รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 32 : ตะลุยญี่ปุ่น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ม.ค. 49



ตั้งเเต่ผมนักเครื่องบินมาก็คิดเเต่เรื่องเพื่อนๆๆๆ เต็มหัวสมอง เเพรวหรือมิซาเอะก็หลับไป



เเละเมื่อถึงที่สนามบินที่โอซาก้า



ผมกับเเพรวรีบไปหยิบกระเป๋าเเล้วเดินออกมา



\"มิซาเอะจัง เฮเรียว ทางนี้ลูกๆ\"พ่อกับเเม่ผมเเละพ่อกับเเม่เเพรวต่างร้องเรียกชื่อของลูกตัวเอง



\"เเม่จ๊ะ พ่อจ๊ะ เป็นยังไงมั้ง\"เเพรวพูดเเน่นอนยังคงเป้นภาษาไทยอยู่



\"โอเคลูก\"พ่อเเละเเม่ของเเพรวพูด



\"สวัสดีฮะ\"ผมทักทายพ่อเเละเเม่ของเเพรวเเละพ่อเเม่ของเเพรวก็มาลูบหัวผมเเละบอกว่า



\"โตตัวสูงเชียวนะเราเนี่ย เมื่อก่อนยังเห้นตัวเท่าเอวน้าอยู่เลย\"พ่อของเเพรวพูด



\"อ่ะ..ฮะ\"ผมพูดติดๆขัดๆเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะต้องพูดคะหรือฮะดี ฮะก็ฮะวะ



\"ป่ะเรียว\"เเล้วเเพรวก้ลากผมขึ้นรถตู้



ผมกับพ่อเเละเเม่ก็เเค่กอดๆจบ ผมไม่อยากพูดอะไรมากมาย ผมนั่งคุยกับพี่เรนมาตลอดทาง



\"พี่เรน เเสดงว่าก็ได้เจอพี่ริน เเล้วดิ\"ผมถามพี่เรน พี่รินทุกคนจะเรียกเธอว่า รูริจัง อายุมากกว่าพี่เรน เป้นพี่เเท้ๆของพวกเราเองล่ะครับ



ทำงานที่ญี่ปุ่นเป็นเลขาของพ่อผมเองล่ะ พ่อลูก



เเละเเล้วเราก็ถึงบ้านสักที



บ้านผมก็ไม่ใหญ่เเละไม่เล็กมาก กำลังพอดี อยู่ได้ 10 คนกำลังดี เเต่ครอบครัวผมอยู่เเค่ 5 พอ



ส่วนเเพรวก็ไปบ้านของเธอเองซึ่งอยู่ข้างๆกัน



\"พ่อ เเล้วพี่รินรู้ป่ะว่าผมจะมา\"ผมกับพี่รินจากกันมา 13 ปีได้ พอๆกับผม กับพ่อเเม่ที่จากกัน เเละก็พี่เรน ไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไหร่



พี่เรนได้เจอพ่อเเละเเม่เดือนล่ะ 4-5 ครั้ง เพราะบินไปกลับบ่อยครั้ง ส่วนผมไม่มีสิทธิ์



\"ไม่รู้ เงียบๆไว้ล่ะ ไปๆอาบน้ำเเต่งตัวนี้ก็เย็นเเล้ว เดี๋ยวจะเซอร์ไพร์รินเค้าหน่อย\"พ่อกับเเม่พูด



\"โอเค\"ผมพูดเเล้วเดินไปอาบน้ำเเต่งตัว



ผมใส่กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มๆเข็มขัดสีดำ ถุงเท้าสีดำ เสื้อสีดำคอกลมลากดอกกุหลาบตรงกลางเขียนว่า My LoVE เเละผมก็เอาเสื้อ



เเขนยาวสีขาวเเถบดำใส่คลุม เพราะมันหนาว ในบ้านไม่ค่อยเท่าไหร่ ผมใส่สร้อยข้อมือสีดำเป็นผ้าเอามาถักๆที่พระให้ 3 เส้นใหญ่พอประมาณ



เเละใส่นาฬิกาสีน้ำเงินเข้ม ใส่สร้อยข้อมือหินสีดำ เเหวนใส่ที่นิ้วโป้ง  หวีๆผมให้เข้าทรงที่ซอยไว้ เเล้วเอาเเป้งทาๆลวกๆ เเล้วเดินลงมา



\"โอ้โห ลูกเเม่ หล่อระเบิดเลยนะเดี๋ยวนี้\"เเม่พูดเเล้วเดินมาคู่กับผม เเม่กับผมตัวไม่เท่ากันเลย เเม่เตี้ยกว่าผมซะอีกสิ



เเต่พ่อสูงกว่าผม พี่รินล่ะเป็นไง



\"เอายัยรินมาเเละ เรียวๆ เราไปนั้นตรงโซฟานู้น หันหลังนะ\"พ่อพูด



ผมก็ทำตาม ส่วนพี่เรนก็ไปยืนรับพี่รินเข้าบ้าน



\"ไงคับพี่ริน\"พี่เรนพูดเเล้วกอดพี่ริน



\"จ๊ะ หวัดดีค่ะพ่อเเม่\"พี่รินยังคงพูดภาษาไทยชัดเหมือนเดิม



\"ว๊ายย ตายล่ะ ใครมาเนี่ย พ่อใครอ่ะ ต้อนรับเเขกโดยไม่บอกหนูเนี่ยนะ พ่อนี้ เเม่ค่ะใครอ่ะ\"พี่รินโวยวาย ผมยังนั่งอมยิ้มอยู่ข้างหลัง



\"เข้าไปดูสิลูก\"เเล้วพี่รินก็เดินมา



\"ว๊ายย เรียว น้องรัก\"เเล้วพี่รินก็กระโจนใส่ผม



\"รู้มั้ย พี่คิดถึงเธอเเค่ไหน รู้มั้ย พี่รอวันนี้มานานเเค่ไหน ฮืๆ\"พี่รินร้องไห้ออกมาเเละพูดออกมาจนหมด



\"พี่ริน\"ผมเอ่ยเบาๆ



พอผมยืนขึ้น



\"โหนี้ สูงจริงๆเลยนะ\"พี่รินทำตาโต



\"พี่ริน\"ผมพูดเเล้วกอดพี่รินอีกที



\"อืมพี่รุว่าเธอก็คิดถึงพี่นะ\"



\"ป่าว ผมอยากให้พี่ทำข้าวให้ผมกิน อ้าพ่อผมหิวเเละ\"ผมพูดออกไป



\"ป๊าป ไอ้บ้า เเกนี้มันบ้าไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ โตเเล้วยังทำซนอีกเดี๋ยวปั๊ด\"555 สะใจผมเเละ



\"5555\"เเละบ้านผมก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ



เเล้วพี่รินก็เดินขึ้นไปอาบน้ำเเล้วลงมา



พี่รินปล่อยผมสีดำขลับยาวถึงเอวลงมา พี่รินตาโตสวยน่ารักเเววตาสีดำขนตางอน คิ้วเข้มไม่มาก จมูกโด่งนิดหน่อย ปากได้รูป



พี่รินน่ารักมากๆเลยล่ะ พี่รินสูง 175 ซม.



พี่รินอยู่ในชุดกระโปรงชุดเดียวที่ยาวเลยเข่า สีฟ้าเเละมีเสื้อสีขาวเเขนยาวถักๆสั้นๆคอปกใส่ทับ



\"ป่ะเรียว ไปทำอาหาร\"พี่รินพูด



\"ผมทำไม่เป็น\"ผมพูด



\"มานี้\"



เลเวพี่รินก็ลากผมไป ระหว่างทำ



\"เรียวรู้มั้ย พี่น่ะรอวันนี้มานานถึง 13-14 ปีนะ พี่นึกว่าจะไม่มีโอกาสเจอเรียวซะเเล้ว\"พี่รินพูด



\"ทำไมล่ะครับอย่างน้อยยังไงเราก็ต้องได้เจอกันนะครับ\"ผมพูด



\"นี้ริเป็นทอมหรอ??\"พี่รินถามเเล้วหัวเราะคิกคัก



\"ทำไมอ่ะ\"ผมาถม



\"ป่าวๆ อย่างงี้ก็น่ารักดีนะ\"พี่รินพูด



\"เรานี้น่ารักจริงๆเลย\"พี่รินพูดพลางหยิบนู้นหยิบนี้มาทำ



นอกครัว



\"ปล่อยให้สองคนนั้อยู่กับตามลำพังมั้ง ไม่ได้เจอกันตั้งนานคงคิดถึงกันหน้าดู\"พ่อพูด



\"ใช่คะ\"เเม่ก้สมทบด้วย



\"เฮ้อ ผมสงสารเรียวจริงๆเลยนะเเม่พ่อ เรียวมันต้องจากเพื่อน เเละก็คนรักหลายๆคนไป มันเสียคนรักคนเเรกไปตอนม.5



คนที่สองก็ม.6 เเล้วคนที่สาม ก็เพิ่งล่ำลากันไปด้วยน้ำตาก่อนมานี้ เเล้วคนที่ 4 มิซาเอะ จะเสียอีกรึป่าว\"เรนพูด



\"ห้ะ!! ว่าไงนะ\"พ่อพูดอย่างตกใจ



ย้อนมาที่ครัว



\"พี่รินเบื่อๆๆๆๆ พอเหอะ\"ผมพูดเสียงดัง



\"อารายเนี่ย ทำๆเข้าไปเวลาอยู๋คนเดียวจะทำไรกินห้ะ!!!\"พี่รินพูด



\"ไข่เจียว มาม่า ไง\"ผมตอบพี่ริน



เออ หัวโตพอดี งั้นออกไปได้เเล้ว อาหารเสร็จเเล้ว เดี่ยวๆมายกก่อน เดี๋ยวครอบครัวน้องมิซาเอะจะมาสมทบ\"พี่รินพูด



ทันใดนั้นเเพรวก็เดนิมาพอดี



\"อ้า เรียว\"เเพรวพูด



\"เเพรวสวยจังนะ - -\" ผมชมเเก้เขิน เเพรวใสชุดเเบบพี่รินเหมือนกันไม่มีผิด



พอพี่รินออกมา



\"อ้าว บ้านเรามีฝาเเฝด\"พ่อของเเรพวพูด



เเล้วเราก็นั่งทานอาหารกัน ระหว่างทาน



\"นี้ พ่อปรึกษากับคุณน้าเเล้วนะว่าจะให้เรียวไปเรียนกับเเพรวที่มหาลัย โฮเคดางิ ไม่ค่อยดังหลอกนะ เเต่สอนเเล้วรู้เรื่องไปเถอะ\"



พ่อผมพูด



\"เอางั้นก็ได้ครับ\"ผมตอบอย่างเบื่อหน่าย



เเล้วพอกินข้าวผมกับเเพรวก็ออกไปเดินเล่น



\"เเพรวจะเรียนอะไรล่ะ\"ผมเอ่ยปากาถม



\"ก็คงเรียนสายอาชีพพวกบริหารอะไรพวกเนี๊ย\"เเพรวตอบ



\"เรียวล่ะ\"เเพรวถามต่อ



\"ก็คงเหมือนกันล่ะ ไม่ก็วิศวกรรมไฟฟ้ามั้ง\"ผมตอบไป



\"วิศวกรรมไฟฟ้าก็ดีนะ เเต่บริหารก็ดีพ่อกับเเม่จะได้ไม่ผิดหวัง\"เเพรวพูด



\"การเรียนเนี่ยมันต้องเรียนด้วยใจรักนะ\"ผมตอบไป



\"อันนั้นก็จริง\"เเล้วเราก็เงียบไปพักใหญ่ก่อนที่จะเลี้ยวเข้าบ้าน



\"เดี๋ยวนี้เรียวเเปลกๆนะ\"เเพรวพูด



\"ยังไง\"



\"เรียวเงียบๆ มีอะไรก็ระบายให้เเพรวฟังนะเรียว เเพรวยินดีรับฟังเสมอ\"เเพรวพูด



\"โอเค\"ผมพูดเเล้วก็เดินไปส่งหน้าบ้านเเพรว



\"บายนะพรุ่งนี้เจอกัน\"ผมพูด



\"พ่อมหาลัยนี้เค้าให้ใส่ชุดไรไปก็ได้ชะม่ะ\"ผมถาม



\"อื้ม\"พ่อตอบ



เเล้วผมก็ขึ้นนอน



รุ่งเช้า ผมตื่นนอนเเต่เช้าอย่างงัวเงียเเละใส่ชุดกางเกงยีนเสื้อยืดเสื้อคลุมชุดเดิมเเบบเมื่อวานนี้ เเต่คนล่ะตัวกัน คือตัวใหม่ลายเดียวกัน



เเล้วสพายเป้เดินไปหาเเพรว



\"ป่ะ\"เเพรวเดินออกมา เเพรวใส่กระโปรงสั้นสีดำเสื้อเเขนยาวใส่ถุงน่องส้นสูงดูสวยมาก



\"มาเดี๋ยวพี่ไปส่ง\"พี่รินพูดเเล้วเเพรวกับผมก็ขึ้นรถไปมหาลัย



ที่มหาลัย



\"อ้าว พ่อกับคุณน้าจัดให้เเล้วนิ\"ผมพูดขึ้น



\"เเพรวกับเราได้อยู่คณะเดียวกันสินะ เรียนบริหาร โอเคดีๆ\"เเล้วผมกูจูงกึ่งลากเเพรวขึ้นห้องเรียนไป



มีคนญี่ปุ่นหลายคนมองพวกเราสองคน



\"มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ??\"เด็กญี่ปุ่นคนนึงพูดขึ้นเป้นภาษษญี่ปุน



\"อ๋ออยากถามว่า สามารถเลือกเรียนได้วันล่ะ 3 วิชา วิชาล่ะชั่วโมงใช่มั้ยครับ\"ผมถาม เค้าพูดเป็นญี่ปุ่น เเน่นอนผมก็ต้องพูดญี่ปุ่นกลับไป



\"ใช่คะ\"เเล้วเธอคนนั้นก็เดินจากไป



\"อะไรของเค้านะ\"เเพรวบ่น



\"เอาน่านะ\"ผมปลอบเเพรวที่ค่อนข้างอารมณ์ไม่ค่อยดี



ผมว่านะระหว่างอยู่ที่นี้คงต้องมีอะไรเกิดขึ้นเเน่เลย เเย่ๆๆๆ คิดถึงไทยจังวุ่ย



ระหว่างที่ผมนั่งฟังอาจารย์มหาลัยบ่นปากเปียกปากเปื่อย ขนาดมหาลัยยังมีเลยเว่ย



เเล้วพอเข้าสู่บทเรียนต่างๆผมก็ตั้งใจฟังตลอด หลังเลิกเรียนมีผู้หญิงสองสามคนเดินมาหาผมเเล้วถามเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า



\"เป็นทอมหรอคะ??\"ทั้งสามพูดเเละบิดไปบิดมา



ผมพยักหน้า เเล้วเดินไปหาเเพรว เเพรวรู้จึงรีบควงผมทันทีเเล้วสามคนนั้นก็คอตกทันตาเห็น ผมกับเเพรวหัวเราะเล็กน้อยเเล้วเดินหนีไป



\"เเพรว กินนี้สิ\"ผมตักอาหารรสดีใส่จานเเพรว



\"ขอบใจ\"เเพรวพูดเเล้วตักอาหารเข้าปาก



\"อื้ม อร่อยจังเลย\"เเพรวพูดต่อทำเอาผมอมยิ้ม หลังจากผมกับเเพรวทานอาหารกลางวันเสร็จ พี่รินกับพี่เรนก็มารับ



\"อ่ะขึ้นมาจ๊ะ จะพาไปดูสวนซากุระ ตอนนี้กำลังสวยเลยนะ พี่ว่าเเพรวคงชอบนะจ๊ะ\"พี่รินพูด



\"คะ\"เเพรวตอบเเล้วขึ้นรถพี่รินไป



เมื่อถึงสวนซากุระ มีวัยรุ่นหนุ่มสามมาเที่ยวกันบันไลเลยครับ เเต่ก็ไม่เยอะเท่าไหร่



ผมเดินเล่นกับเเพรวสองคน เดินไปที่เงียบๆนั่งเล่นกัน



\"เรียว เเพรวถามไรหน่อยนะ\"เเพรวพูด



\"อื้มว่ามา...\"ผมมองหน้าเเพรวช้าๆ



\"ทำไมคนที่เรียวรักต้องมีชื่อเเต่ เเพรวๆๆ\"เเพรวถามผม



\"เพราะความบังเอิญ บางครั้งก็ทำใจไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เเพรวอย่าจากเราไปไหนนอีกนะ\"ผมพูดจบเเพรวก็เอาหัวมาซบผม



น้ำตาอุ่นๆของเธอไหลลงไหล่



\"เรียว เเพรวจะไม่จากไปไหนเด็ดขาด เเพรวจะอยู่กับเรียวตลอดไป\"ผมไม่เข้าใจว่าเธอจะร้องไห้ทำไม ทั้งๆที่เราก็ต้องอยู่ด้วยกันเเน่นอน



\"เเพรว ที่นี้สวยมากเลยนะ\"ผมพูด



\"ใช่ เรียวไปวิ่งเล่นกันนะ\"เเพรวพูดจบก็ดึงผมไป ผมก็วิ่งเล่นกับเเพรวจนลืมเวลา



ผมมีความสุขมากช่วงนั้น ทั้งๆไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร



\"เอ้าสองคนนั้นน่ะ จะนอนที่นี้เลยมั้ย??\"พี่เรนทำเสียงเข้ม



\"ฮิ้ววว!!!\"เเล้วเสียงล้อมาทางพี่รินเเละพี่เรน



ผมกับเเพรวเลยจำใจขึ้นรถไป



ทุกๆวันที่ผมเรียนที่มหาลัยเสร็จก็จะมาที่นี้ทุกวัน มาเล่นกับเเพรวเช่นนี้



เเละวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเเพรวคับ



\"1.....2...........3............ เอ้าเปิดตา\"ผมพูดกับเเพรวที่ใต้ต้นซากุระ



\"ว้าว!!  ขอให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป\"เเพรวอธิษฐาน



เเละเป่าเค้ก



\"อื้ม อ่ะกินซะ\"ผมตัดเค้กให้เเพรว



\"เรียวไม่กินหรอ\"เเพรวถาม



\"กินด้วยกันไง\"ผมพูดเเล้วตักเค้กป้อนเเพรว



\"คู่นี้หวานจังเลยนะค่ะ\"เสียงผู้หญิงญี่ปุ่นคนนึงเดินมา



\"ครับ\"ผมตอบเป็นภาษาญี่ปุ่น



เเล้วก็ขอถ่ายรูปพวกเราเเล้วก็เดินจากไป  



เฮ้ยๆ จาเอาไปทำมิดีมิร้ายหรอ เหอๆเว่อร์ครับเวอร์



\"เรียว เรียวดูสบายใจขึ้นนะ\"เเพรวพูด



\"ใช่สิ มีเเพรวอยู่นิ\"ผมชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้าง เเล้วรับขนมเค้กจากเเพรว



เเละทุกๆวันผมกับเเพรวก็ต้องมานั่งคุยกันตรงนี้



วันหนึ่งผมเเวะไปหาเเพรวที่บ้าน



\"คุณน้าครับเเพรวล่ะ\"ผมพูด



\"เเพรวอยู่ข้างบนน่ะ ดูเเลให้เเม่ด้วยนะ เเพรวไม่สบาย\"เเม่เเพรวมีอการหน้าซีดเเละน้ำตาไหล ผมใจไม่ค่อยดีเลยวิ่งไปหาเเพรวด่วน



\"เเพรว!!\"ผมน้ำตาคลอเบ้าทันที เเพรวนอนงอเป็นกุ้งง กุมที่หัวใจ ร้องไห้ทุรนทุราย



\"ระ..เรียว\"เเพรวพูดเเผ่วเบา ผมรีบอุ้มเธอขึ้นมาทันทีเเละวิ่งลงไปข้างล่าง



\"คุณน้า เเพรวๆ\"ผมพูดขึ้น



\"เเพรวลูก ไปโรงบาลเร็ว\"เเม่ของเเพรวพูดจบผมก็พาเเพรวขึ้นรถเเล้วผมก็ขับไปทันที โดยมีเเม่ของเเพรวขับตามมา



เมื่อถึงโรงบาล นางพยาบาลรีบให้เครื่องช่วยหายใจทันที



2 ช่วโมงผ่านไป



\"คนไข้ปลอดภัยเเล้วครับ คุณเเม่อยู่ไหนครับ\"หมอพูดจบ เเม่ของเเพรวก็เดินไปกับหมอ



ด้านเเม่ของเเพรว คนเเต่งเล่า



\"คนไข้มีการเจ็บทีหัวใจ เเละเจ็บทั่วร่างกาย อาการเเบบนี้ผมไม่รู้นะครับ เเต่ผมตรวจพบ มะเร็งตามกระเเสเลือด



ในทางนี้คนไข้บอกมาว่า อยากให้คุณ กับ พ่อของคนไข้ เเละ คุณ น้า เเละ คุณรินเเละเรน รู้เท่านั้นครับ ส่วนคุณเรียวเธฮไม่อยากให้รู้ครับ\"



หมอพูดขึ้น



\"ฮืๆ ไม่นะ\'\'เเละเเม่ของเเพรวก็เดินออกไปอย่างหมดอาลัยอาวอน



เเต่เเม่ของเเพรวก้ต้องทำหน้ายิ้มเเย้มเเบบเดิมเมื่ออยู่ต่อหน้าเรียว เพราะต้องการทำตามที่ลูกสาวที่รักของเธอบอกไว้



เรียว มารับช่วงต่อ



ผมดีใจอย่างมากที่เเพรวปลอดภัย หมอบอกกับผมว่า เเพรวเเค่หายใจไม่ออกเท่านั้น ผมก็โล่งไปทันที



เเพรวรักษาตัวอยู่โรงบาล 2-3 อาทิตย์ ผมจึงมีหน้าที่เรียนเเทนเเพรวเท่านั้น เเละเก็บภาพมาให้เธอดู



วันนี้ผมไปเยี่ยมเเพรวที่โรงบาล



\"ไงที่รัก\"ผมทักด้วยคำพูดหวานๆ ชวนทำเเพรวยิ้ม



\"โอ้โห วันนี้เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ\"เเพรวถามผมเพราะทุกๆวันเธอจะตั้งหน้าตั้งตารอเรื่องต่างๆที่มหาลัย



\"เเพรวจำตุ๊ดเด่นที่สุดในมหาลัยได้ม๊ะ นั้นน่ะ มันกำลังเดินเข้าห้องน้ำเเล้วทีนี้ มันก็ลื่น หัวเเตก นี้ล่ะ ไม่ตลกหลอกนะ



เเต่ตอนที่มันเย็บเเผลอ่ะ มันเข้าไปกอดหมอตอนที่มันเจ็บอ่ะ ดูเเล้วสยิว\"ผมพูดพลางคนลุกไปทั้งตัว



\"หรอ ว้า เเพรวพลาดอีกเเล้ว\"เเพรวพูดอย่างเสียดาย



เเล้วเมื่อเเพรวออกจากโรงพยาบาลผมก็ใช้เวลาอยู่กับเเพรว 24 ชั่วโมง เพราะเเม่ของเเพรวให้เเพรวย้ายมานอนกับผม ซะงั้น



เเต่นอนคนล่ะเตียง =_= อด 5555 อย่ามองผมงั้นสิ ผมไม่ได้โรคจิตนะ เเค่ หื่-น นิดๆเอง



\"เรียว โอ้ยง่วงๆ เเพรวนอนก่อนนะ\"ในขณะที่ผมเเชทเอ็มคุยกับพวกไอ้เจนอยู่ เเพรวก็บ่น ผมจึงปิดคอมเเล้วเข้าไปนอนเตียงเดียวกับเเพรว



\"ยึ้ย ไรเนี่ย ไปนอนเตียงตัวเองสิ\"เเพรวบ่นงึมงำเเล้วเอาหมอนฟาดหัวผม



\"ไม่อาววว ฮ้าววว!! ง่วงๆ หลับเเละนะ\"ผมพูดเเล้วหยิบหมอนที่เตียงผมเเล้วนอนข้างๆเเล้ว



เมื่อเเพรวหลับไปผมจึงจับตัวเธอให้นอนดีๆสักพักเธอก็มาซุก คือ นอนบนเเขนผม



สักพัก



อั่ก~



\"จุกเว่ย\"ผมพูดเมื่อเธอถีบผม



อั่ก~



ตุบ



คราวนี้ตกเตียง



ผมทนไม่ได้เเละ เลยกอดเเพรวซะเลยนิ



ตื่นเช้ามา



\"ว๊ายย!!!!!!!! เรียว!!!!!!!!!!!!\"เเพรวร้องลั่นห้อง



\"อะไร อ้าๆ ขอโทษ เมื่อคืนนึกว่าหมอนข้าง ฮ้าๆ นอนงี้ก็อุ่นดีนะ\"ผมพูดขึ้นเเล้วฉีกยิ้มก่อนจะเดินไปล้างหน้าเเปรงฟัน อาบน้ำ



\"ไอ้บ้า ไอ้ๆ ไอ้หื่-น ไอ้บ้ากลาม ไอ้โรคจิต ไอ้ๆ ยี้ น้ำลายเปื้อนหัวช้านมั้ยเนี่ย เเล้วทำไรชั้นรึป่าว ถ้าชั้นเสียสาวนะเรียว นายตาย!!!\"



เธอบ่นๆไม่เลิกผมเลยโผล่หน้ามาเเล้วพูดว่า



\"เงียบๆไปเลย ถ้าไม่อยากโดนตบจูบ!!\"ผมตะโกนกลับไป



\"ว้าย ไม่เอานะ เอาจูบอย่างเดียวพอ ไม่เอาตบ เอ่ย!! ไม่ๆ ไม่ทั้งสองอย่าง เรียว!!! ออกมาคุยให้รู้เรื่องนะ\"เเล้วผมก็ออกมาเพราะ



ผมอาบน้ำเรียบร้อยเเล้ว



ผมเอามืออุดจมูกไว้



\"นี้เลิกบ่นได้ยังไปเเปรงฟันไป เหม็นปาก\"ผมพูดเเล้วฉีดบอดี้สเปร์



\"ว้าย ฉีดเต็มๆหน้าชั้นเลยนะยะ เรียว!!!\"เเล้วเจ๊เเกก็บ่นไม่หยุดอีกเเล้ว ผมดันเเพรวเขาไปในห้องน้ำ เเล้วเธอก็อาบน้ำเเต่โดยดี



\"เรียว ผ้าเช็ดตัวไม่มี\"เเล้วผมก็ส่งผ้าเช็ดตัวให้



เเล้วเเพรวก็เดินโดนใช้ผ้าขุนหนูห่อตัวมา



\"มองไรยะ หันหลังไปเลย อายเป็นนะ\"เเล้วเเพรวก็หยิบเสื้อในมาใส่ เรื่องไรผมไม่หันไปหลอก



\"ช่วยนะ\"ผมกำลังเดินเข้าไปขณะที่เเพรวกำลังใส่ กกน. พอดี



\"ไม่ต้องนะ ไอ้คนลามก!!!\"เเพรวพูด



ผมเลยจัดการกอดเเพรวทันที เเละบอกว่า เดะเลือกชุดให้



ผมเลือกให้เเพรวใส่กระโปรงสีดำ เสื้อสีชมพูเเขนยาว จบ น่าร๊ากก



\"น่าร๊ากกจริงๆ เเฟนใครหว่า....\"ผมพูด



\"เดะเถอะ\"เเพรวง้ามือตีผมเเต่เธอก็ต้องหุบลง เพราะ ผมกอดรัดตัวเธอไว้เเน่นจนไม่สามารถขยับได้



\"เรียว\"เธอเอ่ยชื่อผมอย่างเเผ่วเบา



\"หืม..??\"ผมเอ่ยถามอย่างสงสัย



\"ถ้าสักวันเราต้องจากกันไปล่ะ TTvTT\"ไม่มีทางง่ะ



\"ไม่หรอก เชื่อกระหม่อนสิขอรับองค์หญิงมิซาเอะ ข้าซึ่งเป็นองครักษ์ขององค์หญิง ข้าขอดูเเลท่านไปจนกว่าชีวิตจะตราบสิ้น

เเม้เเต่การหายใจครั้งสุดท้าย หรือ วินาทีสุดท้ายของการหายใจของข้า ข้าขอรักท่าน for my life\"
ผมพูดจบก็ดึงตัวเธอมากอดไว้



\"เรียว เเพรว รักเรียวนะ\"น่านนน ว๊าวว!!! จั๊กจี้ที่สุดคำๆนี้



\"อ่ะ อันนี้รู้เเล้วล่ะ เเละรู้สึกว่า ผมจะรักคุณมากซะด้วยสิ\"ผมพูดตามหัวใจของผม



\"อิอิ\"เเล้วเเพรวก็ผละจากอ้อมกอดผมเบาๆ เเล้วเดินออกจากห้องนอนกัน



\"พี่ริน พี่เรน ผมขอพาเเพรวไปเที่ยวห้างนะ\"ผมพูด



\"เออ เเกดูเเลเเพรวดีๆด้วย ถ้าเเพรวมีรอยข่วนเเม้เเต่นิดเดียว เเกตายเเน่\"พี่รินส่งสายตาจิกเเทงใส่ผม



\"อ่ะครับ ผมสัญญา นะ อ๋อ พี่ริน พี่ไปอาบน้ำเถอะ เต่าพี่ออกมาเต็มเเล อ๋อๆ ยืดหน้าตรงนี้ด้วย ตรงนี้ ตรงนี้ เเล้วก็ทากาวตรงนี้ด้วย\"



ผมพูดคำว่ายืดหน้าครั้งเเรกเเล้วก็ชี้ไปที่ใต้ตา เเละ ครั้งที่สองก็ชี้ไปที่เเก้ม ส่วนตอนทากาวผมก็ชี้ไปที่ปาก



\"อ้าย!!! เรนนนน!!!! ดูน้องนายสิ เด็กบ้า ไปไหนก็ไปป่ะ เรนนนน!!!ไปทำงาน\"พี่รินตะโกนลั่นบ้าน [พ่อกับเเม่ไม่อยู่]



\"เอ๋!! เดี๋ยวนะ เเล้วไอ้เรียวไม่ใช่น้องพี่รินหรอครับ??\"พี่เรนพูดอย่างสุภาพ



\"อ่ะๆ เดี๋ยวนี้กล้ากับชั้นหรอยะ เดี๋ยวเถอะ พี่น้องสองคนนี้ ไปได้เเล้ว\"เเล้วพี่รินก็ลากตัวพี่เรนออกไป พร้อมๆกับที่ผมลากเเพรวออกจากบ้าน



ให้พี่รินล๊อคประตู ส่วนผมก็พาเเพรวไปนั่งรถเเละพาเเพรวไปห้างสรรพสินค้ากลางกรุงโอซาก้า ขอย้ำว่ากลางกรุง



เมื่อถึงที่



\"คนเยอะจังเลย\"เเพรวบ่นงึมงำมาตลอดทาง



\"อ่ะ..นี้!!!\"ผมเอากระดาษทิชชู้ขยำเเล้วอุดปากเเพรว



\"เเหวะๆ เรียวนายเป็นไรเนี่ย\"เเพรวถามผม ผมสะดุดกับคำถามเเล้วหันมาหาเเพรวก่อนจะเดินเข้าประตูห้าง



\"เป็นอย่างที่เป็น ฝันอย่างที่ฝัน รักในสิ่งที่รัก หวงในสิ่งที่หวง ห่วงใรสิ่งที่ห่วง ทำในสิ่งที่ทำ เพื่อเธอคนเดียว!!\"ผมพูดยาวๆ พอพูดประโยคว่า



เพื่อเธอคนเดียว ผมก็ชี้หน้าเเพรวเเละจับมือเธอเเล้วเดินเข้าห้างไป เเพรวมีอาการหน้าเเดงเล็กน้อย



ผมรู้ว่านั้นคือการอายเเลยยิ้มที่มุมปากนิดๆ



\"มานี้ก่อนนะ\"ผมพูดเเล้วลากเเพรวไปที่ร้านขายชุดราตรี



\"อ๊ะ มาที่นี้ทำไมอ่ะ\"เเพรวค่อนข้างเอ๋อเล็กน้อยนะครับ เพราะตอนเด็กผมจับเธอกดน้ำเเละนัดโถส้วม เหอๆเว่อร์ๆล้อเล่นนะ



\"อ้าว...คุณน้าไม่ได้บอกหรอว่า อาทิตย์หน้าจะมีงานเลี้ยง เปิดตัวเราสองคนเเละก็พี่เรนด้วย ว่างัย??\"ผมถามเเพรว



\"อ๊ะ..เเล้วเรียวใส่ชุดไรล่ะ ชุดราตรีเเบบเเพรวหรอ?? คิกๆ\"เเพรวถามเเละหัวเราะคิกๆ เเบบมาดนางเอก



\"จะบ้าหรอ!! เเล้วเเพรวหัวเราะอะไร เราใส่ชุด ทักซิโด้ สูทเเบบของผู้ชาย เหอๆ ยัยเบื้อก!! โป๊ก\"เเละผมก็จัดการเขกกระโหลกเเพรวไป 1 ที



\"อิอิ ตกลงเรียวมีชุดเเล้วชะม่ะ\"เเล้วผมก็พยักหน้า



\"งั้นไปเลือกชุดให้เเพรวก่อนนะ ^๐^\"เเพรวพูด



\"=_= อย่าทำหน้าเหมือนปลาหมึกสิ\"ผมพูด



\"หา!!! นายด้วยเรียว อย่าทำหน้าเหมือนลิงถูกรีด\"เเล้วเเพรวก็ลากผมเข้าไปข้างใน เอ๊ะ เเล้วไอ้ลิงถูกรีดนี้มันยังไง ห๊า!!!

ยัยเบื๊อก - - นังมารร้าย



\"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ??\"พนักงานหญิงพูด



\"ค่ะ อย่างดิฉันนี้ควรใส่ชุดยังไงดีคะ??\"เเพรวถาม



\"อ๊า...อย่างน้องนี้ควรจะใส่ชุดตัวนี้คะ\"เเล้วพนักงานหญิงก็เอาชุดสีชมพูยาวลากพื้นเป็นเกาะอก ทุกอย่างเรียบไปหมด



ช่วงหน้าอกถึงเอวจะรัดๆ เเละตั้งเเต่เอวลงมาจะปล่อยเป็นกระโปรงธรรมดาๆ เเต่จะเรียบไม่มีจีบ ยาวลากพื้น เเละมีผ้าคลุมขนๆคล้ายๆ



ขนตุ๊กตาหมี อยู่ตรงหัวไหล่ เเพรวตาเป็นประกายเเละจับชุดนั้นไปใส่ทันที



เมื่อเธออกมา



\"ว๊าวววว!!!\"ผมอ้าปากพร้อมๆกับคนขาย



\"เป็นไงเรียว\"เเพรวถาม



\"สวย\"ผมตอบ



\"จริงอ่ะ\"เเพรวถามย้ำ



\"สวยมาก\"ผมพูดอยู่อย่างนั้นล่ะ



\"อ่ะชุดนี้เท่าไหร่คะ\"เเพรวถาม



\"ก็อย่างน้องก็ให้ 3,500 เเล้วกันจาก 4,500 นะเนี่ย\"คนขายพูดเเล้วรับตังค์จากเเพรวเป็นอันเสร็จผมถือถุงให้เเพรวเเล้วเดินไปที่ร้านอาหาร



\"ขอปลาเซลม่อน เเล้วก็ชุดหน้าสาหร่าย น้ำมะนาว 2 เเก้ว เเค่นี้ล่ะครับ\"ผมพูดเเล้วพนักงานก็เข้าไปเอาอาหารๆสดๆร้อนๆสุกๆมา



\"นี้ครับ\"พนักงานเสิร์ฟพูดเเล้วยกอาหารมาให้ผมกับเเพรวเเล้วเดินจากไป



\"อ่ะกินเข้าไปจะได้อ้วนๆ\"ผมย้ำคำว่าอ้วนๆ



\"เรียว =_=\"เเพรวพูด



\"หือออ??\"ผมพูดเเล้วงาบปลาเซลม่อน



\"เดะโดนๆ\"เเล้วผมก็เเพรวก็พักศึกกันนิดส์นึงเเล้วตั้งหน้าตั้งตาทานอาหาร โดยที่เเอบมองหน้ากันเล็กน้อย ตัวผมเเละเเพรวมีอาการหน้าเเดงจัด



จนต้องก้มๆกินๆ



ด้านเมืองไทย ด้านธาร คนเเต่งเล่าเน้อ



หลายวันผ่านไป ธารซึมเศร้าเป็นอย่างมาก พวกเจนก็ไปๆกันเเล้ว เธอก็ได้อยู่กับส้ม เเต่เธอไม่สามารถลืมเรียวได้สักนิด



เธอฝืนใจเเละกลั้นน้ำตาทุกครั้งที่เรียนเเละอยู่ต่อหน้าทุกๆคน เเต่เธอไม่อาจฝืนใจเเละกลั้นน้ำตาเมื่ออยู่คนเดียวตามลำพังได้



\"ยัยธาร เธออย่าร้องอีกเลยนะ สักวันพี่เรียวกับเธอก็ต้องได้เจอกันอยู่ดีเชื่อชั้นสิ\"เมื่อส้มเห็นธารร้องไห้กลางดึกของวันเสาร์



ส้มจึงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเข้าไปปลอบธารจนทุกวิถีทาง



\"เเต่ชั้น ฮืๆ ชั้นคิดถึงพี่เรียวมากเลยนะเเก ฮืๆๆ ทุกครั้งที่ชั้นหลับตา ภาพเหล่านั้นจะเข้ามาในสมองชั้น เเละทุกครั้งที่ ฮืๆ ชั้นอยู่คนเดียว



ชั้นจะอดคิดถึงพี่เรียวไม่ได้ ช่วยชั้นด้วยสิ\"ธารร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย คร่ำครวญ จนน่าสงสาร พร้อมๆกับความน่ากลัวในเสียงเธอ



\"เเก เเล้วพี่เคนชั้นล่ะ เค้าไปต่ออังกฤษ ไม่ติดต่อกลับมาหาชั้น ชั้นยังไม่ร้องไห้เลย เเกทำใจซะมั้งสิ สักวันพี่เค้าต้องกลับมา เชื่อชั้นสิ\"



ส้มพูดจนน้ำเสียงเธอสั่นเมื่อเอ่ยถึงเคน



\"อื้ม ชั้นรักเเกส้ม\"เเล้วธารก็โผล่กอดเพื่อนของตน



\"นี้ชั้นไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันนะ นอนๆ\"เเล้วส้มก็ล้มตัวนอน



\"ยัยส้ม!!!\"ก่อนที่ธารจะเเหกปากเรียกชื่อส้ม เเต่ส้มก็...



\"คร่อกฟี้...คร่อกฟี้....zzZZzz\"



\"เเกนะเเก ปลอบเพื่อนเเละก็นอน เฮ้อ ชั้นจะรอพี่นะพี่เรียว\"เเล้วธารก็ล้มตัวนอน



ด้านเรียว เรียวบรรยายต่อนะครับ



\"ฮัดชิ่ว ฮัดชิ่ว...\"เเล้วผมก็ฮัดชิ่วออกมา สองครั้ง ระหว่างเดินออกร้านอาหาร



\"เอ๊ะ เค้าบอกกันว่า ฮัดชิ่ว 1 ครั้งคนนินทรา สองครั้ง คนคิดถึง เเละสามครั้ง คนหลงรัก นิ\"เเพรวพูดเเล้วยิ้มเเก้มปริ



\"อ๊ะ เเพรวเเอบคิดถึงผมหรอ??\"ผมถาม



\"คิดถึงไม??? อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมงเเท้ๆ\"เเพรวพูด



\"ใครบอก 24 ชั่วโมง อาจจะ 23 ชั่วโมง กับ 12 นาที 5 วินาที 6 ครึ่งเสี้ยววินาทีก็ได้นะ\"ผมพูด



\"ทำไมอ่ะ?? =_=\"เเพรวถามผม



\"อ้าวเผื่อเราสองคนเข้าห้องน้ำไง จะให้เราไปอาบน้ำหกับเเพรวหรอ??\"ผมถามตะงิดๆ อย่างกวนเบื้องล่าง



\"งิงิ - - \"



เเละเเล้วผมกับเเพรวก็ขับรถกลับบ้าน



______________________________________________________________________________________________________



อ้า... ยูกากิ มันขี้เกียจพูด ให้ผมเรียว เเละ ชั้นเเพรว3 พูดก่อนนะ ครับ/ค่ะ



เรียว : เเละผมกับเเพรวก็ออกจะรักเปรี้ยวๆ หน่อย



เเพรว: กัดๆกันนิดส์s จะได้มันๆนะค่ะ



เรียว: กรุณาดูด้วยนะครับ นิดของเเพรวเป็นพหูพจน์ครับ เพราะมีส์ เเละ s ปิดท้ายขอรับครับผม



เเพรว:อ้า..ฉลาดขึ้นนะจ๊ะเรียว



เรียว:หาว่าผมโง่เร๊อะ



เเพรว:ปล่าวนะ เราไม่ได้บอกนะว่าโง่ เราบอกว่า โครตโง่อ่ะ



เรียว:ยัยเเพรว!!!



เเพรว:อย่านะที่รัก



เรียว:ขอตัวนะครับ คราวนี้จะมีคดีฆ่าข่มขืน =_= ยัดโถส้วม เอาล่ะ ยัยเเพรว!!! ตาเธอเเล้ว อย่านี้เสะ



เเพรว:อ้าย!!! ปล่อยนะ TT_TT เเม่เค๊อะ ช่วยหนูด้วยคะ



______________________________________________________________________________________________________

29 ความคิดเห็น