รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 8 : ~ จุ ด เ ริ่ ม ต้ น [ 2 ] ~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ต.ค. 48

      พี่รักเรียว  



เป็นแฟนกับผมนะ



จ๊ะ



ต่อไปนี้ผมจะทำให้พี่มีความสุขเป็นอันดับสองของโลก เพราะอันดับหนึ่งคือผม



เเก่มนุ่มๆที่ผมใช่ริมฝรปากสัมผัส มันมีค่าเเค่ไหน???



คำว่ารัก พี่ใช่ฟุ่มเฟือย หรอไงครับ ผมมีค่าเเค่ไหนสำหรับพี่???



ผมคิดเรื่องที่ผ่านๆมา ผมคิดถึงผ่านที่พี่เค้ายืนจูบกับผู้ชาย



เเล้วผมก็ไปเจอเค้า  ผมยอมรับว่าผม หึง หวง โกรธ เคือง เเค้น เเต่ผมก็ทำออะไรไม่ได้



นอกจาก..............




นอกจากปล่อยเค้าไป



ตอนนี้ผมเริ่มให้กำลังใจตัวเอง ว่า อย่างน้อยเราก็ต้องเรียน พี่ พ่อ เเม่ ส่งมาให้เรียน ไม่ใช่ส่งมาให้หัดรัก



ผมต้องสู้ เเต่ผมไม่เเรงที่จะเดินต่อไปเท่านั้น ต่อไปนี้ผมทราบดีว่า



          พี่เเพรว ไม่ได้รักผมจริง พี่เเพรวกำลังจะเเต่งงานในปีหน้า



          ส่วนผม  ปล่อยพี่เค้าไป เเละ ไปร่วมงานเเต่งงานให้ได้         นี้ละครับที่ผมต้องทำ



           ก่อนที่ผมจะก้าวเท้าเข้าตึกหอพักอาคาร1  



\"เเพรว วันนี้เรียนเสร็จเเล้ว ไปทานอาหารเย็นกับพี่นะ\"ผู้ชายหน้าเดิมๆพูดขึ้น



\"คะ ต้องเเน่นอนอยู่เเล้วเน๊อะ อิอิ\"เสียงพี่เเพรวหัวเราะอย่างมีความสุข เเต่พี่เเพรวรู้ไหมว่า คนที่พี่เเพรวบอกว่ารักหนักหนาอ่ะ



เค้าเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ



\"เเพรวสร้อยนี้ใครให้น่ะ\" ผู้ชายที่ยืนเคียงข้างพี่เเพรวพูด ทั้งๆที่คนที่ยืนเคียงข้างพี่ตรงนั้น หน้าจะเป็นผม



\"อ๋อ ไม่สำคัญหรอกคะ\"เเล้วพี่เเพรวก็กระชากสร้อยที่ผมให้ ทิ้งไปในบ่อปลาเล็กๆ



ไม่!!!! ไม่จริงใช่ไม๊ ทำไม ทำไม ต้องทำอย่างงี้กับผมพี่เเพรว



พอผมตั้งสติได้ ก็เห็นทั้งสองเเยกทางกัน พี่ผู้ชายเดินออกไปนอกโรงเรียน พี่เเพรว ขึ้นตึกเรียนไป



ผมวิ่งไปที่บ่อปลา ใช่เเขนเเละมือควานหาสร้อยนั้น อยู่สักพัก เเละผมก็เจอสร้อยที่คุ้นตา เเละภาพหญิงสาวสวยอยู่ตรงหน้า



นั้นคือพี่เเพรว



\"พี่ขอโทษ\"พี่เเพรวพูดเสียงธรรมดาๆ เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น



\".............\"ผมเงียบ



\"คือ พี่ พี่ ...... พี่ผิดเอง ที่ไม่บอกเรียว\"พี่เเพรวพูดตะกุกตะกะ



\"ผู้ชายคนนั้นเป้นใคร\"ผมพูดเสียงเย็นๆ



\"ฟะ.......แฟน..พี่จะเเต่งงานกับเค้า ปีหน้า\"พี่เเพรวพูดเสียงสั่น



\"พี่ช่วยเก็บสร้อยนี้ด้วยนะฮะ เเละช่วยเก็บความทรงจำที่เราสองคนมีความสุขกันไว้ตลอดไปนะฮะ



เเล้วผมจะไปร่วมงานเเต่งงานพี่ให้ได้ฮะ อย่าลืมส่งการ์ดมานะครับ\"
ผมยิ้มพร้อมน้ำตา ยิ้มจางๆของผมส่งให้พี่เค้า



พี่เค้าไม่ได้ยิ้มหรือร้องไห้ ดูเหมือนพี่เค้าจะรับสร้อยนั้น เเละ อึ้งเล็กน้อย  ก่อนที่ผมจะเดินจากไป



พี่เขาคว้าเเขนผม เเละพูดว่า



\"พี่ขอโทษ\"



\"เราจบกันเเค่นี้พี่\"ผมพูดออกไปเเล้วพูดออกไปจนได้ ผมพูดพร้อมน้ำตา เชื่อเถอะว่าผมหันหลังไห้พี่เเพรวเเล้วพูดออกมา



\"เรียว!! พี่ขอโทษ ฮืๆๆๆ\"



\"พี่ครับ คนรักของพี่รออยู่ตรงนู้น ไปเถอะ เราจบกันเเค่นี้!!\"ผมเน้นคำว่า \"เราจบกันเเค่นี้\" เเละผมก็เดินขึ้นหอไป



        ในห้อง164 ห้องนอนของผมเเล้วก็เพื่อนๆ



\"อ้าวไอ้เรียว เมิงนี้ตายยากจริงๆนะเว้ย\"ไอ้เจนพูด



\"เมิงเป็นไงมั้งว่ะ\"ทุกคนก็คงเฝ้าถามผมว่า เรื่องคืบหน้าไปถึงไหนเเล้ว เรื่องผมกับพี่เเพรว



\"กูจบกับพี่เค้าเเล้ว!!\"ผมเเทบอยากตะโกนออกมาดังๆ เเต่มันทำไม่ได้ ผมทำได้เเค่ พูดเสียงเเผ่วเบา น้ำตาคลอเบ้า



\"เมิงใจเย็นๆนะเว้ย ไหนลองเล่าเรื่องให้พวกกูฟังดิ๊\"ไอ้ฟางพูด



  เเล้วผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ไอ้พวก 3 ตัวนี้ฟัง ดูเหมือนว่าพวกนนี้มันจะเเค้นเเทนผมซะอีกนะ



ผมเริ่มเล่าตั้งเเต่เห็น พี่เเพรวจูบกับผู้ชาย เเล้วก็เล่ามาถึงตอนที่ผมตัดขาดกับพี่เเพรว



\"ไอ้เรียว เมิงต้องทำใจนะเว้ย เมิงอย่านอนซมอีก\"ไอ้สามตัวให้กำลังใจผม



ผมดีใจนะครับที่มีเพื่อนอย่างพวกมัน



ถึงผมยังเสียใจอยู่ เเต่ผมก็สามารถยิ้มได้นะครับ ถึงยิ้มนี้มันจะจางๆ เเต่ยิ้มข้างหน้ามันอาจดีกว่านี้



เเล้วผมก็ล้มตัวนอน



รุ่งเช้า



วันนี้เป็นวันเสาร์



\"ไอ้เจน ไอ้ต่าย ไอ้ฟาง วันนี้ไปหาพี่เรนกูมะ\"ผมพูดเเละยิ้มเเย้มตามธรรมดาเหมือนทุกวัน เเละทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



เเต่ในใจผมน่ะ มันเเข็งทื้อ ด้านชา ยิ่งกว่าอะไรดี



\"ไปดิว่ะ\"มันตอบพร้อมกัน ส่งสัยมันอยากจะไปบ้านผมเต็มทนละมั้งครับ



\"เเต่กูขอไปทานอาหารเช้าก่อนนะ\"ไอ้เจนพูด



\"เออ\"



ที่โรงอาหาร



ผมเห็นทุกคนมุงที่บอร์ด ผมจึงเเทรกตัวเข้าไป เเต่ก็เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะหลีกทางให้ผมอ่านข่าว



         ข่าวมาเเรง



     ได้ข่าวว่า เรียว เเละ เเพรว เลิกกันเเล้วหรอคะ???



       เเละ ก็มีภาพที่ผมกับพี่เเพรวจบกัน




ผมพยายามกั้นน้ำตา เเละ ผมก็ทำได้



\"พี่เรียวจริงรึป่าวคะที่พี่เลิกกัน??\"เสียงหลายคนถาม



\"จริงฮะ\"ผมตอบไป



เเละเดินไปซื้อข้าวทาน



\"ไงว่ะไอ้เรียว\"



\"อ้าวพี่ผมกำลังจะไปหาพี่พอดีเลย\"ผมพูดึ้นเมื่อเสียงที่เเหบห้าวดูหน้าเกรงขามดังขึ้น



นั้นคือ พี่เรน



\"หวัดดีฮะ!!\"เเล้วไอ้สามตัวก็ยกมือไหว้



\"โห นี้รวมพลทอมหรอไงว่ะ???\"พี่เรนพูด



\"ครับผม!!\"เเล้ว ผม ไอ้ต่าย ไอ้เจน ไอ้ฟาง ก็เต็มใจพูดพร้อมกัน



\"ยังไม่พอนะฮะ รวมพลทอมหล่อติดอันดับ\"ไอ้เจนพูด



\"เเละ\"ไอ้ฟางพูด



\"รวมพลเด็กเเย้ติดอันดับ2-5\"ไอ้ต่ายพูดต่อ



\"โหนี้ เเล้วใครสองนะเนี่ย\"พี่เรนมองพวกเรา 4 คน



\"ไอ้เรียวฮะ ลองมาด้วย ผม ด้วยไอ้เจน เเล้วก็ไอ้ฟาง\"ไอ้ต่ายรายงาน



\"เเล้วชื่อไรมั้งละพวกเรา เผื่อพี่จะได้รับมาเป็นน้องเพิ่มอีก\"พี่กูใจดีจะเว้ย



\"ผมชื่อต่ายฮะ\"



\"ผมชื่อเจนฮะ\"



\"ผมชื่อฟางฮะ\"



\"ผมชื่อเรียวฮะ\"



\"น้อยๆหน่อยไอ้เรียว กูรู้จักเมิงเเล้วน่า\"พี่เรนพูดเเละทำตาตี่ๆ



หลังจากนั้นพวกเราก็ไปบ้านผมเเละพี่เรน



ระหว่างทางพี่เรนปล่อยมุขฮาๆมาตลอด



บางทีก็ไอ้ต่าย เเต่ผมสินั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง ไม่หัวเราะกับเค้าหลอก



เพราะในใจผมยังวุ่นวายอยู่ ผมกำลังคิดว่า \"พี่เเพรวต้องการอะไรถึงมาหรอกให้ผมรัก???\"



===============================================================================

===============================================================================





YuKaKiSay



                         เอาล่ะฮะตอนนี้มันก็เป็นเเค่จุดเริ่มต้นของรักเศร้าๆนะฮะ



             เเต่ตอนต่อไปสัญญาว่าจะทำให้เศร้ายิ่งกว่านี้



                                                                                                        ขอบคุณฮะ



===============================================================================

===============================================================================
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

29 ความคิดเห็น