( Wanna One ) Half Moon ☾ JinHwi [END]

ตอนที่ 18 : XVIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60

            



               เสียงฝีเท้าหลายคู่สับลงกับพื้นกระเบื้องเงาสลับกับเสียงประกาศจากลำโพงกระจายเสียงที่ประกาศเป็นภาษาเกาหลีท่าทางดูเป็นทางการมากจนเกินความสามารถของตัวเขาเองที่จะฟังรู้เรื่องว่าผู้พูดต้องการจะสื่อสารอะไร

 

หรืออาจจะเพราะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ได้ที่ทำให้ฟังอะไรไม่เป็นศัพท์จนถึงขนาดนี้..

 

ลินลิน ทำไมไม่เอาคอเต่าที่แม่ซื้อให้ใส่กระเป๋าล่ะลูก!”

ครับ? อ่อ จริงด้วยสิ อ่าขอโทษครับ ผมลืมน่ะ

จริงๆเลยนะ โชคดีนะเนี่ยที่พ่อเขาเห็นถุงมันตกอยู่ตรงที่วางเท้าพอดี ไม่งั้นล่ะแม่ต้องตามส่งพัสดุไปให้ที่ไทเปหรือไงกัน

ผมขอโทษครับแม่ มาๆ เดี๋ยวผมใส่ตอนนี้เลยมา

            คุณแม่จำเป็นอมยิ้มออกมาได้ในที่สุดหลังทำหน้าไม่พอใจปลอมๆเพื่อแกล้งให้ลูกชายชาวต่างชาติง้อจนสำเร็จ ไลควานลินยิ้มหวานก่อนจะรับถุงเสื้อคอเต่าสีน้ำตาลไหม้ที่แม่ซื้อเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบได้ แต่เอามาเซอร์ไพรส์อีกทีก็ตอนระหว่างทางจากบ้านมาสนามบินมาไว้ในมือของตัวเอง

 

เครื่องเราขึ้นกี่โมงนะ? ไปเช็คอินก่อนไหมลินลิน?

เที่ยงสี่สิบห้าครับ ตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงสี่สิบเอง ยังพอมีเวลาอยู่กับแม่อีกตั้งหลายนาที

 

จากสิบเดือนเหลือแค่นาทีเองหรอเนี่ย

            ผู้หญิงอารมณ์ดีเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหัวเราะเบาๆแต่เขาก็รู้ดีว่าภายในน้ำเสียงขี้เล่นของคนตรงหน้าซ่อนอะไรเอาไว้ ควานลินฉีกยิ้มจนตาหยีแบบที่ไม่เป็นตัวเองเท่าไรแต่เขาจำได้ว่าคุณแม่ชอบหนึ่งที ก่อนจะดึงร่างเล็กของคนตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ฝ่ามือบางสัมผัสแผ่นหลังกว้างของลูกชายตัวสูงแผ่วเบา ใบหน้าหล่อซุกลงบนลาดไหล่แคบของคนเป็นแม่เมื่อรู้สึกได้ถึงเนื้อผ้าตรงส่วนหลังที่ถูกขยำเอาไว้เต็มแรง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายโดนดันตัวออกมาก่อน ดวงตาวาววับของคุณแม่คนสวยจ้องมองไลควานลินด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะขยับปากอย่างไร้เสียงพร้อมใช้หลังมือดุนลำตัวของชายหนุ่มให้หันหลังไปเปลี่ยนเสื้อตามที่บอกกล่าวเอาไว้ ดวงตากลมโตจดจ้องมองหญิงวัยกลางคนที่ยังคงยิ้มอย่างสดใสมาให้แม้นัยน์ตาจะชื้นมากแค่ไหนก็ตามครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำชายที่อยู่ลิบลับตาไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก

            เพราะเป็นช่วงเวลาที่กำลังเปิดให้เช็คอินทำให้คนไม่พลุกพล่านอย่างที่คิด ขายาวก้าวผ่านประตูห้องน้ำที่ว่างเปล่าแต่ละบานอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดลงที่หน้าเคาเตอร์อ่างล้างหน้า กระเป๋าเป้สีเข้มคู่ใจถูกปลดลงวางขอบอ่างเงียบๆ ดวงตาเรียบนิ่งจ้องมองเงาของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากในกระจกเงาเพียงครู่ ก่อนจะละสายตาลงทันทีพร้อมลมหายใจอุ่นที่ถอดถอนออกมาเสียงดังจนก้องกำแพง

 

ถ้าความถูกต้องและความเหมาะสมมันคือทางเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ ตอนนี้ก็ควรจะต้องยิ้มอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือยังไงกันนะ..

 

            ใบหน้าดูดีส่ายไปมาไวๆเพื่อสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะปลดแว่นสายตาลงวางบนเคาเตอร์ มือใหญ่ถอดเสื้อโอเวอร์โค้ทออก ก่อนจะถอดเสื้อแขนยาวสีดำและลองจอนสีเดียวกันออกพาดลงบนกระเป๋าอย่างเบามือ หัวคิ้วเข้มย่นเข้าหากันหน่อยๆตอนที่เพิ่งนึกได้ว่ามัวแต่คิดวุ่นวายจนลืมหยิบเสื้อคอเต่าตัวใหม่ออกจากถุง มือหนาตบเบาๆไปรอบเคาเตอร์เพื่อคลำหาถุงพลาสติกบรรจุสิ่งที่ต้องการใช้ที่ดันลืมไปเช่นกันเพราะมัวแต่เหม่อจนจำไม่ได้ว่าวางทิ้งไว้ตรงไหนแล้ว

 

นี่มันจะไม่มีอะไรได้ดั่งใจจนกระทั่งวันสุดท้ายจริงๆหรือไงกันนะ..

 

            เสียงถุงพลาสติกขยับอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตัว ควานลินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ก่อนที่ฝ่ามือจะเริ่มควานไปรอบตัวไวขึ้น แต่สุดท้ายการกระทำทั้งหมดก็หยุดลงในที่สุด เมื่อเนื้อนิ่มติดจะเย็นจนน่าตกใจจากบุคคลปริศนาแตะลงบนมือข้างซ้ายของเขา

 

คราวหลังก่อนจะถอดแว่นก็จัดการเตรียมของให้ดีก่อนไม่ได้หรือไงกัน รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองสายตาสั้นมากก็ยังจะชอบทำตัวให้น่าเป็นห่วงตลอดเลยนะ

 

            เสียงอ่อนหวานที่คุ้นหูดังขึ้นข้างตัว ควานลินหันขวับไปตามต้นเสียงทันที แต่ใบหน้าของคนตรงหน้ากลับเบลอจนมองไม่เห็น ชายหนุ่มรีบสวมเสื้อลงบนร่างอย่างว่องไว ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางเคาเตอร์หมายจะหาแว่นสายตาของตัวเอง แต่ต้นแขนของตนก็ถูกอีกฝ่ายดึงไว้อีกเช่นเคย

 

อยู่นิ่งๆก่อน

 

            คำพูดที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะอ้อนวอนเสียมากกว่าจะเป็นคำสั่งอย่างที่ควร คนตัวสูงกดสายตามองลงไปยังร่างเล็กกว่าตรงหน้า ภาพเลือนลางพร่ามัวราวกับหมอกลงทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดน้อยๆ จนกระทั่งแว่นสายตากลับมาอยู่บนใบหน้าอีกครั้ง ภาพของคนที่เข้ามาเป็นลูกมือหยิบนู่นหยิบนี่ให้ตรงหน้าก็ชัดเจนตามขึ้นไปด้วยเช่นกัน

 

เสื้อตัวใหม่หรอ เราไม่เคยเห็นลินใส่ตัวนี้มาก่อนเลย

ไหนบอกว่ามาไม่ได้ไง

 

            รอยยิ้มน่ารักเลือนหายจากใบหน้าสวยไปในทันที ก่อนที่จะกลับมาประทับบนใบหน้าอีกครั้งอย่างเข้มแข็ง คนตัวเล็กกว่าก้าวเข้ามาใกล้ร่างสูงก้าวหนึ่งก่อนจะชะงักไปเมื่อไลควานลินก้าวเท้าถอยหลังห่างออกไป

 

ตอน.. ตอนแรกคิดว่ามาไม่ได้น่ะ เพราะพี่มินมีประชุมตอนเช้า

 

            ปลายนิ้วเย็นขยับเข้ามาแตะลงบนเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของควานลินหลังจากเพิ่งใส่เสื้อเบาๆ ก่อนจะจัดทรงให้อย่างใจเย็นแล้วจึงดึงมือกลับไป รอยยิ้มบางๆแต้มขึ้นบนริมฝีปากสีสวย

แต่เราแค่คิดว่า.. มันจำเป็น.. ถ้าไม่มาตอนนี้แล้วคงจะไม่มีโอกาสได้มาเจอหน้าลินอีกแล้วก็เลย..”

มาเองหรอ?

 

            คำพูดแข็งๆที่พูดสวนกลับมาทำเอาพัคจีฮุนสะอึกไปนิด แต่รอยยิ้มน่ารักก็ยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าอยู่ดี

 

อื้ม นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินมาน่ะ

จากฮงแดมานี่มันแพงไม่ใช่หรือยังไง

ก็ใช่ ก็แพง แต่มันสำคัญไง

จริงหรอ?

.. จริงสิ ทำไม.. ลินถึงถามแบบนั้นล่ะ

ก็ไม่รู้ ถามดักไว้ก่อน เผื่อสิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องจริงแล้วเผลอไปเชื่ออีก ก็กลัวว่าจะหน้าแตกไง

 

            ริมฝีปากสีสวยเม้มเข้าหากันเงียบๆอย่างหมดปัญญาจะต่อบทสนทนา ไลควานลินจ้องมองคนตรงหน้าเงียบๆ ก่อนจะหันหลังหมายจะพับเสื้อผ้าเก่าเก็บลงเป้

 

หมับ

 

ขอโทษ.. เราขอโทษ ให้อภัยเราได้ไหมลิน เราขอโทษ..”

            ชุดเสื้อผ้าที่อยู่บนมือของชายหนุ่มสั่นน้อยๆไปตามแรงสั่นจากร่างของคนด้านหลังที่พุ่งตัวเข้ามากอดเสียจนเต็มเปา เสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนักอัดอยู่กับแผ่นหลังของเขา ดวงตากลมที่ไร้ความรู้สึกจ้องมองกระเบื้องเงาตรงหน้าตัวเองเงียบๆรับฟังคำพูดมากมายที่พัคจีฮุนมีให้ต่อตัวเองเสียจนหูมืดมัวไปหมด

 

ขอโทษจริงๆ เราผิดเอง เราผิดเองทั้งหมดเลย เราขอโทษที่ปิดบังลินนะ

 

เราไม่เคยคิดจะหลอกลินเลย ทุกอย่างมันเป็นความผิดพลาด เชื่อเราได้ไหมอีกสักครั้งนะ

 

เราให้ลินไปหมดแล้ว เราแคร์ลินมากๆด้วย มากกว่าที่เคยแคร์ใครเสียอีก

 

เรารักลินจริงๆนะ เราทำได้ทุกอย่างเพื่อลินเลย ขอแค่หายโกรธเรา ยกโทษให้เรา ขอร้องล่ะนะลินนะ

 

รักมากจนถึงขั้นต้องสั่งให้เพื่อนเลิกคบผมเลยงั้นหรอ

            ร่างกลมที่สั่นเทาอยู่บนแผ่นหลังนิ่งเงียบไปในทันที ไลควานลินหลับตาลงแน่นเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาประจันหน้ากับคนตัวเล็กด้านหลัง ดวงตาสวยชื้นน้ำจนดูน่าสงสาร และนั่นมันเกือบจะทำให้หัวใจที่บังคับให้แข็งแกร่งของเขาอ่อนยวบลงได้อีกครั้ง มือหนากำชุดเก่าในมือแน่นเพื่อเรียกสติตัวเอง

 

มีสมองก็คิดเองบ้างเถอะไลควานลิน อย่ายอมให้ใครจูงจมูกไปไหนมาไหนง่ายๆอีกเลย

 

เรื่องอื่นๆที่เคยทำไว้ในอดีตน่ะ ผมไม่สนใจหรอก แต่อธิบายได้ไหมว่าทำไมต้องทำแบบนั้น

ทำ.. ทำอะไร..”

 

            ของในมือถูกวางลงเมื่อเหตุการณ์เริ่มจริงจังขึ้นตามลำดับ ไลควานลินกอดอกก่อนจะกดสายตามองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างต้องการคาดคั้นคำตอบ

ก็ทำแบบนั้นกับซอนโฮ รู้ทั้งรู้ว่าซอนโฮคือเพื่อนที่สนิทที่สุดของผม ทำไมถึงทำแบบนั้น

สรุปคือเรื่องอะไรก็ตามลินไม่โกรธเราเลย แต่มาหัวเสียเพราะโดนห้ามไม่ให้คุยกับเด็กคนนั้นเองหรอกหรอ?

 

            รอยยิ้มที่ดูไม่ธรรมชาติปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย พัคจีฮุนยกแขนขึ้นกอดอกเช่นกันก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้คนตัวสูงมากขึ้น

ลินฟังเรานะ ลิน เป็นแฟนเรา ลินควรจะรักเรา มีแค่เรา แต่ลินวันๆเอาแต่ซอนโฮซอนโฮซอนโฮจะให้เราทำยังไงอ่ะ ให้เราทนเห็นลินหยอกล้อ ง้องอนกับคนที่ลินอ้างว่าคือเพื่อนแบบนั้นน่ะหรอ เราเจ็บนะไลควานลิน เห็นเราเป็นแฟนบ้างไหม ทำไมทำอะไรไม่เกรงใจเราเลยล่ะ ข้ามหัวกันไปมาแบบนี้สำนึกบ้างไหม

พูดอะไร ผมข้ามหัวตรงไหนกัน?

ยังจะมาถามอีก ทุกเย็นที่ไม่ยอมกลับบ้านกับเราเป็นเพราะอะไร เรารู้นะ เราไม่ได้โง่!”

เราก็อยู่กันตลอดทั้งวันแล้วนะหรือถึงขั้นว่าต้องห้ามมีเพื่อน ต้องมีแค่กันและกันเลยหรอถึงจะพอใจน่ะ ขอแค่เวลาไม่กี่นาทีให้ได้อยู่กับเพื่อนบ้างไม่ได้เลยหรือไงกัน?

ลินก็เห็นว่าเรามีแค่ลินเหมือนกัน ทำไมไม่หัดดูแล้วเรียนรู้ตามบ้างล่ะ เราให้ลินไปร้อย แต่ลินให้เรามาแค่เนี้ย คิดว่ามันพอหรือไง!”

 

            เสียงของพัคจีฮุนก้องไปทั่วห้องน้ำที่ว่างเปล่า ตามด้วยเสียงหอบหายใจหนักๆเพราะคนตัวเล็กตะเบ็งเสียงจนสุดแรงไปเมื่อครู่นี้ จนไม่ทันเห็นแววตาแปลกๆของคนรักตรงหน้าที่จ้องมองลงมา

 

ยังอยากให้ยกโทษให้อยู่หรือเปล่า

อะไรนะ..”

ถาม.. ว่ายังอยากให้ผมยกโทษให้อยู่หรือเปล่า

 

            ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากประโยคคำถามที่ตัดขึ้นมาลอยๆ อ้อมแขนที่ยกขึ้นกอดอกแน่นของจีฮุนค่อยๆลดลง รวมทั้งดวงตาแข็งกร้าวตามนิสัยเก่าที่สุดจะแก้ก็ด้วยที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

 

อยาก.. อยากสิ ลิน.. ลินหายโกรธเราแล้วหรอ

หาย

จริงนะลิน! จริงๆใช่ไหม..”

แต่มีข้อแม้

ข้อแม้อะไร

 

            มือใหญ่เอื้อมไปรูดซิปกระเป๋าเป้ของตัวเองออก เรียกให้ดวงตาสวยอดมองตามไม่ได้ คนตัวเล็กขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อเห็นปลายหูของตุ๊กตาชิบะแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนและมีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่ใช้ได้โผล่พ้นมาจากในกระเป๋า แต่แล้วภาพเจ้าตุ๊กตานั่นก็หายไปจากกรอบสายตาเมื่อควานลินรูดซิปปิดอย่างรวดเร็ว มือหนากำบางสิ่งเอาไว้ในมือแน่นขณะยื่นมาตรงหน้าของจีฮุน ดวงตาหวานจดจ้องของในมือของชายหนุ่มสลับกับใบหน้าเรียบนิ่งของคนตรงหน้า ก่อนจะก้มลงมองกำมือของควานลินอีกครั้ง เพื่อพบว่าฝ่ามือหนาแบออกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พร้อมๆกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดูจะช้าลงกว่าปกติ เสียงเล็กเสียงน้อยที่ล่องลอยอยู่ล้อมรอบตัวของพัคจีฮุนเงียบสนิทลงไปในทันที เหลือเพียงเสียงวิ้งแปลกประหลาดที่ลอยเข้ามาในโสตประสาทแทน

 

ฝากดูแลมันแทนผมด้วยแล้วกัน ผมคงไม่มีปัญญาดูแลมันให้มันมีความสุขได้มากพอหรอก

 

แม้ว่าผมจะพยายามทุ่มเททุกอย่างเพื่อมันแล้วก็ตาม

 

แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี

 

            ท่าทางที่นิ่งจนผิดปกติของจีฮุนส่งผลให้ควานลินต้องคว้ามือเล็กของอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่อจัดการแบมันออกและวางตุ๊กตาหมาชิบะยางตัวน้อยลงบนฝ่ามือน้อยของอีกฝ่ายแล้วจึงดึงมือของตัวเองกลับมาเพื่อคว้าเสื้อผ้าและกระเป๋าเป้ของตัวเองสะพ่ายขึ้นบนบ่าอีกครั้ง ดวงตากลมโตของชายหนุ่มที่หม่นแสงลงจดจ้องอดีตคนรักตรงหน้าที่ยังคงยืนมองพื้นห้องน้ำนิ่งๆเสียจนดูเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง ขายาวสาวเท้าออกจากพื้นที่ตรงนั้นไปอย่างเงียบเชียบหลังทิ้งคำพูดบางคำเอาไว้เป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนคล้ายกับเสียงสายลมพัด

 

หวังว่าจะได้เจอกันอีกในอนาคตข้างหน้าสักวันหนึ่ง ขอบคุณที่เป็นความสุขของผมตลอดเวลาที่ผ่านมานี้นะ

 

ขอให้โชคดีนะครับ

 

พี่จีฮุน

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

ซึงโฮ ของๆพี่หายไปไหน

ของอะไร ของของพี่ก็ต้องอยู่กับพี่ดิ จะมาอยู่กับน้องได้ไง มั่วล้าววว

ไร้ประโยชน์มากไอ้น้องรัก

 

            เสียงหัวเราะซนๆของน้องชายคนเล็กดังไล่หลังมาอย่างน่าหมั่นไส้ เจ้าลูกเจี๊ยบหัวร้อนและตัวร้อนด้วยเพราะวิ่งขึ้นลงระหว่างชั้นสองของบ้านและชั้นหนึ่งของบ้านมาจะชั่วโมงกว่าแล้วเพื่อหาของ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหาเจอได้สักที

 

ก็ไม่ได้เอาไปเก็บไว้ที่ไหนนี่หว่า จะหายได้ไงเนี่ย โอ้ย!”

 

ถึงจะหมั่นไส้แค่ไหน แต่นั่นมันก็เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้นนะ

 

อ่าวๆ โวยวายอะไรอีกซอนโฮ ค้นข้าวของพังหมดละนั่น แม่ขี้เกียจเก็บนะ เอ้ ! หยุดเลย วางหมอนอิงโซฟาลงเลยนะ อย่าให้เห็นว่ารื้อเบาะไม่งั้นแม่จะจับฟาดให้ก้นลายเลย!”

 

            คำสั่งดั่งคำประกาศิต มือที่คว้าเบาะเตรียมรื้ออ่อนแรงปล่อยลงทันที ยูซอนโฮหันไปมองแม่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมตะกร้าผ้าที่เต็มไปด้วยผ้าแห้งด้วยแววตาขุ่นๆ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงกับเบาะแรงๆจนตัวเด้งดึ๋งไปมา คนเป็นแม่ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะวางตะกร้าผ้าลงแล้วทรุดตัวนั่งลงบนเบาะตรงกันข้ามกัน

 

อะไรเนี่ยแม่

ช่วยแม่พับผ้า จะได้หายหัวร้อน

แม่.. ไม่ได้หัวร้อน ตอนนี้แค่…”

พับผ้า

 

คำสั่งดั่งคำประกาศิตอีกแล้ว

 

            ริมฝีปากสีอ่อนเบ้ลงอย่างไม่พอใจแต่ก็เถียงไม่ได้ สุดท้ายเลยจำใจต้องหยิบเสื้อแขนยาวสีเทาของพ่อที่แม่ปาใส่หน้ามาให้เมื่อกี้เอามาพับเงียบๆ ก่อนจะก้มลงหยิบผ้าในตะกร้าขึ้นมาพับต่อเพราะสายตาของคุณนายแม่ที่จ้องเขม็งมาจนไม่กล้าลุกเดินไปไหนแม้จิตใจของซอนโฮตอนนี้จะว่อนไปทุกซอกทุกมุมของบ้านแล้วก็ตามที

 

ละนี่โวยวายอะไรอยู่เสียงดังไปถึงนอกบ้าน

ก็ไอ้ซึงโฮอ่ะดิแม่..”

อารายอารายน้องยังไม่ได้ทำไรเลย พี่ซอโนหยั่มมาโยนขี้นะ

ก็เอ็งนั่นแหละที่เอาตุ๊กตาหมาพี่ไปยัดใต้เตียงอ่ะ บอกแล้วไงว่าให้ซ่อนไกลๆเอาไปยัดใต้เตียงทำไม ฝุ่นเฝิ่นอีก นี่ยังไม่ได้ชำระคดีเก่าเลยนะ!”

ไม่รู้จักคำนี้อ๋อ ที่ๆอันตรายที่สุดคือที่ปลอดภัยที่สุดอ่ะ

เอ็งจะสื่อว่าไง ฮะ ซึงโฮ บอกมา จะสื่ออะไร!”

คิดเองมะได้ก็ไม่ยู้แย้ว พี่ซอโนคนโง่ของโลกใบนี้ คึ

ไอ้ซึงโฮ!!”

เอ้า พอๆเลิกเถียง ซึงโฮก็รีบก้มหน้าทำการบ้านไปจะได้รีบอาบน้ำกินข้าว ส่วนเราก็พับผ้าไป อย่าต่อปากต่อคำ เป็นพี่ทำตัวให้มันมีมาดหน่อย

 

            ลมหายใจอุ่นร้อนถอนออกมาเต็มแรงจนเสียงสั่น ก่อนที่มือบางจะคว้าผ้ามาพับอย่างใส่อารมณ์ต่อเงียบๆ ดวงตาของคนเป็นแม่เงยขึ้นจ้องลูกชายหัวไฟก่อนจะยิ้มออกมาจางๆกับตัวเอง พร้อมแสร้งทำเป็นก้มลงสนใจผ้าในมือต่อ

 

หาอะไรไม่เจอล่ะ ถึงได้ฟาดง่วงฟาดงาขนาดนี้

แม่ ผมไม่ใช่ช้างไหม..”

ตุ๊กตาหมาชิบะสีครีมตัวเท่าหมอนอิงน่ะหรอ?

 

            คำพูดบ่นตุบหยุดนิ่งไปในทันที ซอนโฮเงยหน้าขึ้นมองคุณนายแม่ที่นั่งก้มหน้าก้มตาพับผ้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยความร้อนใจ

 

แม่เห็นหรอ มันอยู่ไหนอ่ะ หาทั้งบ้านจนแทบจะพลิกแผ่นดินแล้วหาไม่เจออ่ะ แม่เห็นหรอ ใช่ไหมอ่ะ เห็นใช่ไหม

เออๆ เห็น

จริงดิ แล้วมันอยู่ไหนอ่ะแม่!”

แม่ยกให้คนอื่นไปแล้วอ่ะ เห็นแกทำท่ารังเกียจมัน นึกว่าไม่ชอบซะอีก

 

            เสียงพูดเจื้อยแจ้วที่เงียบลงไปเรียกให้คุณนายแม่อดไม่ได้ที่จะแอบเงยหน้าขึ้นมองลูกชายของตน ก่อนจะหลุดขำออกมาอย่างอดรนทนไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าเหมือนปลาโดนทุบหัวของลูกชายคนโตตรงหน้า ยูซอนโฮสะบัดหน้าไวๆเพื่อเรียกสติก่อนจะเริ่มเปิดโหมดน้องซอโนสามขวบทันที

 

แม่! นั่นผมซื้อเองด้วยเงินตัวเองเลยนะ แม่เอาไปบริจาคง่ายๆได้ไงอ่ะ ทำแบบนี้ได้ไงอ่ะ ของผมนะ จะร้องไห้แล้วนี่เห็นไหม ตาชื้นเลย แม่เอาไปบริจาคที่ไหน บอกมาจะไปเอาคืนอ่ะ โอ้ย!!”

ทีตอนมีอยู่ล่ะไม่ใส่ใจ พอมันหายไปละโอดครวญจังนะ

ใครบอกว่าไม่ใส่ใจ ใส่ใจตลอดเหอะ

หรอ

 

            เสียงพูดห้วนๆยิ่งทำเอาใจดวงน้อยของลูกเจี๊ยบน้อยร้อนรนกว่าเดิม

 

ขอร้องล่ะนะ แม่จ๋า บอกเค้านะ แม่เอาไปบริจาคทีไหน เค้าจะเอาคืนอ่ะ นะแม่นะ น้าาาา

            เสียงหัวเราะอย่างถูกใจดังขึ้นเบาๆจากริมฝีปากของคนเป็นแม่ กางเกงลองจอนสีดำของสามีของตนถูกพับอย่างเป็นระเบียบและวางลงบนเบาะ ก่อนที่เธอจะหยิบผ้าชิ้นใหม่มาพับต่อด้วยท่าทีที่ไม่กระโตกกระตากแม้แต่นิดผิดกับคนลูกที่แทบจะติดไฟที่เท้าได้แล้วเชียว

 

อยากได้คืนมากเลยว่างั้น?

ก็ใช่น่ะสิ ร้อนใจจนจะไฟไหม้ท่วมตัวแล้วเนี่ย นะแม่นะ บอกเหอะ นะ น้าาา

อยากได้ก็เก็บเงินค่าตั๋วเครื่องบินไปเอาคืนที่ไต้หวันเองแล้วกัน

ฮะ?

 

            เสื้อเชิร์ตแขนยาวของพ่อถูกพับวางรวมกองกับลองจอนเงียบๆ คุณนายหยิบเสื้อตัวต่อไปขึ้นมาพับโดยไม่เงยหน้ามองลูกชายที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความงุนงงเลยสักนิด

 

ก็เมื่อวานหนูไลควานลินเพื่อนเราเขาน่ะมาที่บ้าน เขาอยากมาคุยกับลูก แต่แม่เห็นเรานอนอยู่ก็เลยไม่อยากปลุก แต่เห็นได้ความว่าวันนี้เขาจะบินแล้ว แม่ก็เลยอวยพรเขาให้โชคดี..”

อวยพรด้วยการเอาตุ๊กตาผมไปให้มันเนี่ยนะ??

“..อวยพรด้วยชีสเค้กแช่เย็นที่แม่หัดทำเองละหาคนชิมไม่ได้เนี่ยแหละ ให้ไปชิ้นหนึ่ง ส่วนเจ้าชิบะนั่นน่ะ

 

ควานลินเขาเป็นคนขอเอง

            ดวงตากลมเงยขึ้นจ้องคนเป็นแม่ที่ก็เงยหน้าขึ้นมองตัวเองกลับอยู่พอดี รอยยิ้มใจดีประทับขึ้นบนริมฝีปากของเธอบางๆ ขณะที่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของตัวเองแล้วยื่นซองจดหมายปริศนาสีตุ่นๆมาให้ และซอนโฮก็รับมันมาอย่างง่ายดายแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็ตาม

 

เขาเอาตุ๊กตาตัวนั้นไป แลกกับจดหมายฉบับนี้ ควานลินเขาฝากแม่เอาไว้ แล้วกำชับว่าให้ส่งให้ถึงมือยูซอนโฮด้วยนะ จริงๆก็กะจะให้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่เปิดประตูห้องเข้าไปเห็นเด็กที่ไหนนอนร้องไห้หมอนเปียกจนหลับตาบวมๆ ตัวบวมๆเป็นอึ่งอ่างเลยไม่อยากไปขัด ยังไงช่วยแม่พับผ้าเสร็จก็อย่าลืมอ่านจดหมายเพื่อนด้วยล่ะ เข้าใจไหม

 

            ดวงตากลมเงยขึ้นมองคนเป็นแม่เงียบๆ ก่อนที่เสียงแวดของคุณนายยูจะดังลั่นบ้านขึ้นมาเมื่อเจ้าลูกชายตัวดีเล่นสะบัดผ้าบนตักทิ้งลงตะกร้าแล้ววิ่งขึ้นบันไดเสียงดังอึกทึก เหวี่ยงประตูห้องนอนปิดดังปัง ลงกลอนอย่างดี แล้วกระโดดลงบนเตียงนอนของตัวเองเต็มแรง ปลายนิ้วเรียวค่อยๆบรรจงแงะซองจดหมายไร้จ่าหน้าซองที่ปิดสนิทออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะคว้ากระดาษเอสี่ยับๆแผ่นหนึ่งที่ถูกบรรจุอยู่ในนั้นออกมาถือค้างเอาไว้ครู่หนึ่ง

 

กลัวอะไรกัน.. ก็แค่จดหมายโง่ๆเท่านั้นแหละน่ายูซอนโฮ

 

            ร่างโปร่งพลิกตัวนอนคว่ำกับเตียงก่อนจะค่อยๆคลี่กระดาษออกเพื่ออ่านเนื้อความข้างใน ลายมือภาษาเกาหลีที่อ่านออกได้อย่างง่ายดายราวกับรายมือของเด็กอนุบาลปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับกลิ่นแป้งเด็กจางๆที่ซอนโฮจำได้ว่ามันคือกลิ่นประจำตัวของเจ้าหมาหน้าโง่ตัวนั้นที่ชอบทาแป้งลงขอพับแขนมาในวันที่ไม่อยากอาบน้ำเพราะมันหนาว จนรู้ได้เลยว่าวันไหนแป้งกลิ่นฟุ้งๆ แปลว่าวันนั้นไลควานลินซักแห้งมาโรงเรียนอย่างแน่นอน

 

            รอยยิ้มเล็กๆแต้มขึ้นบนริมฝีปากอย่างห้ามไม่ทันเมื่อบังเอิญนึกไปถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆของคนตัวสูงที่ชอบหลุดออกมาให้เก็บเป็นความทรงจำโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะนิสัยชอบดันแว่นจนแว่นแทบจะสิงกับหน้าทั้งๆที่ดั้งก็โด่งแทบแย่จนแว่นไม่มีวันตกลงมาปลายจมูกแน่ๆอยู่แล้ว การกระพริบตาถี่ๆเวลาต้องการจะโกหกอะไรสักอย่างจนสุดท้ายก็โดนต่อยต้นแขนไปตามระเบียบเพราะรู้ทันว่าไลควานลินตั้งใจจะโกหกแน่ๆและคนตัวสูงก็เก็บอาการได้ไม่เนียนเอาเสียเลย  เส้นตื้นหัวเราะง่ายแต่ไม่ชอบเหงือกของตัวเองเลยชอบยิ้มเหนียมๆแทนการหัวเราะจนสุดแรงอย่างที่อยากทำ ท่าทางซื่อๆจนติดจะดูโง่ คนพูดอะไรก็เชื่อง่ายๆเหมือนหมาเชื่องๆตัวหนึ่ง หรือแม้กระทั่งความอวดเก่งที่อยากจะกินมาม่าเผ็ดเพื่อบังคับให้ซอนโฮเรียกตัวเองว่าพี่แม้จะโตกว่าไม่กี่เดือนจนสุดท้ายก็นั่งน้ำหูน้ำตาไหล วิ่งหานมจืดดื่มแทบไม่ทันเพราะกินเผ็ดไม่เก่งนั่นก็ด้วย

 

ไม่ได้อยากจะจำเลยสักนิด แต่เพราะเห็นเป็นประจำจนถึงตอนนี้จะบังคับตัวเองให้ลืม ก็ลืมไม่ลงไปเสียแล้วสิ..

 

            มือน้อยคว้าแว่นสายตาที่พังแหล่ไม่พังแหล่บนหัวเตียงมาสวม ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วแผ่นกระดาษที่มีรูปหมาหน้าตาเหมือนไส้กรอกนมตรงมุมกระดาษพร้อมลูกศรเด้งชี้ออกมา และข้อความ ขอชิบะตัวนั้นแลกกับตัวนี้นะ รอยยิ้มบนใบหน้าของยูซอนโฮตกลงทันที ตุ๊กตาหมาราคาแพงแลกกับรูปหมาที่เหมือนไส้กรอกนมเนี่ยนะ คิดได้ไงกันวะเนี่ย!?

 

            ลมหายใจถูกสูดเข้าปอดอย่างต้องการให้กำลังใจตัวเอง ใบหน้ากลมพยักหน้าให้กับตัวเองเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจจรดสายตาออกจากสิ่งจิปาถะไม่สำคัญอื่นๆในหน้ากระดาษไปสนใจข้อความตั้งแต่ตัวอักษรแรกได้ในที่สุด

 

ถึง.. ยูซอนโฮ (ซอโน,เจ้าเจี๊ยบ,คนซ้อนท้ายจักรยานตอนเย็น,คนที่ดูแลเราแค่เพราะคำสั่งแดฮวี ฯลฯ )

          หวัดดีเจ้าเจี๊ยบ ไม่ต้องตวาดใส่เราว่าห้ามเราเรียกว่าเจี๊ยบด้วยนะ เพราะเราสนิทกันแล้ว และถึงแม้เจี๊ยบจะบอกว่าเราไม่สนิทกันก็ตามทีเจี๊ยบก็ทำได้แค่หัวร้อนอยู่คนเดียวอยู่ดี เพราะกว่าเจี๊ยบจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้เราคงแลนดิ้งถึงไทเป ไปกินชานมไข่มุกพุงแตกแล้ว อิจฉาไหมล่ะ? เจ้าเจี๊ยบ คึ ~

          ไม่รู้จะเริ่มเขียนจากตรงไหนเลยแหะ พูดตรงๆเลยก็คือเรามีเรื่องอยากจะบอกกับเจี๊ยบเยอะมากเลยล่ะ มากยิ่งกว่ามาก อยากจับเจี๊ยบมานั่งแล้วเราจะเล่าให้ฟังแต่คงเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เจี๊ยบคงไม่อยากคุยกับเราใช่ไหมล่ะ เรารู้นะ รอยยิ้มที่เจี๊ยบส่งให้เราวันนั้นโคตรไม่จริงใจเลย ถึงเราจะโง่แต่เราก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะรู้ไหม?

 

            ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ คำพูดมากมายติดอยู่ที่ริมฝีปากแต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

 

            ขอบคุณนะ ตลอดสิบเดือนที่ผ่านมาที่คอยชวนทะเลาะ คอยสอนคำด่าให้เราเยอะเลย ถ้าไม่มีเจี๊ยบเราคงจะเหงามากและไม่สนุกขนาดนี้ เพราะแดฮวีสอนแต่คำดีๆทั้งนั้น อยู่กับแดฮวีไม่สนุกเลย อยู่กับเจี๊ยบละเราได้ทั้งไอ้บ้า ไอ้ควาย ไอ้คนระยำ กวนส้นตีน ไอ้ห่า ไอ้เจ๊ก ไอ้ผีจีน ไอ้ตึกไทเปหนึ่งศูนย์หนึ่ง แล้วก็อีกมากมายเลย เราสัญญาจะไม่ลืมคำสอนนี้ แต่ถามหน่อยสิ ตึกบ้านเกิดเรามันเป็นคำด่าได้ยังไงกันหรอ? เราสงสัยมานานแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าถามเลย จะอ้าปากทีก็โดนเจี๊ยบตีปีกจิกๆตลอด ไม่กล้าถามเลยอ่ะเอาเป็นว่าถ้าพร้อมจะตอบเมื่อไรก็ทักคาทกมาได้ตลอดนะ ไต้หวันไม่ใช่จีน มันไม่บล็อก

 

ไอ้เจ๊ก ไอ้กวนตีน

            รอยยิ้มขบขันประทับขึ้นบนใบหน้าได้ในที่สุด ซอนโฮสามารถจินตนาการเสียงพูดของไลควานลินได้เลยเถอะว่าจะต้องพูดอยู่ในน้ำเสียงแบบไหน มันจะฟังดูใสซื่อมากเหมือนไม่รู้อะไร แต่ในความไม่รู้อะไรนั่นแหละแฝงความกวนตีนเอาไว้เต็มเปาสุดๆ

 

อ่า.. จะพูดอะไรกับเจี๊ยบอีกนะ ขอคิดก่อนนะ อืม.. จริงๆไม่ควรใช้ภาษาพูดในจดหมายใช่ไหมล่ะ? แต่ช่างมันเถอะเพราะเจี๊ยบคือคนกันเองเราไม่ถือ เจี๊ยบก็คงไม่ถือใช่ไหมล่ะ อืม.. ไม่รู้จะพูดอะไรเลยแหะนอกจากขอบคุณ แล้วก็ขอโทษนะ อยากจะขอบคุณกับทุกๆอย่างที่ทำให้ ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ ทั้งที่อยากให้รู้และไม่อยากให้รู้ แล้วก็ขอโทษที่ทำตัวแย่มาเสมอจนทำให้เจี๊ยบต้องเสียใจ อย่าโกหกกับเราอีกเลยว่าเจี๊ยบไม่รู้สึกอะไร วันนั้นที่เรากลับบ้านช้าเราเห็นเจี๊ยบนั่งรอเราอยู่ตรงลานจอดจักรยานนะ แต่เราไม่กล้าเข้าไปทัก เพราะเราเห็นเจี๊ยบทำท่าเหมือนเช็ดอะไรสักอย่างออกจากหน้าด้วย.. จะด่าว่าเราใจแป้วก็ได้นะ แต่เราก็แป้วจริงๆนั่นแหละ จริงๆเราอยากส่งผ้าเช็ดหน้าให้เจี๊ยบนะ แต่ถ้าเราไปยืนต่อหน้าเจี๊ยบที่กำลังน้ำตาเปื้อนหน้าเราคงทนไม่ไหวหรอก แค่มองจากที่ไกลๆเรายังรู้สึกโมโหตัวเองมากขนาดนั้นเลย เย็นวันนั้นเราอดข้าวเย็นลงโทษตัวเองด้วยนะ หิวมากเลยล่ะ แต่มันก็สมควรแล้ว สำหรับสิ่งที่เราทำ ทั้งที่เจี๊ยบก็ดีกับเรามาตลอดแต่เราก็ยังใจร้ายทำแบบนั้นได้ลง..

          ท้ายที่สุดนี้ก็ขอให้เจี๊ยบมีความสุข ประสบความสำเร็จกับการเรียน แล้วก็น่ารักแบบนี้ไปทุกวันเลยนะ อย่าเพิ่งฉีกกระดาษทิ้งล่ะ ให้เราได้พูดอะไรตามใจบ้างโดยที่ไม่โดนเจี๊ยบสั่งให้หุบปากบ้างเถอะ เจี๊ยบน่ะยึดติดกับความเป็นจริงแล้วก็กฎเกณฑ์มากจนเกินไป จะว่ามันดีไหมมันก็ดี ขอบคุณนะที่คอยกระชากเราออกจากโลกวอนเดอร์แลนด์บ่อยๆ แต่เราว่าเจี๊ยบเองก็ควรมาเที่ยววอนเดอร์แลนด์กับเราบ้างนะ ลองให้ความรู้สึกเป็นตัวนำพาตัวเองบ้าง เพราะถ้าเราเอาแต่ทฤษฎีกฎเกณฑ์ชักจูงตัวเราจนไม่ฟังเสียงความรู้สึกตัวเองล่ะก็ เราคงไม่มีวันรู้เลยว่าคำว่าเกลียดของเจี๊ยบ มันมีความหมายตรงกันข้ามกันกับความหมายของตัวมันเองจากในพจนานุกรม

 

หวังว่าจะได้เจอกันอีก ไม่ช้าก็เร็วนะ แต่ถ้าเร็วได้ก็ดี

ปล.ตั๋วจากโซลมาไทเปไม่แพงหรอกนะเชื่อเราสิ

จาก ไลควานลิน (ไอ้เจ๊ก,ไอ้ชิบะหน้าโง่,นักเรียกแลกเปลี่ยนสุดฮ็อตที่แดฮวีฝากดูแล,สารถีถีบจักรยาน ฯลฯ )

 

            มือบางพับกระดาษจดหมายแผ่นใหญ่ลงเป็นทบตามรอยเงียบๆ ก่อนจะสอดมันกลับเข้าไปในซองตามเดิม รอยยิ้มโง่ๆประทับบนใบหน้าไม่สร่างแม้จะวางจดหมายตัวกวนลงบนหมอนผ่านมาเป็นเวลาเกือบห้านาทีแล้วก็ตาม ราวกับมีกระแสน้ำอันแสนอบอุ่นไหลเวียนในอกที่ทำเอาสัมผัสไม่ถึงความหนาวเย็นของหิมะที่กำลังโปรยปรายอยู่ ณ ขณะนี้ ร่างเพรียวคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงข้างมองจดหมายฉบับน้อยที่ยังคงแอ้งแม้งอยู่ข้างตัวเหมือนเดิม

 

หวังว่าจะได้เจอกันอีกเร็วๆนี้เช่นกันนะ.. ไลควานลิน

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

:Dhwi : ลินลินเราขอโทษนะที่ไม่ได้ไปส่งอ่ะ โดนแม่ลากออกมาเที่ยวกะทันหัน ไม่โกรธกันใช่ไหม เดินทางดีๆโชคดีนะเจ้ายีราฟ ถึงที่หมายละทักคาทกมาด้วย รู้ป่าว ! 11:30

 

            ดวงตาเรียวจดจ้องมองไปยังหน้าจอมือถือที่เปิดค้างหน้าแช็ทของเพื่อนตัวโย่งเอาไว้อย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นว่ามันเด้งขึ้นว่าผู้รับปลายทางเปิดอ่านข้อความเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

:Dhwi : ลินลินเราขอโทษนะที่ไม่ได้ไปส่งอ่ะ โดนแม่ลากออกมาเที่ยวกะทันหันอ่ะ ไม่โกรธกันใช่ไหม เดินทางดีๆโชคดีนะเจ้ายีราฟ ถึงที่หมายละทักคาทกมาด้วย รู้ป่าว ! 11:30 Read.

赖冠霖 is a Pabo dog : เฮ้ยคิดมาก วันก่อนก็บอกลากันไปแล้วไง ไม่เป็นไรหรอก เที่ยวให้สนุกนะ อย่าคิดมากเรื่องเราล่ะ แล้วจะทักไปอีกนะครับผม :3 11:35

 

            ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกด้วยความโล่งใจ ปลายนิ้วเรียวตวัดปิดหน้าจอแช็ทและกดปุ่มพักหน้าจอพร้อมยัดมือถือกลับลงกระเป๋ากางเกงในที่สุด

 

ไลควานลินส่งข้อความมาให้อภัยแล้วก็น่าจะหายร้อนใจได้แล้วสิ

 

 

แต่ทำไมยังหยุดย้ำเท้าลงกับพื้นไปมาไม่ได้สักทีนะ?

 

 

อ้อ จริงด้วยสิ..

 

            มือถือเครื่องน้อยถูกดึงขึ้นมาเปิดหน้าจอดูอีกครั้ง โนติฟิเคชั่นโทรเข้าจากเบอร์คุณแม่เกือบสามสิบสายถูกนิ้วสวยปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ดวงตาเรียวกวาดมองบรรยากาศรอบตัวเงียบๆ ภาพผู้คนสัญจรไปมาบริเวณหน้าพระราชวังขนาดไม่กว้างมากนัก ส่งผลให้รอยยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าแต้มขึ้นบนริมฝีปากทันที

 

เมื่อเช้านี้แดฮวีปวดท้องกะทันหันจนต้องออกจากบ้านทีหลังปล่อยให้คุณแม่ทั้งสองคนเดินทางไปก่อน และคุณแม่คนสวยของคนตัวเล็กก็กำชับอย่างดีว่าให้ไปนัดเจอกันหน้าพระราชวังคยองบกกุงตอนสิบเอ็ดโมงและแดฮวีก็รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ และในตอนนี้คนตัวเล็กก็อยู่หน้าพระราชวังแล้วจริงๆ

 

แต่เป็นพระราชวังต็อกซูกงที่อยู่ไกลจากจุดนัดพบกับเหล่าแม่ๆมาสี่สถานีน่ะนะ..

 

            มือถือเครื่องน้อยสั่นเป็นรอบที่เท่าไรของวันแล้วก็ไม่รู้ เบอร์คุ้นเคยดีเด่นหราอยู่บนมือถืออีกครั้ง และแดฮวีก็ตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะเป็นเด็กไม่ดีให้สุดด้วยการปิดเครื่องมือถือหนีเหล่าแม่ๆกันไปซะเลย จะให้ไปเดินเที่ยวพระราชวังที่โรงเรียนพาไปทัศนศึกษาครั้งแล้วครั้งเล่าอีกก็ไม่ไหวหรอกนะ

            เครื่องมือสื่อสารเครื่องน้อยถูกเก็บลงกระเป๋าในที่สุด อ้อมแขนน้อยๆยกขึ้นกอดตัวเองเมื่อลมหนาวๆลอยมาปะทะร่างกาย ขาเรียวในกางเกงรัดรูปสีดำพาตัวเองเดินอย่างไร้ที่หมายลัดเลาะไปริมกำแพงวัง เสียงผู้คนหัวเราะเบาๆสลับกับเสียงลมที่พัดหวิวชวนให้บรรยากาศเงียบสงบในใจของคนตัวเล็กเย็นยะเยือกขึ้นได้เท่าตัว..

 

เช้าวันนี้แดฮวีอ้างว่าปวดท้องเลยจะขอออกจากบ้านช้ากว่ากำหนด โดยวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะหนีไปเดินเล่นคนเดียวเพราะไม่อยากไปกับพวกแม่ๆก็ด้วยแล้วก็ไม่อยากไปอึดอัดกับพี่ชายข้างบ้านที่คงหาโอกาสเข้ามาคุยด้วยอีกแน่นอน แต่แผนก็ไม่ราบรื่นอย่างที่คิดเมื่อแพจินยองตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายที่จะนั่งรอออกจากบ้านพร้อมกับแดฮวี ผลสุดท้ายเลยกลายเป็นต้องออกจากบ้านมาพร้อมกัน ขึ้นรถไฟฟ้ามาพร้อมกัน แต่คนตัวเล็กกลับหักหลังอีกฝ่ายด้วยการสะบัดมือใหญ่ที่คอยกุมมือข้างขวาของตัวเองเอาไว้ไม่ห่างหายให้หลุดก่อนจะวิ่งแหวกผู้คนลงจากรถไฟฟ้ามาในทันที โดยที่ไม่ได้คิดจะหันหลังไปมองแม้แต่นิดว่าคนอายุมากกว่าด้านหลังตามมาทันหรือไม่หรือจะหัวเสียเพียงใด คนตัวเล็กจำได้แค่รู้สึกถึงชัยชนะอยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง และตอนนี้ความรู้สึกผิดปนกังวลใจก็ดันแทรกแซงเข้ามาแทนอย่างง่ายดายเสียแล้วสิ..

                       

            ใบหน้าเล็กเงยขึ้นกวาดสายตามมองไปรอบตัวเงียบๆ รอยยิ้มและผู้คนที่มากันเป็นกลุ่มและเป็นคู่ เสียงหัวเราะ และกลิ่นอายของคริสต์มาสที่มาถึงยิ่งย้ำเตือนให้แดฮวีรู้ตัวว่าเคมีในร่างกายของตัวเองคงถึงเวลาผลัดเปลี่ยนไปอีกแล้วเมื่อเสื้อโค้ทตัวใหญ่ของตัวเองไม่สามารถให้ความอบอุ่นกับฝ่ามือได้เพียงพอแม้จะพยายามซุกมือเข้าไปจนลึกจนถึงก้นกระเป๋าแล้วก็ตามที 

 

แดฮวีเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่นิสัยไม่ดีที่ตามใจแพจินยองจนเคยตัว แต่ในวันนี้เรื่องราวกลับตาลปัตรเมื่อผลสุดท้ายคนที่โดนตามใจจนเคยตัวกลับเป็นตัวของเขาเองต่างหาก

 

คอยจูงมือใหญ่ๆที่แสนอบอุ่นนั่นเดินริมถนนอยู่ทุกวันจนเคยชินเสียแล้วสิ

 

            ลมหายใจร้อนๆพ่นออกทางจมูกด้วยความไม่พอใจเมื่อพยายามเบียดตัวเองให้เป็นก้อนมากแค่ไหนสุดท้ายลมหนาวก็ยังปะทะร่างกายจนสั่นสะท้านได้อยู่ดี เสียงเดวิลและแองเจิ้ลในหัวตีกันโครมครามไปมาระหว่างว่าควรรู้สึกผิดดีไหมที่สะบัดมือของจินยองทิ้งมาเดินเหงาคนเดียวแบบนี้ หรือควรสบายใจดีในเมื่อก็อยากลงโทษแพจินยองให้เจ็บปวดจนสาแก่ใจกับที่โกหกปิดบังความจริงกันมาตลอด

 

แต่ทำไมการลงโทษแพจินยองมันถึงทรมานมาถึงคนลงโทษแบบตัวเขาขนาดนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันแหะ..

 

            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความรำคาญใจเมื่อความสุขจากคนรอบข้างอบอวลไปมาในอากาศจนอึดอัด ร่างผอมบางพลิกตัวหันหลังก่อนจะออก

 

ปึก !

 

            มือน้อยยกขึ้นจับจมูกตัวเองที่ชนเข้ากับใครสักคนจนเหมือนกำเดาจะไหล น้ำตาอุ่นๆไหลมาคลอที่หน่วยตา และไม่ทันที่จะได้ลืมตาดูว่าคู่กรณีของตัวเองคือใคร มือเล็กๆที่แสนเย็นเชียบก็โดนสัมผัสอบอุ่นคว้าไปจับเอาไว้เสียก่อน ปลายจมูกกลมถูกปลายนิ้วปริศนาถูไปมาอย่างเบามือ ดวงตาเรียวค่อยๆลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อปรับสภาพสายตาได้อีกครั้ง

 

จะหันหลังกลับมาทำไมไม่บอกกันก่อน ทำอะไรพึบพับปุ๊ปปั๊ปไม่สมกับเป็นอีแดฮวีเลยนะ

 

            เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นชินดังขึ้นใกล้ๆใบหน้าของตน และคนตัวเล็กก็เป็นคนดึงฝ่ามือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายอย่างน่าโมโห ดวงตาสีเข้มที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยวูบไหวไปนิดเมื่อคนตัวเล็กทำท่าทีเหมือนปฏิเสธความหวังดีของเขาซึ่งๆหน้า และแดฮวีก็รู้สึกว่ามันน่าโมโหจริงๆนั้นแหละ

 

โมโหตัวเองเนี่ยแหละ..

 

ยังไม่หายโกรธพี่อีกหรอครับ จะเป็นสัปดาห์แล้วนะ

 

            ดวงตาคมอ่อนโยนลงไปพร้อมๆกับน้ำเสียงที่อ่อนแรงลงอย่างยินยอม มือใหญ่เอื้อมมาแตะข้อมือเล็กเอาไว้และแดฮวีก็ทำตัวน่ารำคาญอีกครั้งด้วยการเดินถอยหลังหนี ดวงตาเรียวเงยขึ้นจ้องคนตัวสูงกว่าตรงหน้าเงียบๆ ริมฝีปากน้อยเม้มเข้าหากันแน่น

 

ทำไมโกรธพี่นานจังเลย พี่ท้อแล้วนะแดฮวี

 

แม้แต่ยิ้มก็ยังไม่ยอมยิ้มให้กัน พูดก็ไม่ยอมพูดด้วย นี่เกลียดพี่แล้วใช่ไหมเนี่ย

 

            นิ้วมือน้อยๆกำเข้าหากันอย่างต้องการฝืนตัวเอง ความรู้สึกตีวนกันไปมาในหัวจนวิงเวียนไปหมด

 

แดฮวีอ่ะ ไม่รักจินยองแล้วหรอคับ

 

            ดวงตาเรียวเบิกกว้างทันที สัญญาณเตือนภัยกู่ก้องร้องไปทั่วสมองเมื่อคนตัวโตกว่าตรงหน้าเริ่มโยกตัวไปมาพร้อมยู่ปากไปด้วย ขาเรียวก้าวถอยหลังในทันทีแต่ก็ไม่พ้นเด็กโข่งตัวใหญ่ที่เลื้อยแขนเข้ามากอดแขนเล็กเอาไว้พร้อมกับเอาศีรษะของตัวเองมาถูต้นแขนอย่างออดอ้อนกันอีกต่างหาก

 

แดฮวีไม่รักจินยองแล้วหรอ จินยองเสียใจ จินยองขอโทษแดฮวีไปแล้วนี่คับ จะให้จินยองทำอะไรก็ได้แต่ไม่ยอมคุยกับจินยองแบบนี้จินยองเสียใจนะ จะร้องไห้แล้วด้วย

 

            ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยพร้อมทำปากกลมๆออดอ้อนอย่างถึงที่สุด คนตัวเล็กมองไปรอบๆตัวอย่างหวาดระแวงและก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆเมื่อหลายๆสายตาทอดมองมายังเด็กทั้งสองคนเป็นตาเดียวกัน มือน้อยพยายามแกะมือหนาของจินยองออกอย่างสุดความสามารถ

 

แดฮวีอ่า คุยกับจินยองหน่อยสิคับ อย่าลงโทษจินยองด้วยวิธีแบบนี้เลยนะ จินยองทรมานจะแย่อยู่แล้ว นะคับนะ

 

            ความรู้สึกอับอายเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็วเมื่อคนมากมายพากันหยุดยืนมองกันเต็มไปหมด มือน้อยตีต้นแขนของชายหนุ่มรัวๆอย่างต้องการขอให้หยุดสวมวิญญาณจินยองเก้าขวบเสียที แต่เจ้าตัวกลับไม่มีท่าทีว่าจะหยุดงอแงแม้แต่นิด มืออีกข้างที่เป็นอิสระกำเข้าหากันแน่นจนปวดมือในทันที

 

ทำอย่างไรดีนะ ให้ตายสิ ให้ตายเถอะ !

 

แดฮวีคับ หายโกรธจินยองเหอะนะ โกรธนานขนาดนี้จินยองใจไม่ดีเลย คุยกับจินยองบ้างเถอะ นะคับนะ โอ๊ะ!”

 

            ร่างผอมบางออกแรงเดินพาร่างหมีโคอะล่ายักษ์ที่เกาะแขนตัวเองไม่ปล่อยออกมาจากเขตพระราชวังในทันที และยังโชคดีอยู่ที่คนตัวโตด้านหลังยอมเดินตามมาแต่โดยดีแม้จะไม่ยอมปล่อยการเกาะกุมออกจนต้องเดินอย่างไม่สะดวกสักเท่าไรก็ตาม ดวงตาสวยหันซ้ายแลขวาก่อนจะลากเอาเด็กโข่งลงบันไดมายังทางเชื่อมสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ผู้คนบางตากว่าปกติแล้วจึงดันเด็กโข่งออกจากตัวได้ในที่สุด อ้อมแขนเล็กๆยกขึ้นกอดอกมองจ้องคนตัวโตที่ทำหน้าหงอยเป็นกระต่ายหิวผักนิ่ง

 

เล่ามาให้หมด

แดฮวียอมคุยกับจินยองแล้วหรอ..”

ไม่ต้องมาแบ๊วเลย เล่ามาให้หมด มาอยู่ที่นี่ได้ไง

 

            ริมฝีปากเล็กยู่เข้าหากันน้อยๆ ร่างหนาบิดตัวไปมาอย่างน่าเอ็นดูแต่แดฮวีรู้ทัน มือบางฟาดต้นแขนใหญ่ไปทีหนึ่งจนคนโดนตีร้องโอยออกมา ก่อนจะหยุดยืนตรงปกติได้ในที่สุด

 

ไม่ต้องทำเป็นน่ารักเลยนะ คิดว่าจะหลงกลง่ายๆอีกหรือไง

แต่เมื่อกี้นี้แดฮวีก็ดูเหมือนจะหลงอยู่นี้

อะไร ! ใครหลงไร้สาระ

ก็เห็นอมยิ้มอยู่นี่นา จะปฏิเสธหรอว่าไม่..”

แพจินยองอย่ามาเล่นลิ้น เล่ามาให้หมด เดี๋ยวนี้!”

 

            ริมฝีปากเล็กยู่เข้าหากันอีกครั้งเมื่อโดนขัดบทสนทนา ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นมองคนตัวเล็กที่แก้มขึ้นสีฝาดจางๆ อาจจะเพราะอากาศหนาวหรือโกรธหรืออะไรก็ตาม แต่นั่นก็ทำเอาแอบอมยิ้มออกมาเล็กๆไม่ได้อยู่ดี

 

ก็เดินตามหลังเรามานั่นแหละ อยู่ดีๆก็สะบัดมือหนีไป ตกใจนึกว่ามีอะไรเลยเดินตามมา

เดินตาม?

อ่าฮะ

นานแค่ไหนแล้ว

ก็ตั้งแต่แรก

“…..”

 

            คนตัวเล็กหมดคำพูดไปในทันที ความรู้สึกอับอายน้อยๆแทรกซึมไปตามอณูขุมขนในร่างกาย แต่จะให้โวยเด็กโข่งตรงหน้าก็ทำไม่ได้ เพราะจินยองเองก็ทำหน้าใสซื่อตอบคำถามมาราวกับว่าการสะกดรอยตามที่ตัวเองทำอยู่นั่นไม่ได้ดูน่ากลัวหรือผิดแปลกอะไรสักนิด

 

แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะว่าเดินอยู่ข้างหลังน่ะ

ก็เห็นแดฮวีดูอยากอยู่ห่างๆพี่ ก็เลยไม่ทักดีกว่าไง

ก็รู้ว่าอยากอยู่ห่างๆแล้วตามมาทำไม

ก็เราอยากอยู่ห่าง แต่พี่ไม่ได้อยากห่างด้วยนี่

“……..”

 

            ใบหน้าสวยผินมองกำแพงข้างๆตัวของชายหนุ่มทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกๆที่รุมเร้าใบหน้าของตัวเองอยู่ในตอนนี้ ฟันคมพยายามงับมุมปากที่พาลจะยกขึ้นอย่างน่ารำคาญเอาไว้เต็มแรง

 

หรอ แล้วไงอ่ะ

พูดจาใจดำอีกละ ยังไม่หายโกรธพี่อีกหรอ?

ไม่รู้

 

            ท่าทางราวกับคุณหนูเอาแต่ใจและการกอดอกมองไปทางอื่นผิดกับบุคลิกปกติของตัวเองทำเอาคนอายุมากกว่ากลั้นขำเงียบๆกับตัวเองแทบไม่ไหว

แก้มแดงหมดแล้วนะนั่น อากาศหนาวมากหรอ

เรื่องของเรา พี่อย่ายุ่ง

นี่จะพูดกับพี่ดีๆไม่ได้เลยใช่ไหม?

ถ้ารับไม่ได้ก็ไม่ต้องฟัง เราจะกลับไปไม่พูดก็ได้ถ้าพี่พอใจ

แน่ใจนะว่าจะไม่พูด?

เออ

งั้นก็อย่าหลุดให้ได้ยินเสียงแม้แต่นิดนะ

 

            คำพูดแปลกๆเรียกให้เด็กน้อยหันมามองคนตรงหน้าได้ในที่สุด ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่ขายาวจะก้าวถอยหลังทันทีแต่ไม่ทันแขนแข็งแรงที่คว้าเอาเอวบอบบางเข้าไปประชิดตัว ใบหน้าเจ้าเล่ห์ก้มลงจนเกือบติดแต่แดฮวีก็หาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองได้อยู่ดีด้วยการซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างตรงหน้าตัวเองเพื่อหนีเอาตัวรอด ท่าทางที่แสนน่ารักของคนตัวเล็กในอ้อมกอดเรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ระบายขึ้นจนเต็มใบหน้าของจินยองได้อย่างง่ายดาย

 

ซุกขนาดนี้สิงพี่เลยไหมครับ?

เอาหน้าออกไปก่อนสิ!”

อะไรนะ?

เอาหน้าออกไปก่อน!”

 

            เสียงอู้อี้ที่พูดอัดตัวของเขาอย่างน่าแกล้ง กลิ่นส้มหอมๆจากเส้นผมนิ่มที่อยู่ตรงปลายจมูกของเขาเหมือนกำลังออกคำสั่งให้ชายหนุ่มดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งของคนตัวเล็กแต่โดยดี

 

ถ้าไม่เอาหน้าออกไปเราจะทำไมหรอ?

งั้นก็ไม่ต้องไปไหนอยู่ตรงนี้ไปเลย!”

ว้าว น่ากลัวจัง

แพจินยอง บอกให้เอาหน้าออกไปไง!”

 

คำรามเสียงดังน่ากลัวจังเลยครับคนดี

 

อ่ะ เดี๋ยวปล่อยก็ได้ แต่ต้องสัญญาก่อน

อะไรอีกเล่า!”

สัญญาก่อนสิ

อย่ามาต่อปากต่อคำได้ไหมเล่า บอกให้.. ย๊า !”

 

            เจ้าตัวเล็กมุดเข้าหาอกเข้ามากกว่าเดิมหลังจากที่เนื้อแก้มนิ่มๆที่หลบไม่พ้นโดนกดจมูกเข้าหาไปทีหนึ่ง เสียงงอแงเล็กๆดังอยู่บนตัวเขาอย่างน่าเอ็นดู

 

สัญญาก่อนเร็ว

เออ! สัญญา!”

 

            ใบหน้าคมเลื่อนออกจากคนตัวเล็กทันทีตามคำพูด ใบหน้าสวยเงยขึ้นจากหลุมหลบภัยในจินตนาการของตัวเองก่อนจะเงยขึ้นมองหน้าของคนตัวสูงกว่าที่ยืนอมยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้มาให้ เด็กน้อยดันตัวออกจากอ้อมกอดของจินยองในทันทีพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง

 

เราเป็นคนโกรธนะ ทำไมมาแกล้งเราแบบนี้ ทำแบบนี้เราโกรธต่อ…”

คริสต์มาสนี้อยู่ฉลองด้วยกันนะ

 

            ริมฝีปากน้อยที่กำลังเจื้อยแจ้วหยุดลงทันที มือเล็กทั้งสองข้างถูกกุมเอาไว้อีกครั้งโดยฝ่ามือใหญ่ของคนตรงหน้า ความอบอุ่นที่คุ้นเคยตีวนกลับมาในอกของแดฮวีอีกครั้งอย่างห้ามไม่ทัน

 

คือตอนแรกว่าจะชวนดูหิมะแรกแต่ไม่ทันแล้วล่ะ อีกอย่างคริสต์มาสนี้ก็ไม่ได้ไปไหนกัน แล้วพี่ก็ไม่เคยฉลองวันคริสต์มาสกับใครด้วย จริงๆคือก็ทำไม่เป็น พี่คิดว่าแดฮวีน่าจะทำเป็น ก็เลยคิดว่า..”

จะพูดอะไร

ฮะ..”

พูดมายืดยาวขนาดนี้จับเนื้อความไม่ได้เลย ขอเนื้อๆได้ไหมจะพูดอะไร

จะขอให้เราช่วยฉลองคืนคริสต์มาสด้วยกันหน่อยปีนี้น่ะ

อ้อ… ”

แล้วก็จะขอให้เราช่วยอยู่ฉลองด้วยกันแบบนี้ไปจนคืนข้ามวันปีใหม่เลย

อ่าฮะ

ไปจนถึงวาเลนไทน์ปีหน้าด้วยนะ

“………”

ไปจนถึงวันเด็ก วันชูซอก วันไหว้พระจันทร์ วันแปแปโร่

“……….”

พี่ไม่เคยฉลองวันสำคัญอะไรพวกนี้สักวันเลยน่ะ กลัวจะผิดพลาดไป

 

ยังไงรบกวนเราช่วยอยู่ข้างๆพี่ ฉลองเทศกาลพวกนี้ไปด้วยกันในทุกๆปีเลยได้ไหม

 

            ดวงตาใสกระพริบปริบจ้องมองคนแก่กว่าที่ดูประหม่าพอกันแม้จะเป็นคนนำบทสนทนาทั้งหมดก็ตาม

 

เรา.. เข้าใจที่พี่ต้องการจะบอกใช่ไหม

ไม่แน่ใจ.. ขอลองตอบก่อนดูได้ไหมล่ะ

อ่า.. ได้สิ

 

            มือน้อยกวักเรียกคนแก่กว่าที่สีหน้าดูจะซีดลงไปเล็กๆเมื่อไม่สามารถจับสถานการณ์ได้ว่าควรจะไปในทิศทางไหน มือน้อยทาบลงบนลาดไหล่กว้างก่อนจะขยับริมฝีปากไปใกล้ใบหูของคนตัวสูงกว่า ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าเปลี่ยนทิศทางกลับมาตรงๆอีกครั้งในตอนท้าย ริมฝีปากนิ่มกดลงบนริมฝีปากอิ่มของชายหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งตัว อ้อมแขนเล็กๆเลื่อนขึ้นกอดรัดรอบหลังคอของจินยอง ส่งผลให้ฝ่ามือที่ระเกะระกะของชายหนุ่มต้องเลื่อนรัดรอบเอวบอบบางเอาไว้จนได้ ดวงตาคมหลับลงเพื่อรับสัมผัสอ่อนโยนของคนตัวเล็กในอ้อมกอด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นรัวแรงจนเหมือนมันจะหลุดออกจากอกวิ่งเข้าไปอยู่ในกำมือน้อยๆของแดฮวีมันได้ทุกเมื่อ ร่างกายแข็งแรงขยับดันร่างผอมบางหลบเข้ามุมพร้อมหันหลังบังผู้คนที่เริ่มสัญจรไปมามากขึ้นให้ แดฮวีดันแผงอกแข็งแรงออกเบาๆก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่ก้มลงมองตัวเองอยู่เหมือนกัน ก่อนที่แผ่นหลังแคบจะถูกดันจนแนบชิดกับกำแพงหินเย็นๆด้านหลัง มือใหญ่เท้ากำแพงเอาไว้ข้างหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเอียงศีรษะให้ได้องศาพร้อมขยับใบหน้าเข้าหาคนตัวเล็กอีกครั้งเพื่อกดจูบที่หนักกว่าที่เด็กน้อยใจกล้ามอบให้เมื่อสักครู่นี้ตอบกลับไป มือน้อยดันอกของชายหนุ่มออกห่างตัวอีกครั้ง และถึงแม้จินยองจะฝืนตัวเอาไว้แค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อปลายนิ้วเล็กๆที่ครูดแผ่นอกของตัวเองผ่านสาบเสื้ออย่างต้องการอ้อนวอนจนได้  ริมฝีปากชุ่มช่ำขึ้นสีจัดเล็กๆลอยอยู่ตรงหน้าอย่างน่าเย้ายวนใจจนเผลอจะกดจูบลงไปอีกครั้งแต่นิ้วเย็นๆของคนเด็กกว่ากลับแตะริมฝีปากของเขาเอาไว้เป็นการห้าม ดวงตาสีเข้มจ้องมองคนในอาณัติเงียบๆ

 

เราขี้โกงนี่นา ไหนบอกจะตอบคำถามพี่ แต่ทำไมดันมาแต๊ะอั๋งกันแบบนี้ล่ะ

ใครบอกว่าแต๊ะอั๋ง นี่ก็กำลังตอบอยู่นี่ไง

ตอบแบบนี้จงใจแกล้งพี่ชัดๆ

แล้วชอบไหมล่ะ

 

            คนตัวเล็กส่งรอยยิ้มบางๆขึ้นมาให้อย่างน่าหมั่นเขี้ยว จินยองกุมมือน้อยเอาไว้ก่อนจะยกขึ้นมาเสมอริมฝีปากของตน จุมพิตเบาๆลงบนมือบอบบางนั่นที่คอยใช้ปกป้องและดูแลเขามาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

 

ชอบสิ

 

ชอบมากด้วย

 

            ริมฝีปากบางเบ้ออกนิดๆด้วยความหมั่นไส้ จินยองก้มใบหน้าเข้าไปใกล้หมายจะฉวยโอกาสแก้มนุ่มนิ่มนั่นให้หายหมั่นเขี้ยวสักที แต่มือถือในกระเป๋ากางเกงที่สั่นสะท้านไม่หยุดทำเอาหยุดชะงักกลางคัน

 

แม่โทรมาตามใช่ไหมพี่จินยอง

คงใช่.. นี่ต้องกลับไปเดินพระราชวังจริงๆหรอเนี่ย

อ่าว เห็นตอบตกลงกับแม่ไป ไม่ได้อยากเดินวังหรอ

ไม่อ่ะ ไม่อยากเดินวังแล้ว

?

ตอนนี้อยากกลับห้องมากกว่า

 

            สายตาที่เปลี่ยนแววไปทำเอาขนบนแขนของคนตัวเล็กลุกทันที มือบอบบางฟาดหัวไหล่คนตรงหน้าไปทีหนึ่งด้วยความตกใจ เสียงหัวเราะอย่างคนขี้เล่นลั่นออกมาทันทีทำเอาเด็กน้อยหน้ามุ่ยอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ตัวว่าโดนแกล้งอีกแล้ว

 

 “รับสายแม่เลยนะ สนุกมากไหมเล่นอะไรแบบนี้อ่ะ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวจะโดนโกรธอีกรอบ!”

จะโกรธจะตีจะอะไรพี่ก็ทำไปเถอะ แต่อย่าบอกเลิกพี่ก็พอ

เลิกอะไร!”

ต้องให้พูดตรงๆจริงๆหรอ?

ไม่ต้อง!”

 

            คนขี้แกล้งยังคงหัวเราะอย่างมีความสุขส่วนทางกับใบหน้าง้ำงอของเด็กน้อยไม่หยุด ปลายนิ้วของจินยองแตะลงบนเส้นผมที่ปรกปิดดวงตาสวยเพื่อเกลี่ยออกอย่างเบามือ

 

แต่พูดจริงๆนะ

พูดอะไร?

สัญญากับจินยองไปแล้ว แดฮวีห้ามผิดสัญญารู้ไหม

 

            สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ดวงตาสวยเงยขึ้นจ้องคนตรงหน้ากลับได้ในที่สุด แดฮวีจ้องมองใบหน้าของจินยองทิ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะแต้มขึ้นบนใบหน้าอย่างใจดี มือบอบบางยกขึ้นทาบแก้มเย็นๆของคนโตกว่าก่อนจะดึงแก้มนิ่มของจินยองเล่นเหมือนอย่างเคย

 

ได้สิคับ.. แดฮวีสัญญา

 

 




--------


Talk! : จบแล้วค่ะ... จบจริงๆ แอบใจหายนิดหน่อย เราเองนี่แหละที่ใจหาย 5555555 เพราะใช้ชีวิตกับฮาล์ฟมูนมาตั้งแต่ตอนที่เริ่มชอบดีพฮวีแรกๆ ก็ตั้งแต่ตอนที่รายการเพิ่งจบไปแม้จะเป็นเวลาไม่กี่เดือนแต่สำหรับเราแล้วเหมือนนานมากเลยล่ะค่ะ ยังไงก็ต้องขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่คอยติดตามและให้กำลังใจมาตลอดทั้งทางตรงและทางอ้อม ไม่งั้นฟิคเรื่องนี้คงเดินทางมาไม่ถึงตอนนี้แน่ๆ ขอบคุณมากๆนะคะ รักจริงๆนะคะ ฮือ <3 

ปล.หลังจากนี้เราจะทำการรวมเล่มนะคะ ผลสำรวจได้ยอดถึงทางโรงพิมพ์แล้ว เดี๋ยวเราจะเอารายละเอียดเกี่ยวกับหนังสือ ตอนพิเศษในเล่มและของแถมมาลงอีกที อย่าลืมติดตามกันด้วยนะคะ มุ้บ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

746 ความคิดเห็น

  1. #726 ลีเจอาร์ (@namesunisa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 18:01
    ตอนนี้เราเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นเรื่องโปรดอีกเรื่องแล้ว คือชอบความจินยองมาก เขินจะตายอยู่แล้ว ไม่อ่อนโยนกับคนอ่านเลย แง้งงงงงงง ในที่สุดก็แฮปปี้ ดอกลิลลี่สีขาวกับเจ้าหนอน ฮือออออออ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะไรท์
    #726
    0
  2. #703 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 20:24
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านนะคะ บรรยากาศมันดีมากๆ
    อ่านแล้วได้หลายความรู้สึกเลย ชอบมากๆๆๆๆ
    มันดูเหงาๆ แต่มันก็น่ารัก ยังไงบอกไม่ถูก ขอบคุณมากค่า
    #703
    0
  3. #686 Z.Shipper (@The-Mist) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 17:37
    ดีงามมมม
    #686
    0
  4. #670 babySUGA! (@paramattn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 21:37
    ปิดจองรึยังคะ
    #670
    1
    • #670-1 เจี๊ยบห้ามื้อ (@Yooseonho5meals) (จากตอนที่ 18)
      15 มีนาคม 2561 / 22:53
      ตอนนี้หนังสือมีสต็อกอยู่นะคะ :D ถ้าสนใจซื้อหนังสือติดต่อทางทวิตเตอร์ของเราได้เลยค่ะ @kyuEHEHline หรือดูรายละเอียดจากในลิ้งแบบฟอร์มได้เลยค่ะ
      #670-1
  5. #662 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:44
    เป็นฟิคเรื่องแรกในรอบหลายเดือนที่ดึงเรากลับมาติดเด็กดีอย่างงอมแงมได้ขนาดนี้ ขอบคุณที่เขียนเรื่องราวน่ารักๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ แน่นอนว่าเราต้องไปสอยเล่มมาไว้ในครอบครองแน่ๆค่ะ ><
    #662
    0
  6. #643 eeepob (@ppoobb) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 13:28
    ชอบมากๆๆๆๆ เขียนดีมากๆเลย ฮือออ เป็นกำลังใจให้นะคะ คาดหวังฟิคจินฮวีอีกนะคะ อิอิ <3
    #643
    0
  7. #635 Oppaya! (@psz94) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 14:27
    ฮือออออคุณนักเขียนคะชอบมากกกกกเลย แง้งงงงงงง เป็นฟิคที่ดีมากมันดีไปหมดทุกอย่างเลย ขอบคุณที่เขีบนฟิคดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ แล้วก็ขอให้มีผลงานดีๆออกมาเยอะนะคะจะรอติดตามค่ะแง้งงงงง รักๆๆๆๆ&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;&#128153;
    #635
    0
  8. #630 btfd (@chunky_gg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 23:06
    ดีงามมากๆเลยค่ะ แง้ชอบบบบบ
    #630
    0
  9. #629 Togtoywriter (@Togtoywriter) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 11:38
    ฮึ่ยยย จบดีอ่ะ น่ารักมากด้วยยย แงงง ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆอย่างนี้มาให้อ่านนะค้า
    #629
    0
  10. #626 mb_love (@mb_love) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 21:02
    ชอบเรื่องนี้มากเลยย ขอซีซั่น2ได้มั้ยอ่าาาา
    #626
    0
  11. #625 A Rabbizz (@a-rabbizz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:19
    เป็นฟิคที่ดี และคาดไม่ถึงเรื่องนึงเลยค่ะ สนุกมากเลย ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆให้อ่านนะคะ
    #625
    0
  12. #623 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:12
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักทั้งสองคู่เลยยยยยยยยยยย หลินนางกวนติงจริงๆอ่ะ555555555555555555555 ส่วนจินยองนี่แบบ อยากจากเบะปากให้ปากล่างยื่นไปแตะท้องฟ้า เจ้าเล่ห์จริงๆ กลับห้องไปทำอะไรอ่ออออออออออ เราอยากรู้วววววววววว คนอะไร ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หลง) แงงงงงงงงงง ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ภาษาดีมากๆ จบดีมากๆๆ ไล่ลำดับปมมาดีมากเลยค่ะ เต็มสิบให้ร้อยไปเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้ได้อ่านกันนะคะ อ่านไม่เบื่อเลย สนุกมากๆ รอติดตามผลงานต่อไปนะคะ <3
    #623
    0
  13. #601 wa-bbgun (@wa-bbgun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 23:15
    ตอนนี้คือตอนจบหรอคะไรท์ คือไม่ทันได้เตรียมใจ ตั้งตัวใดๆเลยค่ะ ฮืออออ พอเลื่อนลงมาว่าจบแล้วจริงๆ คือใจหายมาก เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย เราเฝ้ารอติดตามมาตลอด เนื้อเรื่องภาษาต่างๆดีมาเลย พล็อตแปลกใหม่มาก เราชอบมากๆ เรื่องนี้เป็นฟิคจินฮวีเรื่องแรกที่อ่านเลย เราเป็นชิปเปอร์จินฮวี ถูกตีหัวลงเรือแล้วก็มาอ่านเรื่องนี้เลย ขอบคุณไรท์จริงๆที่มอบความสุขให้ชาวเรือมาโดยตลอด ด้วยความที่เรือเราฟิคก็ไม่ได้เยอะ และเรื่องนี้ก็คุณภาพคับแก้วมาก ทั้งคู่รองคู่หลัก ชอบจินยองกับเด็กน้อยแดฮวีมาก เนื้อเรื่องเข้มข้นถูกใจชวนลุ้นมาก เราจะคิดถึงเรื่องนี้แล้วจะกลับมาอ่านอีกแน่นอน ขอชอจังไว้ในความทรงจำ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ขอบคุณมากๆ รักไรท์ <3
    #601
    0
  14. #600 ~ P E A R ~ (@paphawarin_pear) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 20:30
    จบแล้ว รู้สึกใจหายเลยอ่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านนะคะ ^^
    #600
    0
  15. #599 mypinknaeun (@kjrym) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 12:46
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆ ชอบพล็อต
    #599
    0
  16. #598 NW_TuaJae (@TheELF13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 11:48
    ชอบเรื่องนี้มากๆๆเลย รู้สึกใจหาย ไม่อยากให้จบ ขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะ เราชอบฟิคเรื่อวนี้มากๆเลยย
    #598
    0
  17. #597 Elppa'Fernnyy (@bemee-ff) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 02:08
    ใจหายเลยแงงงงงงง ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้นะคะ มีความสุขมากๆเวลาได้อ่าน ใจหายจัง ;-;
    #597
    0
  18. #596 wallevee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 01:06
    อ่า พอรู้ว่าตอนนี้เป็นตอนจบแล้ว ก็ใจหายเหมือนกันที่ได้อ่าน

    แต่นอกเหนือความใจหายมันมีรอยยิ้มอยู่เต็มไปหมด จะบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของจินฮวีที่เราอ่านเลยก็ว่าได้

    แล้วก็ติดตามมาตลอด และยกให้เป็นเรื่องในดวงใจของเราไปเลยสำหรับคู่จินฮวี

    พักหลังๆเราไม่ค่อยได้คอมเม้นให้เลย ส่วนใหญ่จะหวีดอยู่ในทวิตมากกว่า (น่าจะรู้แหละว่าเราคนไหน)

    แต่คราวนี้จะเม้นให้ 55555555555555 (ดูเวอร์เนอะ)



    ก็ยังจะชื่นชมในเรื่องเดิมๆที่เคยบอกไป ไรท์อ่านจะเบื่อคำชมจากเราแล้วก็ได้ เรื่องการใช้ภาษาและการดำเนินเรื่อง

    เก่งมากๆ ไม่รู้ว่าไรท์เป็นใครหรือทำอะไร แต่คือเขียนนิยายเรื่องนี้ออกมาได้น่าอ่านมากจริงๆ

    เราถึงได้ติดตามและชอบมากๆ แอบเห็นในทวิตว่าช่วงนี้อาจจะเหนื่อย ยังไงก็สู้ๆนะ

    เราเข้าไปส่องอยู่บ่อยๆ (อิอิ)



    ขอบคุณที่เขียนนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณที่รักในความสัมพันธ์ของคู่นี้ ขอบคุณจริงๆ

    ถ้ามีผลงานอีก เราก็คงจะตามหลอกหลอนไปชื่นชมอีก อิอิ
    #596
    0
  19. #595 bell5295vb (@fatTv_5295) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:43
    อ่า จบแล้ว สนุกมากเลยคะไรท์ ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆแบบนี่นะคะ ถ้ามีเรื่องใหม่อีกก็จะรอติดตาม สู้ๆนะคะ ^^
    #595
    0
  20. #594 lylyn97123 (@lylyn97123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:28
    เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ตามมาพร้อมกับดีพฮวีเหมือนกันค่ะ รักไรท์นะแงแง ไม่อยากให้จบจริงๆนั่นแหละ;________; ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้&#9825;
    #594
    0
  21. #593 KeroKeroChan (@KeroKeroChan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:24
    ไม่อยากให้จบเลยอ่าาาฮือเป็นเรื่องที่ดีมากและเราชอบเรื่องนี้มากขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆอย่างนี้มา
    #593
    0
  22. #592 sasii21 (@sasii21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 21:22
    ฮืออเราชอบเรื่องนี้มากจริงๆคะ ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งออกมาดีขนาดนี้เรื่องนี้อยู่กับเรามานานเหมือนกัยเพราะเรารอเรื่องนี้อัพตลอดเลยฮืออออยากให้มีสเปหลินโฮนะคะชอบแงแอบเชียร์อยู่นิดๆรักเรื่องนี้นะคะ ??&#8217;&#8226;??&#8217;&#8226;??&#8217;&#8226;??&#8217;&#8226;
    #592
    0
  23. #591 ก็หมูไง (@thepink_diamond) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:57
    ขอบคุณไรท์นะคะ รักเรื่องนี้มากๆๆๆ เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้อยมกเขียนฟิคได้ดีๆแบบนี้บ้างเลยค่ะ ขอบคุณจริงๆนะคะ สเปจะลงในเล่มหรืออะไรยังไงได้โปรดมีหลินโฮนะคะแง คัมซาา
    #591
    1
  24. #590 knp_nan (@knp_nan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:53
    แงงงจบแล้วเป็นฟิคที่ดีและชอบมากๆค่ะ แอบอยากได้สเปหลินโฮด้วยอ่ะชอบคู่นี้มากๆ
    #590
    0
  25. #589 jnhwannn (@jnhwannn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:34
    ฮรือออ หลินโฮของเราาา ดีใจเพราะเราแอบเชียร์หลินโฮมาตั้งแต่แรก ฮรือออ ดีใจรู้ใจตัวเองแล้วนะะะ ส่วนจินฮวีน่ารักในน่ารักอิพี่ชอบแกล้ง แต่น้องก็แอบยั่วนะเอาจริงๆอยู่ๆก็มาดึงอิพี่จูบบ บ้าจริงงง 5555555555
    ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านน จบแล้วใจหายมากๆเด้ออ รักกก&#128158;&#128158;
    #589
    0