( Wanna One ) Half Moon ☾ JinHwi [END]

ตอนที่ 15 : XV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    24 พ.ย. 60





คริสต์มาสนี้ใครจะเป็นคนแบกตู้อบมาก็แบกมานะ แต่ฉันขอผ่าน

 

            เสียงแข็งๆของอันฮยองซอบดังขึ้นขัดกลางวงก่อนที่เจ้าตัวจะคว้าหนังสือการ์ตูนที่อ่านค้างไว้ขึ้นมาอ่านต่อทันทีโดยไม่สนเสียงโห่หรือสายตาจริงจังของอึยอุงที่มองมาจากหน้ากระดานไวท์บอร์ดเลยสักนิดเดียว

 

ถ้าไม่ใช่ซอบแล้วใครจะเอามาได้อีกล่ะ ในห้องนี้ก็มีแค่บ้านซอบที่เปิดร้านทำขนมไหมอ่ะ

ให้ซอนโฮมันเอามาดิ ซอนโฮมันชอบกินอ่ะ บ้านต้องมีตู้อบแน่เลย ใช่ปะ?

ตรรกะอะไรของแกวะ

 

            เพื่อนตัวสูงที่นั่งเคี้ยวมะม่วงแห้งเงียบๆมาตลอดการประชุมครั้งสำคัญประจำปีของห้องแหวขึ้นมากลางวงอย่างไม่พอใจ ซอนโฮรีบเคี้ยวมะม่วงในปากจนหมดก่อนจะตั้งท่าเถียงกลับ โชคดีหัวหน้าห้องคนเก่งเห็นแววว่าจะมีคนฆ่ากันตายกลางห้องแน่นอน ถึงได้ตัดสินใจเคาะไม้บรรทัดเหล็กลงกระดานเสียงดังลั่นเป็นการยุติการถกเถียงกัน

 

เอาล่ะๆ ไม่เป็นไรฮยองซอบ นายไม่อยากเอามาไม่เป็นไร งั้นเอางี้ไหม คริสต์มาสนี้ไม่อบคุกกี้ขายก็ได้ แต่ทำอย่างอื่นที่มันสามารถหารายได้เข้าห้องเราแทน สิ้นปีจะได้มีเงินเก็บไปเที่ยวกันไม่ต้องเก็บเงินห้อง ช่วยกันคิดหน่อยว่าจะขายอะไรดี

 

            บรรยากาศในห้องเงียบกริบไปครู่หนึ่งเมื่อต่างคนต่างไม่มีไอเดียอะไรในหัวเลยสักนิดเดียว รวมทั้งยูซอนโฮเพื่อนรักที่มักจะโหวกเหวกโวยวายอยู่ตลอดเวลาก็เช่นกันที่นั่งเงียบเป็นเป่าสากจนน่ากลัวใจ

ดวงตาเรียวกวาดมองไปรอบๆห้องอย่างไม่มั่นใจมากนัก ก่อนที่จะโดนอึยอุงผู้ยืนทำหน้าเครียดอยู่หน้าห้องหันมาเจอเข้าจนได้

 

แดฮวีมีอะไรจะเสนอไหม

อ่า.. ก็.. มีแหละ

งั้นก็ว่ามาเลยไม่ต้องกลัว พร้อมรับฟังความคิดเห็นของทุกคน

ถ้าทำขนมแล้วมันลำบากงั้นเราเปลี่ยนมาขายดอกไม้กับส่งการ์ดแทนไหม

พูดอะไรเนี่ยแดฮวี คริสต์มาสนะไม่ใช่วาเลนไทน์

 

            เสียงของจัสติน เพื่อนร่วมห้องที่แดฮวีไม่ค่อยได้คุยด้วยนักดังมาจากทางหลังห้อง ความรู้สึกประหม่าเข้าครอบคลุมความรู้สึกของคนตัวเล็กในทันที..

 

อ่ะ เป็นคนจีนก็พูดได้สิ ไม่รู้หรือไงว่าช่วงธันวาคมเป็นช่วงหิมะแรกของปี แล้วช่วงหิมะแรกของปีเนี่ยแหละเด็กวัยรุ่นเขาชอบจับมือไปอธิษฐานเรื่องความรักกัน โรแมนติกจะตาย เชื่อสิว่าคนสารภาพรักกันเพียบแน่นอน ใช่ไหมแดฮวี นี่คือสิ่งที่แกจะสื่อถูกไหม?

 

แต่ก็รู้สึกได้ไม่นานเหมือนเคยเพราะเจ้าลูกเจี๊ยบยักษ์ซอนโฮที่ชอบออกตัวพร้อมบวกแทนตัวเองอยู่ตลอดแบบนี้เนี่ยน่ะนะ !

 

อื้อ ใช่แล้วล่ะ

โอเค ขายดอกไม้กับทำการ์ดนะ มีใครจะเสนออย่างอื่นไหม ถ้าไม่มีจะได้จบการประชุมลงตอนนี้เลย เดี๋ยวต้องเอาลิสต์รายการพวกนี้ไปส่งห้องกิจการนักเรียนอีกจะหมดพักกลางวันแล้วเนี่ย

 

            สิ้นสุดเสียงของอึยอุง ห้องก็เข้าสู่ความเงียบไปอีกเกือบเป็นนาที มีเพียงเสียงฮีทเตอร์เบาๆและเสียงเคี้ยวมะม่วงของซอนโฮเท่านั้นในอากาศ หัวหน้าห้องตัวขาวพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะก้มลงจดอะไรบางอย่างลงบนสมุดเล่มเล็กในมือ แล้วจึงอนุญาตให้แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยได้

 

เออ แดฮวี งั้นรบกวนเย็นนี้ช่วยหาร้านสั่งดอกไม้ให้ทีได้ไหม

เราหรอ?

 

            อีอึยอุงพยักหน้ารับเรียบๆก่อนจะใช้ปลายนิ้วดันแว่นสายตาที่ตกลงมาถึงสันจมูกกลับขึ้นไป กระดาษรายการในมือถูกม้วนเป็นกระบอกกลมๆ

 

เพราะเป็นความคิดของแดฮวี เราเลยคิดว่าอยากจะยกเรื่องการตัดสินใจทั้งหมดให้แดฮวีเลยจะดีกว่า ดูท่าแล้วเพื่อนๆก็คงไม่มีความเห็นอะไรจะเสนออยู่แล้วนอกจากเลยตามเลยกันไป โอเคไหมแดฮวี?

ถ้าจะขนาดนี้ให้แดฮวีเป็นหัวหน้าห้องแทนแกเถอะอึยอุง

ซอนโฮ

 

            เสียงหวานเข้มขึ้นระดับหนึ่งพร้อมกับมือน้อยๆที่ยึดต้นแขนเพื่อนตัวสูงเอาไว้ สีหน้าไม่พอใจของเพื่อนลูกเจี๊ยบชัดเจนจนอดบีบต้นแขนไว้ไม่ได้

 

อ่า.. งั้นเดี๋ยวเราไปเองก็ได้..”

ไม่เป็นไร อึยอุงแค่คุมซุ้ม คุมการออกแบบงานก็หนักพอแล้ว เดี๋ยวเรื่องการ์ดกับดอกไม้เราไปสั่งให้ แถวบ้านเรามีร้านดอกไม้อยู่ ไม่ต้องห่วงนะ

แดฮวี!”

 

            แรงบีบที่ต้นแขนแรงๆทำเอาเจ้าเจี๊ยบปิดปากแทบไม่ทัน หัวหน้าห้องตัวขาวยืนมองใบหน้าของเพื่อนรักต่างขั้วเงียบๆไปมา ก่อนจะขอตัวออกไปนอกห้อง และทันทีที่อีอึยอุงหายไปจากเขตสายตา ยูซอนโฮก็เปิดประเด็นขึ้นมาทันที

 

ไม่ไหวแล้วนะ จะยอมอะไรนักหนา เป็นขี้ข้าเขาหรือไงแกเนี่ย!”

คิดไปเรื่อย เจี๊ยบก็เห็น อึยอุงงานเยอะอยู่แล้ว แค่นี้เอง แค่ซื้อดอกไม้เองไหมอ่ะ

แค่ซื้อดอกไม้อะไรล่ะ ต้องออกก่อนอีกไม่ใช่หรือไง

เดี๋ยวเรากดเงินออกไปก่อน เงินเก็บมีพอแหละ

แล้วศุกร์นี้ก็ต้องไปแบกดอกไม้เป็นร้อยๆดอกเดินมาโรงเรียนเนี่ยอ่านะ!”

เจี๊ยบห่วงเราเจี๊ยบก็ปั่นจักรยานมารับเราดิ

อีแดฮวี..”

 

            รอยยิ้มขี้เล่นประทับขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อพูดถึงจักรยานคู่ใจของยูซอนโฮ ที่บัดนี้เหมือนจะกลายเป็นจักรยานคู่กรรมแทนเสียแล้ว พูดถึงนิดหน่อยไม่ได้มีปฏิกิริยาตลอด แถมยังไม่ยอมเอาจักรยานมาปั่นเล่นแบบแต่ก่อนแล้วด้วย

 

หรือความจริงอาจจะพูดได้ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่จักรยาน แต่อยู่ที่คนบางคนที่มีความทรงจำร่วมกันกับมันอยู่ก็น่าจะถูกต้องกว่าล่ะนะ..

 

ว่าไง จะมารับไม่มารับ

 

            สีหน้ายุ่งๆของซอนโฮทำให้นิ้วเรียวอดจิ้มหน้าผากของเพื่อนตัวสูงกว่าไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้

 

นี่ ซอนโฮ

อะไร

ยังไม่เลิกหลบหน้าควานลินอีกหรอ

ฉันไม่ได้หลบ

เข้าไปซ่อนตัวอยู่ในตู้เก็บแฟ้มตอนเขามาหาที่ห้อง วิ่งข้ามฟากไปลงบันไดริมเพราะเห็นเขาเดินขึ้นมาจากตรงบันไดกลาง ไม่ลงไปกินอาหารกลางวันแถมยังหนีไปนั่งกินที่ห้องของพวกฮยอนบินแทน วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนหลังเลิกเรียนตอนเดินผ่านลานจอดจักรยานน่ะหรอ?

นี่แกเป็นสตอล์กเกอร์ฉันหรอแดฮวี!”

ไม่ต้องถึงขั้นเป็นสตอล์กเกอร์ก็ดูออกซอนโฮ ขนาดอึยอุงยังดูออกเลย เอาง่ายๆไปถามฮยองซอบ เราก็เชื่อว่าซอบก็ดูออก…”

สรุปเดี๋ยวศุกร์นี้ฉันไปรับหน้าบ้านแล้วกัน แล้วเดี๋ยวไปหอบดอกไม้ด้วยกัน เดี๋ยวพาขึ้นรถเมล์

แค่เอาจักรยานมามันจะลำบากอะไรขนาดนั้นล่ะซอนโฮ

 

            สีหน้าบูดบึ้งของเพื่อนตัวสูงทอดมาหาอย่างเต็มเปา และแม้ในน้ำเสียงของแดฮวีจะแฝงความขี้เล่นเอาไว้ แต่ก็อดกังวลใจไม่ได้อยู่ดีในความสัมพันธ์ของไลควานลินและซอนโฮ เพื่อนสนิทต่างวัยของตัวเองทั้งสองคนที่เอาแต่หลบหน้ากันไปมาจนเหมือนหนังอินเดียมาเป็นเดือนๆจนไม่สบายใจแทน

 

ซอนโฮเป็นคนมีเหตุผลมาตลอด

 

แต่นี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ซอนโฮทำตัวไร้เหตุผลก็ว่าได้ล่ะมั้งนะ

 

ก็แค่ขึ้นรถบัสมันจะทำไมล่ะแดฮวี

เราไม่รู้หรอกนะว่าลินไปทำอะไรให้ซอนโฮโกรธ แต่สงสารมันเถอะนะ

เดี๋ยวไปรับหน้าบ้านตอนเจ็ดโมงแล้วกันนะ

อีกไม่กี่สัปดาห์เราก็จะขึ้นเป็นพี่เกรดสิบเอ็ดแล้วนะซอนโฮ

 

            ขายาวที่ตั้งท่าจะเดินกลับโต๊ะเรียนตัวเองหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจของแดฮวีถอนออกมาสั้นๆ น้ำเสียงของควานลินที่แสนเหงาหงอยผ่านสายโทรศัพท์ทุกเย็นทำให้คนตัวเล็กรู้ถึงความเป็นไปของเพื่อนตัวโย่งตลอด ว่าแม้ยามพูดถึงพี่จีฮุนไลควานลินจะมีความสุขแค่ไหน แต่เมื่อวกกลับมาที่เรื่องของซอนโฮทีไร น้ำเสียงมีความสุขที่เคยเล่าเรื่องมากมายให้ฟังก็ตกลงในทันที

 

ซอนโฮ

“…………”

อีกไม่กี่สัปดาห์โรงเรียนจะปิดเทอมแล้วนะ

 

            ความเงียบเป็นเพียงเสียงเดียวที่แดฮวีได้รับตอบกลับมา แม้ว่าจะพูดใบ้คำออกไปมากแค่ไหนแล้วก็ตามที

 

ศุกร์นี้เจ็ดโมงเจอกันหน้าบ้านนะ

“…………”

 

            น้ำเสียงของเพื่อนลูกเจี๊ยบดังขึ้นด้วยโทนราบเรียบ

 

แล้วเย็นนี้เดี๋ยวไปเดินดูร้านดอกไม้กัน อย่าลืมโทรบอกไอ้พี่เอ๋ออะไรนั่นของแกด้วยล่ะ เข้าใจไหม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ผู้ปกครองของน้องดานี่ฝากดิฉันมาขอบคุณคุณหมอเรื่องน้องดานี่ด้วยนะคะ ต้อนนี้น้องอาการดีขึ้นแล้ว เริ่มรู้แล้วว่าดินกินไม่ได้ล่ะค่ะ

อย่างนั้นหรอกหรือ

 

            ฮวังมิยองพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะส่งยิ้มเอ็นดูให้เด็กน้อยอีกคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับโต๊ะทำงานของคุณหมอคิม ที่ปากขยับเหมือนจะคุยกับเธอ แต่สายตาของทั้งคนเด็กและคนโตต่างจ้องไปที่กระดานหมากรุกตรงหน้าอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

เย็นมากแล้ว ใกล้หมดเวรดิฉันแล้ว งั้นดิฉันไปก่อนนะคะ

แล้วเจอกันครับพี่มิยอง

 

            ใบหน้าสวยส่ายไปมาช้าๆอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนจะยิ่งยิ้มด้วยความปลงหนักกว่าเดิมเมื่อเสียงหมากบนกระดานขยับเดินอย่างว่องไว ก่อนที่เสียงโอดครวญของคุณหมอคิมจะดังขึ้นมาเงียบๆเมื่อรู้ตัวว่าคงไม่มีสิทธิ์ชนะเด็กหัวหมอตรงหน้าแล้วแน่ๆ

 

งั้นเดี๋ยวดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะคุณหมอคิม แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะน้องจินยอง

ครับ / อืม

 

            เสียงตอบรับทื่อๆของผู้ชายสองคนในห้องส่งผลให้นางพยาบาลสาวถอนหายใจด้วยความเอ็นดูคนทั้งคู่แล้วจึงหันหลังเปิดประตูห้องพักของแพทย์ออกไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้สมาธิของคนในห้องขาดลง เพราะเธอจำได้ว่าเมื่อคราวที่แล้วเธอเผลอทำของหล่นตอนที่สองคนนั้นกำลังใช้สมาธิอยู่ โดนเอ็ดเสียหน้ายุ่งไปหมดเลยเชียว

 

ตานี้ถ้าหมอยังแพ้คุณอยู่ หมอว่าหมอเลิกเล่นหมากรุกตลอดชีวิตน่าจะดีกว่า

แค่นี้ถอดใจแล้วหรอครับ?

 

            เสียงหัวเราะเบาๆของคุณหมอคิมดังขึ้นในตอนสุดท้ายเมื่อผลทำนายเป็นไปตามคาด แพจินยองเดินหมากชนะเขาได้อีกครั้ง เด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นบนมุมปากเพียงจางๆอย่างไม่ได้ดีอกดีใจอะไรมากนัก

 

ใครจะไปสู้แชมป์หมากรุกประจำจังหวัดแบบคุณได้ล่ะ

 

            เด็กหนุ่มไม่มีท่าทีตอบโต้อะไรกับคำพูดของชายวันกลางคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทต่างวันกันในช่วงนี้เสียแล้ว มือใหญ่เก็บตัวหมากบนกระดานลงกล่องพร้อมหยิบกระดานขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะหยิบไปเก็บไว้ในชั้นวางของอย่างรู้งาน

 

นอกจากหมากรุกแล้วคุณชอบทำอย่างอื่นอีกไหม เล่นแต่หมากรุกทุกวันหมอเริ่มเข้าใจแล้วทำไมมิยองถึงบอกว่าปวดหัว เพราะหมอเองก็เริ่มเวียนแล้วเหมือนกันเนี่ย

ก็คงเป็นฟุตบอล.. สเก็ต.. วรรณกรรม แล้วก็คณิตศาสตร์ล่ะมั้งครับ หมอแข่งหารูทกับผมไหมล่ะ?

คุณจินยอง..”

 

            เสียงทุ้มหัวเราะอย่างคนขี้เล่นดังขึ้นมาหลังจากยืดตัวยืนตัวตรงได้ในที่สุด กล่องหมากรุกและกระดานถูกจัดเก็บในชั้นวางของอย่างเป็นระเบียบ ร่างสูงเดินมาคว้ากระเป๋าเป้สีดำลายหมีใบเก่ามาปัดอย่างพอเป็นพิธี ก่อนจะสะพายมันขึ้นหลังเหมือนเคย

 

งั้นเดี๋ยวผมไปนั่งรอผู้ปกครองที่ห้องของเล่นแล้วกันนะครับ

หมายถึงดอกลิลลี่ขาวน่ะหรอ?

 

            ดวงตาคมเงยขึ้นมองคุณหมอวัยกลางคนตรงหน้า เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นเงียบๆก่อนจะก้มหน้าลงจัดเสื้อผ้าแพรสีเขียวและกางเกงสีเข้าคู่กันอย่างเก้อๆ

 

บางทีผมว่าหมอเองก็กวนเก่งเหมือนกันนะ

 

            ชายกลางคนจะลุกขึ้นยืนตัวตรง เตรียมจัดข้าวของบนโต๊ะให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเดินมายีเส้นผมสีดำสนิทที่เริ่มยาวของจินยองด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

มัวแต่มองลิลลี่ขาวเติบโตอยู่ริมรั้ว ไม่ยอมตัดมาปักแจกันเสียที ไม่กลัวโดนคนมือดีแย่งตัดหน้าก่อนหรือไงล่ะ

 

            จินยองส่ายหน้ากับตัวเองเงียบๆ

 

แม้คำแนะนำของหมอจะฟังดูน่าสนใจ แต่ผมว่าให้ลิลลี่ขาวเขาเติบโตงดงามในกระถางดอกไม้ไปเรื่อยๆก็ดีแล้วล่ะครับ แล้วอีกอย่างหนึ่งไอ้เรื่องว่าจะมีคนมือดีมาฉวยโอกาสเอาไปนั่นน่ะ..”

 

หมออย่าลืมสิว่าลิลลี่ขาวดอกนี้มันบานสะพรั่งอยู่ที่หน้าบ้านของผม

 

            รอยยิ้มจางๆประทับขึ้นบนใบหน้าเรียบนิ่ง

 

มันเป็นของผมตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันพรากมันไปจากผมได้แน่นอน

เจ้าคารมคมคายนักนะ พ่อนักวรรณศิลป์

 

            เส้นผมสีดำสนิทของเด็กหนุ่มถูกคุณหมอคิมยีไปอีกรอบด้วยความเอ็นดู จินยองหัวเราะออกมาน้อยๆ ก่อนจะโค้งให้คุณหมอประจำตัวที่ตอนนี้เหมือนจะกลายไปเป็นพ่อของเขาเสียแล้ว เพราะตอนนี้ทุกเรื่องในใจของเขาที่เคยแบกรับมันไว้เพียงลำพัง เขาได้ตัดสินใจเล่าให้คุณหมอคิมฟังจนหมดสิ้น สำหรับเขา คุณหมอคิมเป็นเหมือนคนในครอบครัวเลยก็ว่าได้

 

เป็นเหมือนคนในครอบครัวเขา มากกว่าคนในครอบครัวของเขาจริงๆเสียอีก

 

ก๊อกๆ.. ปึก!

 

คุณหมอคิมคะ วันนี้ผู้ปกครองของน้องจินยองไม่สะดวกมารับนะคะ

 

            เสียงประตูถูกรบกวนพร้อมเปิดพรวดเข้ามารวดเดียว นางพยาบาลสาวคนสนิทคนเดิมที่อยู่ในชุดเสื้อไหมพรมสีชมพูเตรียมฝ่าอากาศหนาวกลับบ้านแต่เหมือนว่าจะยังกลับไม่ได้ เพราะผมที่ยุ่งเหยิงจากการวิ่งสุดแรงเกิดกลับมาเพื่อแจ้งข่าวอย่างในตอนนี้ ดวงตาหวานของมิยองมองเลยจากคุณหมอคนสนิทของตนที่ทำหน้างงๆใส่ลงไปมองเด็กน้อยของเธอที่ยืนจ้องเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

 

งั้นวันนี้น้องจินยองกลับกับพี่ไหมคะ?

แดฮวีไปไหนทำไมเขามาไม่ได้ล่ะครับ

อ่า..”

 

            น้ำเสียงที่อ้ำอึ้งไปของมิยองทำให้จินยองเริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กๆ ทั้งที่ไม่ควรด้วยซ้ำ เพราะคนตรงหน้าไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิดเดียว แต่เขาเองกลับไม่พอใจมากขึ้นมาเสียจนลืมไปว่าเพิ่งอารมณ์ดีจากการได้ทำกิจกรรมที่ชอบไปเมื่อครู่นี้เสียอย่างนั้น

 

 

ผิดหวังหรอ?

 

 

ไม่หรอก.. จินยองไม่เคยผิดหวังอะไรในตัวของแดฮวีเลยสักครั้ง

 

หรือว่าคิดถึง..?

 

 

 

ใช่..

 

 

 

 

คิดถึงแน่ๆเลย

 

ไม่เป็นไรครับ ผมเดินกลับเองได้

จริงๆนะคะ?

ครับ

 

            นางพยาบาลคนสวยทำหน้าวุ่นไปครู่หนึ่งด้วยความไม่สบายใจ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจถอนหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้ มือสวยวางลงบนศีรษะของจินยองเบาๆ รอยยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้นตรงหน้า

 

อย่าเถลไถลไปไหนนะคับรู้ไหม ตรงกลับบ้านเลยนะเด็กดีของพี่มิยอง

 

            จินยองมั่นใจว่าได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากทางด้านหลังของตัวเอง และถึงแม้จะไม่มั่นใจนักว่าอะไรทำให้คุณหมอของตนหัวเราะออกมา แต่สายตาใสบริสุทธิ์ของคนตรงหน้าก็ทำให้เขาอดยิ้มและขานรับไปแต่โดยดีไม่ได้

 

สบายใจแล้วก็กลับบ้านได้แล้วไปมิยอง

น้องจินยองต้องห้ามเถลไถลนะคะเข้าใจไหม ออกจากโรงพยาบาลแล้วตรงกลับบ้านเลยนะคะ

พอได้แล้วน่า

 

            คุณหมอคิมเอื้อมมือมาดันหลังพยาบาลตัวเล็กให้ออกนอกประตูไป และแม้ว่าพี่มิยองจะดื้อรั้นแค่ไหนแต่สุดท้ายเธอก็ถูกดันจนออกไปนอกประตูได้ในที่สุด

 

มิยองนี่นะ ไม่รู้แล้วใครคนไข้ใครนางพยาบาล

แต่ก็น่ารักใช่ไหมล่ะครับ

ห้ะ?

 

            ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นมองคนแก่กว่าด้วยแววตารู้ทัน

 

หิมะแรกใกล้จะมาถึงแล้วนะครับหมอ

“……………”

แค่กล่องคุกกี้มันน้อยไปนะ พี่เขาไม่รู้ตัวหรอก

แก่แดดแก่ลมนักนะเรา

 

            มือของคนอายุมากกว่าตั้งท่าจะตะปบหลังคอของเด็กหนุ่มแต่จินยองไหวตัวทัน ร่างสูงโค้งให้คนอายุมากกว่ารีบๆก่อนจะวิ่งออกมานอกเขตโรงพยาบาลในที่สุด แสงแดดอ่อนโยนยามเย็นที่สาดแสงลงมาทำให้สัมผัสได้ถึงอิสรภาพ ลมที่พัดโชยมาโดนผิวหนังมีละอองความหนาวปะปนมาด้วยจนอดกอดตัวเองเอาไว้ไม่ได้

 

คุณหมอประจำตัวของเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาสามารถออกจากสถานบำบัดได้ และไม่จำเป็นต้องมาที่โรงพยาบาลทุกวันเหมือนเคย แต่เขาก็ยังต้องมาอยู่ดีเพราะในหลายๆเหตุผล

 

อาจจะเพราะที่นี่มีคุณหมอคิมที่รับฟังและเข้าใจเขาทุกอย่าง

 

อาจจะเพราะที่นี่มีคุณพยาบาลมิยองที่ขี้กังวลไปซะทุกอย่างแต่ก็ดูแลเขาเสมอยามที่เขาอยู่ที่นี่

 

อาจจะเพราะแม่ที่ยังไม่รู้ความจริงที่เขาปิดบังเอาไว้

 

อาจจะเพราะเขาไม่มีที่ไปเพราะหยุดเรียนมาก็จะเป็นปีแล้ว

 

หรืออาจจะเพราะอยากเดินกลับบ้านกับคุณผู้ปกครองทุกวัน..

 

            กระเป๋าเป้สีดำสนิทถูกหมุนมาไว้ด้านหน้า ตุ๊กตาคุมะมงเปิดออกเผยให้เห็นของสำคัญสองสามชิ้นที่อยู่ในกระเป๋าที่เขาแบกไปไหนมาไหนตลอดแต่ไม่เคยมีโอกาสได้เปิดเอาของในนั้นออกมาใช้สักที

 

ก็แค่โทรศัพท์มือถือ กระเป๋าเงินใบเก่า และผ้าเช็ดหน้าสีครีมปักรูปส้มตรงมุมผ้าผืนหนึ่งเท่านั้น

 

            มือถือเครื่องน้อยและกระเป๋าเงินถูกปัดออกไปไว้ข้างๆขณะที่ผ้าผืนน้อยถูกหยิบขึ้นมาก่อนที่จะรูดซิปปิดในตอนสุดท้าย กระเป๋าเป้ใบเล็กถูกเหวี่ยงกลับไปไว้ด้านหลังเหมือนเคย จินยองคลี่ผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนออกก่อนจะกดจมูกลงไปบนผ้าเพื่อสูดกลิ่นหวานจางๆของเจ้าของของมันที่บังเอิญลืมทิ้งเอาไว้ในห้องของเขาตั้งแต่เมื่อไรเจ้าตัวเองก็คงจำไม่ได้ และคนตัวเล็กก็คงจะลืมไปแล้วเช่นกันว่าครั้งหนึ่งเคยมีผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มาก่อน

 

            ผ้าผืนน้อยถูกพันเอาไว้รอบฝ่ามือแน่นหนาพอสมควร ชายหนุ่มกำมือเข้าหากันเพื่อจะได้สัมผัสถึงเนื้อผ้านิ่มได้มากขึ้นกว่าเดิม และเหมือนทุกครั้งที่แดฮวีไม่สามารถมารับเขาได้และเขาต้องกลับคนเดียว ผ้าเช็ดหน้าสีครีมก็จะเป็นเพื่อนร่วมทางกลับบ้านไปกับเขาเหมือนทุกๆวัน

 

เคยชินเสียแล้วสิกับการที่มีคนตัวเล็กอยู่ใกล้ๆในทุกๆวัน..

 

            ขายาวก้าวเดินไปตามทางพาดยาวอย่างเงียบสงบ มิซเสิลโทและกระดิ่งสีเหลืองทองที่แขวนไว้หน้าประตูบ้านแต่ละหลังที่เดินผ่านย้ำเตือนให้เขารู้ว่าเทศกาลสำคัญประจำปีที่ใครๆก็ชอบคงกำลังจะวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

 

เขาเคยคิดว่าเทศกาลนี้มันน่ารำคาญเพราะเสียงของผู้คนที่วุ่นวายโหวกเหวกจนทำให้อยากหลบไปมุดอยู่ใต้ผ้าห่มเงียบๆคนเดียวจนกว่าจะหมดเทศกาล

 

แต่พอคิดว่าคริสต์มาสปีนี้จะมีคนตัวเล็กยืนดูหิมะแรกอยู่ข้างๆกันมันก็น่าตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้นสิ..

 

 

ก็บอกแล้วไงว่าไม่เอาดอกหน้าวัว !”

ดอกหน้าวัวไม่ดีตรงไหนแดฮวี ความหมายมันแปลว่าอะไรรู้ไหม มันแปลว่ารักที่มั่นคงและหยิ่งทะนงในตัวเอง ดูสิ ดีจะตาย

ใครเขาเอาดอกหน้าวัวไปสารภาพรักกันเล่า เหมาไปใครจะมาซื้ออ่ะ โอ้ย ไม่ได้เรื่องเลยอ่ะไรเนี่ย

 

            เสียงที่คุ้นเคยสองเสียงถกเถียงกันอยู่ด้านหน้าไม่ใกล้ไม่ไกลนัก จินยองขยับตัวเข้าหลบหลังเสาของบ้านที่ปิดประตูสนิทไร้ผู้คนอาศัยอย่างเงียบเชียบ เพื่อชะโงกใบหน้าเพียงครึ่งออกไปดูเหตุการณ์ตรงหน้า มือหนาบีบเข้ากับเสาแน่นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจเพียงแค่เห็นใบหน้าง้ำงอของคนตัวเล็กที่เฝ้ารออยากจะพบเจอมาตลอดทั้งวันกำลังยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้พร้อมกับซอนโฮ เพื่อนสนิทของเจ้าตัวที่เขาจำได้ว่าเกลียดขี้หน้าเขาน่าดู

 

แล้วจะเอาดอกอะไร ที่ทั้งสวยและความหมายดี แล้วคนส่วนมากชอบด้วย

ก็กุหลาบแดงไง ยากเย็นตรงไหน

ไม่ชอบกุหลาบแดงอ่ะ มันมีหนาม อันตราย

แล้วงั้นจะเอาอะไร!”

มะลิมะ หอม อ่อนโยน ด้วยรักและบูชา

ไอ้เจี๊ยบ

 

            เสียงหัวเราะใสๆดังหลุดออกมาจากริมฝีปากของแดฮวีหลังจากเก๊กหน้าโหดมาตั้งนาน มือน้อยผลักไหล่ของซอนโฮที่ยิ้มกว้างอย่างขี้เล่นใส่ ก่อนที่เด็กทั้งสองจะชี้ชวนพากันดูดอกไม้ต่อ มือบางแตะลงบนกลีบดอกลิลลี่สีชมพูอย่างเบามือ ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดแก้มของตัวเองเบาๆ แสงแดดสีส้มที่ตกกระทบลงบนเส้นผมสีอ่อนส่งผลให้คนตรงหน้างดงามราวกับนางฟ้า และมันบ้ามากที่รอยยิ้มของคนๆหนึ่งจะส่งผลต่อความสุขในใจของเขาได้มากขนาดนี้

 

อยากกอดจังเลย แต่ตอนนี้คงทำไม่ได้สินะ

 

งั้นเอากุหลาบเนี่ยแหละ เดี๋ยวสั่งไว้ก่อนละเรากลับไปช่วยเพื่อนทำซุ้ม วันศุกร์ค่อยมารับ

เออๆ แล้วแต่เหอะ ละเงินพอไหม

พอๆ

 

            แต่แล้วความสุขของจินยองก็อยู่เพียงไม่นานเมื่อคนตัวเล็กที่เขาแสนคิดถึงหันไปคุยกับแม่ค้าสองสามประโยค ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านและมุ่งหน้ากลับไปทางโรงเรียนเช่นเดิม ชายหนุ่มก้าวออกจากฐานทัพลับๆชั่วคราวของตัวเองก่อนจะเดินอย่างเชื่องช้าผ่านหน้าร้านดอกไม้ไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก ดวงตาคมมองกลีบดอกลิลลี่อ่อนโยนที่เคยมีปลายนิ้วเรียวประคองมันเอาไว้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างนึกอิจฉาเจ้าดอกไม้แปลกหน้าที่มีโอกาสได้รับสัมผัสอ่อนโยนจากคนตัวเล็ก แต่เขากลับไม่ได้

 

สนใจดอกอะไรสอบถามได้นะคะ

 

            เสียงของเจ้าของร้านวัยรุ่นดังขึ้นจากภายในร้าน ดวงตาคมเงยขึ้นจากดอกไม้ดอกน้อยตรงหน้า ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นดอกไม้สีขาวอ่อนโยนที่ปักอยู่ในถังน้ำสีเงินรวมๆกันภายในร้าน

 

ถ้าหิมะแรกมาถึงนั่นหมายถึงการเริ่มต้นใหม่ของฤดูใหม่และปีใหม่ที่กำลังคืบคลานมาถึงเช่นกัน

 

 

แล้วถ้างั้นเขาจะสามารถเริ่มต้นใหม่อย่างจริงๆจังๆได้บ้างหรือไม่นะ..?

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

แอบชอบใคร แอบรักใคร แต่ยังไม่มั่นใจแวะมารับดอกกุหลาบสวยๆสักดอกเอาไว้เพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองกันได้นะครับ!!”

หรือถ้าอยากบอกรักแต่ไม่กล้าบอกต่อหน้า ก็แวะมาเขียนการ์ดแล้วใช้บริการเลิฟเดลิเวอรี่ของพวกเราได้เหมือนกันนะครับ!!”

 

            เสียงโหวกเหวกตะโกนขายของของยูซอนโฮผู้ชูดอกกุกลาบสีแดงสดสวยล่อตาล่อใจผู้คนที่เดินสวนไปมา และอันฮยองซอบที่ใส่ที่คาดผมหูกระต่ายโบกการ์ดไปมาอยู่ข้างๆกัน ลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาไม่สะทกสะท้านเด็กทั้งสองสักเท่าไร เพราะเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ที่ใส่อยู่ และการขยับกายไปมาไม่อยู่นิ่ง รอยยิ้มกว้างๆประทับขึ้นบนใบหน้าของลูกเจี๊ยบตัวโตราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด

 

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด

 

ควานลิน โกโก้เย็นหมดแล้วนะ ทำไมยังไม่ดื่มอีก

 

            เสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นข้างกาย เจ้าของชื่อที่โดนเรียกสะดุ้งเล็กๆก่อนจะละสายตาออกจากภาพตรงหน้ากลับมามองดวงตาสวยที่มองจ้องตัวเองมาด้วยความสงสัย

 

ผมอืดๆท้องน่ะ ไม่มีอะไรหรอกครับ

กินยาไหม เดี๋ยวเราลุกไปหยิบให้

ไม่ต้องหรอก นั่งไปสักพักเดี๋ยวก็หาย

แน่นะ

 

            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ค่อยเชื่อถือกันเท่าไรนัก เรียกให้รอยยิ้มเอ็นดูของคนเด็กกว่าประทับขึ้นบนใบหน้า มือใหญ่ยกขึ้นหยิกแก้มแดงๆของคนรักเบาๆ ก่อนจะยกโกโก้ขึ้นจิบทีหนึ่งก่อนจะยกแก้วขึ้นเป็นเชิงให้คนน่ารักตรงหน้ารู้ว่าเขาโอเคจริงๆ

 

ผมโอเค ไม่เป็นไรเลยครับ อย่าคิดมากสิ หน้ามุ่ยแล้วไม่น่ารักเลยนะ

ลินจะบอกว่าเราไม่น่ารักแล้วก็บอกมาตรงๆก็ได้ ไม่ต้องมาพูดอ้อมค้อมแบบนี้

ใช่ที่ไหนล่ะ ขี้น้อยใจจริง แก้มป่องจนฟูไปทั้งตัวแล้วเนี่ย คนหรือกระต่ายกันแน่นะ

ควานลิน จะว่าเราอ้วนใช่มะ!”

ไม่ได้พูดสักคำเลยว่าอ้วนนะเนี่ย

ก็ลินบอกเราฟู!”

จี้ไม่ได้อ้วนไงครับ แค่ขนฟู

เราเป็นคนนะลิน!”

 

            ท่าทางหัวร้อนที่แสนน่าเอ็นดูของคนรักทำให้ความไม่สบายใจก่อนหน้านี้ลดลงได้ในระดับหนึ่ง เสียงฮีทเตอร์ในร้านมินิมาร์ทที่พวกเขาทั้งสองนั่งอยู่ดังคลอไปกับเสียงดนตรีบรรเลงในร้าน แขนยาวโอบรอบแผ่นหลังนุ่มนิ่ม ก่อนที่จะซบใบหน้าลงกับโต๊ะเคาเตอร์ตรงหน้า และคนน่ารักก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา ทำให้วิวรอบตัวที่เคยเห็นเป็นภาพผู้คนนอกร้านที่เดินกันขวักไขว่ และสินค้าในร้านมากมายหลายชิ้นเหลือเพียงแววตากลมใสของพัคจีฮุนเพียงคนเดียว

 

            ปลายนิ้วนิ่มแตะลงบนปลายจมูกโด่งของชายหนุ่มเบาๆ รอยยิ้มน่ารักปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อเผลอจิ้มแรงไปจนชายหนุ่มจมูกบี้ มือหนาดึงออกจากลาดไหล่นิ่มมาคว้ามือกลมเอาไว้ ก่อนจะขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ๆจนใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเพียงลมหายใจกั้น

 

สิ้นเดือนแล้วนะควานลิน

ครับ

อีกแปปเดียวเราก็จะขึ้นเกรดสิบสองแล้วอ่ะ ตื่นเต้นเนอะ

“………….”

 

            ริมฝีปากที่มีรอยยิ้มประทับอยู่เม้มเข้าหากันแน่น ควานลินยกฝ่ามือน้อยที่ไม่ได้นุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมนัก แถมยังมีรอยถลอกมากมายขึ้นมาจูบอย่างรักใคร่ ดวงตาใสที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำจ้องมองคนตรงหน้าที่ยังคงไม่แสดงสีหน้าท่าทางอะไรนิ่ง

 

ตอนไหนหรอ

ครับ?

เราถามว่า.. ตอนไหน

“……….”

 

            นิ้วโป้งของชายหนุ่มแตะลงบนแก้มนุ่มเพื่อเช็ดน้ำใสๆออกจากหน่วยตาให้อย่างเบามือ

 

วันเสาร์ เที่ยงสี่สิบห้าครับ

เช้าจังเนอะ

“………………”

น่าจะบินดึกๆหน่อย บินเช้าแบบนี้เราตื่นไม่ทันไปส่งหรอก

พอได้แล้วจีฮุน

ไปเร็วขนาดนี้เราไม่ทันไปส่งหรอก อีกอย่างวันเสาร์พี่มินต้องเข้าประชุมด้วย ไม่ทันหรอก ยังไงก็ไม่ทัน..”

จีฮุน พอได้แล้ว

ไม่ทันหรอก ไม่ทันจริงๆ อึก.. ไม่ทันแน่ๆ

 

            หน้าผากมนที่มีหน้าม้าปรกอยู่ถูกควานลินเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะแตะหน้าผากของตนเข้าด้วยกัน คนตรงหน้าสะอื้นไห้เงียบๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ขึ้นกว่าเดิม

 

เรารักควานลินนะ

 

            เสียงอึกอักดังขึ้นเบาราวกับสายลม แต่สำหรับเขากลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

 

จี้ว่าไงนะ?

เรารักควานลินนะ..”

 

            ดวงตาใสเงยขึ้นจ้องใบหน้าของคนเด็กกว่าตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาสวยจะเลื่อนระดับสายตาลงจดจ้องริมฝีปากอิ่มแทน คนตัวเล็กกว่าขยับตัวเข้าใกล้ทีละนิด เรียวนิ้วเกี่ยวแว่นสายตาของควานลินออกวางลงบนเคาเตอร์ ก่อนจะแตะริมฝีปากของตัวเองลงบนกลีบปากนุ่มของคนตัวสูงกว่าตรงหน้าเพียงแผ่วเบา แล้วจึงถอนออก

 

เราขอโทษที่ไม่เคยบอกคำนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่เราอยากให้ลินรู้นะว่าเราคิดเหมือนกัน

“………….”

เราไม่อยากให้ลินกลับไปเลย เราเห็นแก่ตัวมากใช่ไหม แต่เราอยากอยู่กับลิน เรามีแค่ลินนะ

 

            อ้อมแขนยาวดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้แนบอก พัคจีฮุนซบใบหน้าลงบนไหมพรมสีน้ำตาลของคนรัก ความอบอุ่นที่ได้รับมันมากล้นเสียจนรู้สึกเสียดาย

 

เรารักควานลินแล้วนะ..”

ผมได้ยินแล้วครับ

 

            มือใหญ่ลูบเส้นผมนิ่มมือบนอกของตัวเองเบาๆ ดวงตาของชายหนุ่มมองออกไปนอกร้านอีกครั้งโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับได้ซบสายตากับคนใจร้ายที่วิ่งหนีเขามาตลอดหลายเดือนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามและกำลังจ้องมองมาทางเขาอยู่พอดีเช่นกัน

            เส้นผมนิ่มที่สอดแทรกไปตามร่องนิ้วของเขารู้สึกเบาบางลงเล็กน้อยเมื่อสายตาที่ดูน่าเศร้าแปลกๆของซอนโฮจ้องกลับมา และที่น่าแปลกใจกว่าคือคนอายุน้อยกว่าไม่ได้คิดจะหลบสายตาเหมือนที่เคยทำทุกครั้งเสียด้วยสิ

 

ผม…”

 

            เปลือกตาหนักๆบังคับให้เขากระพริบตา แต่สมองกลับสั่งว่าอย่าทำ เพราะถ้าหากเขาพลาดไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียวภาพของยูซอนโฮที่กำลังซบตาเขากลับในตอนนี้อาจจะมลายหายไปก็เป็นได้

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

 

            ควานลินส่ายศีรษะแรงๆก่อนจะก้มลงโอบกอดร่างนุ่มนิ่มที่ยังคงสะอื้นไห้อยู่ให้แน่นขึ้นราวกับต้องการยึดมั่นเอาไว้

 

ผมก็รักจีฮุนเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ได้เงินเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ยิ่งกว่าตอนขายคุกกี้อีก

 

            เสียงตื่นเต้นๆที่เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกดังขึ้นจากหัวหน้าห้องคนเก่งที่ยืนค้ำโต๊ะเก็บเงินของแดฮวีเอาไว้อยู่ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่งให้เพื่อนตัวน้อยก่อนจะรวบปึกเงินใส่ลงไปในกระเป๋าแล้วเก็บลงใต้ลิ้นชัก

 

นี่เงินส่วนช่วงเช้า เรานับให้หมดละนะ เก็บไว้ในลิ้นชักนี้นะ ส่วนช่วงบ่ายเดี๋ยวเรามานับต่อ ขอไปหาไรกินก่อน หิวจะแย่แล้วเนี่ย

ดีแล้วล่ะๆ ขอบคุณมากๆเลยนะแดฮวีที่ช่วยเป็นหูเป็นตา เป็นแขนเป็นขาให้อ่ะ

ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกัน ละอุงอ่ะกินไรไหม เราซื้อมาให้

 

            รอยยิ้มที่นานๆทีจะมีคนมีโอกาสได้เห็นประทับบนใบหน้าขาว แดฮวียิ้มตอบให้อย่างมีความสุขก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ตำแหน่งนับเงินแล้วขอทางเพื่อนๆที่ยังคงเรียกลูกค้าเขาซุ้มอย่างขยันขันแข็ง และผ่านเหล่าลูกค้ามากหน้าหลายตาออกมาอย่างยากลำบาก ลมเย็นๆของฤดูหนาวถูกอีแดฮวีสูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะออกเดินตรงไปข้างหน้าอีกครั้งหลังจากหลุดจากฝูงชนมาได้แล้ว

 

            ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสยามใกล้บ่าย ผู้คนมากมายในชุดฤดูหนาว ต้นคริสต์มาสที่ตั้งกลางสนามโรงเรียนและของใช้ธีมสีเขียวแดงที่ตกแต่งตามซุ้มต่างๆ กลุ่มเพื่อนที่เดินคุยกัน คู่รักที่กอดแขนกันมา บรรยากาศคึกครื้นเสียจนอดยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะจางหายไปนิดๆเมื่ออยู่ดีๆเผลอคิดไปถึงใบหน้าของใครอีกคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

ถ้าตอนนี้ได้อยู่ด้วยกันมันก็คงจะดีนะ..

 

            ศีรษะกลมสะบัดหนีความคิดแปลกๆนั่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเร่งความเร็วเท้าก้าวตรงไปหน้าโรงเรียนเพื่อจะออกไปหาของกินนอกโรงเรียน ด้วยวันนี้ที่เป็นวันสำคัญ โรงเรียนนอกจากจะไม่มีการเรียนการสอนแล้วยังเปิดให้เป็นวันฟรีเดย์อีกด้วย ดังนั้นโรงอาหารโรงเรียนสำหรับแดฮวีแล้วก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก !

 

หลบหน่อยครับๆๆ!”

 

            เสียงเร่งรีบของเพื่อนต่างห้องดังขึ้นชวนให้คนตัวเล็กสะดุ้งได้ง่ายๆ ก่อนที่ลาดไหล่แคบจะโดนคนแถวนั้นคว้าเอาไว้และดึงหลบเข้าริมทางเพื่อหลีกให้ทีมนักดนตรีประจำโรงเรียนยกเครื่องดนตรีและวิทยุผ่านหน้าไปอย่างเร่งรีบ ดวงตาใสเป็นประกายเมื่อเห็นกีต้าร์โปร่งผ่านหน้าไปพร้อมกับกีต้าร์ไฟฟ้าและเบสไฟฟ้า

 

ปกติทุกวันคริสต์มาสจะมีประกวดวงดนตรีน่ะ

จริงหรอ

จริงสิ

น่าตื่นเต้นเนอะ

 

            มือน้อยยกขึ้นประสานกันบริเวณอกอย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนที่คิ้วจะขมวดเขาหากันน้อยๆเมื่อพึงรำลึกได้ว่ากำลังยืนคุยกับคนแปลกหน้าเจ้าของฝ่ามือบนไหล่ของตัวเองอยู่ ร่างบอบบางหันหลังไปมองต้นเสียงจากด้านหลังของตัวเอง ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกกว้างจนคนตรงหน้าหลุดยิ้มออกมาจนได้

 

ชอบดูการแสดงสดสินะ มิน่าตอนไปฮงแดถึงชวนฟังเพลงจัง

จินยองมาได้ไง !!”

เสียงดัง

 

            ร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนบีบริมฝีปากเล็กๆเอาไว้เบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว มือน้อยยกขึ้นดึงเจ้าของมือใหญ่ออกก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าของคนตัวสูงด้วยความมึนงง

 

ที่โรงพยาบาลเขายังไม่ปล่อยตัวไม่ใช่หรือไงกัน?

คุณหมออนุญาต

อนุญาตอะไร หนีออกมาใช่ไหม!”

ไม่ได้หนีจริงๆ

โกหก!”

“………..”

สรุปหนีใช่ไหม!”

อ่ะ หนีก็หนี

เด็กดื้อ บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้หนี อยากโดนตีใช่ไหม..!”

 

            เสียงสูงและท่าทางพร้อมดุจางลงในทันทีเมื่อจินยองส่งบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในมืออีกข้างมาให้ ดวงตาเรียวกระพริบปริบจ้องมองกลีบบอบบางสีขาวสะอาดของดอกไม้ปริศนาที่ถูกห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์และเชือกสีน้ำตาลที่พันเอาไว้ลวกๆตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นมองคนตัวสูงกว่าที่จดจ้องตัวเองก่อนหน้านี้อยู่แล้ว

 

ดอกลิลลี่สีขาวหรอ

อืม

เอามาทำไมอ่ะ

ให้

“…………”

คือมันสวยดี

อ้อ..”

เหมือนแดฮวีเลย

“………….”

รับไปสิ

 

            น้ำเสียงอ้อมแอ้มของชายหนุ่มและสายตาที่วอกแวกมองข้างทางทำให้คนตัวเล็กที่พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้อดเหนียมอายตามไปด้วยไม่ได้ รอยยิ้มถูกกัดเอาไว้ที่มุมปาก ขณะที่มือน้อยขยับไปรับดอกไม้สีขาวจากมือชายหนุ่มมา

 

ขอบใจนะ

ชอบไหม

ก็.. ชอบ

หมายถึงพี่นะ

“………..”

ชอบพี่ไหม

 

            ดวงตาใสเงยขึ้นมองคนตรงหน้าเงียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินหนีในทันทีเมื่อคิดคำตอบให้ไม่ได้ รอยยิ้มบ้าบอเปื้อนเต็มใบหน้าของแดฮวี ก่อนที่มืออุ่นๆจะคว้าเข้าที่ข้อมือเล็ก ก่อนที่ร่างผอมบางจะโดนดึงให้หันกลับไปมองหน้ากันอีกครั้ง และแดฮวีก็เพิ่งสังเกตได้ว่าทรงผมที่เคยฟูเหมือนขนแมวในวันนี้ถูกจัดทรงให้เข้าที่เข้าทางจนเห็นใบหน้าเล็กได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

 

จะไปกินข้าว จะมาดึงไว้ทำไมเนี่ย

ตอบคำถามพี่ก่อนสิ

ถามอะไร เราไม่รู้ เราลืมหมดแล้ว

แต่พี่ไม่ลืมนะแดฮวี

 

            มือหนาทั้งสองข้างกุมมือน้อยเอาไว้อย่างอ่อนโยน ท่าทางที่ดูปกติและเครื่องแบบนักเรียนที่ในอดีตเคยทำได้เพียงแอบมองจากหลังรั้วยามที่คนตัวสูงปั่นจักรยานไปโรงเรียน แต่บัดนี้กลับเต็มตาอยู่ตรงหน้าทำให้แก้มใสขึ้นสีได้อย่างง่ายดาย

 

ไม่เคยลืมเลยแม้แต่เรื่องเดียว

 

เหมือนกำลังยืนคุยอยู่กับพี่จินยองจริงๆเลยยังไงก็ไม่รู้..

 

แล้ว.. สรุปหนีออกมาหรือยังไง หมอคิมไม่ว่าหรือไง

 

            ลมหายใจหนักๆถอนออกอย่างอ่อนใจ ดวงตาคมจดจ้องมองใบหน้าสวยที่เอาแต่ก้มงุดมองดอกลิลลี่ขาวในมือตัวเองไม่ยอมเงยหน้ามามองกัน ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะปรากฎขึ้นบนริมฝีปากของเขา

 

พี่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

หือ?

หมอบอกว่าพี่ใกล้หายแล้ว ไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลแล้วก็ได้

จริง.. จริงหรอ

อืม

 

            ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากริมฝีปากของแดฮวี เสียงผู้คนพูดคุยกันดังขึ้นรอบๆตัวแต่มันกลับไม่เข้าโสตประสาทของคนตัวเล็กสักนิด ในเมื่อการรับรู้ของแดฮวีหยุดอยู่ที่นิ้วโป้งอุ่นที่เกลี่ยหลังมือของตัวเองอย่างเชื่องช้าเล่นอยู่ในตอนนี้

 

แดฮวีอา..”

ว่า.. ว่าไง

 

            ริมฝีปากเล็กของจินยองเม้มเข้าหากันเงียบๆ ก่อนที่จะหายใจเข้าและออกหนักๆเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองครั้งสุดท้าย

 

ไปดูหิมะแร…”

 “แดฮวีย่า ! อยู่นี่เอง หาตั้งนานแหนะ ห้องพี่มีแจกโลลิป็อปพี่เลยเก็บไว้ให้สองอัน นึกว่าจะหาเราไม่เจอเสียแล้วนะเนี่ย

 

            เสียงร่าเริงของคนอายุมากกว่าที่คุ้นชินดังขึ้นจากด้านหลัง แดฮวีดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมทันทีก่อนจะหันหลังไปยิ้มกว้างให้พัคจีฮุนที่วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงมาหาพร้อมโลลิป็อปอันน้อยในมือสองอันและกุหลาบแดงช่อโตในมือ นัยย์แววตากลมโตเต็มไปด้วยความสุขก่อนที่มันจะไหววูบไปครู่หนึ่งเมื่อรับรู้ว่าแดฮวีไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่คิด

 

ขอบคุณมากเลยนะครับพี่จีฮุนที่อุตส่าห์เก็บเอาไว้ให้ ผมไม่รู้จะเอาอะไรให้เลยเนี่ยว่าแต่กุหลาบแดงนี่ใครให้มาน่ะ ควานลินใช่ม่า

 

            เสียงเล็กเอ่ยแซวอย่างขี้เล่น พัคจีฮุนหยุดสายตาไว้ที่ชายหนุ่มตัวสูงด้านหลังที่จ้องมองกลับมาเช่นกันด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะรีบกดสายตากลับไปสนใจคนตัวเล็กต่ออีกทันที รอยยิ้มที่จางหายไปกะทันหันกลับมาแต้มบนใบหน้าได้อย่างรวดเร็ว

 

อืม ลินให้มา ซื้อร้านห้องเรานั่นแหละ

งั้นผมก็คงไม่มีอะไรจะให้แล้วล่ะมั้งเนี่ย วันนี้แบกมาแต่กุหลาบแดงกับการ์ด จะให้กุหลาบแดงควานลินก็ชิงให้ไปก่อนแล้ว จะให้การ์ดก็คงไม่ต้องมั้ง.. คนอย่างลินลินคงพูดคำหวานให้พี่ฟังทุกวี่ทุกวันอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ

 

            เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของจีฮุน ดวงตาสวยสลับมองแดฮวีกับคนด้านหลังจนคนตัวเล็กอดขมวดคิ้วไม่ได้ ก่อนที่แดฮวีจะเคลื่อนย้ายตัวหลบไปด้านข้าง

 

ลืมแนะนำเลย นี่พี่จีฮุน รองประธานนักเรียนแล้วก็แฟนของเพื่อนสนิทเราด้วย ส่วนนี่พี่จินยอง เป็นพี่ข้างบ้านผมเองครับ

 

            สิ้นเสียงของแดฮวีความเงียบก็เข้าปกคลุมบรรยากาศในทันที ดวงตาคมก้มลงมองกุหลาบสีแดงสดในอ้อมกอดของคนตรงหน้าที่ยังคงไม่แสดงสีหน้าท่าทางใดๆออกมาให้เห็นทั้งนั้น แม้มือที่กอดช่อดอกไม้จะบีบแน่นจนข้อขึ้นสีขาวแล้วก็ตาม

 

เป็นรองประธานหรอ

อ่าใช่

ตอนอยู่ที่นี่ตอนนั้นนึกว่าองซองอูจะได้ตำแหน่งนี้เสียอีก สู้กันหนักพอสมควรเลยสินะ

 

            รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากเล็ก

 

ยินดีที่ได้รู้จักนะจีฮุน

เช่น.. เช่นกัน

 

ยินดีที่ได้รู้จักนะจินยอง

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แดฮวีไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนักว่าเริ่มคิดมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

 

            เสียงของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการยังคงดังติดต่อกันไม่หยุดยั้ง แต่มันกลับไม่ทำให้แดฮวีเสียสมาธิจากการเหม่อลอยได้เลยแม้แต่นิด ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามแล้ว และคนตัวเล็กก็ต้องกลับมาประจำการนับเงินเหมือนเดิม พร้อมกับความสงสัยที่เกาะกินหัวใจจนปวดหัว

 

 

สงสัย.. ว่าทำไมซอนโฮวันนี้ถึงดูเศร้าสร้อยผิดปกตินัก

 

สงสัย.. ว่าทำไมควานลินถึงไม่ยอมตอบแชททั้งที่ปกติเจ้าตัวจะต้องเฝ้าหน้ามือถือตลอด

 

สงสัย.. ว่าทำไมพี่จีฮุนถึงพูดน้อยลงเป็นเท่าตัวเมื่อตอนกลางวันนี้

 

แต่ที่สงสัยที่สุด... ก็คงเป็นคำพูดของจินยอง ที่ไม่สามารถฟังจนจบได้ เพราะหลังจากโดนขัดจังหวะชายหนุ่มก็หยุดชะงักที่จะพูดไป จนกระทั่งแดฮวีถูกเรียกตัวกลับสู่โต๊ะทำงานเหมือนเดิมอย่างในตอนนี้

 

 

เหมือนทุกคนอยู่ในหนังม้วนเดียวกัน ยกเว้นแดฮวีคนเดียวอย่างไงก็ไม่รู้สินะ..

 

แดฮวี มีคนมาหาอ่ะ ออกไปเจอเขาก่อนไป เดี๋ยวเราดูเงินให้

หือ? ใครอ่ะ

ไม่รู้อ่ะ มีคนบอกต่อๆมาเหมือนกัน เร็วๆ ลูกค้าเต็มแล้ว

 

            จัสตินเร่งคำพูดจนคนตัวเล็กหมดโอกาสจะตั้งคำถามออกไป แดฮวีพยักหน้าอย่างไม่เข้าใจเหตุการณ์นักก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้แล้วแหวกฝูงคนออกไปหน้าซุ้ม หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อไม่พบใครที่ทำท่าเหมือนมายืนรอเจอเขาสักคน

 

แกล้งกันหรือไงนะจัสติน ก็มีแต่คนมาซื้อดอกไม้นี่นา..

 

แดฮวี

 

            เสียงปริศนาที่เหมือนจะคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง คนตัวเล็กหันไปตามต้นเสียงด้วยใบหน้าฉงนสงสัย ก่อนที่แววตาใสจะกลายเป็นขุ่นมัวเมื่อรู้ว่าเป็นใครที่มารอพบ

 

แดฮวีเดี๋ยวก่อน ฟังไอก่อน!”

ปล่อย อย่ามาแตะตัวเรา

 

            เสียงแข็งๆดังขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อต้นแขนถูกยึดเอาไว้แน่นด้วยน้ำมือของผู้ชายคนเดิมที่แดฮวีเคยดีใจทุกครั้งที่ได้พบหน้า แต่ในตอนนี้มันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

 

ขอร้องล่ะ ไอมีเรื่องด่วนจริงๆ อยากให้ยูฟังไอสักสิบนาที ไม่นานกว่านี้

แต่เราไม่มีอะไรจะคุยกับมูเอล จะไปไหนก็ไป เราบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ออกไปอย่าให้เราเห็นหน้าอีก คิดว่าเราพูดเล่นๆหรือไง!”

ไอรู้ ยูจริงจัง แต่นี่ไอก็จริงจังเหมือนกัน

ไม่ว่ามูเอลจะจริงจังแค่ไหนเราก็ไม่อยากฟัง!”

แล้วถ้าบอกว่าเป็นเรื่องของพี่จินยองของยูล่ะ จะฟังไหม

 

            แรงขัดขืนที่มีชะงักไปครู่หนึ่งราวกับโดนจับแช่แข็ง ซามูเอลถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะปล่อยมือออกจากต้นแขนเล็ก แล้วจึงหยิบมือถือออกมายื่นตรงหน้าแดฮวี ภาพของคนสองคนที่คนตัวเล็กเพิ่งเจอไปเมื่อตอนกลางวันนี้ยืนหันหน้าเข้าหากันอยู่ที่หน้าห้องน้ำแห่งหนึ่งในโรงเรียนที่แดฮวีจำไม่ได้นักว่าคือส่วนไหน 


               มือของจีฮุนแตะอยู่บนแก้มข้างซ้ายของจินยอง และเหมือนว่ามือของจินยองจะแตะมือของพัคจีฮุนตอบกลับเหมือนกัน แต่แดฮวีไม่แน่ใจนัก เพราะไม่มีโอกาสได้สำรวจรูปภาพให้ถี่ถ้วนเสียก่อน มือถือเครื่องน้อยก็ถูกดึงกลับไปเก็บในกระเป๋ากางเกงเสียแล้ว..

 

ความจริงไอรู้เรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่ไอไม่กล้าบอกยูเพราะไม่แน่ใจนักว่ายูกับพี่ชายคนนั้นมีความสัมพันธ์กันในเชิงไหน แต่พอไอมั่นใจแล้วไอก็ตัดสินใจมาบอกยูทันทีเลย

“……………”

ไอไม่อยากให้ยูเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้นะ

 

            นัยย์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ ดวงตาเรียวเงยขึ้นมองคนตรงหน้าที่แตะฝ่ามือลงบนมือบางของตัวเอง และแม้แดฮวีจะอยากปัดออกมากแค่ไหนก็ตามที แต่ก็ไร้เรียวแรงจะขยับกายไปเสียทั้งหมด

 

พี่ชายยูกับพี่จีฮุนน่ะเคยรู้จักกันมาก่อน

 

เป็นเพื่อนสนิทกัน เขาว่ามาแบบนั้นนะ แต่ไอก็ไม่แน่ใจว่าสนิทกันขนาดไหน แต่คนใกล้ชิดก็บอกว่าสนิทกันขนาดที่โทรคุยกันแทบทุกวันเลยล่ะมั้ง

 

รอยยิ้มที่แดฮวีเฝ้าแอบมองผ่านรั้วบ้านมาตลอดยามที่เขาคุยมือถือ..

 

เป็นของจีฮุนอย่างนั้นหรอกหรอ..?

 

สาเหตุที่พี่ชายยูเข้าโรงพยาบาลเขาก็ว่าเป็นเพราะพี่จีฮุนด้วยส่วนหนึ่ง ไอไม่แน่ใจนักว่าเพราะอะไร แต่ถ้าเท่าที่เขาเล่าให้ฟังคิดว่าเขาสองคนคงน่าจะชอบๆกัน แต่พี่จีฮุนต้องไปเป็นรองประธานนักเรียนแล้วไม่มีเวลาให้เลยผิดใจกันจนต้องบอกเลิกมั้ง.. อ่า.. ใช้คำว่าบอกเลิกได้ไง ก็เป็นแค่เพื่อนสนิทกันนี่นะ

 

            ซามูเอลถอนหายใจหนักๆอีกครั้ง ก่อนจะถือวิสาสะกุมมือบางเอาไว้จนกระชับมือ แต่คนตัวเล็กกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆกลับมาทั้งนั้นนอกจากสายตาที่มองจ้องปลายเท้าของตัวเองราวกับหุ่นขี้ผึ้ง

 

เป็นเพื่อนสนิทกันไม่น่าจะทำให้เสียใจจนต้องเข้าโรงพยาบาลหรอกมั้งนะ  แต่ก็นั่นแหละอดีตมันไม่สำคัญหรอก ปัจจุบันสิสำคัญกว่า

 

            ดวงตาเรียวเงยขึ้นจ้องมองใบหน้ายุ่งๆของซามูเอลที่ทำท่าคิดหนักไปพูดไปเงียบๆ มือน้อยอีกข้างกำเข้าหากันแน่นอย่างไม่แน่ใจในความรู้สึกนัก

 

มีคนเห็นสองคนนี้ไปยืนปรับความเข้าใจกันหน้าห้องน้ำตึกในน่ะ แล้วถ่ายส่งๆมาในกลุ่มเด็กกิจกรรม คือ.. ไอก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะ เพราะเป็นเรื่องของเขา จะกลับมาคบกัน หรือจะอะไรก็ไม่รู้ ไอไม่สนใจเลย แต่พอนึกถึงหน้ายูขึ้นมา ไอก็รู้สึกว่าคงจะเพิกเฉยไม่ได้

 

            ภาพของซามูเอลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มเบลอจนมองไม่ชัดเมื่อม่านน้ำใสๆบดบังทัศนียภาพจนหมด เสียงของชายหนุ่มตรงหน้ายังคงพูดเล่าเรื่องเกี่ยวกับรุ่นพี่หน้าสวย และแพจินยองในสมัยก่อนที่แดฮวีไม่เคยรู้มาก่อนไม่จบไม่สิ้น

 

เขาน่าจะคบกันนะ แต่แค่ไม่บอกใคร พี่จีฮุนคบใครไม่ชอบบอกคนนอกอยู่แล้วนี่เนอะ

 

คงรักกันมาก ไม่เจอกันปีกว่ากลับมาเจอกันอีกครั้งยังอดไม่ได้ต้องนัดไปคุยกันในที่ลับตาคนแบบนั้น

 

สมัยก่อนที่พี่จีฮุนยังไม่ได้เป็นรองประธานนักเรียนเขาว่ากันว่าสองคนนั้นตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋แหนะ

 

ถ้าจะกลับมารักกันอีกครั้งก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง พี่ของยูเองก็เหมือนจะใกล้หายดีแล้วนี่ แถมจีฮุนเองก็ไม่ได้คบใครนี่ใช่ไหม?

 

พอ

ห้ะ?

 

            ดวงตาเรียวจ้องเขม็งไปยังคนตรงหน้านิ่ง ก่อนที่จะกระชากข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมเต็มแรงจนเผลอล้มลงไปก้นจ้ำกับพื้น ผู้คนที่ยืนเกะกะแถวนั้นแหวกทางหลบในทันทีด้วยความตกใจ ซามูเอลก้มตัวลงหมายจะช่วยคนตัวเล็กให้ยืนขึ้นอีกครั้ง แต่แดฮวีกลับยันตัวกับพื้นลุกขึ้นเองแม้จะยืนแทบไม่ตรงก็ตาม

 

แดฮวี ยู…”

บอกให้พอไง !!”

 

            ร่างผอมบางหันหลังเดินโซเซแหวกฝูงชนออกมาอย่างไร้เรียวแรง ทางข้างหน้าที่มัวไปด้วยม่านน้ำตาทำให้เท้าน้อยเดินอย่างสะเปะสะปะไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย ก้อนเนื้อในอกซ้ายเหมือนจะเต้นช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง

 

เขาเหมือนจะคบกันแต่ไม่ได้บอกใครมาก่อน

 

เขารักกันมาก แต่ก่อนก็อยู่กันแค่สองคน

 

            คำพูดของซามูเอลวิ่งวนในหัวไม่หยุด แม้แดฮวีจะพยายามหาอะไรก็ตามแต่ที่จินยองเคยทำเอาไว้หรือสัญญากันเอาไว้เอามาหักล้างก็ตาม แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จบลงเพียงแค่พึงระลึกขึ้นมาได้ว่าแม้จินยองจะจูบ จะกอด จะบอกรัก จะพรากทั้งหัวใจและร่างกายของแดฮวีไปจนแดฮวีแทบไม่เหลืออะไร..

 

แต่สถานะของเราก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากพี่น้องข้างบ้านอยู่ดี

 

            ขาเรียวทรุดลงนั่งกับพื้นบันไดที่เดินผ่านก่อนจะชันเข่าขึ้นซุกใบหน้าลงไปอย่างอ่อนแรง กลิ่นดอกลิลลี่หอมหวานที่ติดบนปลายนิ้วยังคงส่งกลิ่นหอมชวนฝันอยู่ 



แต่แดฮวีก็รู้ดีว่าในทุกๆความฝัน ย่อมมีวันที่ต้องตื่นจากการหลับใหลมาสู่โลกของความเป็นจริง

 

 

และมันคงถึงเวลาแล้วที่แดฮวีต้องกลับมาสู่โลกความเป็นจริงสักที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

746 ความคิดเห็น

  1. #736 IP_ws (@pron_2540) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:55

    น้องหวีลูกกก โอ้ยยยใจแม่ ปล.อย่าว่าจีฮุนเยอะ น้องมีเหตุผลของน้อง อย่าว่าน้องงงงงงง (อารมณ์แม่น้องมาปกป้อง) จะร้องไห้ละ บับ ฮ์้อ

    #736
    0
  2. #723 ลีเจอาร์ (@namesunisa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 00:43
    ฉันจะบ้าตาย ทำไมน้องต้องมาอยู่ท่ามกลางคนพวกนี้ด้วย คือน้องบริสุทธิ์เกินไป โกรธแซมมากตอนนี้
    #723
    0
  3. #700 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:27
    ไม่เอาไม่คิดมากนะ พี่จินยองเค้าชัดเจนแล้วนะจริงๆ
    #700
    0
  4. #659 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:42
    น้องอย่าเพิ่งบั่นทอนตัวเองแบบนี้สิ เชื่อมั่นในความสัมพันธ์ของตัวเองกับพี่จินยองหน่อย หน่อยนึงก็ได้อ่ะ ;-;
    #659
    0
  5. #641 eeepob (@ppoobb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 05:57
    ทั้งเรื่องนี่เกลียดจีฮุนจริงๆนะ คือแซมจะเล่าก็ไม่แปลก แต่ก่อนมันก็จริง จินยองไม่ได้ดีกับแดฮวีซะหน่อย
    #641
    0
  6. #620 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 15:45
    โอ๊ยยยยยยย ตาแซม ใส่สีตีไข่ไปซะเยอะเลยอ่ะ นายรักหวีหรือแค่อยากเอาชนะหวีกันแน่วะ หัวร้อนอ่ะ // จินยองงานเข้าแล้วพ่อคุณ ที่บอกจะเริ่มต้นใหม่คงอยากจะเผชิญต้นเหตุของปัญหาสินะ เห้อม สงสารยัยเจี๊ยบด้วยอ่ะ แง แต่ก่อนอื่นพี่แพจินยองคะ มาชัดๆกับน้องไปเลย หวีไม่ร้องนะลูก
    #620
    0
  7. #530 ❀`cottonpeach.' (@dreamland) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:59
    พี่จินยองงง ;____; งานเข้า แต่พี่เค้ามั่นใจมากนะคะว่าลิลลี่ขาวยังไงก็จะเป็นของพี่เค้า แหม่ 55555
    แซมมาปั่นแบบนี้เราเป็นน้องแดฮวีเราก็กลัวนะ แบบแต่เดิมทีก็สับสนและไม่แน่ใจมาตลอดอยู่แล้วอ่ะ
    แบบสังเกตได้ว่าน้องจะกลัวถึงความรู้สึกของพี่จินยองตลอดอยู่แล้ว มาเจออย่างงี้ยิ่งคิดมากแน่ๆเลย
    แบบความไม่ชัดเจนอ่ะเนาะ ถึงการกระทำบางทีมันจะใช่แต่เค้าไม่พูดมันก็จะแบบนี้แหละ หนูลูก T_T 
    ส่วนฮุนหลินโฮนี่ หน่วงมาก;-; สับสนในความรู้สึกควานลินเหมือนจะรักจีฮุน? แต่ก็แคร์ซอนโฮมากๆเหมือนกัน ฮืออ 
    #530
    0
  8. #492 wa-bbgun (@wa-bbgun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:20
    คนเขียนเขียนดีมากเลยอ่ะ ภาษาบรรยายต่างๆดีมากๆเลย พล็อตก็ดี เราอินหลอสุดๆ ฮือออออ สงสารลูกน้อยฮวี หน่วงหัวใจละเกิน พี่จินยองควรจะชัดเจนกับน้องได้แล้วนะ น้องไม่มีหลักประกันเลยอ่ะ ใจบางเว่อๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าาาา ชอบจริงๆเด้อออออ ?
    #492
    0
  9. #491 カッパ (@ayamu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 03:02
    แดฮวีอา มาให้เรากอดหน่อยมา ;-; คือมันหน่วงจริงๆนะ คือตอนแรกคิดว่ารอบนี้จะมาแบบดีๆเขินๆ(จริงๆก็แอบทำใจตั้งแต่คุณหมอจงเตือน) แต่พอมูเอลมาล่ะรู้เลย แอบหวั่นจี้เหมือนกันนะว่าจะอะไรยังไงกัน คือตอนนี้เหมือนจี้เป็นคนกุมทั้งฝั่งควานลินทั้งฝั่งพี่จินยอง ถ้าจี้เลือกใครสักทีก็ต้องมีคนเจ็บ
    #491
    1
    • #491-1 カッパ (@ayamu) (จากตอนที่ 15)
      27 พฤศจิกายน 2560 / 03:03
      ป.ล.ยิ่งอ่านฟิคไรท์เรายิ่งหน่วง ชอบภาษากับอารมณ์ที่สื่อมามากเลยค่ะ
      #491-1
  10. #490 WongtawanSingyoy (@WongtawanSingyoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:42
    รีบมาต่อนะไรท์คิดถึงเรื่องนี้มากจะกี่ตอนก็จะอ่าน ขอแค่ให้ไรท์มาอัพ ไม่ห่าวม่นานแบบนี้อีก อินตามร้องให้เลย แต่อย่าเพิ่งชิ้งไปลงหนังสือก่อนนะต้องเอาให้จบ
    #490
    0
  11. #487 knp_nan (@knp_nan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 21:54
    หน่วงทุกคู่เลยอมกกกกกกแง
    #487
    0
  12. #486 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    โอ๊ยยยยยยยยยย เด็ดดวงงงง เกลียดด ฮือออ คือเราไม่กล้าอ่านตั้งแต่ตอนแรกมาไง แล้วคือกะตะออกจากเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนแรกอะ แต่คือกลัวไรท์เสียใจ ก็เลยข้ามมาอ่นตอนล่าสุดที่ไรท์ลง แต่คือบับ... วั่ยตั่ยแล้ววววว หนัก หน่วง โอ๊ยยยย ใจบางงงงง ไปต่อไม่ไหวจริงๆ ลาก่อน จุ๊บๆ
    #486
    1
    • #486-1 เจี๊ยบห้ามื้อ (@Yooseonho5meals) (จากตอนที่ 15)
      26 พฤศจิกายน 2560 / 00:03
      55555555555 ไม่ต้องกลัวเราเสียใจหรอกค่ะ เป็นสิทธิส่วนบุคคลของคนอ่านอยู่แล้วที่จะเลือกอ่านต่อหรือไม่อ่านต่อ ยังไงก็ขอบคุณที่แวะเข้ามาชมหน้าบทความนะคะ <3

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 พฤศจิกายน 2560 / 00:03
      #486-1
  13. #484 Pinn7744 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
    มัน หน่วง มาก
    #484
    0
  14. #483 mypinknaeun (@kjrym) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 18:11
    เขียนดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วอิน
    #483
    0
  15. #480 SrikmoS (@sirkmos) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 08:44
    สงสารแดฮวีสุดหัวใจ รีบๆมาต่อนะคะ ไม่อยากให้ตฝน้องเจ็บปวดนานๆแบบนี้เลย
    #480
    0
  16. #479 Tjinhwiiiii (@Tjinhwiiiii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 00:17
    ติดตามอยู่นะคะอยากเป็นกำลังใจให้ไรท์น้า ????
    #479
    0
  17. #474 เราเอง_2908 (@ttbfha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:23
    ฮือออ เรื่องราวเริ่มปะติดปะต่อกันแล้ง แต่หน่วงใจมากค่ะ เหมือนจะเดาได้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ ㅠㅠ แดฮวีลูก มั่นคงและเข้มแข็งไว้นะคะ ตอนนี้คิดว่าคงเหลือปมไใ่มากแล้ว(รึเปล่านะ555555) กราฟครส.ตอนอ่านพุ่งขึ้นดิ่งลงอีกแล้วค่ะ ฮืออออออ
    #474
    0
  18. #471 jnhwannn (@jnhwannn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 18:33
    หน่วงงงง ต้องเป็นแผนแน่ๆ ที่ตอนนั้นมูเอลไปบ้านจีฮุนละเอารูปขู่ ต้องใช่แน่ๆ เป็นแผนให้จินฮวีผิดใจกันใช่มั้ย!! ร้ายย!!! แต่คู่หลินโฮนี่คือร้องไห้แล้วว วงวารเจี๊ยบ สับสนสุดคือควานลิน แต่ใจก็หวังว่าลินจะเลือกเจี๊ยบ ละทิ้งฮุน เพราะนี่ทีมหลินโฮสุดๆ สงสารเจี๊ยบที่สุดแล้วววววว
    #471
    0
  19. #470 superceo (@ChinanaThaworn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:32
    สองคนนี้ร่วมมือกันสร้างสถานการณ์ให้หวีเข้าใจผิดแน่ๆเลย หรือหวีอาจจะไม่เชื่อนะ?
    #470
    0
  20. #469 MoonBow (@MoonBow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:31
    หน่วงใจมากเลยอ่ะ
    #469
    0
  21. #468 Yourggirl manipur (@miow2522) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 05:39
    ทำไมเป็นงี้อะ มูเอล!!!
    #468
    0
  22. #467 Roomyyy (@katoonlove2pm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 01:44
    สงสารน้องง แซมทำผิดกับน้องแล้วยังทำแบบนี้อีกอะ เฬววววว!
    #467
    0
  23. #466 fxxxxxx (@bm1993) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 01:34
    ความชัดเจนของแต่ละคนไม่เท่ากันจริงๆเนอะ พี่จินยองเขาก็คิดว่าชัดเจนมากพอละ ว่ายังไงก็ต้องเป็นของเขา แต่คนน้องพอเจอแบบนี้เข้าไป เลยไม่รู้จะเอาตรงไหนมามั่นใจได้เลย เข้าใจน้องแดฮวีนะ ยิ่งพอรู้ว่าจีฮุนเป็นคนที่ทำให้จินยองยิ้มได้ขนาดนั้นมาก่อน จะเสียใจ จะกลัวก็ไม่แปลก ไม่ร้องน้าตัวเล็ก (น้องแซม ที่บ้านขายน้ำปั่นหรอคะ ขยันปั่นจัง)
    #466
    0
  24. #465 Nokyuung97 (@Nokyuung19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 00:38
    จะร้องไห้ทำไมฮวีต้องมาเจอแบบนี้ด้วยยยยยไรท์มาต้ออีกนะคะๆๆๆรอคะๆๆๆ เอาจริงๆเริ่มไม่ชอบจีฮุนละเลือกสักคนสิๆๆๆๆ แต่เอาจินยองมาให้ฮวีเลยนะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #465
    0
  25. #464 เด็กอึน. (@a-little-cat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 00:37
    ฮือ จะร้องไห้ ??? อยากกอดปลอบน้องฮวี ชอบความที่ไม่มีใครถูกใครผิดเป็นเรื่องของความรู้สึกล้วนแต่โคตรหน่วงเลยเว้ย ถึงยังไงพี่จินยองก็น่ารักสำหรับหนูซำเหมอ คิดถึงเรื่องนี้มากๆ ไรท์ไฟท์ติ้ง รออ่านนะงับ <3
    #464
    0