( Wanna One ) Half Moon ☾ JinHwi [END]

ตอนที่ 8 : VIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    28 ส.ค. 60




11/04/2007

ถุงพลาสติกสีใสบรรจุผลไม้สีม่วงลูกกลมๆเอาไว้มากมายถูกอ้อมแขนเล็กๆกอดเอาไว้แนบอก แก้มกลมทั้งสองข้างที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะอากาศหนาวเย็นในฤดูหนาวบี้เข้ากับรั้วไม้ที่ตั้งตระหง่าน ลูกบิดเปิดประตูรั้วสูงเกินที่แขนเล็กๆของเด็กอายุเจ็ดขวบจะเอื้อมถึง ทำให้เด็กน้อยจำใจต้องยืนกอดถุงผลไม้เอาหน้าแนบรั้วตัวสั่นกึกเงียบๆอย่างไร้หนทาง

 

เมื่อไรคุณน้าจะออกมานะ แดฮวีจะไม่ไหวแล้ว

 

            ไม่ทันได้ตัดพ้อในใจจนเสร็จ เสียงประตูไม้ด้านในก็เปิดออกและปิดลงอย่างรวดเร็ว เสียงรองเท้าแตะก้าวฉับๆไวเข้ามาใกล้รั้วประตู เด็กน้อยกอดถุงองุ่นแนบอกแน่นขึ้นกว่าเดิมแต่ก็พยายามไม่รัดแน่นเกินจนผลสีม่วงเล็กๆเหล่านี้ช้ำใน ก่อนจะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รั้วไม้เปิดออกทันใด รอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าน่ารักที่แย้มยิ้มรอคุณน้าข้างบ้านลดลงในทันที เมื่อเห็นว่าคนหลังประตูไม่ใช่คุณน้าแพนายองอย่างที่คิด

 

มีอะไร

 

            เสียงเรียบนิ่งเข้ากับใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกดังขึ้นเรียกสติของแดฮวีให้กลับร่าง ริมฝีปากเล็กๆแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมกับยื่นถุงองุ่นจนสุดแขนให้เด็กชายตรงหน้า

 

เมื่อเสาร์ที่ผ่านมาบ้านหนูไปเยี่ยมคุณยาย ที่บ้านคุณยายมีไร่องุ่นเยอะแยะเลย คุณแม่เลยให้หนูเก็บมาฝากคุณน้านายองล่ะ!”

 

            แววตาที่ไม่แสดงความยินดียินร้ายปลายตาลงมองนิ่งไปยังถุงใสๆที่บรรจุลูกสีม่วงเต่งตึงน่ารับประทานในมือเล็กๆที่ยื่นมาตรงหน้าของตัวเอง ก่อนที่ถุงองุ่นดังกล่าวจะเคลื่อนย้ายไปอยู่ในมือของเขาเองหลังจากที่พิจารณาแล้วมั่นใจว่าไม่ใช่ของอะไรไร้สาระแบบที่เจ้าเด็กหน้ายิ้มตรงหน้าชอบหอบมาฝากอยู่เรื่อยๆอีก

 

เดี๋ยวบอกแม่ให้แล้วกัน

เดี๋ยวสิพี่จินยอง!”

 

            เด็กหนุ่มผิวสีช็อกโกแลตนมหมุนตัวคว้ารั้วบ้านหมายจะกดปิดประตูชะงักค้างอยู่กับที่  ลมหายใจร้อนถอนออกอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหมุนตัวกลับไปตามเสียงเรียกด้านหลังของตัวเองอย่างจำยอม

 

ขนมผิงที่หนูให้ไปเมื่อวานอร่อยไหม

            รอยยิ้มสดใสร่าเริงตามประสาเด็กอย่างอีแดฮวีส่งมาให้เจ้าของชื่อจินยองราวกับดอกทานตะวันยามเช้า แต่โชคร้ายเหลือเกินที่เจ้าดอกทานตะวันน้อยหันหน้าเข้าหาผิดที่ผิดทางไปสักหน่อย ในเมื่อแพจินยองไม่ใช่ดวงอาทิตย์ แต่เขาเป็นแค่ดวงจันทร์เท่านั้นเอง..

 

ไม่รู้สิ ไม่ได้กิน

            และไม่ทันที่คนเด็กกว่าจะได้โต้แย้งอะไร ประตูรั้วตรงหน้าก็ปิดลงพร้อมเสียงล็อคกลอนเสียแล้ว..

 

 

 

 

23/03/2014

 

พี่จินยอง!”

 

            เสียงใสๆดังก้องไปทั่วทั้งตรอก ขาเรียวในชุดนักเรียนขาสั้นวิ่งกอดแผ่นไม้ปริศนาจนสุดแรงเพื่อหวังจะตามให้ทันเจ้าของร่างโปร่งแสนคุ้นเคยที่ยังคงเดินฟังซาวน์เบ้าท์อันใหญ่อยู่ข้างหน้าโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆทั้งสิ้น อากาศเย็นๆรอบตัวส่งผลให้ลมหายใจของอีแดฮวีเย็นยะเยือกจนแสบปอดไปหมดเพราะวิ่งสุดแรงจนต้องหอบหายใจเอาลมหนาวเข้าตัว ขาเล็กพยายามสาวให้ทันคนอายุมากกว่าตรงหน้า

 

พี่จินยอง !”

            ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อตะโกนจนสุดเสียง แต่เจ้าของชื่อกลับไม่มีท่าทีว่าจะได้ยินแม้แต่นิด แดฮวีเร่งฝีเท้าอีกครั้งจนเกือบสะดุดก้อนหินแถวนั้นที่ระเนระนาดอยู่บนพื้น

 

ยังไงป้ายชื่อที่อุตสาห์ตั้งใจวาดมาให้ในคาบศิลปะวันนี้จะต้องถึงมือพี่จินยองให้ได้เลย!

 

พี่จินยองรอหนูก่อน !”

            ร่างโปร่งยกมือขึ้นแตะหูฟังของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินไวขึ้นกว่าเดิม ประตูรั้วบ้านของเด็กหนุ่มอยู่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น เด็กน้อยกัดฟันแน่นก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งจนสุดชีวิต ริมฝีปากเล็กๆยังคงตะโกนเรียกชื่อของพี่ชายข้างบ้านตรงหน้าไม่หยุด

 

พี่จินยอง! รอหนูด้วย หนู.. หนูไม่..!”

 

ตุ้บ !

 

            ปลายรองเท้ามันวาวเตะเข้ากับร่องที่สึกหรอลงไปบนพื้น ร่างผอมบางล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง แต่กลับไม่มีเสียงร้องหลุดออกมาจากริมฝีปากบางแม้แต่นิด ป้ายแผ่นน้อยยังคงถูกกอดเอาไว้อย่างหวงแหนแนบกับอก และแดฮวีก็ไม่รอให้เสียเวลา ร่างเล็กพยายามพยุงตัวเองขึ้นยืนในทันที ก่อนจะออกวิ่งอีกครั้งหนึ่ง ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าจินยองกำลังจะเดินเลี้ยวเข้าบ้านตัวเองแล้ว

 

พี่จินยอง !”

            ร่างบอบบางวิ่งสุดตัวจนลืมไปว่าตอนล้มเอาหัวเข่ากับแขนลง รอยดินเปื้อนเสื้อนักเรียนประถมสีขาวจนมอมแมม หัวเข่าข้างซ้ายเป็นขุยถลอกและมีเลือดซึมเล็กๆ ท่อนแขนด้านนอกทั้งสองข้างมอมแมมเป็นสีดำผสมกับสีแดงของเลือด แต่แผลแค่นี้ก็ไม่สามารถทำให้แดฮวีร้องไห้ได้หรอกนะ

 

คุณแม่สอนแดฮวีไว้ว่าจะต้องเติบโตมาเป็นอีแดฮวีที่พึ่งพาตัวเองได้และดูแลเผื่อไปถึงคนอื่นด้วย ดังนั้นแผลแค่นี้ทนได้อยู่แล้วล่ะ!

 

          มือน้อยกอดแผ่นงานศิลปะแสนรักไว้แนบอกข้างหนึ่ง อีกข้างเกาะรั้วไม้ของบ้านตรงข้ามตัวเองไว้จนแน่นมือ ใบหน้าน่ารักพยายามมองลอดตรงซี่รั้วเข้าไปด้านในจนสามารถมองเห็นแผ่นหลังในชุดนักเรียนมัธยมต้นสีขาวของคนด้านในที่กำลังถอดรองเท้าอยู่หน้าบ้านได้ เด็กน้อยตะโกนสุดเสียงอีกครั้งทันที

 

พี่จินยอง เปิดประตูให้หนูหน่อย! หนูมีของมาให้!”

            มือใหญ่ยังคงบรรจงแกะเชือกรองเท้าพละของตัวเองออกอย่างเชื่องช้า เท้าน้อยๆย่ำลงกับพื้นอย่างร้อนใจ ฟันขาวขบกัดริมฝีปากบางอย่างร้อนรน ดวงตาใสจ้องมองซาวน์เบ้าท์อันใหญ่บนหัวของจินยองผ่านรูรั้วอย่างอาฆาตบาดหมาง แอบโกรธเล็กๆที่พี่ชายคนเก่งคนดีของตัวเองติดเพลงเกินไปจนไม่สนตัวเองเลยสักนิด ก่อนที่ดวงตากลมจะชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นปลายสายหูฟังอันใหญ่ของจินยองตกลงข้างตัวแทนที่จะเสียบกับมือถืออย่างที่ควรตอนที่ชายหนุ่มรุ่นพี่ยืนขึ้นเก็บรองเท้าเข้าชั้นรองเท้า ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในบ้าน ดวงตาสีรัตติกาลหันกลับมามองจ้องเด็กน้อยที่เกาะรั้วบ้านอยู่เงียบๆ ก่อนที่ประตูไม้จะปิดลงเสียงดัง

            ความรู้สึกย่ำแย่ซ้ำเดิมเข้าปกคลุมจิตใจของแดฮวีอีกรอบ แผ่นป้ายที่กอดแนบอกด้วยความภาคภูมิใจตั้งแต่หลังเลิกเรียนถูกคลายอ้อมกอดลงจนเกือบตกพื้น แต่มือน้อยก็ไม่วายรีบไปประคองมากอดเอาไว้อยู่ดี

 

ใจร้ายชะมัดเลยคนอะไร..

 

            ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นหน้าบ้านของจินยองเงียบๆ ปลายนิ้วเรียวเคาะลงเบาๆบนแผ่นไม้สีน้ำตาลที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเรียงรายกันระเกะระกะเป็นคำว่า ดีพจินระหว่างที่คิดหาแผนต่อไปในใจ

 

แดฮวีทำป้ายสองอันทำไมหรอ?’

อ้อ เราทำไปฝากพี่ชายเราน่ะ

ฝากพี่ชาย? อูจินฮยองน่ะหรอ?

ไม่ใช่หรอก

‘..จินยองฮยองสินะ

อืม

ยังไม่เลิกชอบเขาอีกหรอ?

 

พูดอะไรยากๆแบบนั้นออกมาได้ไงกันนะควานลิน..”

 

            แผ่นป้ายน้อยถูกวางทิ้งลงบนกระถางต้นไม้หน้าบ้านของจินยอง ก่อนที่อ้อมแขนเล็กจะกอดเข่าตัวเองเข้าจนชิดอก คางมนเกยลงบนหัวเข่าตัวเอง ณ ตอนนั้นเด็กน้อยถึงพึงระลึกได้ว่าเลือดซึมจนเข่าเปียกไปหมดแล้ว ความเจ็บแสบค่อยๆแทรกซึมโสตประสาททันที ฟันขาวขบเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่กำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้ให้ลดลงไปอย่างสุดความสามารถ

 

คำถามของไลควานลินที่ถามว่าทำไมถึงยังไม่เลิกชอบ สำหรับแดฮวีแล้วมันคือคำถามที่ยากจะตอบมากก็จริง แต่จริงๆแล้วคำตอบที่ยากกว่าคำถามที่ว่าทำไมยังชอบเขาอยู่ก็คือทำไมถึงชอบเขาต่างหากล่ะ

 

แดฮวียังจำได้ดี ดวงตาสีมืดมิดราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน ใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกยามที่คุณน้าแพและคุณแม่ของตัวเองผลักแดฮวีและพี่จินยองให้มายืนข้างๆกันในวันที่ทั้งสองบ้านมีโอกาสได้ทำความรู้จักกันครั้งแรก แดฮวีจำได้ว่าดีใจมากแค่ไหนที่มีเด็กอายุไร่เรี่ยกันอยู่ตรงข้ามบ้าน วาดฝันเอาไว้จนเต็มหัวว่าจะได้สนิทกันและเล่นด้วยกันทุกเย็น

 

แต่ฝันนั้นก็สลายลงไปเมื่อแพจินยองไม่ยอมยิ้มตอบกลับมาให้อย่างที่คิด หนำซ้ำยังเดินหันหลังเข้าบ้านทิ้งกันดื้อๆอีกต่างหาก..

 

            และมันคงผิดที่ตัวแดฮวีเองที่เกิดสงสัยในตัวของพี่ชายข้างบ้านที่แสนเงียบเชียบขึ้นมา ทุกวันถึงได้เอาของเล่น เอาขนมจากที่โรงเรียน สีเทียนสีสวยในกระจาดตอนคาบศิลปะที่แอบจิกมาเพราะคิดว่าจินยองน่าจะชอบ หอยทากตัวน้อยในวันฝนตกใส่โหล หรืออะไรต่างๆที่คิดว่าพิเศษและน่าดึงดูดใจที่พอจะทำให้พี่ข้างบ้านแสนเย็นชาคนนั้นยอมเปิดใจแล้วรับแดฮวีไปเป็นเพื่อน แต่ผลลัพธ์ในทุกๆครั้งก็ยังคงเป็นศูนย์เรื่อยไป เมื่อพี่จินยองปฏิเสธที่จะรับของของคนตัวเล็กในทุกทาง หรือบางครั้งแอบติดลบด้วยซ้ำ อย่างวันที่เอาหอยทากไปให้ จำได้ว่าคนอายุมากกว่าตกใจมากขนาดปัดโหลบรรจุหอยทางตกพื้นจนแตก แถมยังโดนขึ้นเสียงใส่ไล่ให้ไปไกลๆอีกต่างหาก

 

 

เราว่าถ้าเขาไม่ชอบก็อย่าไปตื้อเลยดีกว่านะ เขาอาจจะไม่อยากมีเพื่อนก็ได้มั้ง

ควานลินเชื่อจริงๆหรอว่าบนโลกใบนี้มีคนไม่อยากมีเพื่อนด้วยจริงๆน่ะ?

ก็ดูพี่จินยองอะไรนั่นของแดฮวีเป็นตัวอย่างสิ

 

 

            เสียงบทสนทนาเมื่อตอนพักกลางวันของวันนี้กับเพื่อนสนิทต่างชาติของตนลอยเข้ามาในหัวทันทีอย่างห้ามไม่ทัน เด็กน้อยกอดเข่าแน่นขึ้นจนตัวเป็นก้อนกลมๆจุ้มปุกอยู่บนพื้นอย่างคิดไม่ตก ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนวันนี้แดฮวียังไม่รู้เลยว่าทำไมจินยองจะต้องทำท่าจงเกลียดจงชังกันขนาดนั้นด้วย

 

คนเราเกลียดกัน.. โดยที่ไม่มีเหตุผลได้จริงๆอย่างนั้นหรอ?

 

 

 

 

 

 

15 / 08 / 2016

 

            รถจักรยานสีดำสนิทจอดเทียบท่าหน้าบ้านอย่างเป็นระเบียบ เจ้าของร่างโปร่งที่ดูจะสูงขึ้นไวกว่าปกติในหลายปีที่ผ่านมาก้าวลงจากจักรยานคันใหม่ของตน ซาวน์เบ้าท์บนหัวถูกดึงลงคล้องคอ มือใหญ่ตบไปตามเสื้อสูทสีเทาของตัวเองเพื่อหากุญแจบ้าน ก่อนที่จะล้วงลงในกางเกงสแล็คสีเข้ากันในตอนสุดท้าย..

 

พี่จินยอง!”

            เสียงหวานดังขึ้นอย่างสดใสจากด้านหลัง เจ้าของชื่อจินยองชะงักมือในกระเป๋ากางเกงไปแวบหนึ่ง ก่อนที่จะดึงกุญแจออกมาไขบ้านเหมือนเคยหลังสมองประมวนผลสำเร็จแล้วว่าเจ้าของเสียงดังกล่าวคือใคร

 

ไปโรงเรียนวันแรกสนุกไหมพี่

            เสียงงุ้งงิ้งยังคงดังขึ้นไม่หยุด ร่างผอมบางกระโดดไปมาวนไปรอบๆตัวของเขา ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆออกมาก่อนจะเปลี่ยนดอกกุญแจอย่างใจเย็นเมื่อไม่สามารถไขบ้านได้ตามใจหมาย

 

มอปลายสนุกไหมอ่ะพี่ แล้วของกินในโรงเรียนประจำจังหวัดอร่อยกว่าโรงเรียนแถวบ้านเราไหมอ่ะ

 

แม่หนูน่ะมาบอกหนูด้วยว่าพี่อ่ะได้ทั้งทุนเรียนดี เลยได้เรียนฟรีเต็มจำนวน แถมยังได้โควต้านักกีฬาด้วย สุดยอดไปเลยอ่ะ พี่ชายของหนูนี่เก่งสุดๆไปเลย!”

 

ที่นั่นเรียนยากไหมง่ะ แม่หนูบอกว่าอยากให้หนูสอบเข้าโรงเรียนเดียวกับพี่ หนูจะติดไหมเนี้ย มันต้องยากมากๆเลยใช่ไหมอ่ะ

 

เออใช่พี่จินยอง แล้ว..”

 

ปึง!

 

            ร่างผอมบางสะดุ้งจนเผลอก้าวเท้าถอยหลังไปสองก้าว ประตูรั้วถูกผลักสุดแรงจนกระแทกกับกำแพง แววตาดุดันหันมามองคนตัวเล็กกว่านิ่งๆ ก่อนที่เขาจะละสายตากลับไปที่จักรยานคันใหม่ของตน จินยองเข็นจักรยานคันดังกล่าวเข้าไปในบ้านเงียบๆ ก่อนจะกดประตูรั้วปิดกระแทกหน้าของแดฮวีเสียงดัง ปัง! ซ้ำสองจนคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง

 

เลิกเล่าเรื่องพี่จินยองอะไรนั่นให้ฟังสักทีเถอะแดฮวี เขาทำขนาดนี้ยังจะตามตื้ออยู่ได้ โง่ปะเนี้ย?

ก็เราแค่อยากสนิทกับพี่เขานี่นา เป็นเพื่อนบ้านกัน ทำไมต้องเกลียดกันด้วยล่ะ..’

เก็บคำถามนี้ไปถามพี่อะไรนั่นของแกเหอะ แต่ถ้าให้ฉันพูดนะ เขารำคาญแก จบ

เรา.. เราทำอะไรผิดอ่ะซอนโฮ เราก็แค่อยากสนิทด้วยแค่นั้นเองนะ

เขาคงไม่ชอบนิสัยของแกมั้ง ไม่รู้ดิ แต่รู้สึกได้ว่าเขาคงรำคาญแกอ่ะ ละถ้าคนเราฉลาดสักหน่อยรู้ว่าโดนเกลียดก็ควรที่จะถอยห่าง ไม่ใช่เดินเข้าหาให้เขาผลักกลับมาจนตัวเองเสียใจเอง ใช่ไหมล่ะ

 

            ใบหน้าน่ารักที่เริ่มมีเค้าโครงชัดเจนขึ้นตามวัยง้ำงอลงอย่างไม่พอใจปนน้อยใจ จนกระทั่งจนตอนนี้แล้วพี่จินยองก็ยังคงไม่เปิดใจให้แดฮวีอยู่ดี และต่อให้ซอนโฮ เจ้าลูกเจี๊ยบปากมากไม่บอกกันตรงๆว่าเขารำคาญ แดฮวีก็ดูออกอยู่ดีว่าคงโดนพี่จินยองรำคาญเข้าแล้วจริงๆนั่นล่ะ..

 

เขาคงไม่ชอบนิสัยของแกมั้ง ไม่รู้ดิ แต่รู้สึกได้ว่าเขาคงรำคาญแกอ่ะ

 

เฮ้อ..”

 

            ใบหน้าน้อยชะโงกมองเข้าไปในรั้วบ้านของจินยอง เพราะวันเวลาที่ผ่านไปทำให้ส่วนสูงของคนตัวเล็กมากพอที่จะไม่ต้องมองรอดรั้วอีกแล้ว ร่างสูงของชายหนุ่มยังคงนั่งแกะเชือกรองเท้าอยู่หน้าบ้านเหมือนเดิมอย่างที่เคย แต่ที่ต่างจากทุกวันก็คือรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าดูดีของเขายามที่กำลังคุยโทรศัพท์กับบุคคลปริศนานั่นต่างหาก

 

            แดฮวีไม่อาจได้ยินได้ชัดเจนนักว่าคนปลายสายคือใคร หรือเสียงของพี่จินยองยามพูดปกติไม่ได้ตะคอก หรือขึ้นเสียงเวลาพูดนั้นเป็นอย่างไร แดฮวีไม่อาจล่วงรู้ได้เลย รู้เพียงแค่รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่ข้างบ้านของตนตอนนี้ก็พอยืนยันได้ว่าน้ำเสียงของเขาคงจะอ่อนโยนมากแน่ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าดูดีของเขา รอยยิ้มแบบนั้นที่แดฮวีไม่มีโอกาสจะได้เห็นมันตรงๆถ้าหากไม่ได้แอบมองอยู่จากพื้นที่นอกรั้วแบบนี้

 

            ไหล่แคบห่อเข้าหากันอย่างเศร้าสร้อย แววตาใสจ้องมองแผ่นหลังกว้างหายเข้าหลังประตูไม้บานเก่าไปจนลับตาแล้วจึงตัดสินใจเดินหันหลังกลับเข้าบ้านตัวเองแทนจะยืนตะโกนเรียกชื่อของจินยองเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ แผ่นไม้แผ่นเก่ายังคงวางตากแดดตากฝนอยู่ตรงกระถางต้นไม้ที่เดิม ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม รวมทั้งแพจินยองเองก็ด้วย ที่ยังคงใจร้ายกับแดฮวีเหมือนเดิม และยิ่งมากขึ้นทุกวันเสียด้วยสิ..

 

ใจร้ายชะมัดเลยใช่ไหมล่ะ

 

 

แต่อีแดฮวีคนไม่ฉลาดก็ยังคงชอบพี่เขาอยู่ดีนั่นแหละ..

 

           

           

 

 

 

 

-

 

 

 

2017

 

แดฮวี

ห้ะ?

คาบชมรมตอนบ่ายนี้ที่แซมมันบอกจะมาหาอ่ะ มันขอเลื่อนนัดนะ

อ่าวทำไมอ่ะ

 

            ซอนโฮกอดอกทำท่านึกไปครู่หนึ่งก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่ตัวเองที่อยู่ข้างๆเพื่อนตัวเล็กเงียบๆ

 

ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเพราะมีนัดถ่ายรูปติดป้ายมั้ง ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจฟังมากอ่ะ ตอนนั้นกำลังเคี้ยวมะม่วงอบอยู่พอดี สมาธิไปอยู่ที่ฟันหมด

ได้หรอแบบนี้อ่ะ

ถ้าฉันบอกว่าได้ก็คือได้นั่นแหละ

 

            รอยยิ้มเล็กๆด้วยความเอ็นดูปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางของอีแดฮวี ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้มลงเขียนงานต่อ ข้าวกล่องที่ว่างเปล่าและมีคราบอาหารเล็กน้อยหลงเหลื่ออยู่บนโต๊ะเรียนถูกซอนโฮคว้าไป ก่อนที่เจ้าเพื่อนตัวสูงจะย้ายร่างออกจากห้องเรียนไปที่ไหนก็ไม่บอกกันล่วงหน้าสักคำ แต่ก็พอเดาได้ว่าคงจะเอากล่องไปล้างให้เหมือนเคยนั่นแหละนะ

 

สองสามอาทิตย์ให้หลังมานี้ซอนโฮทำแคมเปญจน์อะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้แถมมาชวนแดฮวีให้ไปทำด้วยอีกต่างหาก อยู่ดีๆก็สั่งให้เอาข้าวกล่องมากินตอนกลางวันแทนซื้อข้าวกิน พอถามว่าทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยก็ไม่บอกไม่กล่าว เอาแต่บอกว่าจะประหยัดตังไปซื้อของอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งแดฮวีก็ไม่เห็นว่าคนอย่างยูซอนโฮที่เป็นทาสอาหารจะยอมอดเงินไปซื้อของอะไรที่ไม่ใช่ของกินตั้งแต่เมื่อไร แต่ก็ไม่ได้แย้งอะไรไปอยู่ดี เพราะกลัวว่าทำแบบนั้นละนอกจากจะไม่ได้คำตอบละจะโดนเหวี่ยงอีกต่างหากเสียมากกว่าน่ะสิ

 

            เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นมาจากหน้าประตูห้องเรียน การบ้านตรงหน้าที่กะจะทำแต่ก็ไม่ได้ทำสักทีถูกละเลยความสนใจอีกครั้ง ตามด้วยเสียงถ้วยพลาสติกที่วางลงบนโต๊ะเรียนดังๆ เงยหน้าขึ้นมองก็เจอเจ้าของเสียงฟาดถ้วยเป็นลูกเจี๊ยบยักษ์ตีหน้าบึ้งยืนค้ำหัวอยู่ โดยที่ด้านหลังมีเพื่อนสมัยประถมตัวสูงยืนชะโงกหน้ายิ้มหน้าเป็นอยู่อย่างอารมณ์ดี

 

อ่าว มาไงเนี้ยควานลิน ไม่มีเรียนหรอ?

มี แต่อาจารย์ไม่เข้า---”

แล้วพี่จีฮุนอะไรนั่นก็ไปประชุมคณะกรรมการ น้องไลควานลินก็เลยเหงามาก เพราะไม่มีใครก็เลยต้องลงมาหาเพื่อน แต่ถ้าพี่จีฮุนแสนน่ารักนั่นยังอยู่ในห้องก็คงไม่มีวันได้เห็นหน้าหรอก

เจี๊ยบ..”

 

            เสียงกระแหนะกระแหนดังขึ้นลอยๆ ก่อนที่ใบหน้าของควานลินจะปรากฏต่อหน้าของแดฮวีชัดเจนมากขึ้นเมื่อซอนโฮเดินหนีไปหน้าห้องแทน แปรงลบกระดานในมือของหัวหน้าห้องถูกลูกเจี๊ยบขี้โมโหขโมยไปขัดกระดานเสียอย่างนั้น

 

คนเราจะเกลียดกันทั้งๆที่ไม่เคยทำอะไรให้ได้จริงๆหรอ

 

            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเงียบๆขัดจังหวะแดฮวีที่กำลังนั่งดูซอนโฮวาดลวดลายขัดกระดานอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งที่กระดานก็ไม่ได้เปื้อนอะไรตรงไหนกลางคัน ดวงตาเรียวหันกลับไปมองเพื่อนตัวสูงที่ทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ของซอนโฮซึ่งอยู่ข้างๆตัวคนตัวเล็กเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

            ไหล่เล็กยกขึ้นเล็กๆ ก่อนที่จะตบลงบนตักของควานลินไปสองสามที เพื่อนตัวสูงขยับแว่นตาบนใบหน้าขณะหันมองตามรอยยิ้มจืดชืดของแดฮวีด้วยความฉงน

 

เราก็เคยถามตัวเองมาก่อนเหมือนกันนั่นแหละ

หืม?

 

            แดฮวียิ้มจนตาปิดให้เพื่อนสนิทวัยเด็กของตัวเองไปทีหนึ่ง ไลควานลินขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์

 

ยังไม่เลิกชอบพี่จินยองอีกหรอ

จำได้ด้วยหรอ?


            เจ้าของใบหน้าสุภาพพยักหน้าเรียบๆตอบกลับมาให้ แดฮวีนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนที่จะส่งยิ้มกลับมาให้อีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้ากังวลใจของควานลินที่ยังไม่จางหายไป

 

บ้าหรือไง ตั้งกี่ปีแล้ว อีกอย่างเราไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ตอนนั้นก็แค่อยากสนิทด้วยตามประสาเด็กนั่นแหละ

 

เรามีแฟนแล้วนะควานลิน 

            สัมผัสอุ่นๆแตะลงบนหลังมือของคนตัวเล็ก ดวงตาเรียวก้มลงมองมือของตัวเองที่ยังคงแตะอยู่บนตักของเพื่อนตัวสูงถึงได้รู้ว่าควานลินกำลังจับมือของตัวเองอยู่อย่างแผ่วเบา

 

มีอะไรก็บอกเราได้นะแดฮวี

            แดฮวีเงยหน้าขึ้นจ้องคนตัวสูงตอบกลับ ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ รอยยิ้มจางๆปรากฎขึ้นบนริมฝีปากอิ่มของเพื่อนชาวต่างชาติ หรือที่สามารถเรียกได้อีกอย่างว่าเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิตของอีแดฮวี

 

นึกถึงบรรยากาศเก่าๆเลยเนอะ

สมัยที่ฮวีชอบขโมยสีเทียนของอาจารย์วิชาศิลปะกลับบ้านน่ะหรอ?

ควานลิน ทำไมต้องนึกถึงเรื่องนี้ไหนตอบสิ

 

            เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะยกออกไป แดฮวีเองก็ดึงมือกลับมาจับปากกาอีกครั้งเช่นกัน เพียงไม่นานพื้นที่ข้างๆของแดฮวีก็ว่างเปล่าอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะเบื่อๆได้ไม่นานก็ตัดสินใจลุกเดินไปหน้าห้อง ไปแย่งแปรงลบกระดานเจ้าลูกเจี๊ยบไปเสียอย่างงั้น แดฮวีนั่งเท้าคางมองเพื่อนสนิทวัยเด็กและวัยปัจจุบันของตัวเองตีกันเป็นครั้งที่ร้อยด้วยรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า

 

ไลควานลินคนที่มองโลกในแง่บวกเสมอก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามสินะ

 

แดฮวี

ห้ะ?

            สมุดรายชื่อคนมาสายถูกวางลงบนโต๊ะเรียนเบาๆ อีอึยอุง หัวหน้าห้องหน้านิ่งยืนกอดอกค้ำหัวแดฮวีด้วยสายตาแกมออกคำสั่ง และคนตัวเล็กก็คว้าสมุดดังกล่าวลุกขึ้นยืนแต่โดยดี

 

รู้แล้วล่ะ อึยอุงไปเตรียมอ่านสอบกวดวิชาต่อเหอะ เดี๋ยวเราส่งให้

ขอบใจนะ ที่เข้าใจว่าการสอบครั้งนี้มันสำคัญกับเรามากแค่ไหน ในอนาคตจะต้องมีนักศึกษาชื่ออึยอุงในมหาลัยยอนเซให้ได้

อื้อ สู้ๆนะ

 

            อึยอุงยิ้มมาให้จนตาปิด ก่อนจะวิ่งกลับไปหน้าห้องเรียนแล้วคว้าหนังสือเคมีเล่มหนาเล่มเดิมที่อ่านค้างเอาไว้ขึ้นมาอ่านต่อ หัวหน้าห้องคนเก่งที่ไม่ค่อยชอบพูดกับใคร แต่ยอมคุยกับแดฮวี และแม้ซอนโฮจะชอบบ่นบ่อยๆว่าเหมือนโดนอึยอุงหลอกใช้ให้ทำงานแทน แต่ก็ดูเพื่อนตัวขาวตอนที่นั่งอ่านหนังสือดูสิ ตั้งใจซะขนาดนั้น

 

แล้วอย่างนี้แดฮวีจะกล้าใจร้ายปฏิเสธได้อย่างไรกันล่ะ

 

 

 

 

-


 

 

 

ขยับขวาหน่อยสิครับคุณ

 

ขอแสงทางขวาหน่อยๆ

 

มืดไปอ่ะ ขอที่สะท้อนแสงหน่อย

ถ่ายรูปติดไวนิล ไม่ใช่ถ่ายแบบไหมพี่อง

 

            แขนป้อมยกขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากหลังจากถูกองซองอู ตากล้องลีลาดี ซึ่งคำว่าลีลา ณ ที่นี้หมายถึงลีลา ยืดเยื้อดีจริงๆ จนตอนนี้กินคาบวิชาชุมนุมไปจนใกล้จะหมดคาบแล้ว รูปถ่ายติดไวนิลธรรมดาๆที่พี่จงฮยอนได้กล่าวเอาไว้ก็ยังไม่ถูกถ่ายเสียที เพราะความลีลาดีของตากล้องหน้าเป็นนั้นแหละ

 

ในเวลางานมึงคือรองประธาน แต่ตอนนี้มึงเป็นลูกกระจ๊อกกู ดังนั้นทำตามคำสั่งกูไปจีฮุน อย่าบ่นเยอะ

เสียเวลาว่ะ

 

            ใบหน้าหวานมุ่ยลงอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นเวลาหลายนาทีแล้วที่จีฮุนต้องยืนถือฟิวเจอร์บอร์ดสีขาวบังแสง แถมยังต้องถือโคมไฟส่องแสงไปพร้อมๆกันด้วย ความเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวและความรำคาญใจเกาะกินทั้งภายนอกและภายในของคนตัวกลมจนอยากจะวางทุกอย่างทิ้งลงแล้วเดินไปแย่งกล้องขององซองอูมาถ่ายเองให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

 

ถ้าไม่ติดว่ายามถ่ายรูป คนโดนถ่ายจะต้องจ้องตากับตากล้องล่ะก็พัคจีฮุนคงทำแล้วจริงๆนั่นล่ะนะ

 

จีฮุน

อะไรอีก!”

เด็กอาจารย์โบอาเหงื่อออกอ่ะ

 

            คิ้วเรียวขมวดขณะหันไปมองรุ่นพี่หน้าคมที่นั่งอยู่กับพื้นห้องประชุม ก่อนที่คนตัวเล็กจะจิปากขึ้นอย่างไม่เกรงใจเมื่อรู้ว่าซองอูต้องการจะสื่ออะไร

 

ถ่ายๆแล้วไปรีทัชเอาไม่ได้หรือไงเล่า

เร็วๆ อย่าให้สั่งเยอะ เสียเวลา!”

 

            โคมไฟถูกกดปิด ฟิวเจอร์บอร์ดถูกโยนลงบนโซฟาในห้องประชุมอย่างไม่พอใจแต่ก็ระมัดระวังมากพอที่จะไม่โยนให้ตกลงไปพังที่พื้น ดวงตาคมของคนเด็กกว่าที่สุดในห้องที่นั่งเงียบๆมองคนอายุมากกว่าสองคนเถียงกันไปมามองตามร่างเล็กที่เดินผ่านหน้าตัวเองไปตรงโต๊ะประชุม ก่อนที่เขาจะละสายตาออกกลับไปมองทางอื่นเหมือนเดิมเมื่อคนหน้าสวยเดินกลับมานั่งยองๆตรงหน้าของตัวเอง ระยะห่างระหว่างซามูเอลและพัคจีฮุนที่คนนอกมองเข้ามาก็ดูไม่น่าอึดอัดอะไร 


แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับยิ่งกว่านั้นเป็นสิบๆเท่า

 

            มือเล็กที่ลอกเป็นขุยเล็กๆตามประสาคนทำงานบรรจงใช้ทิชชู่ซับเอาเหงื่อแพรวพราวที่เกาะตามไรผมของซามูเอลออกอย่างเบามือ ก่อนที่การทำงานของจีฮุนจะชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อดวงตาคมหันกลับมาจ้องดวงตาสวยกลับ

 

เสร็จหรือยัง ไวๆหน่อย จะหมดเวลาชุมนุมแล้ว เลิกเรียนกูต้องไปกินข้าวกับแฟนโว้ย!”

เออ! รู้แล้วน่า


            ทิชชู่ผืนน้อยถูกขยำโยนลงถังขยะแถวนั้นอย่างรวดเร็ว เจ้าของใบหน้าหวานดึงสายตากลับไปมองพื้นเหมือนเดิม ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินไปคว้าอุปกรณ์ประจำตัวมาประจำที่เช่นเคย

 

เอาล่ะ พร้อมนะ หนึ่ง สอง ซั่ม !”

 

แชะ!

 

 

 

 

 

 

 

พี่กลับแล้วนะ ฝากเก็บห้องด้วย

            ดวงตากลมกรอกมองเพดานอย่างเบื่อหน่าย เป็นครั้งที่ล้านก็ว่าได้ที่ลับหลังประธานคณะกรรมการทีไร องซองอูก็ชอบวางอำนาจใส่ตลอด และจีฮุนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งเพียงเพราะคำว่าน้องที่ค้ำคอเอาไว้จนโต้แย้งอะไรไม่ได้สักอย่าง

            อุปกรณ์โสตถูกเก็บลงตู้เอกสารไปอย่าลวกๆ เสียงประตูห้องประชุมที่ปิดลงเป็นสัญญาณบอกให้ทราบว่าซองอูได้เดินออกจากห้องแห่งนี้ไปแล้ว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของจีฮุนสั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ทัน

 

ตั้งสติไว้พัคจีฮุน.. แค่ล็อคกุญแจตู้เอกสาร ทุกอย่างก็จะ---

 

หมับ

 

เอ๊ะ!”


            กุญแจในมือตกลงกระทบพื้นจนเสียงดังสะท้อนไปทั้งห้องปิดมิดชิด ข้อมือน้อยถูกกระชากอย่างแรงจนร่างทั้งร่างจำต้องหมุนหันกลับไปตามแรงปริศนา ใบหน้าคมสันของคนเด็กกว่าที่ยังคงไม่กลับออกจากห้องไปแม้ธุระของตนจะหมดลงแล้วก็ตามปรากฎขึ้นตรงหน้าของพัคจีฮุนจนเต็มๆตาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์หลังจากที่เขาพยายามหลบหน้ามาตลอด

 

คุยกันหน่อยไหมครับ รุ่นพี่

คุยอะไร ไม่มีอะไรจะคุยทั้งนั้นแหละ

ทำไมไม่เหมือนในแช็ทเลยล่ะครับ?

 

            ดวงตากลมใสราวกับกระต่ายแข็งกร้าวขึ้นในทันที


หยุดปากพร่อยเดี๋ยวนี้เลยนะคิมซามูเอล ฉันมีสิทธิ์หักคะแนนความประพฤติของนายนะ!”

เอาสิครับ อยากหักก็หัก ผมก็เป็นถึงลูกรักของอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียน ถ้าคิดจะหาเหตุผลดีๆมาทำให้ผมเสียได้ก็เอาเลยสิ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทำได้ไหม

ซามูเอล !”

ทำไม !”

 

            จีฮุนกระชากข้อมือตัวเองออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนหลุด ก่อนจะเดินเบี่ยงตรงไปทางประตูห้องแทน แต่สุดท้ายก็โดนมือใหญ่กระชากข้อมือให้กลับมายืนข้างกายเช่นเดิมอยู่ดี

 

เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะมูเอล !”

นายเริ่มเรื่องนี้ก่อนนะ คิดจะเริ่มก็เริ่ม แล้วคิดจะเลิกก็เลิกงั้นหรอ !”

นายโกหกฉัน ! แค่นี้ทุกอย่างมันก็โมฆะแล้วเถอะ จะไปไหนก็ไปซะเถอะ ฉันเบื่อคนแบบนายเต็มทนแล้ว!”

ไม่ทราบว่าผมไปโกหกคุณตอนไหนหรอครับ?

นายบอกฉันว่านายจะเลิกกับไอ้เด็กนั่น!”

 

            เสียงหวานแตกเล็กๆเพราะแรงตะโกนจนสุดเสียง ดวงตาสวยบัดนี้กลับแดงก่ำ น้ำใสๆเอ่อคลอที่หน่วยตาอย่างน่าสงสาร ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกยามที่พยายามควบคุมตัวเองให้กลับมามีสติอีกครั้ง แต่กลับทำได้ยากลำบากเหลือเกิน เสียงสะอื้นเบาๆเล็ดรอดออกมาอย่างน่าอาย

 

นายบอกว่า ฮึก.. นายจะเลิกกับมันเพื่อมาหาฉัน.. ฮึก..”

 

นายบอกให้ฉันรออีกไม่นาน ฉันจะไม่ต้องทนหลบอยู่ในเงาอีกต่อไป ฮึก.. แล้ว.. และฉันก็โง่ ฉันควรจะเชื่อพี่จงฮยอนตั้งแต่แรก..”

 

น่าจะเชื่อแต่แรก.. ว่าคนแบบนายมันเชื่อถือไม่ได้ !”

ฉันไม่เคยบอกว่าฉันจะเลิกกับแดฮวี ยังไงแดฮวีก็คือที่หนึ่ง วันนั้นเราก็ตกลงกันดีแล้วนี่ว่าจะมาเจอกันแค่ตอนไหนได้บ้าง ทำไมถึงงี่เง่าขนาดนี้วะ!”

ก็คืนนั้นนายบอกกับฉันว่านายจะเลิกกับมัน นายบอกว่านายรักฉันแล้วนี่!”

ถ้าไม่พูดแบบนั้นแล้วนายจะยอมให้มันกับฉันไหมล่ะ?

 

            มือใหญ่สะบัดข้อมือเล็กออกอย่างหมดความอดทน และทันทีที่ไม่เหลือที่ให้ค้ำยัน ร่างกายสั่นเทาของจีฮุนก็ทรุดตัวลงกองที่พื้นในทันที เสียงสะอื้นในลำคอดังขึ้นจนก้องห้องเงียบๆจนสะท้อนไปทุกทิศทาง มือน้อยยกขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองเพื่อปิดบังดวงตาแดงช้ำของตัวเอง โดยที่การกระทำที่ไม่ควรมีใครมาเห็นทั้งนั้นตกอยู่ในการรับรู้ของซามูเอลทั้งหมด ลมหายใจอุ่นถอนออกมาอย่างเบื่อหน่าย

 

ตอนแรกที่ขอเป็นแฟน นึกว่าจะน่าสนุกกว่านี้เสียอีกนะ

 

ถ้ารู้ว่านอกจากจะช่วยทดแทนสิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้แล้ว ยังบ่อน้ำตาตื้นจนน่ารำคาญแบบนี้แต่แรกล่ะก็

 

ไม่คบให้เสียเวลาด้วยหรอก

 

            ดวงตาชื้นน้ำเงยขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองอยู่ด้วยแววตาที่หมดมาดรองประธานนักเรียนที่แสนร่าเริง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

 

พัคจีฮุนก็แค่คนอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น เขาไม่เคยเข้มแข็ง ไม่เคยเลยสักครั้ง

 

แต่เขาแค่แสดงเก่งแค่นั้นเอง..

 

               ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไล่ตามแผ่นหลังกว้างที่หันหลังตรงไปทางประตูห้องประชุมอย่างสุดความสามารถ แต่กลับไม่สามารถทำได้ เมื่อเรี่ยวแรงที่มีถูกดูดหายไปหมดเพราะบทสนทนาก่อนหน้านี้แล้ว ดวงตาแดงช้ำหลับลงแน่น ก่อนจะชันเข่าขึ้นกอดตัวเองเอาไว้ ความอึดอัดในใจที่เคยเก็บเอาไว้กับตัวเองเพียงคนเดียวพังทลายลงเป็นสายน้ำตา มือน้อยกำเข้าห้ากันแน่นจนข้อขาวโพลน ไม่นานนักเสียงประตูห้องประชุมที่ถูกเปิดออกสุดแรงก็ดังลั่นขึ้น จีฮุนหลับตาแน่นขึ้นกว่าเดิม มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหู

 

ไม่.. เขายังไม่อยากยอมรับความจริง.. ไม่ใช่ตอนนี้..

 

 

พลั่ก!

 

            เสียงเนื้อกระทบเนื้อปริศนาดังขึ้นหน้าประตู ก้อนกลมที่กอดเข่าร้องไห้ตรงมุมห้องสะดุ้งหลุดจากภวังค์ของตัวเอง ดวงตาสวยเปียกชื้นหันไปมองที่ต้นเสียง ก่อนที่ความตระหนกตกใจจะเข้าครอบคลุมทั้งร่างกายทันทีเมื่อรู้ว่าเสียงดังกล่าวมีสาเหตุมาจากอะไร

 

เห้ย ใจเย็นก่อนดิ

ซอนโฮอย่ามาแตะเรา!”

 

            เสียงเล็กสั่นเครือผิดกับการกระทำที่อาจหาญ อีแดฮวีกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง โดยมีเพื่อนสนิทของตนยืนดึงไหล่เอาไว้ด้วยท่าทางร้อนรน และซามูเอลที่ล้มกองลงไปที่พื้น ชายหนุ่มตั้งท่าจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่นิ้วเล็กๆนั่นกลับชี้ลงไปอย่างไม่เกรงกลัวเพื่อสั่งให้อีกฝ่ายอยู่กับที่

 

แดฮวี ไอ…”

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เราได้ยินหมดแล้ว!”

ไม่ ฟังไอก่อน ที่ยูได้ยินมัน---”

เลิกกันนะ ตั้งแต่ตอนนี้เลย และอย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก เข้าใจไหม!”


            พัคจีฮุนขยับตัวอย่างเงียบเชียบที่สุดไปซ่อนอยู่ข้างๆตู้เก็บเอกสาร ด้วยความหวังว่าคนกลุ่มนั้นจะไม่เห็นตัวเอง และความปรารถนาของเขาก็ดูเหมือนจะเป็นจริง เมื่อคนตัวเล็กเดินผ่านซอนโฮออกไปนอกห้องทันทีโดยไม่ปรายตามามองทางนี้ด้วยซ้ำ ซามูเอลผุดลุกขึ้นยืนอย่างว่องไวก่อนจะวิ่งตามหลังไปทันที ความรู้สึกวูบไหวแปลกๆถาโถมเข้ามาในอกของจีฮุนอีกครั้งหนึ่ง

 

ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มูเอลไม่เคยเดินตามหลังจีฮุนเลยแม้แต่ครั้งเดียว..

 


            หลังมือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นดูลาดเลา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบทันทีเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ถูกทิ้งให้อยู่ในห้องประชุมเพียงลำพังอย่างที่คิด

               ยูซอนโฮยืนกอดอกจ้องมองมาจากหน้าประตูห้องประชุมอย่างเงียบเชียบ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่แสดงความรู้สึกอะไร และจีฮุนเองก็ไม่กล้าละสายตาหนีก่อนแม้จะอึดอัดในใจแค่ไหนก็ตามที มือเล็กของจีฮุนกอดเข่าแน่นขึ้นในทันที


"ผม"


 



จะถือว่าพี่ไม่เคยอยู่ที่นี่ ในห้องนี้ก็แล้วกันนะ


            ร่างสูงโปร่งหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไป เสียงกดประตูปิดลงเบาๆดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟในห้องทึบที่มืดสนิทลงอีกครั้ง

 

รวมทั้งหัวใจของพัคจีฮุนเองก็เช่นกัน

 

 

-


 

 

 

แดดสีส้มจางๆยามเย็นสาดส่องลงบนพื้นถนน เสียงใบไม้ใบน้อยตามต้นไม้ใหญ่เสียดสีกันเบาๆคลอไปกับเสียงดีดปีกของแมลงยามเย็น ตามด้วยลมพัดแผ่วเบาพัดพาใบไม้ใบน้อยที่อ่อนแอกว่าใครให้ลอยละล่องออกจากต้นปลิวไปตามสายลม เช่นเดียวกับเส้นผมสีดำขลับของชายหนุ่มที่อยู่ฟากตรงข้ามของถนนเช่นกันที่ไม่อาจต้านทานสายลมที่อ่อนโยนในยามเย็น ณ ตอนนี้ได้

 

ใบหน้าไร้ความรู้สึกเหม่อมองไปยังที่ๆไกลแสนไกลจนคนมองไม่อาจคาดเดาได้ว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร แต่ฝ่ามือของเขากลับกำสายกระเป๋าเป้ของตนไว้แน่นจนข้อขาวโพลน

 

 

 

“ตานั่นมันเคยคุยกับใครบ้างไหมน่ะ เห็นมานั่งตรงป้ายรถเมล์ทุกวันเลย

อย่าว่าแต่คุยกับใครเลย ขอแค่เอ่ยปากพูดสักคำยังไม่มีเลยมั้ง

มันคิดว่ามันเป็นพระเอกซีรี่หรือไง?”

ไม่หรอก ไม่ใช่

แล้วถ้างั้นมันเป็นอะไร?”

เธอก็ดูสิ ชุดเสื้อผ้าเครื่องแบบโรงพยาบาลโรคจิตมะ ยังจะถามอะไรมากมายอีก

เออว่ะ อี๊ ไม่เอาแล้ว ไม่รอรถตรงนี้แล้วนะ เกิดมันคลั่งวิ่งข้ามถนนเอามีดมาแทงทำไงวะ

 

            เสียงซุบซิบเบาๆของเด็กนักเรียนสองคนในชุดเสื้อสูทสีเทาดังขึ้นจากอีกฟากของถนน ดวงตาสีมืดมิดละจากวิวทิวทัศน์รอบตัวหันไปมองต้นเสียงที่แสนน่ารำคาญนิ่งๆจนกระทั่งเด็กสาวสองคนนั้นหยุดคุย ก่อนจะจับมือพากันวิ่งไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายเขาก็ได้ความเงียบสงบคืนกลับมาอีกครั้ง 


สำหรับแพจินยองแล้วเสียงของผู้คนที่น่ารำคาญเทียบไม่เท่าเสียงสายลมพัดเบาๆยามเย็นเลยด้วยซ้ำ

 

จินยองคับ!”

 

            เสียงหวานดังขึ้นเบาๆทางด้านซ้ายของจินยอง ชายหนุ่มหันไปตามเสียงในทันทีเพื่อพบกับใบหน้าน่ารักเดิมๆที่กำลังยืนกำสายกระเป๋าเป้ส่งยิ้มมาให้เหมือนเคย

 

แต่ถ้าเทียบกับเสียงของแดฮวีแล้วล่ะก็ เสียงสายลมมันก็แค่ลมเท่านั้นล่ะนะ

 

แดฮวีมาหาจินยองแล้ว!”


            แขนยาวอ้าออกกว้างก่อนจะกระโดดลุกจากเก้าอี้นั่งแล้ววิ่งสุดแรงเข้าไปกอดร่างผอมบางเอาไว้จนแดฮวีเผลอกอดต้นคอของคนตัวสูงกว่าเอาไว้จนแน่นเมื่อขาลอยจากพื้นเพราะโดนอุ้มเหวี่ยงไปมา

 

วางเราลงก่อนจินยอง อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวล้มไปเจ็บตัวแม่ของจินยองจะไม่พอใจเอา เข้าใจไหมคับ

ไม่เอา จินยองอุ้ม อุ้มแดฮวี แดฮวีตัวเบาเหมือนตุ๊กตาเลย

จินยอง..”

 

            มือน้อยเกาะไหล่กว้างเอาไว้แน่นเพราะกลัวตก และชายหนุ่มเองก็ไม่คิดจะแกล้งคนตัวเล็กนานไปมากกว่านี้เมื่อเห็นว่าคนอายุน้อยกว่าไม่คิดจะโวยวายใส่เหมือนเคย จินยองวางร่างบอบบางลงให้ยืนกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะถอนกอดออกแต่กลับทำไม่ได้ แขนเล็กๆไม่ยอมปล่อยเขาออกจากอ้อมกอด

 

แดฮวี..”

ทำไมออกมารอตรงนี้คับ? มันอันตรายรู้ไหม เย็นๆแบบนี้ ต่อไปนี้รอในโรงเรียนนะคับ เข้าใจที่แดฮวีพูดไหม?

 

            ความสับสนหมุนวนอยู่ในหัวของเขา เมื่ออ้อมแขนเล็กๆยังคงโอบหลังต้นคอของเขาเอาไว้แน่นมือเหมือนเดิม ใบหน้าเล็กซุกเข้ากับลาดไหล่ของเขาเช่นกัน

 

แดฮวี..”

อากาศมันหนาว.. ฮึก.. อย่าออกมาทั้งชุดบางๆแบบนี้อีกเข้าใจไหม เดี๋ยวก็ ฮึก.. ป่วยหรอก คุณน้าต้องตีเราแน่ๆถ้าเราทำให้จินยองป่วย..”

“………………..”

เรามีหน้าที่ดูแลจินยอง เราจะไม่ยอมให้จินยองป่วยเด็ดขาด ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังแดฮวีทุกอย่าง เข้าใจ ฮึก.. ไหม?

           

            หัวไหล่ข้างซ้ายของจินยองเริ่มเปียกชื้นขึ้น รวมทั้งเสียงเบาๆที่ดังอัดหัวไหล่ของเขาเช่นกัน ร่างบอบบางสั่นไปทั้งตัว ดวงตาเรียบนิ่งก้มลงมองคนตัวเล็กในอ้อมกอด ก่อนที่แขนยาวที่เคยกอดรัดร่างบางไว้ตรงส่วนแผ่นหลัง จะลดลงวางรอบเอวคอดแทน ฝ่ามือใหญ่ที่เหลืออีกข้างกดศีรษะกลมลงกับหัวไหล่ของตัวเอง ปลายจมูกโด่งก้มลงประชิดกับเส้นผมนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นองุ่นน้อยๆ เปลือกตาสีเปลือกไข่ปิดลง

 

จินยองรับปาก จินยองจะอยู่ตรงนี้ เชื่อฟังแดฮวีทุกๆอย่าง

 

            ร่างบอบบางถูกกระชับกอดให้ฝังเข้ากับแผ่นอกกว้างมากกว่าเดิม ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นลูบเส้นผมนิ่มเบามือ

 

เชื่อใจจินยองได้เลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

746 ความคิดเห็น

  1. #741 kh__8894 (@real_kaihun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:07
    คลายปมไปแล้วอีกหนึ่งเรื่องค่ะแอบสงสารจีฮุนเหมือนกันนะคะเนี่ยแต่ยังคงต้องลุ้นอีกนานว่าจะเป็นยังไงต่อไปอีกแย่างเราว่าจินยองหายแล้วนะคะแต่น่าจะมีสาเหตุจากอะไรซักอย่างที่อาจจะมาจากน้องฮวีและสาเหตุยิบย่อย55555
    #741
    0
  2. #716 ลีเจอาร์ (@namesunisa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 13:22
    ตอนที่น้องบอกเห็นว่าจินยองกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้ม ในหัวแวบนึงคิดไปถึงจีฮุน เพราะควานลินเวลาอยู่กับจีฮุนก็ดูแบบยังไงละ เหมือนโดนมนต์ ระแวงว่าเขาจะเคยมีซัมติงกัน 5555555 ใจบางมาก ตอนควานลินถามแดฮวีว่า คนเราจะเกลียดกันทั้งที่ไม่เคยทำไรให้ได้หรอ เราก็คิดถึงเรื่องน้องกับจินยอง เพราะสิ่งที่ซอนโฮแสดงออกมาก็คล้ายกับจินยองเมื่อก่อนเลย ชอบแต่ทำเหมือนเกลียดเขา แล้วนี่จินยองหายแล้วจริงๆสินะ บรรยายมุมมองนี้ คิดว่าหายแล้วจริงๆอ่ะ
    #716
    0
  3. #694 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:15
    สงสารTT
    #694
    0
  4. #678 Z.Shipper (@The-Mist) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:52
    ขอโทษที่เอ็นดูแซม...แต่ก็คลายไผ1ปมเล็กๆแล้วล่ะนะ...
    #678
    0
  5. #651 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:24
    ขอให้ต่อไปนี้แดฮวีจะไม่ต้องเจอคนใจร้ายอีกแล้วนะ ;-;
    #651
    0
  6. #613 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 11:00
    อย่างน้อยก็คลายปมแซมหวีไป1ละ เห้อ มันสลับซับซ้อนไปหมดเลยยย สมัยก่อนจินยองใจร้ายมากเลยอ่ะ แง้ สงสารนุหวี แต่ก็ชอบคาแรคเตอร์จินยองอยู่ดีค่ะ หล่ออ่ะ 55555555555
    #613
    0
  7. #552 pachby (@Aum_Close) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 12:38
    อยากรู้ปมจินยองแล้ว ㅜㅜ
    #552
    0
  8. #475 kaitokid1713 (@kaitokid1713) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:36
    อยากรู้เหตุผลที่จินยองเป็นงี้จริงๆ
    #475
    0
  9. #394 LoLLiPo:p (@ormy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:19
    จบซะทีปมแซมฮวี พอเหอะ ดูเฟคมานาน เลวได้ใจ จีฮุนก็เนาะยอมเป็นชู้อะ -_- จินยองสมัยก่อนด้านชามาก แดฮวีดีด้วยมาตลอดอะ ผลตอบแทนมันเป็นศูนย์ แล้วจินยองจะเองไงกะชีวิตวะ บอกพี่สิ
    #394
    0
  10. #312 เราเอง_2908 (@ttbfha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 15:56
    ฮืออออออ ถึงจะดูใจร้ายที่ดีใจที่แดฮวีเลิกกับแซม แต่ดีใจจริงๆ ค่ะ คลายไป1ปมสำหรับเรา ;-; ตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจพี่จินยองเลย ฮรึก
    #312
    0
  11. #266 kaewtahottest (@kaewtahottest) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:16
    เรื่องนี้ต้องมี-งำ
    #266
    0
  12. #261 bm093 (@bm1993) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 23:05
    เมื่อก่อนพี่จินยองใจร้ายขนาดนี้เลยหรอ ปวดใจจัง เป็นเราคงถอยทัพกลับไปนานแล้ว
    #261
    0
  13. #210 deer614 (@deer614) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 16:40
    ปมของจินยองเกี่ยวกับแซมแล้วก็จีฮุนแน่ๆ
    #210
    0
  14. #202 MoonBow (@MoonBow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 19:21
    สารพัดสารเพจะมีปม นยองนี่มีปัญหาอะไรกะที่บ้านป่ะ นึกว่าแดฮวียืนคุยกะคอนกรีดโต้ลม เมินแบบไม่ไว้หน้าเลยง่า
    #202
    0
  15. #170 Nokyuung19 (@Nokyuung19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 12:00
    มาต่อเร็วๆๆนะตะๆๆๆ รออยู่นะๆๆๆ ><
    #170
    0
  16. #166 will (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 01:07
    แต่ก่อนจินยองใจร้ายกับแดฮวีมากอ่ะ สงสารน้อง

    ตอนนี้คิดว่าจินยองหายป่วยแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมถึงยังแกล้งป่วยอยู่ อยากรู้เหตุผลมาก

    ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ เรารอฟิคเรื่องนี้ทุกวันเลย ชอบมาก
    #166
    0
  17. #164 มูมู่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 18:10
    เป็นฟิคเรื่องแรกที่เม้นเลยนะคะเนี่ย เนื้อเรื่องกับภาษามันดีมาก อ่านเพลินมาก ไม่หน่วงจนเกินไป มาอัพบ่อยๆนะคะ แนะนำเพื่อนมาอ่านหลายคนเเล้ว(มันดีจนต้องบอกต่อ) อยากให้คนอื่นได้อ่านฟิคดีๆแบบนี้ เป็นกำลังใจให้นะคะ &#128538; นี่แอบเชียร์หลินโฮอยู่นิดๆ #อยู่สมุนเรือหลินฮุน55555
    #164
    0
  18. #163 SoraUnnieSama❄ (@fafefa_bnf) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 19:23
    เราชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆเลยค่ะคุณนักเขียน ฮือ ทิ้งปมไว้ให้ทายเล่นเรื่อยๆเลย เพลินมากค่ะ มาต่อเร็วนะคะ??
    #163
    0
  19. #160 Kechang (@Kechang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:58
    จินยองหายแล้วทำไมไม่บอกน้อง!รู้เองมันเจ็บนะเหมือนที่ซามูแอลทำไง...
    #160
    0
  20. #159 Yoyoiiz_yy (@enbizaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:08
    โอ้ยยยย ลุ้น ปมเยอะมากกก
    #159
    0
  21. #158 Pinru (@gracesr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 23:49
    ฮือออออ ชอบมาก ชอบเรื่องนี้มากๆภาษาดี สื่ออารมณ์เริ่ด แต่แอบไม่ชอบจินยองเมือก่อนนิสัยไม่ดียย
    #158
    0
  22. #157 mminnmin (@min-min13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:22
    ทำไม ทำไมเราต้องน้ำตาคลอเพราะสงสารยัยน้อง;-; จินยองอยู่กับแดฮวีนะ ;-;
    #157
    0
  23. #156 jnhwannn (@jnhwannn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:08
    ฮรืออ เป็นตอนที่หน่วงมากกก
    #156
    0
  24. #155 JinJane3639 (@jinjane3639) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:13
    ทีมจินยอง สงสารจีฮุนอ่า แล้วควานลินกับซอนโฮเหมือนจะชอบๆ กัน ยังไงดีเนี่ย
    #155
    0
  25. #154 fairygift99 (@fairygift99) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 13:12
    อะไรที่ทำให้จินยองเป็นแบบนี้นะ อยากรู้อ่ะ... แบบผลักไสเขาแต่อยู่ดีๆก็... ยังก็ทีมจินยองค่ะ555555555555555555555555555555 เขาต้องมีความรู้สึกบ้างแหละ ตั้งแต่เด็กๆแล้ว รอค่ะ สงสารเดหวี สงสารจีฮุน ยัยน้องแซมกล้าดียังไง สงสารหลิน สงสารซอนโฮอีก โอโห 55555555555555555
    #154
    0