ปรุงรสรัก ยอดหญิง เจ้าเสน่ห์

ตอนที่ 17 : เสี่ยวเป่าเปา 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 834 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

1 เดือนผ่านไปจากเด็กน้อยที่ร่างกายผอมแห้ง ผิวดำคล้ำ ตามตัวมีแต่รอยบาดแผลและรอยฟกช้ำดำเขียว กลับกลายมาเป็นเด็กชายตัวเขาขาวๆ รูปร่างจ้ำม่ำ หน้าตาน่ารักน่าชัง
แก้มกลมๆเหมือนลูกซาลาเปา ผิวแก้มแดงๆเหมือนดั่งลูกท้อสุก  จนทุกคนในจวนต่างเอ็นดูเขาโดยเฉพาะเหมยฮวา เธอชอบกอด หอมและชอบฟัดแก้มที่แสนจะนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเป็นอย่างมากตอนนี้แม้แต่ท่านพ่อ กับน้องสาวของเธอก็ยังหลงเด็กน้อยคนนี้จนหัวปักหัวปำ 

ตอนนี้ร่างกายของเด็กน้อยกลับมาสมบูรณ์และแข็งแรงแล้ว ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาเหมยฮวาไม่ได้ออกไปไหนเธออยู่ดูแลเด็กน้อยตลอดส่วนเรื่องของโรงเตี๊ยมกับร้านผ้านั้น
ท่านพ่อกับน้องสาวของเธอเป็นผู้ดูแลแทน  ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันกับเด็กน้อยเหมยฮวาไม่เคยเอ่ยถามความเป็นมาของเขา เธอเพียงเอ๋ยถามแค่ชื่อแซ่ของเขาเท่านั้น
โดยเด็กน้อยได้บอกกับเธอว่าตัวเขานั้นมีชื่อว่า เป่าเปา ดังนั้นเหมยฮวาจึงเรียกเขาว่าเสี่ยวเป่าเปา

            เหมยฮวาคิดว่าถ้าเธอเอ่ยถามถึงความเป็นมาของเขาในตอนที่สภาพร่างกายและจิตใจของเขาย่ำแย่และยังอ่อนไหวอยู่นั้น มันก็เท่ากับว่าเป็นการย้ำเตือนให้เขา
คิดถึงเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมา เธอจึงรอให้เขารักษาสภาพร่างกายและจิตใจให้ดีเสียก่อน และตลอด 1 เดือนดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะเปิดใจให้กับเธอมากขึ้น และเขายังตามติดเธอ
ทุกฝีก้าวไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็จะตามเธอตลอด  ช่างเหมือนแม่ไก่กับลูกเจี๊ยบก็มิปาน

         " เสี่ยวเป่าเปา พี่สาวมีเรื่องอยากจะถามเจ้าได้หรือไม่ " เหมยฮวาเอ่ยถามเด็กน้อยที่ตอนนี้กำลังนั่งกินขนมที่เธอทำให้เขาอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ในศาลาริมสระบัวซึ่งตั้งอยู่ด้านหลัง
ของจวนแห่งนี้

        " พี่สาวมีเรื่องอะไรจะถามข้าหรือขอรับ " เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยใบหน้าและดวงตาที่ใสซื่อ
        " พี่สาวอยากถามว่าเจ้าอยากจะอยู่กับพี่สาวที่นี่หรือไม่ " 
        " ข้าอยากอยู่กับพี่สาวขอรับ พี่สาวดีกับข้ามากข้าอยากอยู่กับท่าน "  เด็กน้อยเอ่ยตอบพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

       " ถ้าเช่นนั้นพี่สาวอยากถามเรื่องครอบครัวของเจ้าได้หรือไม่ " 
       " ถ้าพี่สาวอยากรู้ข้าก็จะเล่าให้ฟังขอรับ" เด็กน้อยเอ๋ยตอบเสียงเศร้าก่อนจะเล่าเรื่องราวของเขาที่พอจะจำได้

เด็กน้อยเล่าว่าตั้งแต่ตัวเขาจำความได้เขาก็อาศัยอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างไกลมากและเนื่องจากครอบครัวของเขานั้นยากจนจึงอาศัยการหาของป่าไปขายเพื่อประทังชีวิต
และตัวเขาเองจึงได้เข้าป่าตั้งแต่เด็กๆ เพื่อไปช่วยท่านพ่อท่านแม่หาของป่าไปขาย
แต่เมื่อปีก่อนท่านพ่อของเขาต้องไปเป็นทหาร เนื่องจากทางการต้องการกองกำลังทหารเพิ่ม ทางการจึงส่งคนมาเกณฑ์ผู้ชายในหมู่บ้านไปจนหมด เหลือแค่เด็กๆ ผู้หญิงและคนแก่
เขาจึงต้องอาศัยอยู่กับท่านแม่แค่ 2 คน และหลังจากนั้นหลายเดือนผ่านไปเขาและท่านแม่ก็ไม่เคยได้ข่าวคราวของท่านพ่ออีกเลย

หลังจากไม่มีท่านพ่อเขาและท่านแม่ก็ลำบากมากยิ่งขึ้น เวลาเข้าไปหาของป่าบางวันก็ได้บางวันก็ไม่ได้ต้องอดมื้อกินมื้อ บางวันต้องดื่มน้ำแทนข้าวหรือบางวันโชคดีหน่อยก็จะได้กินหัวมันเผา หลายครั้งที่เขาเห็นท่านแม่แอบร้องไห้คนเดียว แต่ตัวเขาซึ่งเป็นเพียงเด็กน้อยจึงไม่รู้จะทำอย่างไร แต่เขาก็คิดว่าเขาจะต้องเข้มแข็งและอดทนและจะพยายามช่วยท่านแม่ทำงานทุกอย่าง และจะไม่ทำให้ตนเองกลายเป็นภาระของท่านแม่  แต่ปีนี้หมู่บ้านของเขาแห้งแล้งเป็นอย่างมากของป่าที่เคยหาได้ตอนนี้กลับหาไม่ได้สักอย่าง  ดังนั้นท่านแม่จึงพาเขาออกเดินทาง
ไปหาญาติของท่านซึ่งเป็นพี่ชายและเป็นลุงของเขาเพื่อหวังที่จะได้พึ่งพาอาศัย และกว่าที่เขาและท่านแม่จะเดินทางไปถึงหมู่บ้านที่ครอบครัวของท่านลุงอาศัยอยู่ก็ใช้เวลาเดินทางหลายวัน 
             และเมื่อมาถึงบ้านของท่านลุงเขากับท่านแม่กลับถูกท่านลุงขับไล่ไสส่ง ท่านแม่พยายามอ้อนวอนขอร้องจนท่านลุงยอมให้อยู่ด้วย
แต่เขากับท่านแม่จะต้องช่วยงานของท่านลุง  แล้วหลังจากนั้นเขากับท่านแม่ก็ถูกพาไปยังห้องเก็บฟืนเก่าๆ ซึ่งเป็นที่ที่เขากับท่านแม่ใช้อาศัยหลับนอน 
ครอบครัวของท่านลุงทำอาชีพปลูกผักขายและทำนา ทุกวันเขาและท่านแม่ต้องตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น ( 03.00-04.59 น.) เพื่อที่จะเอาผ้าไปซักและเตรียมทำอาหารเช้าให้กับครอบครัวของท่านลุงแล้วหลังจากนั้นเขากลับท่านแม่ก็จะต้องไปช่วยรดน้ำผัก กว่าจะเสร็จทุกอย่างก็ร่วงเข้ายามเฉิน (07.00-08.59 น.) ของทุกวัน

ครอบครัวของท่านลุงมีทั้งหมด 5 คนมีท่านลุงทำป้า และลูกชาย 1 คนลูกสาวอีก 2 คน ลูกชายที่เป็นคนโตอายุมากกว่าเขาพอสมควร ส่วนลูกสาวอีก 2 คนนั้นอายุไล่เลี่ยกับเขา
และตัวเขาก็มักจะถูกกลั่นแกล้งจากเด็กหญิงทั้งสองอยู่เป็นประจำ แต่ตัวเขาก็ไม่เคยเอ่ยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านแม่ฟัง เพราะเขาคิดว่าแค่ทุกวันนี้ท่านแม่ก็เหนื่อยมากพอแล้ว
เขาจึงต้องอดทนและอดกลั้น  ส่วนข้าวปลาอาหารของพวกเขานั้นล้วนเป็นอาหารที่ทานเหลือจากครอบครัวของท่านลุง บางวันเป็นผัดผักที่เย็นชืดจานเล็กๆกับข้าวต้มอีก1ถ้วย
บางวันก็เหลือเพียงแค่น้ำแกงถ้วยเดียวเช่นกันและบ่อยครั้งที่ท่านแม่มักจะบอกกับเขา ว่าท่านยังไม่หิวให้เขากินไปเลยแต่พอตอนดึกๆเขาก็จะเห็นท่านแม่แอบลุกจากที่นอนไปดื่มน้ำจากไหที่อยู่ด้านนอกเพื่อประทังความหิว ตัวเขานั้นเคยพูดกับท่านแม่แล้วแต่ท่านแม่มักจะกล่าวว่า ตัวเขานั้นยังเด็กจะต้องทานเยอะๆจะได้แข็งแรงและโตเร็วๆ ส่วนตัวของท่านนั้นอายุมากแล้วไม่จำเป็นต้องบำรุง ดังนั้นอาหารที่เหลือมาจากบ้านของท่านลุงส่วนใหญ่ท่านแม่จะให้เขากินก่อนเสมอ 


            จนกระทั่งเมื่อ2เดือนก่อนมีพ่อค้าทาสเข้ามาในหมู่บ้าน ท่านลุงกับท่านป้าได้บังคับให้เขากับท่านแม่ขายตัวเป็นทาส  โดยอ้างเหตุผลว่าพวกเขาสองแม่ลูกที่มาอาศัยอยู่ด้วยนั้น
ล้วนต้องอาศัยข้าวปลาอาหารของพวกเขาทั้งสิ้น ดังนั้นเขากับท่านแม่จะต้องขายตัวเองเป็นทาสเพื่อเอาเงินมาตอบแทนบุญคุณของพวกเขา
เขาและท่านแม่พยายามอ้อนวอนขอร้อง ขอความเมตตาจากท่านลุง  แต่ท่านลุงก็ไม่ไยดีปล่อยให้พ่อค้าทาสเอาตัวพวกเขาไป
เข้ากับท่านแม่พยายามดิ้นรนขัดคืน จึงถูกพวกพ่อค้าทาสทุบตี 

หลังจากพวกเขาไปอยู่กับพ่อค้าทาส ก็มักจะโดนทุบตี ด่าทอ และถูกขังในกรงเยี่ยงสัตว์  หลังจากถูกทุบตีอยู่บ่อยครั้งนานวันเข้าร่างกายของท่านแม่ก็ทนไม่ไหวจนกระทั่งป่วยจนตาย
ไปในที่สุดและเป็นวันเดียวกันกับที่เขาได้เจอพี่สาวและได้ออกมาจากขุมนรกแห่งนั้น 

เด็กน้อยเล่าเรื่องราวของตนด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน เหมยฮวาที่ได้ฟังเรื่องราวของเด็กน้อยถึงกับน้ำตาซึม รู้สึกสงสารชะตาชีวิตของเขา
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเด็กน้อยอายุเพียง5ขวบกว่าจะต้องมาเจอเรื่องราวที่สุดแสนจะเลวร้ายเช่นนี้ เขาต้องอดทนและเข้มแข็งเพียงใดถึงผ่านเรื่องราวต่างๆมาได้
เหมยฮวาิด่าต่อไปนี้เธอจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเด็กน้อยคนนี้ จะมอบสิ่งดีๆที่เขาสมควรจะได้รับ
เหมยฮวาอุ้มเด็กน้อยของเธอขึ้นมากอดปลอบ

            " โอ๋ๆ...เสี่ยวเป่าเปาคนเก่งของพี่สาวไม่ร้องนะ พี่สาวอยู่นี่แล้วเรื่องเลวร้ายต่างๆก็ผ่านไปแล้วตอนนี้เจ้ามีพี่สาวอยู่พี่สาวจะดูแลเจ้าเองจะเป็นทุกอย่างให้เจ้า
และจะเป็นแม่ให้กับเจ้าด้วยดีหรือไม่ " เหมยฮวากล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
            " ฮือๆๆ..ดีขอรับดีที่สุดเลย " 
            " ถ้าเช่นนั้นเสี่ยวเป่าเปาคนเก่งของแม่ต้องไม่ร้องนะจ๊ะ ไหนลองเรียกท่านแม่ดูสิ " 
            " ขอรับ ท่านแม่" 

หลังจากเสี่ยวเป่าเปาเรียกเหมยฮวาว่า ท่านแม่พวกเขาสองแม่ลูกก็กอดกันกลม เหมยฮวาทั้งกอด ทั้งหอม ทั้งฟัดแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายหมาดๆ จนเขาหัวเราะเสียงดัง
เย็นวันนั้นจวนของตระกูลหวัง  ได้จัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับคุณชายน้อย คนใหม่ของจวน





                      Tbc.

        ขอบคุณที่ติดตามค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 834 ครั้ง

276 ความคิดเห็น

  1. #269 Benzier (@sirbenz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 19:36
    อายุ 14-15 ก็ริจะเป็นแม่คนแล้ว นางเอกนี่มันนางเอกจริงจรีง #อินจัด
    #269
    0
  2. #205 bleachy_aoi (@bleachy_aoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:24
    ให้เป็นน้องจะเหมาะกว่าเยอะเลย
    #205
    0
  3. #139 RatanaDokkhaoram (@RatanaDokkhaoram) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 18:34
    รอยุนพ
    #139
    0
  4. #138 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 11:16

    มารอออิ
    #138
    0
  5. #137 เจ้าหญิงมินอี (@konnalax9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 07:16
    น่าจะให้เป็นน้องมากกว่าอ่ะ ห่าง9 10 ปีเอง
    #137
    0
  6. #136 Air002 (@Air002) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 19:55
    เป็นแม่ไม่เหมาะเลยเป็นพี่สาวน่าจะเหมาะกว่า อย่าบอกนะว่าพ่อของเด็กเป็นพระเอก
    #136
    0
  7. #135 Jamaneer (@Jamaneer) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 17:23
    เป็นแม่ไม่เหมาะมั่งเราว่า
    #135
    0
  8. #129 kanyapakub (@kanyapakub) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 13:55
    น่าจะให้เป็นน้องนะ ต่อให้เอ็นดูแค่ไหน ก็ต้องดูความเหมาะสมด้วยนะเราว่า
    #129
    0
  9. #128 ถุงเงิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 11:46

    จริงๆเป็นแค่พี่สาวก็พอ ลูกบุญธรรมมันควรจะห่างกัน 15 ปี นี่พึ่งจะปักปิ่น แล้วเด็กก็ 4_5 ปี ตลกอ่ะ น่าจะให้พ่อรับเป็นลูกมากกว่า

    #128
    0
  10. #127 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:49
    รอนะคะ
    #127
    0
  11. #126 nenut (@nenut) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:10

    เปาน้อยของแม่
    #126
    0
  12. #125 ผิง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:40

    ชอบน่ารักจังเป่าเปามาต่อเร็วๆนะไนท์

    #125
    0
  13. #124 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:16
    เปาน้อย
    #124
    0
  14. #123 sawaneerung (@sawaneerung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 07:12

    น่าจะให้ท่านพ่อเป็นคนรับเป็นลูกมากกว่านะ

    #123
    0
  15. #122 Niramonpong (@Niramonpong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 04:09
    เป็นกำลังใจให้นะ
    #122
    0