รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 33 : ความเจ็บปวด [100 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.พ. 49

   เรียวรายงานต่อนะครับ

เเละเเล้วก็มาถึงวันที่ต้องไปงานเปิดตัวที่บริษัทของพ่อ

"พี่ริน!!!! พี่เสร็จยัง รอจนขาลากเเล้วนะ คนอื่นเสร็จกันหมดเเล้ว"พี่เรนยืน เเ ห ก ปากอยู่หน้าห้องพี่ริน

"เออ ชั้นเสร็จเเล้วน่า.."พี่รินออกมาพร้อมเสื้อเกาะอกสีขาวยาวลากพื้นเป็นชุดราตรี เเละมีผ้าคลุมไหล่สีฟ้า เเละกระเป๋าเล็กสีฟ้า

"เอ้าเรียว เเกนี้หล่อระเบิดเลยนะ"พี่รินทักผม

"อันนี้มันของเเน่อยู่เเล้ว เออ เเพรวมาล่ะ"ผมพูดเเล้วรีบวิ่งออกไป

"ไงเรียวสวยมั้ยจ๊ะ"เเพรวถามผมด้วยน้ำเสียงสดชื่น

มันเป็นชุดที่ผมเลือกให้เธอเองล่ะครับ

"ไปกันได้ยัง"พี่เรนถาม

"ป่ะ'พี่รินพูดเเล้วเดินตรงไปที่รถสีดำคันเงาวับ

"เรียวเเกขับ ขืนให้เรนขับมีหวังรถพ่อพวกเราเยินเเน่"รินพูดจบก็เปิดประตูเข้าไปนั่งพร้อมเเพรว

เเล้วพี่เรนก็นั่งข้างผมด้านหน้าคนขับ

เมื่อถึงงาน

"เอ้าๆ ยืนชะเง้ออะไรล่ะเข้าๆไปสิ"รินพูด

"อ่ะๆ"เเล้วผมก็เดินนำเข้าไปเป็นคนเเรก

เเละมีคนทัก ผม เเพรว พี่เรน เเละพี่ริน ตลอดทาง

"งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ"รินพูดขึ้นเเละเดินไปหาเเม่ของเเพรว

ด้านเเม่ของเเพรวเเละริน   [คนเเต่งเล่าต่อ]

"คุณน้าคะ ตกลงน้องเเพรว...."รินถามย้ำอย่างอ้ำๆอึ้งๆ

"มะเร็งตามกระเเสเส้นเลือดขั้นสุดท้าย ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายเเละจิตใจของเเพรวเอง"

เเม่ของเเพรวตอบด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี รินจึงเข้าไปปลอบ เเละเดินออกมาอย่างหน้าเหนื่อยๆ

งานเปิดตัว เรียว เเพรว เเละ เรน เป็นไปได้อย่างราบรื่นอย่างที่พ่อของเรียวเเละเเพรวได้ตั้งไว้

อย่างลงตัว เเละถึงเวลาที่เเพรว เรียว เเละ เรน จะขึ้นไป กล่าว

เรียวเล่าต่อนะครับ

"สวัสดีครับ ผมชื่อ เรน ผมดีใจมากนะครับที่ได้มาเป็นประธานบริษัทรุ่นต่อไปเเทนคุณพ่อคุณน้า เเละผมสัญญากับทุกๆท่านที่มาร่วมงานเลยนะครับว่า ผมจะบริหารเเทนคุณพ่อเเละคุณน้าให้ดีที่สุด"

พี่เรนพูดภาษาญี่ปุ่นออกไปตะกุกตะกักนิดหน่อยเเต่ก็ราบรื่น

"สวัสดีครับ ผมชื่อ เรียว เช่นกันครับผมก็ดีใจมากที่ได้เป็นรองประธานบริษัท ผมเชื่อนะครับว่า พี่เรนของผมจะต้องทำได้เเน่นอน"ผมพูดภาษาญี่ปุ่นตะกุกตะกักพอๆกับพี่เรนเพราะความตื่นเต้นไปนิด
[ไม่นิดอ่ะ มากเลยล่ะ ตัวสั่น เยี่ยวจะราดเเล้ว!!!!]

เเละมาถึงตาเเพรว

"สวัสดีคะ ดิฉัน มิซาเอะ ยินดีอย่างยิ่งนะคะที่ได้มาเป็นตำเเหน่งเลขาของเรียวคะ ถึงอายุยังน้อยเเต่ก็สามารถทำได้คะ ขอให้ไว้ใจมิซา...."เเต่เเพรวพูดไม่ทันจบ ตัวของเเพรวก็ร่วงลง ชุดราตรีสีขาวกองกับพื้นอย่างบาดใจผม ผมรีบปะคองตัวเธอขึ้นมา ตาเธอปิดสนิท คุณน้าซึ้งเป็นพ่อเเละเเม่ของเเพรววิ่งขึ้นมาเเละรับตัวเเพรวไว้อย่างใจสั่นเช่นเดียวกับผม

"ทุกคนครับ ทานอาหารไปก่อนนะครับ"พี่เรนพูดเสียงตกอกตกใจ เเล้วรีบวิ่งไปออกรถเเละมารอรับหน้า

บริษัท ส่วนผมก็อุ้มเเพรวขึ้นไปบนรถ เเละออกรถไป โดยมี คุณน้าคือคุณเเม่ของเเพรว

ส่วนพ่อเเม่ผม เเละพ่อของเเพรวก็ดำเนินงานต่อไป อย่างห่วงเเพรว

เมื่อถึงโรงบาล

"เร็วๆ รีบๆเข็นเข้าไป ญาติรอข้างนอกนะครับ" หมอพูดเเละปิดประตูห้องIcu

"เเพรวลูกเเม่"เเม่ของเเพรวโอดครวญ

เช่นเดียวกับผมที่นั่งคอตกเป็นไข้หวัดนก

ผ่านไป 5 ชั่วโมง
 
"คนไข้ปลอดภัยเเล้วครับ ขอเชิญคุณเเม่หน่อยนะครับ"เเล้วหมอกับเเม่ของเเรพวก็เดินหายไป

ด้านเเม่เเพรว คนเเต่งเล่าต่อ

"คุณเเม่ครับ ผมเกรงว่า ลูกสาวของคุณจะ...."คุณหมอหยุดชะงักไป

"จะอะไรคะ??"เเม่เเพรวถาม

"จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เพราะ ตอนนี้ร่างกายอ่อนเเอมาก เลือดที่เราถ่ายเเละใส่ให้ใหม่ก็ยังโอเคอยู่

เเต่ว่า...."คุณหมอเงียบ

"....!!??"คุณเเม่เงียบ

"......."มีเเต่ความเงียบ

"มีโรคเเทรกซ้อนครับ" หมอพูด

"อะไรคะ โรคอะไร??"เเม่เเพรวถามต่อ

"ลูกของคุณมีเนื้อหงอกที่หัวใจ เเละ มีก้อนเนื้อที่มดลูก เสียใจด้วยนะครับ ผมทำได้สุดความสามารถเเล้วครับ"

เมื่อเเม่เเพรวรู้อกของเธอเองเเทบสลายออกมา

"ฮืๆๆๆ"เเม่ของเเพรวร้องออกมาเเละเดินออกจากห้องของหมอ เเละเธอพยายามปาดน้ำตาเเละส่งยิ้มให้

เรียวอย่างอ่อนโยนจบเรียวยิ้มตอบ เเต่ไม่มีใครสามารถรับรู้ได้ว่า ใจของเธอเเทบเเตกออกจากกัน

เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ เเต่เธอต้องพยายามยิ้มข่มความรู้สึกตัวเอง

"คุณน้าครับ เเพรวเป็นยังไงบ้างครับ"เรียวรีบดีดตัวเองขึ้นมา

"โอเคจ๊ะ"เเม่ของเเพรวพยายามข่มความรู้สึกนั้นไว้ได้จนสำเร็จ อาจมีเพียงน้ำตาไหลเล็กน้อย

เเต่ก็ไม่ทำให้เรียวเอะใจอะไรเลย

เรียวเดินตามพยาบาลที่เข็นเตียงจากห้องไอซียูที่มีเเพรวนอนอยู่ไปห้องนอนส่วนตัว

ตอนนี้ก็ 3 ทุ่มเเล้ว เเม่ของเเพรว เเละ เรน ก็ขอตัวไปงานต่อ

ส่วนเรียวก็นั่งเฝ้าเเพรวอย่างใจจดใจจ่อ

ที่เมืองไทย

"เเค่กๆๆๆ"
 
"ว๊าย!!!" ส้มร้องลั่นห้องเรียน

"อาจารย์คะ...!!! ยัยธารไอเป็นเลือดคะ!!!"ยัยส้มตะโกนอีกครั้ง

".......!!??"ทุกคนเงียบเเละตกอยู่ในความรู้สึกที่ 'ตกใจ + สงสาร'

"พาไปห้องพยายาลเร็ว"อาจารย์ออกคำสั่ง ทันใดนั้นเพื่อนผู้ชาย 2 คน ก็เดินมาอุ้ม ธาร โดยมีส้มเดินตามไปติดๆอย่างห่วงๆ

"พี่เคน ยัยธารมันไอเป็นเลือด พี่มาห้องพยาบาลด่วนนะคะ..!!!"ส้มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเเล้วรีบ
กดเบอร์ของเเฟนหนุ่มตัวเองอย่างรีบร้อนก่อนที่จะเดินไปขอบเตียงที่ธารนอนอยู่

สักพัก

"พี่เคน!!!"ส้มรีบตะโกนขึ้นเมื่อเห็นพี่เคนเข้ามา เเล้วดึงพี่เคนมาดูธาร ซึ่งธานเป็นน้องเเท้ๆของเคน

"ธาร!!! อาจารย์ ธารเป็นไรครับ"เคนหน้าซีดทันที

"อาจารย์ยังสรุปไม่ได้นะ เอาเป็นว่า พวกเราไปโรงพยาบาลกันก่อน เเล้วค่อยว่ากัน"อาจารย์ประจำห้องพยาบาลพูดขึ้นเเล้วรีบอุ้มธารขึ้นรถ โดยมี ส้มเเละเคนตามขึ้นไป

เมื่อถึงโรงพยาบาล

ธารได้ถูกนำตัวไปห้องไอซียู

ธารไอเป็นเลือดอีกครั้ง คราวนี้มันไหลออกมาจนนางพยาบาลฝึกหัดคนหนึ่งหน้าซีดจนเป็นลมไป

"ญาติรอข้างนอกนะครับ"หมอพูดเเล้วปิดห้องไอซียูลง เลือดที่ธารสำลักยังคงนองอยู่ที่พื้นหน้าห้องไอซียูเช่นเดิม

"พี่เคน!!! T_T  ยัยธารจะเป็นอะไรมั้ยคะ...??"ส้มถึงกับโฮออกมา เคนดึงตัวส้มมากอดพลางลูบหัว

"ไม่!!! ยัยธารต้องไม่เป็นอะไร..ไอ้เรียว เเกอยู่ไหนของเเกน่า..."เคนพึมพำ

ด้านเรียวเเละเเพรว

"เรียว..."เสียงนุ่มๆเรียกชื่อเรียวดังขึ้น

"อย่าเพิ่งพูดไรเลยนะ นี้ๆดื่มน้ำเเล้วก็ทานยาซะ จะได้หายเร็วๆ"เรียวหยิบน้ำเเละยาขึ้นมาให้เเพรว
เเละฉีกยิ้มก่อนจะบรรจงลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของเเพรวอย่างนิ่มนวล

"จะ.."เเพรวตอบรับเสียงอ่อนหวานเเล้วฉีกยิ้มสดใส

"ใกล้จะวันวาเลนไทน์เเล้วนะเรียว..."เเพรวพูด

".........."เรียวไม่ได้พูดอะไรเพียงเเต่ยิ้มอย่างเดียว

"ไม่รู้ที่ไทยเป็นไงเน๊อะ.."เเพรวพูดอย่างเศร้าๆ

"เค้าคงมีความสุขเเหละนะ ไอ้เคนมันก็จบเเล้วนิ ป่านนี้คงเรียนอยู่ ส่วนยัยธารกับยัยส้มคงกำลังเรียนกันอยู่ ไม่ก็เเอบหลับในห้องเรียนเเบบเราสองคนตอนเด็กๆ"เรียวพูดออกมาอย่างอดขำไม่ได้
เเต่เเพรวเเละเรียวช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย สิ่งที่พวกเค้าคิดมันช่างตรงข้ามกับความจริงสิ้นดี...

"เรียวอะ..ทำไมชอบพูดให้เเพรวอายน่า..."เเพรวพูดอีกครั้ง

"อื้ม..เเพรว เเล้วเเพรวเป็นอะไรหรอ ทำไมป่วยพร้อมจัง...??"เรียวถามอย่างงงๆ

"........!!??"เเพรวอึ้งเเละช๊อกไปนิดก่อนจะตั้งสติกลับมาเเล้วพูดต่อว่า..

"เเพรวเป็นโรคโลหิตจางน่ะ ต้องให้เลือดบ่อยๆอ่ะนะ ไม่เป็นไรหลอกจ๊ะ...^_^"เเพรวยิ้มออกมาอย่างสดใส เเต่ความจริงเเล้ว มันเจ็บปวดทรมานมาก มันไม่น่า..มาจบเเบบนี้เลย เเพรวคิด

"อื้ม งั้นก็ดีเเล้ว อย่าให้เป็นอะไรมากกว่านี้เลยนะ.."เรียวก้มหน้าลง เรียวคิดย้อนถึงวันก่อนๆที่เค้าเคยมี
ความสุขกับพี่เเพรว กับน้องเเพรวที่เคยไปเที่ยวทะเล เเละกับ ธาร...

"อิอิ..ไม่หลอกจ๊ะ นี้เเพรวเข้มเเข็งจะตายนะ.."เเพรวยิ้มอีกครั้ง ทำให้เรียวชื่นใจมากยิ่งขึ้น
เเต่ก็ใช่จะสบายใจซะทีเดียว

ที่เมืองไทย

5-6 ชั่วโมงผ่านไป

"คนไข้ปลอดภัยเเล้วครับ คือ คนไข้ เลือดออกภายในจำนวนมากนะครับ ไม่ทราบว่าถูกอะไรกระเเทรกเเรงๆรึป่าวครับ??"หมอถาม

"เออคือ..."เคนพูดอย่างตะกุกตะกัก

ย้อนไปเมื่อ 2 อาทิตย์ที่เเล้ว

"ยัยธาร เเกอย่าเสียใจมากเลยนะ เดี๋ยวพี่เรียวก็กลับมา นี้เเกรอชั้นมั้งสิยะ..!!"ส้มพูดเป็นจรวด

"เเกนี้นะ..."ธารย้อนกลับ

"โครม.....!!!"รถชนร่างธารอย่างจังๆ ธารล้มลงไปนอนกับพื้น เเต่สักพักเธอก็ลุกขึ้นมาเเละยกมือไหว้
คนขับรถ คนขับรถงงเล็กน้อยก่อนจะขับผ่านไป

"ยัยธารเเกเป็นไรมากป่ะ เจ็บรึป่าว..??"ส้มถามเมื่อเข้ามาถึงโรงเรียนเเละอยู่ในห้องนอนกับตามลำพัง

"ทำไมนะ..ทำไม...!! ทำไมมันไม่ชนให้ชั้นตายไปเลยล่ะ ยัยส้ม ชั้นข่มขื่นพอเเล้วนะ
ทำไม...ทำไมเค้าต้องทำให้ชั้นรัก เเล้วจากไปด้วย เค้าเห็นชั้นเป็นตัวอะไร ฮืๆๆๆ"

ธารร้องไห้ออกมาเหมือนกับอดกลั้นมานาน

"เเกหมายถึงพี่เรียวใช่มั้ย..?? ฟังชั้นนะ การที่เเกรักใครสักคน ไม่จำเป็นต้องให้เค้ารักเรา สิ่งที่เเกกำลังคิดอยู่ตอนนี้คือ เเกอิจฉารุ่นพี่มิซาเอะ ใช่มั้นล่ะที่เค้าได้อยู่ข้างๆพะ.."ส้มพูดเเต่ยังไม่ทันจบ

"พอสักที!!! เเกเลิกพล่ามได้เเล้ว ฮืๆ ทำไม..สวรรค์กลั้นเเกล้งชั้นได้ถึงขนาดนี้.."ธารตะคอกใส่ส้ม
เเต่ส้มก็ไม่ได้ถือสาอะไร เเต่กลับเข้าใจในตัวเพื่อนรักดี จนบางครั้งดีกว่าตัวธารเสียอีก

"ธาร...เเกเชื่อรึป่าว ว่าพี่เรียวเค้ายังมีใจให้เเก"คำพูดของส้มมันทำให้ธารช๊อกไปสักพักจนสงบสติอารมณ์ได้

"ม่าย.."ธารพูด

"เชื่อชั้นสิ อย่าคิดไรบ้าๆอีก พี่เรียวเค้ายังรักเเก คำที่เเกพูดว่า รักพี่เรียว รู้มั้ยต้องทำยังไง..??"ธารส่ายหัว

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพียงเเค่คอยดูคนๆนั้น ชื่นชมเค้า เมื่อเค้ามีความสุขก็จงยินดีด้วย
เค้ารักใคร เราก็ต้องรักเค้าคนนั้น เช่นพี่เรียวรักพี่มิซาเอะ เเกก็จงรักพี่มิซาเอะเช่นพี่สาวของเเก จงอย่าอิจฉา จำไว้นะ เมื่อคนที่เเกรักมีความสุขก็ต้องปล่อยเค้าไป เชื่อชั้นสิ" 


ส้มสาธยาย+ต่อว่า ธารจนถึงขึ้นทำให้ตัวเองร้องไห้ เเละกอดกันกลม







"เป็นอย่าที่ผมเล่าละครับ ธารถูกรถชน เเต่ก็ยังลุกขึ้นมาวิ่งเต้นได้ เเต่มาวันนี้ก็..."เคนพูดกับหมอ

"ครับ..อาการมันเพิ่งกำเริบ โรคเลือดออกภายในคุณก็รู้นะครับว่าไม่เคยมีใครรอด ตอนนี้ที่คนไข้ต้องการคือกำลังใจครับ"หมอพูด

......ไอ้เรียวเเกอยู่ไหนนะ........ เคนคิด

"ครับงั้นหมอขอตัวนะครับ"หมอพูดเเล้วเดินไป

ส้มกับเคนเเทบใจจะขาดออกมาพร้อมๆกัน

ด้านเรียว

เวลาผ่านไปหลายวันจนถึงวันวาเลนไทน์

"เเพรว ไปเที่ยวกันนะ"เรียวเอ่ยปากขอ

"ไปสิ เเม่คะ หนูไปเที่ยวนะคะ."เเพรวพูดอย่างสดใส

"จ๊ะ..เรียวดูเเลเเพรวด้วยนะ"เเม่ของเเพรวพูด

"ครับเเม่.."เรียวพูดเเล้วขับรถออกไปโดยมีเเพรวนั่งข้างๆ

เมื่อถึงที่ๆเรียวพาเเพรวมา มันเป็นร้านขายของเต็มไปหมด ทุกร้านตกเเต่งด้วยสีชมพูเเละสีเเดง
มีดอกกุหลาบหลากหลายสีไปหมด มีตุ๊กตามี ช๊อคโกเเลต เเละของอื่นๆเต็มไปหมด

"เเพรวนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวมา แปปนึงนะ อย่าไปไหนนะ"เรียวพูด

"จ้าๆ..ที่รัก"เเพรวพูดอย่างเขินๆ

ด้านเรียว

"พี่ครับ ขอตุ๊กตามีตัวนี้นะครับ เเล้วก็กุหลาบสีขาว ดอกนี้ครับ"เรียวพูด

"ทั้งหมด 350 ครับ ตุ๊กตา 150 ส่วนกุหลาบ 200 ครับ"คนขายพูดเเล้วยื่นของทั้งสองอย่างให้เรียว

มันเป็นตุ๊กตาหมีสีขาวถึงหัวใจสีเเดงเขียนว่า Love You เเละ กุหลาบก้านยาวพอประมาณสีขาวดอกโต

เรียวรีบวิ่งไปหาเเพรวอย่างใจเต้น

"เเพรว!!!"เรียวจะโกน เเต่เเพรวกลับไปหันมา 

"นี้เเพรว ผมให้"เรียวพูด 

"........."เเพรวไม่ตอบ

"ไม่...เเพรว เเพรว.."เรียวเก็บทุกอย่างใส่ถุงเเล้วอุ้มเเพรวขึ้นรถเเละรีบกดโทรศัพท์หาเรน เเละพ่อเเม่
ของเเพรว

เมื่อถึงโรงพยาบาล เเพรวถูกนำตัวเข้าห้องไอซียู 

พ่อเเม่เเพรว พี่เรน พี่ริน ก็มารวมตัวที่หน้าห้องไอซียูโดยมีเรียวนั่งร้องไห้อยู่

ด้านเมืองไทย

"เเค่กๆๆ พี่เคน..ส้ม.."ธารไอออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง เลือดกะเด็นติดผ้าห่มสีขาวของโรงพยาบาล

"หมอครับ หมอ!!!"เคนวิ่งหาหมอเเละพยาบาล 
ทุกคนก็พาธารไปห้องไอซียูอีกครั้งเป็นครังที่ 2 

"เเค่กๆ โอ้ก!!" ธารอ้วกออกมาเป็นเลือด ทั้งจมูกเเละปากเต็มไปด้วยเลือดไปหมด กลิ่นรอดใต้ออกมาจากห้องไอซียู เสียงอ้วกดัง โอ้กอ้ากๆ

ด้านเรียว

"เร็วนวดหัวใจเร็วๆ"เสียงหมอดังออกมานอกห้องทำให้ใจเรียวเสียยิ่งขึ้น

คนนอกห้องไอซียูรวมทั้งเรียวต่างพากันลุ้น ทุกคนอยู่ในความสงบจนได้ยินเสียงหายใจถี่ๆของเเต่ละคน

"เร็วเข้า นวดเร็ว"เสียงหมอยังคงดังต่อเนื่อง

"เเค่ก" เลือกสีเเดงสดไหลออกมาจากเเพรวทีละน้อย ทีละน้อย จนมากขึ้น มากขึ้นจนหน้าหวาดกลัว
ตาเเพรวเริ่มเหลือกขึ้น น้ำไหลพรากพาเลือกในตาออกมาเป็นสายน้ำตาที่ไม่ใช่น้ำใสๆ เเต่เป็นน้ำสีเเดงเข้มๆเหนี่ยวๆมันคือ เลือด  นั้นเอง มันไหลออกมาจนเลอะมือหมอ กลิ่นเลือดฟุ้งทั่วหน้าไอซียู
เรียวกุ้มมือตัวเองเเน่น น้ำตาไหลพรากจนฟุบตัวลงกับพื้น

ที่เมืองไทย

"กระตุ้น เร็ว อย่าปล่อยให้หยุดหายใจ"หมอส่งเสียงดังเมื่อเห็นธารหญิงสาวตัวเล็กๆก็นึกสงสารไม่อยากให้จบด้วยชีวิตเเบบนี้ ธารเริ่มกระอักเลือดอีกครั้ง จนหน้ากลับขึ้นมา

เสียงหายใจของธาร ถี่มาก จนพาคนรอบๆข้างหอบตามๆกันไป

เสียงหายใจเริ่ม ถี่น้อยลง จนอยู่ในระยะปกติ เเต่เครื่องตรวจการเต้นของหัวใจธาร เริ่มเป็นเส้นตรง
บ้างหยักบ้าง

ที่ญี่ปุ่น

"อย่าปล่อยให้ระบบหายใจหยุด"หมอเสียงดังอีกครั้ง จนทำให้น้ำตาของเรียวเเละคนอื่นๆทะลักออกมา

เเพรวมีเลือดไหลซ้ำเเล้วซ้ำเล่า 

"เเพรว!!! อย่าจากชั้นไป ฮืๆ ไม่นะ"เรียวลุกขึ้นเเล้วตะโกนเหมือนคนบ้าคลั่ง รินเเละเรนจึงเดินเข้ามาล๊อคเเขนขาไว้

เสียงหายใจของเเพรวถี่มาก การเต้นหัวใจของเเพรวเป็นเส้นหยักมากๆจนน่าประหลาด

3 นาที ผ่านไป

เสียงหายใจของเเพรวถี่น้อยลง จนอยู่ในระดับปกติ เเต่การเต้นหัวใจเป็นเส้นตรงยาวๆ เเละหยักขึ้นเล็กน้อย 

.........

ที่ไทย

เสียงหายใจของธารเริ่มไม่ได้ยิน ปอดเริ่มไม่ขยับ การเต้นหัวใจ เป็นเส้นตรงจนเกือบไม่มีขีด เเต่ก็มีขึ้นเป็นระยะๆ



เสียงหายใจของธารเเละเเพรวเริ่มไม่ได้ยิน ปอดไม่ขยับ การเต้นหัวใจ เป็นเส้นตรงจนไม่มีขีด เเต่ก็มีเป็นระยะๆ

หมอร่วมเเรงกันช่วยทั้งสองฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ คนนั่งอยู่นอกห้องไอซียูทั้งสองฝ่ายก็เริ่มหมดกำลังใจทุกคนร้องไห้ออกมา

"อย่าให้มันจบเเบบนี้ ขอร้องละ พระเจ้า!!! เรียวร้องขึ้

 เสียงหายใจของธารเเละเเพรวไม่ได้ยินเเละไม่ได้ยินอีกต่อไป ปอดไม่ขยับเเละไม่ขยับอีกต่อไป การเต้นของกัวใจเป็นเส้นตรงเเละเส้นตรงตลอดไป


คอเเพรวเเละธารตกในเวลาเดียวกัน หมอออกมาในเวลาเดียวกัน เเละพูดคำๆเดียวกันว่า

"เสียใจด้วยนะครับ คนไข้ทนต่ออาการหนักพวกนี้ไม่ได้ คนไข้มีความสุขเเล้วครับ"

"ไม่...พี่เรน พี่ริน บอกทีสิว่า มันไม่จริง มันไม่จริง..!!"เรียวตะโกน

"ติ๊ด....ๆๆ"เสียงโทรศัพท์เรนดังขึ้น

"พี่เรนครับ บะ..บอก...ฮืๆบอกเรียวด้วยนะครับว่า ธะ.ธารตายเเล้ว ตายไปเมื่อกี้นี้ ฮืๆๆ"เคนพูดขึ้น
โดยที่ไม่รู้ว่า การสนทนาทางโทรศัพท์กำลังซ้ำเติมเรียวอยู่

"บอกคนทางนู้นด้วยว่า เมื่อกี้มิซาเอะก็เพิ่งตายไป T_T "เรนพูดกลับไป

ทั้งสองฝ่ายอึ้งไปสักพักก่อนวางสาย

"เรียวพี่ไม่อยากปิดบังเเกนะ ยัยธารมันตายเเล้ว มันเพิ่งตายเมื่อกี้"เรนตะโกนขึ้นพลางเสียน้ำตาของลูกผู้ชายออกมาเพราะความสงสารน้อง

"ว่าไงนะพี่ มันไม่จริง คนสองคนตายในเวลาเดียวกัน ไม่จริง!!! ทำไมต้องเป็นเเบบนี้อย่าจบเเบบนี้ได้มั้ย?? ผมขอร้อง ฮืๆ อย่าทำกับผมเเบบนี้ เเพรวฟื้นมาสิ ธารอย่าจากพี่ไป... ฮืๆ ผมจะกลับเมืองไทย
ไปเผาศพเเพรวกับธารพร้อมกัน.."เรียวพูดเชิงเอาเเต่ใจตัวเอง เเต่ทุกคนก็เข้าใจดีเเละยอมทำตามที่เรียวบอก

29 ความคิดเห็น