ปรุงรสรัก ยอดหญิง เจ้าเสน่ห์

ตอนที่ 7 : เหมยฮวาคนงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,094 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

เมื่อเหมยฮวาย่างกรายเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม ทุกคนต่างหันมองเธอเป็นตาเดียวทุกคนเหมือนตกอยู่ในภวังค์เมื่อเห็นหญิงสาว
ระหว่างนั้นหลงจู๊ที่ดูแลโรงเตี๊ยม ก็กระวีกระวาดเข้ามาทักทายเมื่อเห็นว่าใครเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมและเชื้อเชิญทุกคนให้ขึ้นไปชั้นบนของโรงเตี๊ยม
            ขณะที่ทุกคนกำลังเดินผ่านชั้นล่างเพื่อที่จะขึ้นไปด้านบน
เหมยฮวา ก็ได้ยินเสียงซุบซิบพูดคุยของผู้คนในโรงเตี๊ยม
     


            " นี่ๆเจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่นางผู้งดงามผู้นั้นคือใคร" ชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ ตรงบันไดทางขึ้นชั้น 2
            " เจ้าไม่รู้อะไร นั่นแหละคือคุณหนูใหญ่ตระกูลหวัง เจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เมื่อก่อนนางร่างกายอ่อนแอจึงไม่เคยออกมาข้างนอก
แต่ช่วงไม่กี่เดือนมานี้เห็นว่าร่างกายของนางแข็งแรงขึ้นมากจึงสามารถออกมาข้างนอกได้" ชายอีกคนที่นั่งด้วยกันกล่าว 
            " นางช่างงดงามยิ่งนัก หากตัวข้ามีฐานะร่ำรวยข้าคงจะส่งแม่สื่อไปทาบทามสู่ขอนาง " ชายคนที่สาม กล่าวอย่างเหม่อลอย
             " เจ้าช่างฝันกลางวันยิ่งนัก แล้วเจ้าเหล้ารู้เรื่องได้อย่างไร " ชายคนแรกเอ่ยว่าเพื่อนของตนที่กล่าวเพ้อเจ้อ และถามเพื่อนตนเองอีกคนที่เล่าเรื่อง
             " ข้าจะไม่รู้เรื่องได้อย่างไรก็ในเมื่อเพื่อนของข้าอีกคนเป็นบ่าวอยู่ในบ้านสกุลหวัง"ชายที่เล่าเรื่องของเหมยฮวากล่าว
   

ระหว่างที่เหมยฮวาเดินผ่านโต๊ะต่างๆ ชายหนุ่มทั้งหลายต่างมองเธอตาไม่กระพริบ  ส่วนเหล่าสตีและคุณหนูทั้งหลายต่างมองเธอด้วยสายตาริษยา

            ' อ่าา..อยู่โลกนู้นเธอก็เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ  พอมาอยู่ที่นี่เธอก็ยังเสน่ห์แรงไม่เปลี่ยนเลย เฮ้อ! ช่างน่าสงสารเหล่าชะนีนอ้ยหน้าวอกทั้งหลาย  อย่าอิจฉาแม่เลยนะจ๊ะ ยังไงแม่ก็คือแม่ อยู่วันยังค่ำ ฮุฮุฮุ ' เหมยฮวา รำพึงรำพันกับตัวเองในใจ


ตลอดเวลาที่เหมยฮวาได้เดินผ่านชั้นล่างนั้นนอกจากชายหนุ่มคนอื่นที่มองเธออยู่นั้นยังมีบุรุษอีก 2 โต๊ะที่มองเธอไม่วางตา
ตัวแรกคือโต๊ะของคุณชายใหญ่ตระกูลเหยา  เหยาหลินจง 
 
เหยาหลินจงนั้นเป็นลูกของ เหยาคุณหมิงและฮูหยินใหญ่ซูเจินเจิน  ตระกูลเหยานั้นเป็นตระกูลพ่อค้าวานิชใหญ่ที่แสนจะร่ำรวย ของเมืองฉางไห่
ตระกูลเหยานั้นมีบุตร3คน คนแรกคือ เหยาหลินจง ซึ่งเป็นคุณชายใหญ่ของบ้าน รูปร่าง เตี้ย อ้วนกลม
    มีนิสัย เจ้าชู้ เสเพล สํามะเลเทเมา ไม่ค่อยสนใจการงาน อาศัยว่าตระกูลของตัวเองมีเงินจึงไม่กลัวใคร
ส่วนคนที่สองคือเหยาหลินคุน ซึ่งเป็นคุณชายรองที่เกิดจาก ฮูหยินรองของตระกูลเหยา ตัวของเหยาหลินคุนนั้น  รูปร่าง สูงโปร่ง หน้าตาถือว่าหล่อเหลา เป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย และจริงจังกับงาน 
   เหยาหลินคุนนั้น ตอนนี้ได้เข้ามาช่วยงานของตระกูลเหยา เนื่องจากเหยาหลินจง ไม่สนใจการงานของตระกูล เอาแต่เที่ยว
เหยาหลินคุนจึงต้องเป็นผู้ดูแลแทน 
คนที่3 คือ เหยาเซียงซิน คุณหนูเล็กของตระกูล นางมีนิสัยค่อนข้าง เย้อหยิ่ง เอาแต่ใจ เนื่องจากนางเป็นลูกคนเล็ก ทุกคนในบ้านจึงตามใจนางทุกอย่าง
เหยาเซียงซินนั้น จัดว่าเป็น1ใน4 สาวงามของฉางไห่
   
          เหยาหลินจงนั้นหลังจากที่ได้เห็นหน้าของ เหมยฮวาเขาถึงกับ ตาค้าง อ้าปากหวอ ตาจอ้งนางไม่กระพริบ จนเป็นที่ขบขันของผู้คนที่เห็น
เมื่อเหมยฮวาผ่านไปเขาก็ยังไม่ได้สติ  จนนอ้งชายที่มาด้วยกันตอ้งสะกิดเรียก
เมื่อได้สติเหยาหลินจงก็ได้บอกกล่าวกับคนติดตามของตนว่า
  
        " เจ้าไปสืบดูซิว่าคุณหนูผู้นั้นเป็นใคร บ้านอยู่ไหนและมีคนรักหรือยัง" เหยาหลินจงกล่าวอย่างรอ้นรน เนื่องจากเขาเห็นว่ามีบุรุษหลายคนสนใจในตัวของนาง
         " ขอรับ ข้านอ้ยจะไปสืบมาให้ละเอียด" ลูกนอ้งผู้ติดตามกล่าวรับคำแล้วเดินออกไปจากโรงเตี๊ยม
ทางด้านของ เหยาหลินคุนที่มากับพี่ชายนั้น ตัวของเขาเองก็รู้สึกถูกใจในตัวของ เหมยฮวาเช่นกันแต่เขาไม่แสดงอาการออกมา เขาเพียงปลายตามองนางแล้วพยายามเสตามองไปทางอื่น
 
       ส่วนอีกโต๊ะหนึ่งนั้นอยู่ตรงมุมอับที่ผู้คนมองไม่คอ่ยเห็น แต่ถ้ามองออกมาจากด้านในของโต๊ะสามารถมองเห็นด้านหน้าของโรงเตี๊ยมอย่างชัดเจน 2ชายหนุ่มที่นั้งอยู่โต๊ะนั้น
คนนึงแต่งกายด้วยชุดสีเขียว ปักลายต้นไผ่ งดงาม ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ทีมีฐานะร่ำรวย เนื่องจากชุดที่ใส่นั้นเป็นผ้าไหมชั้นดี
และบรรยากาศรอบตัว ดูสูงส่งน่ายำเกรง   และเขายังมีหน้าตาที่ดูหล่อเหลา และอ่อนเยาว์  ส่วนอีกหนึ่งคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งตัว ใบหน้าเรียบนิ่งและดุดัน
       ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาและดูสูงส่ง ผู้นี้คือ ท่านอ๋องเว่ย หรือเว่ยซานหลาง พระโอรสองค์เล็กของ ฮ่องเต้ เว่ยเกาจง แห่งแคว้นเว่ย ส่วนอีกคนคือ ผู้ติดตามหรือองครักษ์นั่นเอง
ท่านอ๋องเว่ยนั้นได้ขออนุญาตพระบิดา ออกมาท่องเที่ยวหาประสบการณ์และได้เดินทางมาถึงแคว้นฉางในวันนี้เอง ระหว่างเดินเที่ยวในตลาด ท่านอ๋องเว่ย ได้ยินผู้คนกล่าวถึง
โรงเตี๊ยมมั่งมี ว่ามีอาหารที่เลิศรสและแปลกตาไม่เหมือนใคร ดังนั้นท่านอ๋องน้อยจึงได้เข้ามาลองทานอาหารหารในโรงเตี๊ยมแห่งนี้  ปรากฏว่าอาหารที่ทางโรงเตี๊ยมยกมาให้นั้น
ดูสวยงามและแปลกตาเหมือนที่ได้ยินมาและรสชาติยังอร่อยไม่เหมือนใครเช่นกัน
 
         ขณะทานอาหารอยู่นั้นท่านอ๋องน้อยได้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อที่จะสั่งอาหารเพิ่ม ชั่วขณะนั้นก็ได้สบตากับเหมยฮวา ที่กำลังกวาดสายตามองดูลูกค้าภายในโรงเตี๊ยม
ท่านอ๋องหนุ่มอย่าเรียกข้าว่าท่านอ๋องให้เรียกคุณชายเจ้ 
รู้สึกเหมือนหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา ใบหน้ารู้สึกเห่อรอ้น ประหม่าทำอะไรไม่ถูกจนต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเอง
         ' อ่าา..ข้าเป็นอะไรกัน ทำไมพอข้าสบตากับนางจึงหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ' ท่านอ๋องเว่ยได้แต่คิดในใจ
ทางด้านผู้ติดตามเมื่อเห็นเจ้านายของตนมีอาการแปลกๆ  หน้าแดง หูแดง และยังยกมือขึ้นมากุมหน้าอก ก็คิดว่าเจ้านายของตนถูกพิษก็ตกใจเป็นอย่างมาก


           " ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง พะยะค่ะ ท่านอ๋องไหวหรือไม่ กระหม่อมจะเอายาถอนพิษให้เดี๋ยวนี้พะยะค่ะ ขอท่านอ๋องทรงอดทนก่อนพะย่ะค่ะ" ผู้ติดตามหรือองครักษ์ของท่านอ๋องกล่าวอย่างร้อนรน ระคนหายาแก้พิษซึ่งยาแก้พิษนี้สามารถแก้พิษได้รอ้ยชนิด เป็นยาที่หายากและมีราคาแพง 
ด้านท่านอ๋องเว่ยหลังจากได้ยินองครักษ์ของพระองค์กล่าวออกมาเช่นนี้ จึงได้เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มว่า
          " ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอก หยวนถง.เอ่อ..ข้าแค่รู้สึกรอ้นก็เท่านั้นเอง "
           " ท่านอ๋องไม่เป็นอะไรจริงๆนะ พะยะค่ะ ข้าน้อยเห็นพระองค์ หน้าแดง หูแดง และยังยกพระหัตถ์ขึ้นมากุมพระอุระ กระหม่อมเลยคิดว่าพระองค์ถูกพิษ" องครักษ์หยวนถงกล่าวอย่างเป็นกังวล
           " หยวนถง ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าอยู่ข้างนอกอย่าเรียกข้าว่าท่านอ๋องให้เรียกคุณชายเจ้าจำไม่ได้หรืออย่างไร"
           " กระหม่อมขออภัยพะยะค่ะ เพราะว่ากระหม่อมตกใจเลยลืมพะยะค่ะ" 
           " เช่นนั้นเจ้าก็จำไว้ให้ดี ว่าห้ามลืมอีกเด็ดขาด เพราะการมาท่องเที่ยวคราวนี้ข้ามาเป็นการส่วนตัวไม่ตอ้งการเปิดเผยตัวตนให้ใครรู้  ถ้าครั้งหน้าเจ้าลืมอีก
ข้าจะลงโทษเจ้า จงจำไว้"  ท่านอ๋องกล่าวคาดโทษองครักษ์ของตน
หลังจากนั้น ท่านอ๋องก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าของตนอีก
            ' นางเป็นใครกัน ทำไมถึงทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 20 เจอหญิงงามมาก็มากแต่ก็ไม่เคยรู้สึกแปลกแบบนี้มาก่อน นางช่างน่าสนใจยิ่งถือว่าการมาแคว้นฉางครั้งนี้คุ้มยิ่งนัก





                               Tbc.





      นางเอกของเรารู้สึกว่าจะมีดวงดอกท้อ 555  ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ฝากกดหัวใจ เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แต่งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.094K ครั้ง

315 ความคิดเห็น

  1. #195 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 13:37
    ชะตารักดอกท้อ
    #195
    0
  2. #73 MakotoChan (@RinnaChan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:56

    สู้ๆค่ะเนื้อเรื่องสนุกแต่ว่าอยากให้มันยาวๆหน่อยชอบๆๆๆ
    #73
    0
  3. #72 MakotoChan (@RinnaChan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:55
    วรรณยุกต์ต้องอยู่บนหัวของพยัญชนะต้นนะคะไม่ใช่สระ
    เช่นคำว่า "น้อย" เขียนแบบนี้ไม่ใช่ "นอ้ย"
    #72
    0
  4. #49 อัมพร (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 15:32

    ขอบคุณค่ะ

    #49
    0
  5. #41 ning792528 (@vj792528) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 10:17

    ลงเรืออ๋องเว่ยแล้วกัน

    #41
    0
  6. #40 piamya (@piamya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 09:18

    สนุกค่ะ เรื่อลำไหนดีค่ะ

    #40
    0
  7. #39 ae15051973 (@ae15051973) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 07:30
    เรือไหนดี
    #39
    0