รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 26 : จดหมายเเห่งความทรงจำ[1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ธ.ค. 48

รายงานจากทอมมาดเท่ห์ ติ๊งต๊อง ปัณยาอ่อน ไม่พ้นใครไปได้นอกจาก ไอ้เรียว!!!!



\"ยัยส้มมมมมมมมม!!!!!!\"ธารตะโกนสุดเสียงเมื่อออกมาจากโรงยิม



\"อะไรห้ะ!!! เดินเข้ามาเเบบนี้\"เสียงเคนตะโกนเเว๊ดๆกลับ ธารกับผมอึ้งไปสักพักเพราะ ส้มกับเคนกำลังนั่ง จุ๊บ จูบ -*- กันอยู๋ตรงเเท้งน้ำ



\"อันเเน่!!!\"ผมกันธารล้อส้มกับเคนจนมันหน้าเเดงถึงใบหูทั้งสองข้าง



\"เออ ส้ม พี่เรียวเเข่งบาสชนะด้วยล่ะ\"ธารกระโดดดึ้งๆ ยังก่ะพวกโดนน้ำร้อนลวก -*- [ว่าใครห้ะ ตู ด ลิง จาก ธาร สุดสวย]



\"นี้ๆ ธารเเล้วเธอเป็นไรกับเรียวอ่ะ\"เคนทำหน้าไม่ค่อยพอใจ



\"เออ คือว่า ก็คือ  ก็เเบบว่า ผู้มีพระคุณอ่ะ อิอิ\"ธารพูดพลางหลับตาปี๋ด้วยความอาย เออมีด้วยเว่ย



\"เเม่คร๊าบบบ\"ผมพูดเเล้วยกมือไหว้ธาร



\"เห้ย!!! ไอ้ธารเเกคลอดลูกตัว บั ก ค ว า ย เลยหว่ะ\"ส้มพูดพร้อมๆเคน



\"55555\"ทุกคนหัวเราะหน้าตาใสจนหน้าถีบกันหมด ยกเว้นผมยืนหน้างอเหลือ 2 นิ้ว เเล้วเดินตามธาร ต้อยๆ



\"TT_TT\"นี้เเหละสภาพผม



\"เออ ไอ้เคน เดี๋ยวกูมานะ\"ผมพูดเเล้วเดินเเยกทางไป



  ผมเดินไปทางเดินเเคบๆ จนไหล่ถูไถไปตลอดข้างฝา



\"เห้ย!! เรียว!!!!!\"ทุกคนกระโดดเหย้งเมื่อเจอผม



\"อะไรๆ น้อยๆหน่อย\"ผมพูดกับมันเเล้วทอดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหิน ผมนอนเเผ่ตรงนั้นเเหละ ผมมองท้องฟ้าที่สว่างจ้า เเต่ไม่มีพระอาทิตย์



มันเกะกะลูกตา ท้องฟ้าที่เเจ่มใส สีฟ้ามีเมฆปน ผมจำได้



     เมื่อ 6 ปีที่เเล้ว ผมอยู่ป.6  ผมเล่นอยู่กับ เจน ฟาง ต่าย ทำไมนะ ทำไมต้องเป้นเเบบนี้ ทำไมมันต้องกลายเป้นผู้หญิงด้วยว่ะ



ไม่นะว่อย!!   ทำไมเพื่อนที่รู้จักกันมา 8-9 ปีเต็มๆต้องเลิกคบกันไปเพราะเเบบนี้ด้วย สวรรค์ช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน



\"เห้ย!!! ไปเรียว พลั่ก!!!\"ตอนนั้นผมยังกระโดดเตะ ต่อยกับสามเเย้อยู๋เลย



เปิดเทอมตอนม.5 เรายังโยนผ้าอนามัย ใส่ปากมันอยู๋เลย ทำไมๆ โอ๊ยไอ้พวกนี้ เมิงนะเมิง T_T  อยากเเค้น เเต่ก็ทำไม่ได้




\"เห้ย!!! เป็นไรว่ะ เงียบเชียวนะเมิงไอ้เรียว\"เสียงเเหบๆพูด



\"เห้ยเมิง!!!\"





ไอ้พวกนี้ก็เป็นทอมเหมือนกันเเหละครับ มันเองก็เคยสูญเสียคนรัก เคยสูญเสียเพื่อน เช่นเดียวกับผม เเต่อยู๋ที่ว่าใครจะเจอก่อน หลัง



หรือ มาก น้อย เเค่ไหน พวกนี้มีกันอยู่ 2 คนเท่านั้นเเหละครับ เเละนี้คือที่กบดาลของมัน มีกันอยู่เเค่ 2 คน เจือกทำตัวลึกลับ



\"นี้กูถามจริงเถอะเมิงเป็นไรว่ะ\"ไอ้นี้หน้าตาดีเยี่ยม พูดขึ้น มันชื่อ ทราย



\"เออนั้นดิ\"ส่วนไอ้นี้ตัวเสริม มันชื่อ อร



\"ทำไมว่ะ ทำไมไอ้ เจน ไอ้ฟาง ไอ้ต่าย มันต้องกลายเป้นหญิงเต็มตัวด้วยว่ะ\"ผมเสียงสั่นทันทีเมื่อเอ่ยชื่อ พวกมัน



\"พวกกูอยากจะบอกเมิงว่า ถึงเวลาสักวัน พวกที่เป็นทอมๆเเบบพวกเราก็ต้องกลับใจเว่ย \" ไอ้ทรายพูด



\"ไม่จริงหว่ะ!!! บางทีพวกทอมมันยังอยู่กินกับดี้จนเเก่ตายได้เลย\"ผมเถียงมันอย่างมันใจ



\"เออหว่ะลืมคิดเลย\"ไอ้ทรายตบหัวตัวเอง



\"เห้ย เเต่กูคิดว่า เมิงต้องปล่อยพวกนั้นไปหว่ะ เพราะนั้นมันชีวิตของมัน มันมีสิทธิ์เลือก เพราะฉะนั้น ถ้ามันเลิกคบกับเมิง เมิงจงทำใจ



เเละ หาเพื่อนใหม่ที่ดีๆ ตอนนี้กูก็เห็นเมิงเดินกับไอ้เคนนิว่ะ \"ไอ้อรพูด



เออมีเหตุผลหน่อย ผมนอนคิดไปคิดมา เออจริงด้วยหว่ะ เฮ้อ!! เเล้วจะคิดให้หนัก ก ร ะ บ า ล ทำไมว่ะ เเต่ว่า เพื่อนกันไม่หน้าทิ้งกันเลยหว่ะ



\"ข้าไปนะ!!!\"ผมลุกขึ้นพรวดพราด จนพวกมันสะดุ้ง เเล้วผมก็เดินออกไปทางช่องเเคมอีกที



\"อะไรของมันว่ะ\"



  ด้านธาร เคน ส้ม



\"พี่เคนคะ อั่มๆ\"ส้มป้อน



\"อั่มๆ อร่อยจังเลย\"เคนพูด



\"อ่ะๆอีกคำ อ่ะๆอั่ม\"ส้มป้อน



\"เเฮ่กๆ ไงยัยเตี้ย\"ผมวิ่งเร็วจี๊ไปหาไอ้พวกนี้



\"เเล้วพวกนั้นทำไรอ่ะ\"ผมอึ้งมากๆ เพราะเห้นมันนั่งป้อนกันไปป้อนกันมา ทั้งๆที่มีเเต่ถ้วยไอ้ติมเปล่าๆ กับช้อน ที่สะอาด



มันนั่งป้อนอากาศกันงั้นหรอ??



\"พวกเมิงทำอะไรอ่ะ\"ผมถามมัน



\"นั่งป้อนหัวใจ\"ส้มตอบ



\"พวกนี้ประสาท\"ธารพูด ผมเลยถือโอกาศเเอบไปคุยกับธารอีกโต๊ะนึง



\"ธารเพิ่งย้ายเข้ามาปีนี้หรอ\"ผมถามธาร



\"เปล่า ธารอยู๋ตั้งเเต่ ม.3 เเล้วล่ะ\"ธารพูด



\"อ๋อ เเต่พี่ไม่ยักจะเคยเห็นเราเลยนะเนี่ย\"ผมพูดต่อไป



\"เเต่หนูเห็นพี่ออกบ่อยไปนะคะ เพียงเเต่พี่อาจยังไม่รู้จักหนูก็ได้นิ\"ธารพูดอย่างเศร้าสร้อย



\"อ่ะ... เเต่ตอนนี้ก็รู้จักเเล้วนิ\"ผมพูดต่อ



\"คะ\"ธารเสียงใสขึ้นมาทันที ไม่น่าเชื่อว่า ยัยเเสบที่เคยเจอกันครั้งเเรกจะพูดซะไพเราะเพาะพริ้งขนาดนี้



\"คะหรอ???\"ผมถาม



\"เเล้วให้พูดไงอ่ะ อืม เออ หืม เอ๊ะ หรอไง\"ธารพูด



\"คะน่ะดีเเล้ว\"ผมพูด



\"อ๋อหรอ\"ธารเเกล้งทำตาโต



\"ต่อไปนี้พี่จะเรียกเธอว่า เเก้มป่องตาโต เพราะเธอมันน่ารักเกินใครๆ\"ผมพูด เล่นเอาธารหน้าเเดงไปทั้งหน้าก้มหน้ามุดๆ



ผมนั่งยิ้มลอยระรื่นตลอดเวลาล่ะ



\"พี่เรียว!!!\"เสียงเล็กดังขึ้น นี้คือ เด็ก ป.6 เองครับ ผมเคยเห็นหน้าเเต่ไม่รู้จัก



\"หืม\"ผมถามอย่างอ่อนโยน เพราะเห้นเป็นเด็ก



\"พี่คนนั้นใช้ให้เอามาให้คะ\"เธอพูดเเล้ววิ่งหนีไป



\"อะไรน่ะ\"ธารพูด



เเล้วผมก็เปิดอ่าน



ถึง เรียว



           ถึงพวกเราจะไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน เเต่เราก็เป็นเพื่อนกันนะเรียว เรา ต่าย ฟาง ยังคงความเป็นเพื่อนกันอยู่



รอวันที่เธอกลับย้อนคืนมาเป้นหญิงอีกครั้ง ถึงเเม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม เรียว ถามจริงเถอะ เธอจำคนที่ชื่อว่า เเพรว ไม่ได้หรอ??



นึกดีๆสิ ความทรงจำก็คือความทรงจำอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่ามันจะลืม หรือลบเลือนหายไปก็ตาม เเต่พวกชั้นก็เชื่อว่า มันต้องหวนคืนมาเเน่นอน



เพราะความทรงจำที่เธอมีต่อเเพรว มันช่างลึกซึ้งจนพวกเราเองยังไม่เข้าใจในตัวเธอ เเละ น้องเเพรวได้ ตอนนี้ น้องเเพรวเอง ก็ลืมเธอ



เหมือนกันเเหละนะ พวกชั้นเองยัง สงสัยอยู๋ลเยว่า ทำไมทั้งสองถึงลืมกันได้ เเต่เเพรวน่ะ เริ่มจำเหตุการณ์ที่มีต่อเธอ มาได้เเล้วนะ



เธอจะสู้กับเค้าบางรึป่าวเอ่ย??? เเต่ช้านว่านะ เธอก็คงมีความสุขเเต่กับน้องธารเเหละ เธอลองนึกดีๆสิว่า เเพรา คือใคร



เธอคนที่ชื่อเเพรว เค้าเป็นใคร ความรู้สึกที่เธอโหยหามาตลอด คืออะไร คิดสิคิด ถึงเเม้ว่าความทรงจำเธออาจสลายไป



เธอก็ต้องคิดนะ ถ้าเเพรวจำอดีตที่มีต่อเธอได้ เเละรู้ว่า คนที่เเพรวรักที่สุดจำตัวเองไม่ได้ จะเป้นยังไง



อย่าลืมนะ เธอต้องสู้ เรียว



                                                                                                               จาก เจน ต่าย ฟาง


















______________________________________________________________________________________________________

YuKaKiSay



               ขอโทษนะครับที่หายไปนาน เพราะตอนนี้ต้องเตรียมตัวเข้าค่ายลูกเสือ ต้องเเสดงเล่นรอบกองไฟเลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ครับ



อยากจะให้ทุกๆคนติดตามต่อไปน่ะครับ เพราะ ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าผมมีความรับผิดชอบกันสัญญาที่ให้กันทุกๆคนว่า จะเเต่งเรื่องให้สนุก



ที่สุด เพื่อความเพลิดเพลิน ของท่านผู้อ่าน เเต่ถ้าผิดพลาดยังไง ผมก็ต้องขอโทษไว้ก่อนเลยนะครับ



ผมอยากขอโทษจริงๆเลยนะครับที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิดว่า เรียวดันกลับใจเป้นหญิง ตรงนี้ขอโทษมากๆเลยครับ



คือว่า ผมกำลังจะนำตัวละครใหม่ๆเเทนเข้ามา เเต่ดันทะลึ่งไปเล่นบทอีกบทเข้า ของโทษจริงๆครับ



ตอนนี้ก็กลับสถานะการเดินเเล้วนะครับ ขอบคุณมากๆสำหรับคนที่ให้อภัยผม เเละ ขอโทษมากๆครับสำหรับคนที่ไม่ให้อภัยผม



______________________________________________________________________________________________________

29 ความคิดเห็น