รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 30 : เมื่อเขามา...ฉันจะไป2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ม.ค. 49

   เรียวขอรายงานต่อนะฮะ



\"มิซาเอะ เอ้ย!! เเพรว คือ เเล้ว เเพรวจะไปโอซาก้ากับเราด้วยหรอ??\"ผมถามคำถามขึ้นเมื่อผมกับเเพรวมีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพัง



\"จ๊ะ พ่อกับเเม่เฮเรียวให้เรามา เพราะ อยากให้เฮเรียวไปเรียนที่ญี่ปุ่น รู้มั้ย?? พี่เรนจิก็ต้องไปด้วยนะ ท่านจะให้พี่เรนไปทำงานธุรกิจใหญ่



ที่โอซาก้า เป็นถึงผู้จัดการบริษัทเลยนะ ส่วนเรียนกับเเพรว คงได้เรียนที่มหาลัยดีๆที่ญี่ปุ่น พอจบก็หางานทำมั้ง\"เเพรวหรือมิซาเอะนั่งเอา



ขาทั้งสองข้างลงมาห้อย จุ่มน้ำตามผม ตอนนี้ผมกับเเพรวอยู่ที่มีหุบเขาสวยงามที่ๆเดียวกับที่ผมพาน้องเเพรวคนที่สองในชีวิตผมมา



(ต้องพิมพ์อย่างนี้ไม่งั้นงงว่าเเพรวไหน - -   : คนเเต่ง)



\"เเล้วจะมีโอกาสกลับมาไทยมั้ย??\"ผมถามเสียงเเผ่วเบา



\"อันนี้เเพรวก็ไม่รู้นะ\"เเพรวตอบเล่นเอาหัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ ผมคิดว่า ผมจะได้เจอธาร จะได้กอดเพื่อนๆ



จะได้ไปหา พี่เเพรวคนที่ 1 เเละน้องเเพรวคนที่สองในชีวิตผมมั้ย?? ผมไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตผมถึงไม่มีความสุขเเบบคนอื่นๆ



เเล้วจะมีคนที่ทุกข์เท่าผมเจอเรื่องๆเดียวกัน เเละ จะมีคนทุกข์กว่าผมมั้ย??



\"เรียว เเพรวรู้เรื่องแฟนเก่าของเรียวเเล้วนะ คือ จะเป็นอะไรมั้ย?? ถ้าเเพรวจะขออยู่ข้างเรียวตลอดไป\"เเพรวพูดจบน้ำตาของเธอก็ไหลอาบเเก้ม



จนผมต้องใช้มือลูบหน้าเธอช้าๆอย่างนิ่มนวล ผมทราบดีว่า เเพรวนั้นชอบผมมาตั้งเเต่ผมอยู่ป.6เเล้ว ตั้งเเต่ที่เราเจอหน้ากัน ที่ญี่ปุ่นในวันนั้น



มีงานเต้นรำผมไม่ได้ใส่ชุดราตรีเหมือนหญิงอื่นๆ - - (ก็เมิงไม่ใช่ผู้หญิง : คนเเต่ง)  เเต่ผมใส่ชุดสูทสีดำ - -  วันนั้น ผมเจอเเพรว



ผมเองก็เเอบชอบเเพรวมาจนสักพัก เเต่พอกลับมาเมืองไหทยก็เจอพี่พรชนกหรือพี่เเพรวคนนั้น ผมก็เริ่มชอบเธอมาโดยตลอด



จนเธอตายเเละพบก็น้องเเพรวคนเก่าที่ผมรักเเละก็ตายอีกคน เเล้วคราวนี้ล่ะก็เป็นธาร ผมคงอยู่กับธารได้เเค่เดือนนี้จนถึงเดือนกุภา



เเละสอบมิดเทอมผมคงต้องจากเมืองไทยไป



\"เเพรว!! เเต่ ธาร..\"ผมกำลังจะพูดต่อเเต่เเพรวก็เอามือมาปิดปากผมไว้



\"ค่อยว่ากันเมื่อถึงญี่ปุ่นนะ ระหว่างนี้เรียวจะทำอะไรก็ตามสบายนะ กลับเถอะ นี้ก็เย็นมากเเล้วนะ\"เเพรวพูดเเล้วยิ้มเศร้าทันที



ก่อนที่จะเดินจากไป เเต่..



\"เเพรว!!! เราจะเริ่มต้นใหม่ที่ญี่ปุ่น ขอสัญญา!!!\"ผมพูดจบเเพรวก็หันหน้ามาทันที เเพรวฉีกยิ้มเเล้วกอดผมไว้ เเล้วกระซิบข้างหูผมว่า



\"ขอบคุณคะ\"



คนเเต่งรับช่วงเล่า



\"พี่เจน!!\"ธารถึงกับร้องไห้ออกมาเพราะเธอเห็นภาพทุกอย่างที่เรียวกับมิซาเอะคุยกัน



\"ธาร เเต่ธารเลือกเองเเล้วนะจ๊ะ\"ต่ายพูดขึ้นทำให้ธารเช็ดน้ำตาเเล้วหันมายิ้มให้กับฟาง ต่าย เเละ เจน



\"ค่ะ ธารเลือกที่จะดูเเลพี่เรียว จนกว่าพี่เรียวจะไปญี่ปุ่น เเล้วให้พ่มิซาเอะรับช่วงต่อ เเต่ธาร..ธาร ธารจะทำได้หรอ



ทุกวันนี้ธารไม่เจอหน้าพี่เรียวเค่วันเดียวเเทบไม่เป็นอันหลับอันนอน นับภาษาอะไรกับการจากไปของพี่เรียวล่ะคะ



ธารทำไม่ได้!! ธารเจ็บ ฮืๆ\"ธารร้องไห้ออกมา จนทำให้เจน ต่าย เเละ ฟาง หนักใจทันที



\"ธาร ความรักคือการเสียสละธารพูดเองนะ ธารต้องหักห้ามใจมั้ง พี่เชื่อนะว่าธารต้องทำได้\"ต่าย พูดเสียงใส



\"ค่ะพี่ต่าย\"ธารตอบรับอย่างรวดเร็วเเละมีสีหน้าที่มั่นใจขึ้นมาก จนทำให้ เจน ต่าย เเละ ฟาง รู้สึกดีขึ้นเป็นไหนๆ



วันต่อมา เรียวเล่าต่อ



\"พี่เรียว!! ไปกินข้าวกันนะ\"ยัยส้มมาดึงเเขนผมไว้ ทำให้ไอ้เคนมองตาเขียวทันที ผมเองก็ยิ้มเเห้งให้เจ้าหล่อนจนทุกคนหัวเราะออกมา



\"เออ พี่ขอไปทานอาหารกับธารสองคนดีกว่านะ\"ผมตอบไป จนทำให้ไอ้คิงสะกิดเล็กน้อยก่อนจะเเซวว่า \"เห็นสาวสวยๆไม่ได้เลยนะ\"



เเล้วผมก็เดินไปกับธาร



\"ธาร จะกินอะไรล่ะ\"ผมเริ่มสนทนากับธารด้วยประโยคนี้ทันที



\"ต้นยำกุ้ง\"เเล้วผมก็สั่งต้มยำกุ้งมาสองที่ผมเองก็กินด้วยเเล้วเอาข้าวมาทาน



\"พี่เรียว คือ ถ้าพี่หนักใจเรื่อง...\"ผมรู้เธอจะพูดเรื่องเมื่อวานนี้ผมเลยลืมเอามือมาปิดปากเธอเเล้วพูดว่า



\"พี่ไม่หนักใจเเละไม่ได้เสเเสร้ง พี่ชอบเธอนะธาร\"ผมพูดจบธารก็สะดุ้ง เเละก้มหน้าก้มตาธารอาหารต่อ อาจเป็นเพราะอายผมก็ได้นินะ



ตอนนี้ผมไม่ค่อยมีความสุขมากนักเท่าไหร่ ธารเองก็คงจำรู้ถึงได้ถามคำถามโง่ๆนั้นออกมา ผมพยายามปรับตัวให้อะไรมันดีขึ้น



ผมพยายามที่จะไม่คิดเรื่องที่เเล้วๆมา เเละผมก็ทำได้โดยมีธารช่วยตลอด



จนมาถึงวันเเข่งบาส



\"พี่เรียว สู้เค้านะ\"ธารให้กำลังใจก่อนที่ผมจะลงสนามไป



ผมหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปสนทนากับกรรมการต่อ



ขณะที่ผมฟังกรรมการพูด ผมสัมผัทได้ถึงสายตาอาฆาตของทีมเทพาตริน มีทอมคนหนึ่ง มองผมด้วยสายตาที่ดุดัน เเต่ผมกลับมอง



ทอมคนนั้นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เยือกเย็นจนบอกไม่ถูก จึงทำให้ทีมเทพาตรินหลบสายตากันไปเป็นเเถว



อรชูนิ้วให้ผมเชิงว่า เยี่ยม!! ผมพยักหน้าเเล้วเริ่มลงเเข่งทันที



\"อร เคน คิง บีม บิว สู้เว่ย!!\"ผมส่งเสียงไป ก็ที่ทุกคนจะเฮลั่น เเล้วเเย่งชิงลูกทันที



ตอนเเรกๆทีมเทพาตรินก็นับไป5 ลูก ผมเริ่มใจไม่ดีเเล้ว เเต่อาจารย์ด้านกีฬาคนสนิทของพวกเราส่งสัณญาณว่า ไม่เป็นไร สู้ๆ



ผมกับพวกๆจึงฉีกยิ้มทันที เเละคิดเเผนบ้าๆออกมา



\"ไอ้อร ไอ้เคน พวกเมิงคอยรับลูกนะเเล้วล้อมันทำยังไงก็ได้ให้มันติ๊งต๊องที่สุด โยนไปโยนมา เเล้วไอ้คิง คอยชู๊ตกับกู



บิว บีม ปิดไอ้ทอมนั้น กับไอ้ผู้ชายผิวคล้ำไว้\"ผมพูดเเล้วชี้ๆไปตามคน ทุกคนเข้าใจเเล้วหัวเราะคิกคักออกมาทำให้อีกฝ่านงงชนิดว่าอึ้งว่า



ทำไมจะเเพ้อยู่เเล้วยังมีหน้ามาหัวเราะ โดยฉะเพราะไอ้ทอมนั้น ถึงกับช๊อคไปเลยล่ะครับ ตอนนี้เทพาตรินได้ 25 คะเเนน ส่วนผมได้ 19



โอเคผมตั้งสติเเล้ว ผมวิ่งลงสนามเเข่งอีกครั้ง สนามครั้งนี้มันผิดปกติจริงๆ ทุกคนไม่มีการกรี๊ดหรือปฎิกริยาใดๆ เพียงเเค่นั่งจ้องมอง



พวกผมเเละฝ่ายตรงข้ามตาไม่กระพริบ



  เมื่อผมเริ่มเเผน ดูเหมือนว่ามันจะงงจริงๆนะครับ



เมื่อลูกมาถึงผมกับคิง พวกมันนึกว่าผมจะโยนเข้าห่วง เเต่ผมกลับโยนย้อนไปให้ไอ้อร เเล้วไอ้อรก็โยนให้บิว ชูตไกลเข้าเเป้น



\"อะไรของมันวะ\"ทอมคนเดิมหน้าเสีย



ตอนนี้คะเเนนของผมไล่มาอยู่ที่ 23 เเล้ว ผมมันยัง 25 อยู่



คราวนี้ ไอ้บีมโยนลูกมาให้ผม ฝ่ายตรงข้ามนึกว่าผมกับไอ้คิงจะโยนกลับไปหาไอ้อรหรือเคน เเต่ไม่ 555 ผมโยนเข้าเเป้นซะเลย



อาจารย์ของผมถึงกับกระโดดเป็นจังหวะเพลงที่ที่โรงยิมในการเเข่งขัน มันคือเพลงฮิบฮอบนั้นเอง



\"อะไรวะ\"ทอมหน้าตาคมหลุดปากออกมาทันที



ผมกับเพื่อนๆถึงขั้นเเสยะยิ้มให้ฝ่ายตรงข้าม



เเล้วเล่นไปเล่นมา มันเกิดมาดักพวกเราทั้งผมหมด เเต่ก็ไม่มีประโยชน์เพราะเวลามันมาดักหน้า ผมก็กลิ้งลูกย้อนหลังให้ไอ้คิงไม่ก็พวกที่อยู่ใกล้ๆ



จนผมได้คะเเนนนำโด่งมา 31 มันยัง 25 อยู่ครับ มันยังไม่ได้เเตะบอลสักนิดเลยเชื่อได้



เเละเเล้วก็มีถึงนาทีสุดท้าย เเละ วินาทีสุด ท้าย ไอ้คิงโยนบอลเข้าพอดิบพอดีกับเสียงนกหวีด มันเลยเป้น 33 คะเเนน พวกมันได้ 25



โรงเรียนผมถึงกับ ออกมาเต้นทันที ส่วนพวกมันก็ยืนนิ่งสนิท



ทอมคนเดิมเดินเข้ามาหาผมเเล้วพูดว่า



\"ยินดีด้วย\"ผมตอบกลับไปว่า



\"พวกนายก็เก่งใช่ย่อย\"ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นเเละเเววตาไร้ความรู้สึก



จนพวกมันต้องกระซิบกระซาบกัน



\"เอาเถอะ เพื่อนผมมันเป็นอย่างงี้อยู่เเล้วขอโทษด้วยนะ\"อรเดินเข้ามากอดคอผมเเล้วลากกลับไปล้างตัว ก่อนจะมารับรางวัล



หลังจากนั้นผมก็พาเพื่อนๆรวมทั้งธารไปเลี้ยงฉลองกันยกใหญ่



ผมเพิ่งได้รู้ว่าความสามัคคีก็เป้นอย่างนี้ นี่เอง



เเต่ตอนนี้ผมก็ยังกลุ้มใจไม่หายเรื่องไปโอซาก้า เเล้วอยู่ที่นั้นชีวิตผมจะเป็นอย่างไร เเล้วผมจะได้กลับมาพบธารอีกมั้ย??



ติดตามด้วยนะครับ วันนี้ YuKaKi ขี้เกียจ Say - -\"   มันก็เป็นเเบบนี้ >_< ^_^  q[-_-]p

29 ความคิดเห็น