กของเธออีก ลำพังแค่เธอคนเดียวก็เหนื่อยมากแล้ว

            หญิงสาวเอื้อมมือเปิดประตูห้องของเธอเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้องอย่างพอใจ อย่างน้อยสเตลล่าก็เตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว ห้องของเลมอนนั้นตกแต่งด้วยสีโทนดำเสียส่วนใหญ่ อาจจะเป็นเพราะว่ามันจะได้สะดวกกับเธอเวลาเธอทำงานด้วย เพราะที่มันเป็นสีดำนั้น กำแพงทุกด้าน เพดานห้อง นั้นคือ แผนที่ดวงดาวขนาดใหญ่...

            เลมอนเปรียบเสมือนดวงดาวที่มีชีวิต ถ้าฟลอร่ามีหน้าที่ดูแลผืนป่าทั้งโลก เลมอนก็มีหน้าที่ดูแลดวงดาวทุกดวงเช่นกัน...

            พักสักหน่อยแล้วกัน...ว่าแล้วเลมอนก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำในทันที

            งั้นเหรอ ห้ามรับคนจากปราการวาโยเข้ามางั้นเหรอหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีส้มอ่อนในร่างโปร่งแสงว่าพลางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

            สเตลล่าพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงว่า สิ่งที่เธอได้ยินน่ะถูกต้องแล้ว

            ใช่ แคนเดิล ท่านเลมอนสั่งมาน่ะ เธอก็อย่าลืมไปบอกเฟรมด้วยนะ ฉันต้องไปบอกคนอื่นๆอีก

            แคนเดิล หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีส้มอ่อนวาดมือผ่านเทียนไขอย่างเบาๆ เปลวไฟเล็กๆก็ลุกโชนส่องแสงสว่างจ้าในพริบตา สเตลล่ามองท่าทางนิ่งของเพื่อนสาวด้วยสาตานิ่งเรียบ แคนเดิลเป็นคนอ่านใจยาก เธอเป็นจิตวิญญาณที่เงียบและร้าย พูดง่ายๆก็คือ เป็นคนร้ายลึก มากเลยทีเดียว การจะรับมือกับแคนเดิลนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยด้วยซ้ำ

            ฉันจะบอกเฟรมให้ เธอไปเถอะ

            สเตลล่าไม่ได้ว่าอะไรนอกจากพยักหน้าน้อยๆก่อนจะหายวับไป ทิ้งให้แคนเดิลที่กำลังจุดเทียนเพิ่มความสว่างภายในห้องของแซฟฟรอนเพียงลำพัง ร่างโปร่งแสงจ้องมองเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างหมายมั่น

            งานนี้ถ้าปราการวาโยไม่แตก ก็ไม่ใช่ท่านเลมอนแล้วล่ะนะ

            “พี่เตือนแล้วใช่ไหม เรซี่ บอกให้ใจเย็นๆแล้วเป็นยังไง ไปที่ไหนเขาก็ไม่ให้พักเสียงหล่อของวินซ์เอ่ยเตือนรุ่นน้องของตัวเองที่ยืนหน้ามุ่ย ด้านหลังของเรซี่มีเด็กในปราการวาโยยืนมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

            เรซี่ถอนหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกอย่างเซ็งๆ จะให้เธอทำยังไงได้ ในเมื่อเธอเป็นแบบนี้ เรซี่ไม่ใช่คนยอมคน แต่พอมาเจอเลมอน เธอก็ต้องบอกตัวเองให้ใจเย็นมากที่สุด เพราะเธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่เรซี่จะต่อกรด้วยง่ายๆ

            แล้วพี่จะให้ฉันทำยังไงคะ พวกเราไปขออยู่ห้องเพื่อนกันก่อนก็ไม่ได้ เพราะลองแล้วไม่ว่าจะปราการไหน ก็ห้ามหมดเลย

            “ขอโทษไง ไปขอโทษท่านเลมอนเขาดีๆ ท่านเลมอนไม่ใช่คนใจร้ายหรอกเรซี่เรซี่ถลึงตาใส่รุ่นพี่หนุ่มที่ปรากฏภาพอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ของเธออย่างโกรธๆ เสียงแสบหูของเธอก็แผดดังพร้อมกับวินซ์ที่ยกมืออุดหูตัวเองในทันที

            พี่จะบ้าหรือยังไงคะ!!!”

            “วินซ์ไม่ได้บ้าหรอก มีเธอนั่นแหละที่บ้าอยู่คนเดียวเรซี่ตวัดสายตาไปทางผู้มาใหม่ที่เอ่ยขึ้นในทันที ร่างสูงของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองประกายในชุดนักเรียนเรียบร้อยตรงหน้าอกของชายหนุ่มมีเข็มกลัดรูปพายุหมุนวนติดอยู่เป็นการบอกว่า เขาคนนี้เองก็อยู่ปราการวาโยเช่นเดียวกัน

            โซดิแอค! อย่ามาลามปามกับฉันนะ! ฉันเป็นรุ่นพี่นาย

            “แล้วยังไง ทุกอย่างจะไม่เป็นแบบนี้ ถ้าเธอไม่เริ่มเรื่องนะ สำนึกตัวเองบ้างเถอะว่าเป็นเพราะเธอ คนอื่นในปราการถึงต้องมาลำบากกับเธอแบบนี้คำพูดของโซดิแอคพาเอาคนอื่นๆในปราการพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ใบหน้านวลของเรซี่แดงขึ้นในทันที ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการที่ตัวเองเป็นรุ่นพี่แต่โดนรุ่นน้องด่าต่อหน้าแบบนี้อีกแล้ว

            โซดิแอค!” เรซี่แผดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม ร่างบางหมายจะพุ่งเข้าไปจัดการร่างสูงของรุ่นน้องหนุ่มตรงหน้าที่กล้าทำกับเธอแบบนี้ แต่ร่างบางของเรซี่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานที่งัวเงียของใครคนหนึ่งดังขึ้น

            “เสียงดังน่ารำคาญจริงๆ ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว จะส่งเสียงดังอะไรกันนักกันหนาร่างบางของเลมอนในชุดนอนสีหวานตามสไตล์ผู้หญิงโผล่ขึ้นกลางวง หญิงสาวยกมือปิดปากหาวเป็นเชิงบอกว่าเธอง่วงมากจริงๆ นัยน์ตาสีสวยกระพริบเรียกสติตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วๆอย่างเบื่อหน่าย

            ท่านเลมอน... หัวหน้าปราการหนุ่มอย่างวินซ์เรียกเจ้าของปราการอย่างไม่เชื่อสายตา ใครบ้าที่จะกล้าออกจากเจอคนเยอะๆแบบนี้ในชุดนอนบ้าง หากหญิงสาวตรงหน้าเป็นน้องสาวของเขาล่ะก็ เขากล้าพนันเลยว่า จะไม่มีใครได้เห็นเธอในสภาพแบบนี้แน่นอน แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า หญิงสาวตรงหน้าเขานั้น ไม่ใช่น้องสาวเขาน่ะสิ...

            วินซ์ ฉันง่วงมาก และนอนไม่หลับเพราะเสียงคนของนายเนี่ย นายจะรับผิดชอบยังไงหะ!” เลมอนยืนกอดอกมองหัวหน้าปราการวาโยคนเก่งด้วยท่าทางแง่งอน ใบหน้านวลไร้การแต่งแต้มง้ำงออย่างเป็นที่สุด ทำเอาหลายๆคนถึงกับอึ้งกันทั่วหน้า

            ขออภัยขอรับท่านเลมอน ข้า...

            “ทำไมออกมาชุดแบบนี้ล่ะไลม์ไม่ทันที่วินซ์จะพูดจบ โซดิแอคก็เอ่ยขัดขึ้นก่อน ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นร่างบางของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนในชุดนอนสีหวานออกมายืนจังก้าแบบนี้ ร่างสูงถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วรีบสวมให้เลมอนในทันที

            นัยน์ตาสีเหลืองอ่อนตวัดมองคนข้างตัวที่เอาเสื้อคลุมมาคลุมให้เธอ ใบหน้าเรียบเฉยที่มองดูก็รู้ว่าหญิงสาวกำลังหงุดหงิดและเหมือนว่ามันจะระเบิดออกมาแล้วด้วยน่ะสิ แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงของชายหนุ่มคนนี้ยังไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่สักนิดเดียว แถมยังยิ้มน้อยๆให้อีกต่างหาก

            ใครอนุญาตให้เรียกชื่อนั้นไม่ทราบ

            สิ้นคำถามของเลมอน ทุกคนเงียบกริบในทันที ดูก็รู้ว่าภูเขาไฟกำลังจะระเบิดอยู่ชัดๆ วินซ์ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอย่างเป็นห่วงชายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้อย่างมาก แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวยังไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะเป็นยังไงต่อไป

            ใช่ โซดิแอคไม่สนใจกับน้ำเสียงเรียบๆของหญิงสาวร่างบางข้างกายเขาหรอก เขาทำเพียงแค่ยิ้มน้อยๆให้เท่านั้น

            เลมอนกรอกสายตาไปมาอย่างเซ็งสุดขีดเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของอีกฝ่าย เธออยากจะเรียกอุกกาบาตให้ตาใส่หัวหมอนี่อย่างเป็นที่สุด แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ไม่อย่างงั้นโรงเรียนนี้ก็คงแหลกเป็นจุลเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่เลมอนยังคุมอารมณ์เป็น หรือเปล่า?

            ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเพื่อที่ฉันจะได้นอนอย่างสงบๆ ฉันให้เวลาพวกเธอแค่ห้านาทีเท่านั้นในการเข้าไปในปราการ ถ้าช้ากว่านั้น ก็เตรียมไปเขียนใบลาออกได้เลย

            เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นอีกครั้งแต่มีเหรอที่เจ้าของปราการอย่างเลมอนจะสนใจ เธอไม่สนใจเสียงดังอย่างกับนกกระจก แต่หญิงสาวหันไปทางเรซี่ที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ใครๆก็รู้ว่าไม่พอใจอย่างแรง

            ส่วนเธอ! เรซีเซีย การ์เปน็อค...

            หญิงสาวเจ้าของนามสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะจ้องลึกเข้าในนัยน์ตาสีเหลืองอ่อนของเลมอนอย่างไม่เกรงกลัว  เอาจริงๆเลมอนก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น เพียงแต่ว่าหญิงสาวตรงหน้าเธอนี้นั้นยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่เธอต้องการจะบอกเลยแม้แต่นิดเดียว

            เท่าที่เลมอนดู เรซีเซียเป็นคนที่ความกล้า ไม่เกรงกลัวคนอื่นมาก และหญิงสาวคนนี้ก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็น หนึ่งในห้าที่มีฝีมือในปราการวาโยเป็นอย่างมาก เสียแต่ว่าเธอเป็นคนใจร้อนและเพราะความใจร้อนเนี่ยแหละมันจะทำให้เกิดผลเสียอย่างมาก ยกตัวอย่างเรื่องเมื่อวันได้เป็นอย่างดี

            ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนเก่ง แต่ช่วยเป็นคนเก่งที่มีสติหน่อย ไม่ใช่อะไรๆก็โวยวายไปเสียหมด ฉันพูดถูกหรือเปล่าคำพูดของเลมอนจี้จุดเรซีเซียเป็นอย่างมาก และเลมอนก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด จนทุกคนถึงกับผงะในทีเดียว

            ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนใจร้อน และเธอคงไม่เข้าใจกับสิ่งที่ฉันทำเท่าไหร่ ที่วันนี้ฉันอนุญาตให้กลับปราการได้ ฉันแค่จะให้เธอรู้เท่านั้นว่า ที่เธอทำไปเพราะความใจร้อนของเธอ มันทำให้คนอ่นลำบากไปด้วย เธอสวย เธอเก่ง เธอฉลาด เพราะฉะนั้นช่วยมีสติหน่อยได้ไหม ลดความใจร้อนของเธอลงหน่อยนะ ฉันขอแค่นี้แหละ ได้ไหม เรซีเซียเลมอนว่าพร้อมกับเดินเข้าไปหาแล้วดึงเรซีเซียมากอดอย่างหลวมๆ ทุกคนมองภาพนั้นอย่างตกใจ พวกเขาก็ลุ้นกันตั้งนานว่าเธอจะทำอะไร

            เรซีเซียมองคนที่กอดเธออย่างงงๆ ทั้งที่เรซีเซียนั้นทำตัวไม่ดีกับเลมอนมาตลอดแต่หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองอ่อนคนนี้ก็ยังกล้าที่จะเดินเข้ามากอดเธอโดยไม่คิดอะไรแม้แต่นิดเดียว

            มีดไร้ลักษณ์ที่ถือเอาไว้ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะเลมอนผละออกพร้อมกับสบเข้าในนัยน์ตาสีสวยของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว และมันก็จริงอย่างที่เลมอนว่า เรซีเซียกำลังถือมีดอยู่จริงๆ เพราะสิ้นคำพูดของเธอ มันก็พลันปรากฏขึ้นมาในทันที

            เรซีเซียถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า เจ้าของปราการวาโยตัวจริงเสียจริง ผู้มีศักดิ์เป็นถึงท่านหญิงแห่งราชวงศ์...เลมอน โรเซนต์เฟรนเดีย

            ร่างบางของหญิงสาวผู้อารมณ์ร้อนที่สุดของปราการ คนแรกที่กล้าปะทะกับเลมอนตรงๆโดยไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้นคุกเข่าลง เธอยกมือขวาของเธอทาบเหนืออกพร้อมกับก้มหน้าลง

            ข้าขออภัยที่ล่วงเกินท่านหญิง ขอบคุณที่ท่านยังปรานีข้าอยู่บ้าง และข้าต้องขอโทษด้วยที่พาให้เพื่อนร่วมปราการเดือดร้อนเพราะความไม่เอาไหนของข้า

            วินซ์แย้มยิ้มเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องสาวของเขานั้นยอมรับในตัวของเลมอน ในสายตาของเขานั้นเรซีเซียเป็นเด็กดี แต่เจ้าอารมณ์ไปเสียหน่อย เพราะฉะนั้นมันก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะไม่ยอมคน

            ริมฝีปากบางของเลมอนแย้มยิ้มพร้อมกับท่าทางน่ารัก ใบหน้าหวานกำลังกวาดสายตามองสมาชิกในปราการของเธอ ซึ่งรอยยิ้มของเธอนั้นก็พาเอาทุกคนถึงกับหน้าแดงเลยเช่นกัน พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

            ฉันไม่ถือสาหรอก คนเราย่อมผิดพลาดกันได้ ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ปราการวาโยนะ
 

---- 100% ----

หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมเลมอนถึงให้โอกาสเรซีเซีย สาวน้อยขี้โวยวายนะคะ
การให้โอกาสคนถือเป็นเรื่องที่ดีค่ะ
ถ้าเขากล้ายอมรับผิด นั่นเป็นเรื่องดีที่เขารู้ตัวว่าเขานั้นต้องแก้ไข
การให้โอกาสเขา เพื่อให้เขาได้ปรับปรุงตัวเป็นเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญ
ดีกว่าซ้ำเติมเขา หรือปล่อยเขาให้แย่กว่าเดิม
เลมอนเป็นหญิงสาวที่มีเหตุผลพอสมควรค่ะ
หวังว่าทุกคนจะเข้าใจหนูไลม์ของเรานะคะ 
แต่บอกไว้ก่อนเลยว่า ดีกรีความแสบของเธอไม่ได้น้อยลงแน่นอนค่ะ! ^^


แล้วอย่าลืมเม้นให้กำลังใจกันนะคะ ♥♥
แล้วเจอกันตอนหน้าจ๊า

12/10/2557


 

142 ความคิดเห็น

  1. #106 『Piano』 (@kimikavenus) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 18:52
    กรี๊ดดด ดวงดาวผ่านชั้นบรรยากาศชัดๆ! (ลุกเป็นไฟแล้วค่อยดับลง) //การจินตนาการ...
    โซดี้น้อยช่างกล้าเรียกชื่อนั้นต่อหน้าสาธารณชน 5555555
    อยากเห็นฉากแซบๆ ของนางอีกค่าาาา สะจายยย
    สรุป นุ้งเรซี่ก็กลายเป็นข้ารับใช้คนสนิท-- //โดนตบ
    #106
    0
  2. #103 Arriza (@avajarin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 17:02
    ม่แบบแสบๆกับเลมอน ดวงดาวสุดสวย รอเธออยู๋ค่ะ
    #103
    0
  3. #102 ฮานะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 17:18
    ว้าวววชอบจัง เลมอนเธอโดนใจ😘
    #102
    0
  4. #101 :PersiMM♡n (@peemza421) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:32
    เลมอนจ๋าาาาาาาาา มาเร็วๆนะ ไรท์อัพไวๆนะ รออยู่นะจ๊ะ
    #101
    0
  5. #100 ตุ๊กตาต้องสาป (@12022543) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 21:23
    อัพไวๆนะคะ
    #100
    0
  6. #99 paknutcha (@worakamolpak) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 17:57
    จะรอนะคะ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #99
    0