รักเศร้าๆเเนว ทอมดี้

ตอนที่ 22 : เลือก&รัก.....เสียดาย....... จะเลือก&รักใครดี [2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ธ.ค. 48

   ตอนนี้คนเเต่งก็ขอเล่า



            เเพรวใช้เวลานานในการเลือกใครคนนึง ที่จะมาดูเเลเธอในชีวิตส่วนหนึ่งที่ขาดหายไป เเละเเน่นอนว่า ตอนนี้เธอยังไม่ได้คำตอบ



เพราะว่า ทั้งสองคน เรียว เเละ ตริน ทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันมาก เช่น การเอาใจตัวเธอ เเละ ความรัก เเละอื่นๆ



เธอนั่งอยู่มุมห้องของเธอ เธอดับไฟมืด เเละกูไปนั่งที่มุมห้องริมประตุระเบียง



\"ชั้นกำลังทำอะไรอยู่น่ะ!!!!!!!\"เเพรวตะโกนถามตัวเอง



\"....................\"เเละเเน่นอน ไม่มีเสียงใครตอบเธอหลอก นอกจากเสียงหัวใจของเธอเอง



\"ไม่นะ!! ชั้นต้องเลือกให้ได้สิ ฮืๆๆๆ\"เเละเเล้ว น้ำตาใสๆที่เธอไม่ต้องการให้ไหลออกมาจากเเววตาที่น่ารักของเธอ ก็ปรากฏให้เห็น



เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบเเก้ม เธอนั่งชันเข่าเเล้วเอาหน้าเเนบเข่าทั้งสองข้าง



        \"ตอนนั้นมันช่างเงียบสงัดอะไรเช่นนี้ ตอนนั้นได้ยินเเต่เสียงลมพัดมาทางประตูระเบียง(ไม่เปิดเเอร์) ลมมันตีใส่หน้าเย็นๆ



เเละมันเย็นเเบบแปลกๆ เย็นยะเยือก มันหนาวมาก ทั้งกายเเละใจของชั้นมันหนาวไปหมด ใจของชั้นมันเริ่มสั่นๆ ชั้นนั่งนิ่ง เเล้วน้ำตาก็เริ่มไหล



ออกมา  คืนนี้มันช่างเงียบจริงๆ มองไปทางไหนก็เห็นเเต่ความว่างเปล่า ได้ยินเสียงนาฬิกาเข็มวินาทีเดินตลอด ตอนนี้ก็ เที่ยงคืนได้เเล้ว



ยังไม่พอหลอก ชั้นยังได้ยินเสียงหัวใจเต้น เป็นจังหวะ ได้ยินเสียงหัวใจร้องไห้ออกมาเป็นทำนองรักเศร้าๆ ชีวิตมันมีทั้ง ความหวาน



ร่าเริง เเละ ขม ใช้สิ ตอนนี้ชีวิตช่างมันช่าง ขม ขมยิ่งกว่าอะไรดี ซะอีกล่ะ ชั้นทนไม่ไหว!!!! เเต่ชั้นก็ต้องทน เเละ ต้องเลือกใครคนนึงให้ได้



ภายในค่ำคืนนี้ เมื่อไหร่จะเช้าเนี่ย!!! ทำไมคืนนี้เวลามันเดินช้าอย่างงี้น่าาาาาาา..............\" เเพรว หญิงสาว สวยใสน่ารีก ไร้เดียงสา



ดูภายนอก เหหมือนจะไม่มีอะไรให้เธอคิด เเละไม่มีอะไรที่ทำให้เธอปวดหัว ร้องไห้ เลยสักนิด เเต่ที่ไหนได้ล่ะ



เธอต้องคิด ต้องเลือก ต้องทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ เธอต้องเลือกระหว่างคนสองคน หญิง หรือ ชาย  



พี่เรียว คนที่เธอรู้จักเวลายังไม่ถึงปี เเต่พี่เรียวก็เป็นคนดีดูเเลเธอได้ เอาใจเก่ง เเต่!!! เค้าไม่มีทางหวนกลับมาได้เเน่นอน



เเต่ถึงเค้ากลับมา เเต่ก็ไม่สามารถจำเธอได้หลอก เพราะส่วนสมองของพี่เรียวช้ำไปหมดเเล้ว เส้นประสาทคงErrorไปนานเเล้ว!!!



หรือ พี่ตริน ผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง รักเธอ เเละเธอก็มีส่วนหนึ่งที่รักพี่ตริน เอาใจเก่ง เดเเลเเละปกป้องเธอได้เช่นเดียวกับพี่ตริน



เเละความรักของชายหญิง มันยาวนานกว่าสิ่งอื่นไม่ใช้หรอ??? เเล้วชั้นจะทำยังไงเนี่ย ไม่น่ะ!!! เเพรวร้องไห้ออกมาอีกเเล้วสิ



ครั้งนี้มันร้องไห้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเศร้าเสียใจ เเละอัดเเน่น ไปด้วย ความทุกข์ทรมาน ฝืนใจ เหมือนมีเข็มนับล้านๆๆๆ มาเเทงกลางใจ



อะไรประมาณนั้น



เธอร้องไห้จนอ่อนเเรงเเละหลับไป บนพื้นสีชมพูอ่อนๆ นั้น



    รุ่งเช้า



\"ก๊อกๆๆๆ เเพรวจ๊ะ 9 โมงเเล้วนะ จะไปดูอะไรกับเเม่ไม๊จ๊ะลูก\" เเม่พูด อะไรล่ะไม่ได้ไปดูกับเเม่คนเดียวหลอก เเต่ว่า ไปดูกับ พี่ตริน



พ่อ เเม่ ของพี่ตริน เเละ เเม่ พ่อ เเละตัวเธอเอง



\"คะ!! เดี๋ยวหนูลงไปนะอาบน้ำเสร็จเเล้ว\"เเพรวตอบเสียงใสซึ่งทำให้เเม่เธอโล่งอกไปเยอะ



เเต่ที่ไหนได้ล่ะ เเพรวเองนั้นมีเรื่องที่หนักอกหนักใจ ยิ่งกว่าการเเข่งกันเข็นกระบือขึ้นภูเขาซะอีกสิ



เเล้วเเพรวก้ลงไปพร้อมชุดกระโปรง สีฟ้า เสื้อสีขาวเป้นเสื้อยืดรัดตัว เเละมีเสื้อคลุมสีฟ้าสวยงาม



เธอหยิบส้นสูงสีขาวมาเเล้วใส่เดินลงข้างล่างไป



\"อ้าว!! น้องเเพรวมาพอดีเลย\"ตรินพูด



เเพรวเห็นหน้าตริน หรือ \'คนๆนึงที่เธอรัก\' เธอผิดใช่ไม๊ที่เเอบนอกใจพี่เรียว!!! ?????????????????



เเพรวชะงักก่อนที่จะขอตัวเข้าห้องน้ำ



พอเธอเข้าไปที่ห้องน้ำภายโซนห้องรับเเขกของเธอ



เธอก็จับที่หัวใจของเธอ



\"เจ็บๆ เจ็บเหลือเกิน ฮืๆๆๆ\"เเพรวร้องให้ออกมา เธอเองไม่รูสาเหตุเหมือนกันวาเป็นอะไร เพราะครั้งนี้คือครั้งเเรกที่เธอเจ็บมัน



อาจจะเป็นเพราะ เมื่อคืนนี้เธอพักผ่อนไม่เพียงพอก็ๆได้ เเละอีกอย่าง เธอคิดเรื่องต่างๆมากมาย เเละ การเสียใจอาจเป็นส่วนหนึ่ง



\"ป่ะคะคุณเเม่!!\"เเพรวพูด ก่อนที่จะนั่งรถออกไปจากบ้าน



       ที่บริษัทใหญ่โตของคุณพ่อของเเพรว



\"สวัสดีคะ สวัสดีคะ สวัสดีคะ สวัสดีคะ\"ตามทางเดินมีเเต่คนสวัสดี เธอ เเม่ พ่อ (ของเเพรว) เเละ พ่อเเม่(ของพี่ตริน) เเละ พี่ตริน



\"เเพรวช่วยพ่อเช็คเอกสารนี้หน่อยนะ\"พ่อของเเพรวยื่นกองเอกสารให้เธอมากมาย ราวกับภูเขาเลากาทำนองนั้น



\"งั้นผมช่วยนะครับ\"ตรินพูด



พ่อของเเพรวพยักหน้างั่กๆ เชิง โอเค ช่วยเลย เปิดโอกาสให้เต็มที่ <ยัดเยียดลูกดิ : คนเเต่ง>



\"ห้ะ!!! เพิ่มเงินเดินให้พนักงาน 2 เท่าตัว!!!\" เเพรวพูดขึ้นในห้องทำงานเล็กๆที่มีเธอกับพี่ตรินอยุ๋กันสองคน



\"ทำไมอะ!! ตัดสินใจไม่ถูกไง!!\"ตรินพูดทำหน้า งงๆ



\"ก็ใช่ดิ!! ตอนนี้ พนักงานเงินเดือนคนล่ะเท่าไหร่ละพี่ คนล่ะอ่ะ ประมาณ 40,000เอาไป x2 เหอๆ 8 หมื่น ไม่!!\"เเพรวยืนยันเสียงขาด



\"ก็เซ็นช่องไม่ดิจ๊ะ\"ตรินพูดพร้อมยิ้มๆในความคิดที่ถูกต้องของเเพรว



\"อันนี้อารัยอีกอ่ะ ขอรถรับส่งพนักงานชั้นสูง!! อืม...พี่ตรินคิดว่ายังคะ!!!\"เเพรวพูด



\"พี่คิดว่า ขอทางเดินหัวใจของเราสองคนได้เชื่อมหากัน หัวใจพี่จะได้เดินเข้าออกหัวใจเเพรวสะดวกไงจ๊ะ!!!\"ตรินพูด



\"เเต่เเพรวคิดว่า เอาเเค่ทางเข้าดีไม๊คะ หัวใจพี่ตรินจะได้ไม่ออกไปไหนเลย อิอิ\"เเพรวพูด



(ไม่ต้องประชดรักตูก็ได้นิ-*- : คนเเต่ง) [คนเเต่งยางมะมีเเฟน -*- ]



\"โอะโอ!! รับมุขทันเเสดงว่า........อันเเน่!!!\"พี่ตรินหยอกล้อเธอ จนเธอลืมสนิทเลยเรื่องความเศร้านั้น!!



ใครคิดว่าเเพรวเลวยกมือขึ้น!!



(ผมคร๊าบบบบ:คนเเต่ง)[เเล้วเเกเเค้นไรเค้ามาอ่ะ>_<]



\"ตกลงว่าไงอ่ะ เอาม่ะรถรับส่งพนักงานชั้นสูงตั้งเเต่ ขั้น Amatrur เป็นต้นไป เอ๊ะ หรือว่าซีเนี่ย ดีคะ\"เเพรวพูดเเละเลิกคิ้วสูง



\"พี่ว่าAmatrur ดีกว่านะ\"ตรินพูด



ทำให้เเพรวเซ็นช่องที่ว่าง ได้ เเล้วเขียนกำกับว่า ตั้งเเต่ ขั้นAmatrur เป็นต้นไป



เเพรวนั่งเซ็นเอกสารไป พลางหยอกล้อกับตรินไป ทำให้เเพรวรู้สึกหายเหนื่อยไปเยอะ เเละสามารถลืมความเศร้าทุกอย่างไปได้หมดเลย



เเม้เเต่ห้วงความเป็นความตายของเรียว!!!
  <<<< ตรงนี้ถ้าคุณเป็นเรียว คุณจะรู้สึกอย่างไร????



จนถึงพักทานอาหารกลางวัน



\"พ่อเเม่คะ เเล้วก็คุณอาคะ เเพรวขอไปทานอาหารกับพี่ตรินก่อนนะ\"เเพรวพูด



\"จ๊ะ ตรินดูน้องด้วยนะลูก พ่อฝากด้วยนะ\" พ่อๆเเม่ๆพูด



\"ครับ\"ตรินตอบพลางยิ้มๆเเล้วเดินไปกับเเพรว

  

   ที่ร้านอาหาร



\"ขอ...ข้าวผัดกุ้ง 2 ที่ครับ น้ำมะนาว 2 ที่ครับ\" ตรินสั่งโดยที่ไม่ให้เเพรวเปิดปากพูดเลยเเม้เเต่สักนิด [เ ล ว]



\"พี่เรียวรู้ได้ไงอ่ะว่าเเพรวชอบดินข้าวผัด\"



\"ใครชื่อเรียวหรอ???\"ตรินถามงงๆ



\"อะไรเรียว ป่าวนะ พี่ตรินต่างหาก พี่หูเพี้ยรึป่าวคะ ไปให้หมอเช็คได้เเล้วนะ\"เเพรวเเกล้งทำเป้นไม่รู้ไม่ชี้ว่าเธอเพ้อไปถึงพี่เรียวอีกเเล้ว



ก็เลยเเก้ต่างหน้าไปทั้งๆที่เธอเพ้อไปจริงๆ



\"หรอ อ้าว!!!\"พี่ตริน งง



\"นี้ครับ\"พนักงานชายพูดเเล้วเดินจากไป



\"งั่มๆๆ \"เเล้วทั้งสองก็ลงมือกิน มีการปล่อยคำหวานๆสเนอะกูช่วยเลี่ยนออกมาเป็นพักๆ  ทำให้โต๊ะข้างๆเลี่ยนๆเอียนๆไปตามๆกัน



เเต่ก็มองว่า คู่นี้น่ารักดี



     ที่บ้านของเรียวเเละเรน



\"เรน บอกพ่อกับเเม่มาสิลูกว่าน้องอยู๋ไหน\"พ่อเเละเเม่ของเรนเเละเรียวกลับมาจากต่างประเทศ อย่างหัวเสีย



\"ตามมาครับ\"เรนตอบว่าง่ายเเล้วเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านเเละเลี้ยวเข้าห้องของเรียว



\"ไม่!!! เรียวลูกเเม่\"เเม่ร้องไห้กอดร่างที่นอนนิ่ง พ่อเองก็ร้องไห้เสียใจไม่เเพ้กับเเม่เลย ทั้งสามกอดร่างที่นอนนิ่งอยู่สักพักหนึ่ง



พ่อเเละเเม่ตัดสินใจที่จะให้เรียวนอนในห้องนี้ต่อไป เเละตัดสินใจที่จะให้เรียวนอนอยู๋ตรงนี้โดยไม่ไปรักษาที่ต่างประเทศ เพราะ



เชื่อว่าหมอที่ไทย มีฝีมือมากทีเดียว



    เเต่ทว่า... เค้าลูกรึป่าวนะว่า.. ร่างที่นอนเเนบนิ่งที่ยังหายใจถี่ๆอยู่ก็เห็นพวกเค้าเเละเสียใจเช่นกัน



\"เมื่อไหร่????\"เสียงเเผ่วเบาของเรียวที่ไม่สามารถสื่อถึงพ่อ เเม่ พี่เรน ได้ ไม่มีใครรับรูได้ว่าเรียวกำลังนั่งมองอยู่ข้างๆ



\"จนกว่าร่างกายเธอจะพร้อม\"เสียงใสๆดังขึ้น นั้นคือ เเพรว ในอดีต  เเพรวประธานนักเรียนของเค้านั้นเอง



\"พี่เเพรว ขออยู่กับพี่ได้ไม๊ ผมจะไม่ไปไหนเเล้ว จะอยู่กับพี่เเพรวนะ\"เรียวพูด



\"ไม่ได้!!! ยังมีคนรอเธออีกหลายคนนะเรียว ถ้าเรียวอยู่กับพี่ พ่อเเม่ พี่เรน น้องเเพรว ต่าย ฟาง เจน เเละคนอื่นๆ จะทำยังไงล่ะ\"พี่เเพรวพูด



\"เเล้วเมื่อไหร่ผมจะได้ลงไปล่ะ\"เรียวพูด



\"จนกว่าหัวใจเเละร่างกายเธอจะพร้อม เเละ จนกว่าเธอจะจำความรักที่เจ็บปวดเธอไม่ได้!!!\"พี่เเพรวพูด



\"ไม่ได้!! ผมต้องจำทุกๆอย่างไห้ได้ ไม่งั้นผมจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น\"เรียวยื่นคำขาด



\"ไม่ได้!! เรียวต้องลืม ลืมไปให้หมด\"พี่เเพรวพูดเเล้วหายตัวไป



ปล่อยให้เรียวนั่งร้องไห้อยู๋คนเดียว



โดยไม่รู้ว่าเสียงสะอื้นนี้สามารถทำให้คนๆนึงรับรุ้ได้



\"พี่ตริน ได้ยินเสียงคนร้องไห้ไม๊คะ\"น้องเเพรวพูด



\"ไม่นิ\"ตรินพูดเเบบงุนงง



\"หรอ??\"เเพรวเอียงหูฟัง เเละก็จำได้ว่า เสียงนี้คือเสียงของพี่เรียว



\"เดี๋ยวเเพรวขอตัวแปปนึงนะ\"เเพรวพูด



ตรินทำท่าจะตามเธอไปเเต่ทว่า...



\"ไม่ต้องตาม!!!\"เเพรวพูดเสียงเเข็งทำให้ตรินงงอีกครั้งก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะทำงาน



  ที่บ้านของเรียว



\"พี่เรน!!!\"เเพรวพูด เเล้วสวัสดีพ่อ เเม่ ของพี่เรน



\"หนูขอขึ้นไปห้องพี่เรียวหน่อยนะคะ\"เเพรวพูดเเละเดินขึ้นไป



  ที่ห้องของเรียว



\"พี่เรียว!!! เเพรวรู้นะว่าพี่เรียวได้ยินน่ะ!! พี่เรียว พี่ๆ เเพรวขอโทษ เเพรวฮืๆๆๆ\"เเพรวพูดเสียงดังเเละเขย่าตัวพี่เรียว



\"เเพรว รอพี่ก่อนนะ รอพี่ก่อน\"เรียวพูดเสียงเเผ่วเบา เเต่มันกับดังกึกก้องเข้าไปในหัวสมองของเเพรว



\"ไม่ได้!! เเพรวฮืๆๆ พ่อกับเเม่เเพรว จับเเพรวเเต่งงานกับพี่ตริน\"คำๆนี้ทำให้เรียวสะดุ้ง



เเล้วเสียงของเรียวก็หายไป



\"พี่เรียว ฮืๆๆ พี่คงโกรธเเพรวมากใช่ไม๊คะ\"เเพรวพูดพลางกอดร่างที่ไร้สติ



\"ทำไมนะ!!~ ทำไม ทำไม!!!!!!!!!!!!!!!!!\"เเพรวตะโกนดังพอที่จะได้ยินไปถึงชั้นล่าง เเต่ก็ไม่มีใครว่าเธอ เพราะ พ่อเเม่เเละพี่เรนเข้าใจดี



เเละเเล้วเเพรวก็กลับบ้านไป



   ตั้งเเต่วันที่เเพรวไปร้องห่มร้องไห้ที่ร่างของเรียว เเพรวก็ไม่คิดจะมาหาเรียวอีกต่อไป เธอใช่เวลากับตรินอย่างสนุกสนาน เเละ ในใจเธอเองก็สนุกสนานไปด้วย



เเต่เรียวก็สามารถมองเห็นเเพรวที่ใช้ชีวิตสนุกได้กับตริน เค้าก็ดีใจ เเต่อีกใจก็เสียใจเเละทุกข์ทรมานมากที่เเพรวนอกใจเค้า



เค้าเเทบอย่างจะบ้าตายทั้งชีวิตวิญญาณที่อยู่ในห้วงความเป้นความตายซะตรงนี้ให้รู้ๆกันไปเลย เเต่พี่เเพรวในอดีตประธานนักเรียนก็มาห้าม



ไว้ทุกครั้ง เเละไม่มีท่าทีที่เรียวจะลืมน้องเเพรวได้ลงคอ พี่เเพรวรักเเรกของเรียวเองก็เริ่มที่จะร้องไห้เพราะเจ็บปวดเเทนเรียวเช่นกัน



เเต่เเล้วพอถึงวันๆนึง



\"เรียวมานี้สิ\"พี่เเพรวพูดเเละพาเรียวไปในห้องเล็กๆ



\"กินนี้เข้าไปนะ\"พี่เเพรวพูดเเละยิ้มๆ



\"อั่กๆๆ\"เเล้วเรียวก็ซดน้ำสีชมพูใสๆเหมือนยาทดลองจนหมดเเก้ว



\"โอย!!!!!!!!!!!!!!\"เรียวร้องลั่นเมื่อซดหมดเเก้ว



\"ไม่เเปลกหลอกเรียว นี้คือยาลบความทรงจำที่เธอรักน้องเเพรว เเละ จะลืมหน้าน้องเเพรวจนหมด เเละ น้องเเพรวเอง ก็จะโดนกินยาตัวนี้เช่น



กัน เเละ น้องเเพรว เเละ เรียว ก็จะไม่เหลือความทรงจำของกันเเละกัน พี่ขอโทษนะ เเต่พี่ต้องทำ เพราะนี้คือกฏ ของ



ห้วงความเป็นความตาย\"




เเล้วเรียวก็สลบไป



ด้านน้องเเพรว



\"น้องเเพรวๆ กินยาตัวนี้สิ มันทำให้หายปวดหัวน่ะ\"พี่ของน้องเเพรวชื่อ พิณ พูด



\"คะ\"เเล้วเเพรวก็กระดกรวดไปจนหมด



เเละสักพัก



\"พี่พิณ!!!!!!!!!!!!!!!!!\"เเพรวร้องสุดเสียงก่อนที่จะสลบไป



เเละนี้คือ ยาตัวเดียวกันกับเรียวที่ทานลงไป



ในความฝันของน้องเเพรว(ต้องเรียกน้องไม่งั้น เเพรวสองคน เดี๋ยวจะ งง เอา)



\"นี้คือยาที่ลบความทรงจำที่เธอมีต่อเรียว เเละเรียวเองก็ได้กินยาตัวนี้เรียบร้อยเเล้ว \"



\"ใครเรียว???\"น้องเเพรวถาม



\"ดีเเล้วล่ะ บายนะ\".......พี่เเพรวพูด



   วันต่อมา



ด้านเรียว



เรียวรู้สึกเหมือนมีเข็มเเทงตัวเป็นล้านๆๆๆ เเล้วเค้าก็พบเเสงสว่างเขาเห็นร่างของเขาอีกครั้ง เเละที่เขาเจ็บตามตัวเพราะว่า



เขาไม่ได้ขยับร่างนี้นานมากๆเเล้ว จนไม่ค่อยชินนักเท่าไหร่



เขายังไม่สามารถพูดหรือตะโกนอะไรได้ จนตัดสินใจว่า ค่อยๆเลื่อนตัว หยิบโทรศัพท์ เเต่มันก็ทำไม่ได้



เขาจึงคิดว่า นอนเฉยๆดีกว่า เเละให้พี่เรนหรือคนอื่นๆมาพบเองเป็นการดี



เเละเเล้ว



\"เเก๊กๆ\"



\"เเอ๊ดดดด\"เสียงเปิดประตูมา



\"เรียว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\"เสียงพี่เรนร้องสุดเสียง



\"..........\"เรียวพยักหน้าช้าๆ



เเละมองตาพี่เรนเชิงให้ช่วยหน่อย



เเล้วพี่เรนก็ช่วยพยุงเรียวลงไปข้างล่าง เหล่าคนทำงานบ้านดีใจกันยกใหญ่



เเละตอนนี้เรียวก็พูดได้เเละขยับเเข้งขาได้เหมือนเดิม



\"เออเรียว รู้อะไรไม๊น้องเเพรวน่ะ เค้ามาหาเรียวบ่อยมากเลยนะ\"เรนพูดพลางยิ้มดีใจ



\"ใครเเพรวพี่ พี่บ้าป่าว???\"เรียวพูด



\"นี้นายจำเเฟนสุดที่รักนายไม่ได้หลอกหรอ???\"เรนถาม



\"ใครพี่ พูดดีๆนะ ผมไม่เคยมีเเฟนชื่อเเพรวเลย พี่บ้าน่า...\"เรียวพูดพลางกระดกดื่มน้ำอย่างดีอกดีใจ เรนทำหน้างงๆ



เเต่พอเข้าใจว่า การที่คนเราสลบไปเวลานาน อาจทำให้สมองไม่อาจรับรุ้ถึงบางส่วนได้



เเต่เรนก็ต้องนั่งคิดใหม่เพราะ...



\"น้องเเพรว เรียวฝื้นเเล้วนะ\"เรนคุยทางโทรศัพท์



\"พี่เรนจะบ้าหรอคะ??? ไอ้คนชื่อเรียวน่ะ มันคือใคร เเพรวไม่รู้จัก\"เเพรวพูด



\"ห้ะ!!!! นี้เธอเเกล้วหรอ???\"เรนถาม



\"ใครจะเเกล้งล่ะคะ บ้าใหญ่เเล้วนะเนี่ยพี่เรน บ้าๆ เเล้วคนชื่อเรียวคือใครคะ???\"เเพรวถามเสียงตาย



\"เอาเถอะ งั้นเเค่นี้นะ\"เรนพูดเเล้ววางสายไป



\"เฮ้อ!!!!! มันเกิดอะไรขึ้นว่ะ!!!!!!!!!!!!!\"เรนตะโกนลั่นห้องนอนตัวเอง อย่างบ้าคลั่งเเละงุนงง



______________________________________________________________________________________________________

YuKaKiSay



          เอ้า!!! ไม่ได้ๆ ต้องอัพต่อให้กระชูด อย่าลืมติดตามนะครับ จุ๊บๆๆๆ รักคนอ่าน -*-



______________________________________________________________________________________________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

29 ความคิดเห็น