The Last Timeline Begin of Galaxy| ไทม์ไลน์สุดท้าย จุดเริ่มต้นเเห่ง กาเเล็กซี่

ตอนที่ 3 : การตื่นขึ้นของพลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 เม.ย. 63

"นานเเค่ไหนเเล้วนะ"


"ที่ชั้น........ยังคงจำมันได้อยู่"

"ไม่สิ!!ชั้นไม่ควรจะมาคิดถึงมันตอนนี้"

คุณคริสครับ!!!!! คุณคริส!!!!!!!

คริส: เฮ้ย!!!!! เอ่อ......เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ผมที่พูดโดยที่คิดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

คริส: โอย.......มีอะไรเหรอ รอสเวล........

รอสเวล: ก็คุณเอาเเต่มองเพดานไม่กินอะไรเลย ผมพยายามเรียกตั้งหลายครั้งคุณก็ไม่ตอบ จนผมต้องตะโกนใส่คุณเนี่ย


คริส : อืม......งั้นเหรอ ชั้นเป็นบ้าอะไรของชั้นเนี่ย......

รอสเวล : งั้น ผมขอตัวกลับก่อนเเล้วกัน

คริส : ได้สิ งั้นเจอกันวันพรุ่งนี้นะ

รอสเวล : ครับ อย่ามาสายหล่ะครับ ฮิๆ

คริส : เฮ้อ........วันนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนวันก่อนๆสินะ

ผมที่กำลังเดินกลับบ้านด้วยความเบื่อหน่าย


ผมก็ได้ไปเห็นอะไรบางอย่าง   บางอย่างที่........ ประหลาด


ผมได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในซอยมุมสุด


มันอาจจะปกติใช่มั้ย เเต่ที่มันไม่ปกติก็คือ.............  


ไอ้บ้าสองตัวนั่นกำลังจะข่มขืนเธอ!!!!!!


ไอ้บ้า1: เฮ้ยน้องสาว!!! ไปกินไอติมกับพี่มั้ยจ้ะ


ไอ้บ้า2: มากับพี่ดีกว่าน้อง เดี๋ยวจะพาไปขึ้นสวรรค์เอง ฮิๆๆๆๆๆ


ผมที่คิดอะไรไม่รู้อยู่ตอนนั้น ผมได้ตัดสินตะโกนออกไปว่า

                     " เฮ้ย!!! พวกเเกอย่าทำร้ายเธอนะ "

 

                     " เชี้ย!!!!! "



 คริส: นี่เรา........พูดอะไรออกไปวะเนี่ย!!!!


มันได้ผล!!! ไอ้สองตัวนั้นหยุดข่มขืนเธอ เเต่...... มันหันหน้ามาทางผม 


ไอ้บ้า1: เห้ นี่มันไอ้หมาหัวเน่าของพวกเรานี่หว่า


ไอ้บ้า2: มาทำอะไรเเถวนี้ฟะ!!!!! ออกไปอย่ามายุ่ง


          ในหัวของผมตอนนั้น ผมคิดว่าผมโดนกระทืบเเน่


                 "เเละมันกันเป็นจริง"


                    ตุ้บ!!!!!   อ่อก!!!!!


     คริส: อั่ก!!! ทำไม ทำไมพวกเเกถึงทำอย่างนี้!!!!


ไอ้บ้า1&2: ก็มันสนุกอ่ะ เรื่องของพวกกูมันจะทำไมวะ


              ปั่ก!!!!! อ้ากกกกกกก!!!!


ไอ้บ้า1: โดนเตะเเค่นี้ทำเป็นร้อง โธ่~~~ กระจอก!!!


ไอ้บ้า2: เห้ย!! อย่าเอามันตายล่ะ ปล่อยให้กูจัดการบ้าง


            ตุ้บ!!!!! ปั่ก!!!!! ตั้ง!!!! ตั่ก!!!! อ้ากกกกกก!!!!

 

           หมัด ตีน ไม้ หิน ทุกอย่างตอนนี้มาลงที่ผมหมด

    

         "  มันเจ็บมาก เเต่ทำไมผมถึงต้องมาเสี่ยงเเทน

           ผู้หญิงคนนั้น!!! ทำไม.......ทำไมล่ะ " 


   หยุดนะ!!!!!!! 


   คริส: อะ....อั่ก กะ เกิดอะไรขึ้น.......


           เธอตะโกนเสียงนั้นออกมา

     เหมือนกับว่าเธอกำลังพยายามปกป้องผม


           หยุดทำร้ายเขาได้เเล้ว!!! ถ้าอยากจะทำ

       

                  มาทำที่เรานี่!!!!! 


ไอ้บ้า1: โห!!!!! เธออยากจะปกป้องเจ้าหมอนี่เหรอ


ไอ้บ้า2: ถ้าอยากจะได้ขนาดนั้น พี่จะจัดให้



          " นี่เธอ..... เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!!!! "

      

        " ขนาดเธอยังเอาตัวไม่รอดเลย เเล้วจะมาช่วยชั้นทำไมล่ะ" 

 

          เเล้วจู่ๆมันก็เกิดอะไรบางอย่างขึ้นกับผม

        

        ชิ้ง!!!!!! "ตาของผมเปลี่ยนเป็นสีฟ้า เเล้วที่หมัดผม ก็มีสเก็ดสายฟ้า" 


คริส: มะ....มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นเนี่ย!!!!! 

   

ไอ้บ้า1: มามะ มาเล่นกับพี่เถอะ อู!!!!!!!


     ชิ้ง!!!!!   ตุ่บ!!!!!!   ตู้มมมมมมมม!!!!!!!


      อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!


    ไอ้บ้า2: มันเกิดอะไรขึ้น!!!!!!


     ผมที่วิ่งเข้าไปต่อยไอ้บ้า1 เเต่.....ผมไม่คิดเลยว่า

   มันจะเเรงขนาดนี้ เเรงชนิดที่ว่า ปลิวขึ้นฟ้าเลย


        " คิดจะทำร้ายเธออีกมั้ย หา!!!!!! " 


 ไอ้บ้า2: มะ มะ ไม่อยู่เเล้ววววววววววว!!!!!!

 

     ฮ่า..... ฮ่า....... วูบ!!!!!

  

    ร่างกายผมกลับเข้าสู่สภาพปกติ เเต่ดูเหมือนว่าเธอ

จะกลัวผมนิดหน่อยนะ

 

        ลุกขึ้นมาเถอะนะ ชั้นไม่ทำร้ายเธอหรอก


    เธอจับมือผมเเล้วก็ลุกขึ้น  ดูเหมือนว่าตัวเธอจะสั่นนะ 


     คริส: ไม่เป็นอะไรนะ ปลอดภัยรึเปล่า

 

     ผู้หญิง: ชะ ชั้น ไม่เป็นไรหรอก.........


     คริส: ดูเหมือนเธอจะกลัวนะ ว่าเเต่ว่า เธอชื่ออะไรหรอ 


  ผู้หญิง: ชั้นชื่อว่า "อากิระ" เเล้วเธอล่ะ?


 คริส: ชั้นชื่อว่า "คริส" น่ะ เเล้วเธอ อากิระ ใช่มั้ย เเล้วเธอมีบ้านมั้ยล่ะ ถามอะไรเเปลกๆอีกเเล้ว


อากิระ: ......... ชั้น......ไม่มีบ้าน เเละ ไม่มีที่จะไปเเล้ว


          " บ้าน่า ผู้หญิงออกจะน่ารัก กลับไม่มีบ้าน 

           มันเป็นไปได้ยังไงกัน "


      อากิระ: ขอโทษนะ ที่ต้องมาทำให้เธอลำบาก เเละเจ็บตัวอีก


คริส: เรื่องนั้นไม่ต้องถือสาหรอก อีกอย่างเจ้าพวกนั้นก็สมควรได้รับบทลงโทษเเล้วล่ะ


 อากิระ: ชั้นต้องไปเเล้วล่ะ ขอโทษนะ......


คริส: เอ่อ......นี่เธอถ้าเธอไม่ว่า..... เธอจะมาอยู่ที่บ้านชั้นก็ได้นะ 


อากิระ: มะ.... ไม่เป็นไรหรอก 


คริส: มาเถอะน่า ชั้นไม่ว่าหรอก


อากิระ: เอ่อ.....ถ้าอย่างนั้น..... ขอบคุณนะ


        อะ เฮื่อกกกกกก!!!!!!!!

  

        " ทำไม เสียงนั่น รอยยิ้มนั่น โครตน่ารักเลยเว้ยยยยยยยยย" 


       เฮ้อ.......เจ็บตัวก็ต้องรับสาวมาอยู่ที่บ้านอีก

        ลำบากอีกเเล้วเรา



            | จบตอน2 |


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น