รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 28 : เวลาไม่เคยรอใครมันวิ่งไวเหมือนพลังงานเเห่งเเสงเสียพระอาทิตย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ม.ค. 49

   ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยังนั่ง คุย เล่น ทะเลาะ เเกล้ง เเหย่ กับเเพรวตลอดเวลา ธารเองตอนนี้ก็ดีขึ้นมาก เเละเข้าใจทุกๆอย่าง



จนทำให้ผมหมดห่วงเสียที



\"เรียว ทำไรอยู่ว่ะ ไปซ้อมบาสดิ\"ไอ้คิงเดินเข้ามาขณะที่ผมกำลังคุยกับเเพรวอยู่ ชนิดว่า หว่านเสน่ห์ -*-



\"ครับพ่อ\"ผมตอบไป



\"พลั่กๆ~ บ้านเมิงเดะ\"มันต่อยท้องผมเเล้วหันหลังกลับไป



\"ว้ายยยย พี่เรียว เป็นยังไงบ้างค่ะ\"เเพรวพยุงผม



\"ไหวๆ พี่ไปก่อนนะ\"ผมหน้าซีดทันทีเเล้วโบกมือให้เเพรวก่อนที่จะเดินเสียฟอร์มตามไอ้คิงไป



ด้านเเพรว



\"งั้นเเพรวขอตัวก่อนนะค่ะ\"เเพรวพูดเเล้วเดินออกจากโรงเรียนไป วันนี้เค้าให้ออกไปได้



เเพรวเดินตามทางเดินซื้อนู้นซื้อนี้ อย่างก่ะจะเตรียมของไปไหนซะนี่



เเพรวคิดในใจว่า \"พี่เรียวจะชอบอะไรนะ\"



เเล้วเเพรวก็เดินข้ามถนน ใจก็เหม่อเเต่เรียว



เอี๊ยด!!!!!



พลั่ก!!!



ตูม!!!!



ขณะที่ผมซ้อมบาสอยู่นั้น



\" พี่ค่ะ!!!!! คนที่ชื่อว่า เรน ให้มาตามพี่ บอกว่า คนที่ชื่อเเพรวโดนรถชนคะ!!!!!!!\"เสียงเด็กผู้หญิงอยู๋ประมาณม.2ได้วิ่งเข้ามาหาเรียว



\"วะ...ว่าไงนะ\"ผมทิ้งลูกบาสเเล้ววิ่งไปทันที



\"เฮ้ย!!\"ไอ้คิงกับไอ้เคนวิ่งตามผมมาอย่างรวดเร็ว โดยมีธารกับส้มวิ่งตามมาด้วย



\"พี่เรน พี่มาได้ไงอ่ะ อ้าวพี่ผิง เเล้วเเพรวล่ะ\"ผมกระวนกระวายผมพูดๆจนไม่เป็นภาษา



\"เเพรวอยู๋โรงบาล\"พี่ผิงตอบสั่นๆ



ผมไม่ฟังอะไรผมรีบเรียกเเท๊กซี่ไปโรงบาลทันที ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าอยู่โรงบาลอะไร



ติ๊ดๆๆๆๆ



ข้อความมา



เเพรวอยู่โรงบาล XXXXXXX ห้อง I.C.U ห้องเดิม



พี่เรนส่งข้อความมา ผมรีบบอกเเท๊กซี่ทันที



ผมกระวนกระวาย วิ่งขึ้นชั้น 2 ทันที คนต่างมองผมด้วยสายตาเดียวกันเชิงว่า ค ว า ยเมิงหายหรอ???



ผมไม่สนใจเเละผมรีบวิ่งไปนั่งหน้าห้อง



สักพัก เจน ฟาง ต่าย พี่ผิง พี่เรน พี่ชิน พี่เเยม ไอ้เคน ไอ้คิง ธาร ส้ม เดินมาเป็นฝูง  [มันยังมีอารมณ์ตลก เเสดงไปดีๆ:คนเเต่ง]



ผมนั่งเหม่อตลอด ทุกคนเดินไปเดินมา  พี่ผิงกับพี่เเยมก็มานั่งปลอบผมอยู๋เรื่อยๆ



5 ชั่วโมงผ่านไป ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น



8 ชั่วโมง ไม่มี



10 ไม่มี



13 ไม่มีเลย มีเพียงเเต่หมอหลายๆๆคน ขอย้ำนะว่าหลายๆๆๆ เดินเข้าเดินออกอย่างพลุกพล่าน ขอย้ำพลุกพล่านมากๆ



15 ชั่วโมง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น



จนตอนนี้ 6 โมงเช้าของวันต่อไป ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น



ทุกคนนั่งหมดสติ มีเพียงผมนั่งตาบ้วมอยู่คนเดียว



ผมรอ รอจนกว่าหมอจะออกมา



เวลาผ่านไปถึงเที่ยง พี่เรน พี่ชิน เอาข้าวให้ผมกิน ผมไม่กิน น้ำให้ดื่มผมไม่ดื่ม ผมนั่งรออย่างใจสั่นสะท้าน ใจเต้มไม่เป็นจังหวะ



ตอนนี้ก็ 4 ทุ่มเเล้ว เวลาผ่านไปรวดเร็ว



ผมยังนั่งรออยู๋อย่างเงียบๆ เเละ เที่ยงคืน



\"หมอๆๆ\"ผมพูดทันทีที่ประตูเปิดออก



\"ผมเสียใจด้วยนะครับ คนไข้ทนบาดเเผลไม่ได้ เเละเลือดได้เสียไปมากครับ เสียใจด้วยครับ\"



\"เเพรว!!!!!!!!!\"



ผมตะโกนดังลั่นจนเพื่อนๆพี่ๆที่นอนอยู่ตื่นขึ้น



ผมวิ่งเข้าไปกิดร่างที่ไร้สติ ผมเขย่าตัวเธออย่างสิ้นหวัง เหมือนคนบ้าคลั่งไม่รู้ความหมายของชีวิต



\"เธอจะจากพี่ไปไม่ได้นะ พี่ พี่ พี่ ฮืๆ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลย กลับมา อย่าหนีพี่ไปสิ ความรัก ที่พี่มีให้เเพรว



เเละเเพรวมีให้พี่ จำได้ไม๊  กลับมาพี่ขอร้อง อย่าไปจากพี่สิ เเพรว!!!! พี่ รัก เเพรว   พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ กลับมา



เเพรว ทุกครั้งที่เเพรวยิ้ม หัวเราะ พี่จำได้ พี่จำได้ ตอนนี้เเพรวคือสิ่งที่พี่รักที่สุด เเพรวเป็นคนที่สำคัญที่สุดของพี่



ถ้าเเพรวจากพี่ไป พี่จะอยู๋ยังไง เเพรว กลับมา กลับมาาา พี่....พี่.......ม่าย!!!!!!!!!!!!!!!!!\"




ผมร้องไห้จนเสียสติไปในวันนั้น ผมพูดไม่เป้นภาษากับทุกคน อาจารย์เลยให้ผมกลับบ้าน



เจน ฟาง ต่าย พี่ผิง พี่เรน พี่ชิน พี่เเยม ไอ้เคน ไอ้คิง ธาร ส้ม  ทุกคนต่างก็ไม่ได้เรียนกัน ก็มาชุมนุมที่บ้านผมกันหมด



ตอนนี้ ผมเหมือนร่างไร้สติ   ไร้ความหมาย ไร้จุดมุ่งหมาย ไร้ความสำคัญ



ผมปวดร้าว ผมนั่งมองรูปที่ผมกับเเพรวถ่ายด้วยกัน ผมคิด คิดจนสมองจะเเตกออกมาเเล้ว



ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคนรักไม่ว่าจะรักเเรกก็ชื่อ เเพรว  เเละคนที่สองก็เเพรว



เเละทำไมต้องมาจบลงด้วยรถทุกๆครั้ง ผมเหนื่อย ผมพอเเล้ว ผมอยากจะไป ผมจะไป ไปให้ไกลที่สุด



ท้องฟ้าในค่ำคืนวันนี้ ล้วนมีเเต่ความผูกพันธ์ของเราสองคน



เเม้มันอาจจะเป็นไปไม่ได้  เเต่ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้มันช่างมืดมัว



เพราะน้ำตาที่ไหลคลอเบ้าตลอดเวลา มันทำให้ใจผมสั่นไหว



เพราะใครกันล่ะที่ทำเเบบนี้ จะจากไปก็ไม่บอกลา



ตื่นขึ้นมาคุยกันสักนิดก็ไม่ได้ ผมควรโทษด้วยเองใช่ไหม??



ถึงสองเราจะเหินหาง ผมเพียงได้เเค่เอากระดาษขึ้นมากาง



เเละเขียนคำว่า คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง บนกระดาษเเผ่นนั้น



สักร้อย พัน หมื่น เเสน ล้าน สิบล้าน....คำได้



เเต่ความรู้สึกที่มี ความทรมาน ความเศร้า ความเสียใจ



มันปะปนกันจนยุ่งเหยิง จนเกิดเสียงสะท้อนเบาๆว่า



รักเธอจนวันตาย เเละไม่สามารถรักใครได้อีก




เวลานี้ ผมมัวเเต่นั่งเหม่อลอยอย่างไร้ค่า ผมลุกไม่ขึ้น นอนไม่หลับ กินเเละดื่มไม่ได้ อ่านไม่ออก ขยับปากไม่ได้



พูดไม่เป็นภาษา ความสุขที่ได้รับจากเพื่อนๆพี่ๆ ไม่ได้ซึมเข้าไปในหัวใจเลยสักนิด



ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาได้คงดี



ถ้าเธอฟื้น ถ้า...ถ้า...ถ้า..เธอฟื้นนะ ผมจะไม่ยอมให้ใครเเตะตัวเธอเลยสักนิด



ผมเกลียด ผมเกลียดโลกที่ไม่ยุติธรรม ผมเกลียดที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!



\"เรียว\"เสียงงึมงำจากปากพี่เรน



\"....\"ผมไม่ตอบ



\"พี่รู้ว่าเรียวได้ยิน ทุกคนต่างอยากให้เรียวกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไม๊??\"พี่ชินพูด



\".....\"ผมนิ่งเงียบ



\"ว่าไง??\"ทุกคนย้ำ



\"..........\"ผมนั่งจับปากกาเหม่อลอย



\"ห้ะ!!\"ทุกคนย้ำ



\"ไม่ได้!!! ผมลืมไม่ได้ ผมรับความจริงไม่ได้ คนที่ทิ้งผมเค้าคงไม่คิดจะกลับมาใช่ไม๊ครับ ผมรับเธอ รักมา รักจนไม่อาจลบเลือนได้



เเละไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพราะ ผมรักเเพรว รักมากเสียด้วย\"




ผมตอบไปทุกคนสะดุ้งโหยง เพราะเเววตา ความรู้สึกที่ทุกคนได้รับรู้จากใจผม คำพูด น้ำเสียง มันเย็นชากระด้างไปหมด



จนตัวผมเองก็เริ่มสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น



______________________________________________________________________________________________________



YuKaKiSay



         สวัสดีอีกครั้งทุกๆคน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พอดีไปทำธุระที่..........มาขอรับ เลยไม่ได้มารับใช้ทุกๆท่าน



กลับมาเลยเเต่งซะให้สะใจไปเลย หวังว่าคงพอใจนะขอรับ ถ้าไม่พอใจสามารถติชมได้ ที่.....ที่ไหนว่ะ ฮิฮิ ที่เเสดงความคิดเห็นคำ



เม้นท์เข้ามาเถอะลูกเดี๋ยวพ่อจะให้พร เอ้ย!!! ขอให้สุขภาพเเข็งเเรง มีความสุขมากๆ ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า



ถ้ารักกำลังเหมือนดอกไม้ที่ผลิบานก็ถนอมมันดีๆ



เเต่ถ้า รักเหมือนดอกไม้ที่ร่วงโรย ก็รดน้ำมันซะ ดูเเลมันดีๆให้มันกลับมาเป็นดอกซากุระที่ผลิบานเหมือนครั้งเเรกอีกครั้ง



เเต่ถ้า รักเหมือนดอกไม้ที่สูญหาย ก็จงตามหาให้พบ



อย่าลืม ปรัญชาของเรา \"จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ใช้ชีวิตให้มีค่า สู้จนกว่าจะตาย ไม่ว่าจะพ่านเเพ้คิดซะว่าเป็นบทเรียนจงกลับไปฝึกฝน



เเละ กลับมายืดอกรับความชนะอีกครั้ง สลัดความกลัว มีความเชื่อมั่น เเละคุณจะพบ เเสงสว่าง\"




______________________________________________________________________________________________________

29 ความคิดเห็น