( Wanna One ) Half Moon ☾ JinHwi [END]

ตอนที่ 13 : XIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    27 ก.พ. 61




ไปกินข้าวกัน

 

            เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นชินดังขึ้นเหนือศีรษะของตน ดินสอไม้แท่งเรียวที่วาดลวดลายอยู่บนกระดาษเอสี่หยุดชะงักลงเพียงครู่ ก่อนที่มันจะเริ่มขยับด้วยจังหวะเดิมเช่นเคย

 

เที่ยงกว่าๆแล้วนะ เดี๋ยวค่อยกลับมาวาดต่อก็ได้ ต้นไม้มันไม่หนีไปไหนหรอก มันก็อยู่ตรงนี้ให้วาดได้ยันเย็นนั่นแหละ

น่ารำคาญ

ไม่ต้องบอกก็รู้

 

            ดวงตากลมเงยจากรูปโครงลำต้นของต้นไม้เก่าแก่ต้นใหญ่ประจำโรงเรียนที่ตัวเองอุตสาห์ขออาจารย์วิชาศิลปะวิ่งลงมาวาดเพื่อความสมจริงที่สุดในงานหัวข้อภาพเหมือนวันนี้ ดินสอไม้ทู่ๆถูกเก็บวางลงตรงพื้นหญ้าแทนขณะจ้องมองคนตัวสูงที่ยืนค้ำหัวกันอยู่ตรงหน้าบดบังแสงแดดอ่อนๆเอาไว้จนมิด

 

หลบไปได้ละ ยืนบังแสง คนจะทำงาน

ไม่เอา ไปกินข้าวก่อน

หิวหรือไง พูดแต่เรื่องกินข้าวอยู่ได้เนี่ย!”

ใช่ หิว

หิวก็ไปกินข้าว!”

ก็จะกินข้าวกับซอนโฮอ่ะ

วุ่นวายอะไรกับฉันนักหนาวะไอ้เจ๊ก ไม่มีฉันนั่งกินด้วยสักวันแล้วมันจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับเลยหรือไง!”

ถ้าเราตอบว่าใช่ ซอนโฮจะยอมไปกับเราหรือเปล่า

“…….”

 

            คนเด็กเดือนกว่าจ้องแววตาจริงจังของไลควานลินทิ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะรวบอุปกรณ์วาดรูปของตัวเองขึ้นกอดแนบอกแล้วยันตัวเดินเลี่ยงร่างสูงไปอีกทางทันที เสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งตามมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับหนุ่มไต้หวันติงต๊องคนเดิมที่มายืนขวางด้านหน้าเอาไว้ ซอนโฮถอนหายใจเสียงดังแสดงความไม่พอใจ และดูเหมือนไลควานลินจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นเช่นกัน

 

หลบไป

ไม่หลบ

อย่ามาทำตัวพูดไม่รู้เรื่องแถวนี้นะไอ้เจ๊ก บอกให้หลบก็คือหลบ ไม่เข้าใจหรือไง!”

เราขอโทษ!”

 

            ริมฝีปากอิ่มของคนอายุมากกว่าเพียงไม่กี่เดือนเม้มเข้าหากัน ปลายนิ้วหนาดันแว่นสายตาของตนที่ตกลงมาอยู่ตรงสันดั้งให้กลับเข้าที่อีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าไม่สบอารมณ์ของซอนโฮตอบด้วยแววตาของคนเป็นรอง

 

ขอโทษอะไร

ขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันเหมือนแต่ก่อน

ไม่จำเป็น ไม่สำคัญ

สำคัญสิ ทำไมจะไม่สำคัญ

ฉันบอกว่าไม่สำคัญก็คือไม่สำคัญไงเล่า จะไปทำอะไรก็ไปทำ จะกลับกับใครก็แล้วแต่ ไม่ต้องมาบอก ไม่ต้องมาอะไรทั้งนั้น คิดว่าฉันนั่งรอแกหรือไงวะ !”

ก็อึยอุงบอกแบบนั้น

“………..”

บอกว่ามีคนนั่งรออยู่ตรงลานจอดจักรยานทุกวันจนถึงหกโมงเย็น แล้วถึงยอมกลับบ้าน

“………..”

คนๆนั้นคือซอนโฮใช่ไหมล่ะ

ไม่ใช่---”

เราถามไปงั้นแหละ อึยอุงบอกเราว่าซอนโฮนั่งรอเราทุกวัน ไม่ต้องมาปฏิเสธเราหรอก

 

            หัวคิ้วของเจ้าลูกเจี๊ยบขมวดเข้าหากันแน่นอย่างไม่พอใจขั้นสุด ไอ้หัวหน้าห้องนะ ไอ้หัวหน้าห้อง วันหลังลงไปส่งเล่มเองเลยไป ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ !!

 

ใครบอกว่าฉันรอแก ไร้สาระ ฉันนั่งเล่นรอแดฮวีต่างหากล่ะ ฉันเลิกเอาจักรยานมาตั้งนานแล้วเหอะ!”

เลิกเอาจักรยานมาหรอ?

เออ เลิกเอามาแล้ว ! แล้วก็เลิกคิดเข้าข้างตัวเองได้ละว่าฉันรอ เคนะ!”

เลิกเอาจักรยานมาเพราะไม่มีเราเป็นสารถีพากลับบ้านเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะสิ

“………..”

เห็นไหม พูดจี้ใจดำทีก็เงียบที อีกนิดเราจะเข้าใจว่าซอนโฮแคร์เราแล้วนะ

แคร์บ้านมึงสิ คนอย่างมึงมีอะไรให้แคร์ เอ๋อก็เอ๋อ เด๋อด๋า ปัญญาอ่อน วันๆก็เอาแต่เดินตามตูดไอ้พี่รองประธานนั่นต้อยๆ บอกอยากสนิทกับกูแต่การกระทำสวนทางตลอด เนี่ย น่าแคร์ตรงไหน พูดจาไร้สาระ!!”

 

            เจ้าลูกเจี๊ยบขี้โมโหยืนหอบเงียบๆอยู่คนเดียวหลังรัวกระสุนคำพูดไปจนไลควานลินแทบจะตัวพรุน นิ้วเรียวยกขึ้นชี้หน้าคนใส่แว่นตาที่มองตามปลายนิ้วของซอนโฮที่ยื่นมาใกล้จนเกือบจิ้มจมูกจนตาแทบเหล่

 

แล้วก็หยุดความคิดที่ว่าฉันแคร์ ฉันสนใจเอาไว้แค่เท่านี้เลยนะ ถ้าไม่ใช่เพื่อนแดฮวีฉันไม่ทนมาขนาดนี้หรอก เข้าใจไหม!”

 

            ดวงตาคมมองปลายนิ้วเรียวที่จ่อปลายจมูกของตนเองเงียบๆ ก่อนจะเลยไปมองใบหน้าเอาจริงเอาจังของคนเด็กเดือนที่ยืนอย่างขึงขังอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นบนมุมปากของควานลิน

 

ยิ้มอะไรขอย๊า ! ไอ้เจ๊กมึง!!”

รีบไปกันเหอะ เดี๋ยวหมดเวลาพักกลางวันพอดี

 

            เสียงโวยวายดังไปตลอดทางระหว่างสนามบาสเก็ตบอลจนถึงภายในโรงอาหาร มือใหญ่กว่าคว้าปลายนิ้วจอมแสบของลูกเจี๊ยบยักษ์เอาไว้ก่อนจะลากคนขี้โวยวายเดินตามหลังมาจนถึงที่หมายจนได้ และก่อนที่ซอนโฮจะได้โวยวายชุดใหญ่อีกครั้ง ควานลินก็กดไหล่ให้เจ้าตัวขี้บ่นนั่งลงบนเก้าอี้จนได้

 

วันนี้ซอนโฮกินอะไรดี? เราเลี้ยงเอง โทษฐานที่ทิ้งให้ต้องนั่งกร่อยรอกลับบ้านด้วยทุกวัน

ไม่ต้องมายุ่งได้ไหมวะจะไปไหนก็ไปเลย ก็บอกแล้วว่าไม่ได้รอ ไม่ได้ ---!!”

โอเค กินเหมือนกันเนอะ วันนี้เราอยากกินบะหมี่ดำพอดีเลย งั้นเดี๋ยวมานะ อย่าหนีไปไหนล่ะ

ฉันหนีแน่! ไม่ต้องมาไอ้เจ๊ก ไอ้ชั่ว !!”

 

            เสียงตะโกนด่าดังลั่นโรงอาหารแต่หนุ่มไต้หวันผู้โดนด่าลั่นกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด กระดาษเอสี่ที่มีรูปโครงร่างต้นไม้ที่ยูซอนโฮนั่งร่างมาเป็นชั่วโมงๆถูกควานลินคว้าไปม้วนถือในมือเป็นตัวประกัน ก่อนที่ร่างสูงจะหายลับเข้าไปในฝูงชนที่ยืนต่อคิวรอซื้อข้าวกันมากมายราวกับฝูงมด เจ้าลูกเจี๊ยบหัวไฟกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ กวาดสายตามองไปรอบๆตัวด้วยแววตาเกรี้ยวกราดแทนเพราะหาที่ระบายไม่ได้ แววตาอยากใส่ใจของคนอื่นๆที่มองมาหลุบหนีทันที

 

น่ารำคาญชะมัด วุ่นวายอยู่ได้ จะอะไรนักหนานะ ไปไกลๆไม่ได้หรือไง!”

 

            เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นกับตัวเองเงียบๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเม้มเข้าหากันในตอนสุดท้ายอย่างไม่พอใจขั้นสุด

 

ไม่พอใจไลควานลินที่ชอบทำตัวโง่เง่าราวกับหมาชิบะไร้การศึกษาเวลาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

 

 

แต่ที่ไม่พอใจกว่าก็คงจะเป็นความรู้สึกฟูพองในอกของตนเองในตอนนี้นั่นแหละ

 

ซอนโฮ ยิ้มอะไรอยู่น่ะ มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นอย่างนั้นหรอ?

ห๊ะ ! เปล่า.. ปะ.. เปล่า คือ.. อากาศวันนี้มันดีก็เลยยิ้มน่ะ

 

            เสียงตะกุกตะกักโพรงตอบกลับไปทันที เสียงหัวเราะเบาๆดังกลับมาแทนคำตอบ ใบหน้าหวานของรุ่นพี่คนที่เคยพูดถึงอยู่บ่อยๆปรากฏขึ้นตรงหน้า

 

พี่เพิ่งเลิกประชุมน่ะ ลงมาที่ในโรงอาหารก็เต็มเสียแล้วสิ

“………..”

ขอพี่นั่งด้วยได้หรือเปล่า?

 

            ดวงตาใสจ้องมองใบหน้ายิ้มแย้มของรองประธานหน้าตาน่ารักตรงหน้านิ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆแทนคำตอบ จีฮุนยิ้มตอบกลับมาให้จนตาปิด พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามเงียบๆโดยไม่พูดไม่จาอะไร ดวงตาหวานจ้องมองคนเด็กกว่าอย่างไม่ละสายตาเสียจนรู้สึกประหม่า มือเรียวค่อยๆเลื่อนไปคว้ามือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิดหน้าจอก่อนจะก้มหน้าหนีสถานการณ์แปลกๆตรงหน้าทันที

 

แดฮวีไม่มาเรียนหรอวันนี้?

ครับ?

พี่ไม่เห็นเขาเลย

“……..”

อย่ามองกันด้วยสายตาแบบนั้นสิ พี่ก็แค่ถามตามประสารองประธานนักเรียนคนหนึ่งที่สงสัยในพฤติกรรมนักเรียนมีชื่อเข้าชิงทุนเด็กเรียนดีเท่านั้นเอง นี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่เพื่อนเราขาดเรียนน่ะ ถ้าขาดอีกครั้งจะหมดสิทธิ์รับทุนแล้วนะ

อ้อ.. ผมจะบอกมันให้แล้วกันนะครับ

 

            พูดตอบไปแม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าเลยก็ตามที ความรู้สึกที่บัญญัติไม่ได้วนเวียนไปทั่วสมองของซอนโฮ ไม่รู้ทำไมถึงอยากให้ชิบะหน้าโง่กลับโต๊ะมาไวๆ ทั้งๆที่คนตรงหน้าก็ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยอะไรสักนิดเดียว

 

แต่แค่รู้สึกไม่น่าไว้ใจจนสัมผัสได้เท่านั้นเอง

 

แล้วแดฮวีเขาไปไหนล่ะ ทำไมขาดเรียนอีกแล้ว?

ไปดูแลพี่ชายน่ะครับ

พี่ชาย? แดฮวีมีพี่ชายด้วยหรอ

พี่ข้างบ้านน่ะครับ

พี่ข้างบ้าน?

“…………”

 

            นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอมือถือดูนู่นนี่ไปเงียบๆอย่างต้องการเลี่ยงบทสนทนา ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองคนเพียงครู่เดียว ก่อนที่จีฮุนจะเอ่ยปากพูดทำลายความเงียบขึ้นอีกครั้ง

 

โอเค.. พี่ไม่ถามเรื่องแดฮวีก็ได้ เราคงไม่อยากให้พี่ไปยุ่งกับเพื่อนรักของเราสินะ

เออ.. ไม่ใช่แบบนั้นนะครับพี่จีฮุน คือ..”

พี่เข้าใจ ถ้าพี่เป็นซอนโฮ  พี่ก็จะทำแบบที่เราทำเหมือนกันนั่นล่ะ รักมาก ก็หวงห่วงมาก ใช่ไหมล่ะ

“………….”

 

            มือนิ่มที่เคลื่อนมาแตะหลังมือบางที่เอาแต่จิ้มมือถือให้หันไปสนใจกันอีกครั้ง รอยยิ้มใจเย็นประทับอยู่บนใบหน้าหวาน

 

พี่มีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากเรานิดหน่อย ไม่รู้เราจะโอเคไหม

 

แต่พี่สังเกตดูแล้ว แดฮวีก็เป็นคนใจดี เราเองก็น่าจะใจดีเหมือนกับแดฮวีนั่นล่ะ

 

ใช่ไหมล่ะ?

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะจินยอง น่าตีจริงๆเลยให้ตายเถอะ

“……..”

ไม่ต้องมาเงียบเลย ที่เราไม่ตีนี่ก็เพราะเห็นว่าเจ็บตัวมาแล้วนะ คราวนี้เราจะไม่โอ๋ ให้พี่มิยองดุน่ะดีแล้ว

“……..”

 

            ใบหน้าเศร้าสร้อยก้มลงมองตักตัวเองแทนคำตอบ น้ำเสียงที่พยายามบังคับให้แข็งกระด้างมาเป็นนาทีเพื่อนั่งตำหนิเจ้าเด็กโข่งที่ซนปีนต้นไม้จนตกลงมาได้แผลถลอกสมใจ ร้อนแดฮวีต้องลาเรียนครึ่งวันวิ่งรอกกลับมาดูความปลอดภัยให้แทนคุณน้าอีก และจนถึงตอนนี้แพจินยองที่มีพลาสเตอร์ยาแปะหลังมือและข้อศอกก็ยังคงไม่ยอมปริปากพูดกับแดฮวีสักคำ

 

พี่มิยองไปผลัดเวรเถอะครับ ทางนี้ผมดูแลเอง

น้องแดฮวีจะไม่กลับไปเข้าเรียนต่อหรอคะ?

ไม่เป็นไรครับ วันนี้ครึ่งบ่ายเป็นวิชากิจกรรม อีกอย่างผมฝากเพื่อนสนิทเก็บงานไว้ให้แล้วด้วย พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ

 

รอยยิ้มสดใสส่งไปทางนางพยาบาลคนสนิทที่ยืนกอดกล่องยาทำหน้ากังวลใจเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ฮวังมิยองจ้องใบหน้าน่ารักสลับกับสีหน้าเด็กรู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเงียบๆแล้วพยักหน้าตอบกลับมา

 

ถ้างั้นพี่ฝากน้องจินยองด้วยนะคะ แล้วก็.. ถ้าน้องจินยองยอมลุกขึ้นจากพื้นเมื่อไรไปอยู่ห้องรวมได้นะคะ ตรงนี้มันห้องพักนางพยาบาล อยู่นานไปคุณหมอผ่านมาเห็นพี่ๆจะโดนเล่นงานเอา

ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง

 

            พี่พยาบาลคนสวยพยักหน้ารับครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูห้องพักไป หลังจากเสียงประตูที่ปิดลง เสียงเดียวที่ยังคงดังอยู่ในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงเสียงฮีทเตอร์เท่านั้น

 

ฮึก..”

 

อ้อ.. แล้วก็เสียงเด็กขี้แยสะอึกเพราะกลั้นน้ำตาด้วยสินะ

 

ไม่ต้องร้องไห้เลย ไม่มีอะไรให้ร้องไห้ทั้งนั้น เงยหน้าขึ้นมาคุยกันดีๆได้แล้วนะคับ

ฮึก.. อึก..”

 

            ท่อนแขนหนายกขึ้นปาดน้ำตาแรงๆก่อนจะนั่งชันขาขึ้นกอดเป็นก้อมกลมๆที่พื้นเหมือนเดิม คนตัวเล็กยู่ปากเล็กๆอย่างเหนื่อยใจ

 

ถ้าจินยองยังไม่เลิกขี้แยแล้วลุกขึ้นตามเราไปข้างนอกเราจะไม่ให้อภัยเด็กดื้อแล้วนะคับ

“…….”

นับหนึ่งถึงสาม ถ้ายังไม่เลิกร้องไห้ เราจะทิ้งจินยองไว้ในห้องคุณพยาบาลคนเดียวจริงๆนะ

“…….”

หนึ่ง

 

 

สอง

 

 

สา--”

 

            ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกะทันหันจนร่างผอมบางตั้งตัวแทบไม่ทัน จินยองยืนตรงเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังคงก้มหน้าเอามือปิดหน้าอย่างน่าสงสารอยู่ดี คนตัวเล็กลุกขึ้นจากพื้นเย็นๆตามเช่นกัน ก่อนจะคว้าปลายนิ้วของคนตัวโตกว่าให้เดินตามหลังออกมานอกห้องพักพยาบาลอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศเงียบสงบตรงโถงทางเดินบริเวณที่ไม่ใช่ส่วนของคนไข้ทำให้ทุกอย่างดูอึมครึมกว่าปกติ แดฮวีหันหลังไปมองคนตัวโตที่ยังคงก้มหน้ายืนเงียบๆอยู่ด้านหลังตนเช่นเดิม

 

ไปทำอะไรที่นั่น

 

            เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาราวกับเสียงกระซิบ จินยองเงยหน้าขึ้นจากพื้นพร้อมด้วยดวงตาเปียกน้ำและจมูกแดงๆราวกับกวางรูดอล์ฟ รอยยิ้มเล็กๆประทับขึ้นบนริมฝีปากของแดฮวีทันที

 

น่ารักแบบนี้แล้วจะโกรธได้นานสักแค่ไหนกันเชียว

 

ตอบเราสิ จินยองไปทำอะไรในสวนหลังโรงพยาบาล

“..แดฮวีกำลังจะตีจินยองใช่ไหม

หือ?

 

            ริมฝีปากเล็กๆยู่เข้าหากันพร้อมดวงตาที่หลุบลงมองพื้นอย่างไม่มั่นใจ มือบางปล่อยปลายนิ้วของจินยองออกก่อนจะประคองแก้มนิ่มของชายหนุ่มให้กลับมามองหน้ากันเช่นเดิม รอยยิ้มใจดีประทับบนใบหน้าสวย ดวงตาสีเข้มสั่นระรัวไปชั่วขณะ

 

เบื่อหรอ?

“?”

 

            นิ้วนุ่มนิ่มกวาดคราบน้ำตาที่หลงเหลือบนแก้มของชายหนุ่มออกให้อย่างเบามือ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเอื้อนเอ่ยพูดคำพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนความอึมครึมรอบตัวสลายหายไปจนแทบสิ้น

 

จินยองเบื่อใช่ไหม ถึงหนีออกไปเล่นข้างนอกแบบนั้น

“……”

เราเดาไม่ผิดใช่ไหมล่ะ อยู่เล่นแต่หมากรุก กับนั่งมองวิวข้างนอกคงเบื่อน่าดูใช่ไหมล่ะ

 

ข้างนอกนั่นมีอะไรน่าสนใจบ้างล่ะ ไหนเล่าให้เราฟังหน่อยสิ

 

            มือบางหายไปจากใบหน้าของจินยองแล้ว ไม่มีส่วนใดในร่างกายของแดฮวีที่แตะผิวหนังของชายหนุ่มแม้แต่นิด แต่เขากลับรู้สึกอบอุ่นเสียจนฮีทเตอร์เครื่องใดๆก็สู้ไม่ได้

 

รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนตัวสูงกว่าเล็กๆ แววตาสีเข้มเปล่งประกายราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะเล่าเรื่องราวหลังไปโรงเรียนครั้งแรกให้พ่อกับแม่ฟัง

 

หลังโรงเรียน จินยองเห็นสนามหญ้า พื้นมีแต่หญ้าสีเขียว มีต้นไม้สูงๆ มีของเล่นใหญ่ๆด้วย มีกระรอก! มีนกตัวน้อยบินไปมา มีคุณแมวด้วย! จินยองคุยกับคุณแมว คุยกันนานมาก คุณแมวเป็นเพื่อนจินยอง แต่คุณแมวหนีจินยองขึ้นต้นไม้ จินยองเลยจะตามไปพาคุณแมวลงมา แต่..”

ตกลงมาได้แผลใช่ไหม?

 

            ดวงตาที่เคยประกายวาววับราวกับท้องฟ้าในตอนกลางคืนหม่นลงเล็กๆ มือบางยกขึ้นจิ้มจมูกแดงๆของจินยองทันที ดวงตาคมเงยขึ้นจ้องใบหน้าน่ารักที่ยังคงมีรอยยิ้มประทับอยู่ตรงหน้าแทนการก้มหน้ามองพื้นอย่างที่ตั้งใจ

 

แล้วก็จำไว้นะ คราวหลังอย่าไปปีนป่ายมั่วซั่วอีก คราวนี้ได้แผลแค่นี้ โชคดีแค่ไหน เข้าใจไหมคับ?

“…เข้าใจแล้วคับ

เข้าใจแล้วก็ไปกัน

คับ?

 

            คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าพาเดินกลับไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางไปสู่ห้องรวมคนไข้อย่างเคย มือเล็กคว้าเข้าที่ข้อมือหนาก่อนจะพาเดินตามหลังไปโดยไร้คำพูดใดๆ และแล้วความสงสัยที่มีก็สลายหายไปเมื่อแสงแดดอุ่นๆและสายลมเย็นสดชื่นปะทะเข้ากับร่างกายอีกครั้ง รอยยิ้มน่ารักหันกลับมามองจินยองอย่างรู้ใจ มือน้อยปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระอีกครั้งพร้อมผายมือไปยังผืนสนามหญ้าสีเขียวขจีและของเล่นเด็กมากมายตรงหน้า

 

รอบนี้ห้ามซนอีก สัญญากับเราแล้วนะ อย่าเล่นเสียงดังมากล่ะ เดี๋ยวพี่มิยองมาเห็นเราจะซวยกันหมด โอเคไหม?

 

            ใบหน้าหล่อเหลาพยักรับไวๆด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่ร่างสูงจะวิ่งสุดแรงไปบนผืนหญ้าก่อนจะสะดุดหินล้มกลิ้งคลุกๆเป็นลูกบอลกลมๆไปกับพื้นสีเขียว เด็กตัวโตนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นจนน่าตกใจ

 

จินยอง เจ็บไหม--”

ย๊า !”

 

            ยังไม่ทันจะได้เป็นห่วงขาดคำ คนตัวโตก็เด้งลุกขึ้นมายืนเต็มความสูงอีกครั้งก่อนจะวิ่งกระโดดแล้วล้มกลิ้งไปทั่วอย่างสนุกสนาน คนตัวเล็กกดประตูด้านหลังของตัวเองปิดลงเงียบๆ ก่อนจะเดินไปทรุดตัวนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังตึกพอดี ดวงตาเรียวสวยเงยขึ้นมองยอดต้นไม้ที่ออกใบสีเขียวขจี และรังนกหนึ่งรังที่อยู่บนยอดไม้ เลยไปจนถึงหลังตึกของโรงพยาบาลที่มีหน้าต่างเรียงรายมากมายแต่ทุกบานกลับปิดตายจนหมด เหลือเพียงบานนั้นที่อยู่ตรงข้ามกับรังนกดังกล่าวนั่นบานเดียวที่เปิดกว้างเอาไว้

 

จินยองคงจะเฝ้ามองมานานมากเลยสินะ

 

            เสียงหัวเราะสดใสเรียกความสนใจของแดฮวีให้กลับมายังร่างโปร่งตรงหน้าที่วิ่งร่อนไปทั่วพร้อมแมวตัวหนึ่งในอ้อมแขนอย่างสนุกสนาน ก่อนที่คนตัวโตจะล้มคว่ำกลิ้งไปกับผืนหญ้าอีกครั้งเพราะคุณแมวที่เจ้าตัวอ้างว่าเป็นเพื่อนใหม่เล่นกระโดดหนีออกจากอ้อมแขนไปอย่างไม่แยแสสักนิด มือบางยกขึ้นป้องริมฝีปากทันทีเพราะเสียงหัวเราะเกือบลั่นออกมาและแดฮวีรู้ดีว่าไม่ควรหัวเราะเด็ดขาด ไม่งั้นนางพยาบาลอาจวิ่งมาลากตัวทั้งจินยองและคนตัวเล็กเองกลับเข้าในห้องก็เป็นได้

 

อยู่แต่ในโรงพยาบาลที่มีแต่กลิ่นของความเจ็บป่วยคละคลุ้งไปทั่วมันคงจะน่าเบื่อน่าดู พี่จินยองถ้ายังอยู่ในร่างของจินยองในตอนนี้คงอยากจะร้องขอให้ได้ออกไปจากที่นี่แน่ๆเลยสินะ และแดฮวีเองก็ควรจะอยากให้จินยองหายไวๆเช่นกัน เพื่อทุกอย่างจะได้กลับไปเป็นปกติเช่นเดิม พี่จินยองจะได้ไปโรงเรียนอีกครั้ง และแดฮวีก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตเด็กมอปลายปกติเหมือนใครเขาสักที

 

 

ไม่สิ.. ไม่จริงเลยแม้แต่นิด..

 

            มือน้อยกำปั้นเข้าหากันแน่นเสียจนข้อเป็นสีขาว ดวงตาเรียวจดจ้องมองใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มสดใสของเด็กตัวโตตรงหน้าก่อนจะหลุบสายตาลงมองผืนหญ้าแทนพร้อมความรู้สึกชาข้างในอก

 

สักวันพี่จินยองจะต้องกลับมาเป็นปกติ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติรวมทั้งชีวิตมอปลายของแดฮวีก็ด้วย

 

แต่ทำไมแดฮวีไม่เห็นอยากจะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นปกติเลยล่ะ..

 

แดฮวี! คุณแมวข่วนจินยองอ่ะ จินยองเจ็บ ฮือ

 

เห็นแก่ตัวใช่ไหม? คงใช่.. เห็นแก่ตัวมากๆด้วยล่ะ

 

แดฮวีดูสิ คุณแมวใจร้ายกับจินยอง คุณแมวข่วนจินยอง ข่วนใกล้ๆพลาสเตอร์ด้วยอ่ะ

 

ป่วยตลอดไปเลยได้ไหม.. สัญญาว่าจะดูแลตลอดไป แต่อย่าเปลี่ยนไปเลยได้ไหมนะ..

 

            ร่างสูงทรุดตัวลงพิงต้นไม้ใหญ่ข้างๆคนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนข้างที่มีรอยแมวข่วนจนเป็นแนวสีขาวฟ้องอย่างเอาจริงเอาจัง เสียงเมี้ยวเล็กๆดังขึ้นจากตัวต้นเหตุ คนตัวเล็กหันไปมองขนสีส้มฟูๆของเจ้าแมวจรจัดที่กระโดดหายไปหลังพุ่มไม้อย่างนึกขัน ก่อนจะหันกลับมาสนใจคนข้างกายที่เอาแต่บ่นงุบงิบไม่หยุดหย่อน

 

ขี้บ่นชะมัดเลยเด็กคนนี้นะ

 

เสียงบ่นเงียบลงไปทันตาเห็นเมื่อปลายนิ้วเรียวบีบริมฝีปากเล็กๆเอาไว้ด้วยความเอ็นดู จินยองก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าขึ้นมองตนเองตั้งแต่แรกแล้วพร้อมด้วยแววตาขบขัน

 

แออีอ๋ำอาไออะ?”

ยังจะมาถามอีก น่ารักชะมัดเลยจินยองนี่นะ

 

            นิ้วเรียวปล่อยริมฝีปากของชายหนุ่มให้เป็นอิสระก่อนจะเอื้อมไปหยิกแก้มนิ่มของคนแก่กว่าด้วยความเอ็นดู จินยองส่งสายตาขุ่นเล็กๆให้ ก่อนจะหยิกแก้มนิ่มของแดฮวีกลับไปเบาๆทีหนึ่ง

 

แดฮวีบอกว่าจินยองน่ารักได้ไง ไม่จริงเสียหน่อย แดฮวีน่ารักกว่าจินยองเสียอีกไม่รู้ตัวหรือไง

เนี่ย ก็เป็นแบบเนี้ยไง แล้วเราจะทำยังไงดีเนี่ย เจ้าเด็กน่ารัก

 

            มือน้อยยกขึ้นบีบแก้มของจินยองทั้งสองข้างจนใบหน้าของชายหนุ่มไม่เป็นทรง คนแก่กว่าส่งเสียงร้องประท้วงออกมาอย่างไม่ยินยอม แดฮวีหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือไปคล้องรอบต้นคอแทน ราวกับปิดสวิทช์ คนตัวโตหยุดส่งเสียงประท้วงทันที ดวงตาคมจ้องมองดวงตาสวยตรงหน้าที่กวาดสายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าของเขาอย่างไม่ปิดบัง ปลายนิ้วเรียวไล้ไปทั่วแก้มของชายหนุ่ม ก่อนจะหยุดลงตรงปลายเชือกที่ผูกตาหลังกกหูของเขา

 

แดฮวี ทำอะไร! อย่านะ

 

            ผ้าพันดวงตาถูกกระตุกหลุดออกจากตำแหน่งเดิมจนร่วงหล่นลงบนตักในตอนสุดท้าย มือหนารีบยกขึ้นปิดดวงตาข้างซ้ายของตัวเองทันที ก่อนจะถอยตัวเองออกห่างคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว แต่มือบางกลับคว้าไหล่กว้างเอาไว้ทัน

 

แดฮวี อะ.. เอาผ้ามาให้จินยอง ยะ.. อย่าแกล้งจินยองแบบนี้ จินยองไม่ชอบ

เราไม่ได้แกล้งจินยองเสียหน่อย หันกลับมาก่อนสิคับ

เอาผ้ามา เอามาให้จินยอง จินยองจะปิดเอาไว้

จินยองคับ หันหน้ามาหาเราก่อน

ไม่เอา แดฮวี จินยองขอร้องเอาผ้ามา..”

ทำไมล่ะคับ ทำไมจะต้องปิดตลอดเวลา แดฮวีไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นแผลสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอก

ไม่เอา มันน่าเกลียด..”

“……”

แดฮวีเห็นแต่เห็นเฉพาะเวลาอาบน้ำ ตอนกลางคืนแดฮวีก็เห็นไม่ชัดหรอก แต่ตอนนี้แดฮวีเห็นชัดแน่ๆเลย แดฮวีจะกลัวจินยอง แดฮวีจะกลัวแน่ๆ มันน่าเกลียด ขอร้อง เอาผ้ามาเถอะนะคับ

 

            แดฮวีก้มลงมองผ้าปิดตาสีขาวในมือของตนเงียบๆ ก่อนจะละสายตากลับไปมองคนตัวโตกว่าที่หันหน้าหนีพร้อมมือที่ปิดใบหน้าจนมิดชิด มือเล็กจัดการเก็บผ้าสีขาวเจ้าปัญหาลงกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วจึงขยับเข้าไปใกล้เด็กน้อยที่พยายามหนีหน้ากันอย่างเงียบเชียบทันที

 

แด.. แดฮวี!”

ชู่ว..”

 

            ตักของชายหนุ่มหนักขึ้นเล็กๆพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่แตะลงบนหลังมือหนา แสงสว่างจากบรรยากาศในสวนกลับมาหาจินยองอีกครั้ง พร้อมกับนางฟ้าตัวน้อยที่อยู่ใกล้เกินกว่าฝัน ต้นขาเล็กขยับแนบเข้ากับลำตัวของเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือน้อยที่ขยับเอามือของเขาออกเลื่อนออกจากฝ่ามือหนากลับมาวางไว้บนลาดไหล่กว้างแทน ก่อนที่มือบางข้างซ้ายจะเลื่อนขึ้นสัมผัสแผลเป็นเนื้อแข็งที่ลากยาวข้ามผ่านเปลือกตาของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา

 

แดฮวีทำแบบนี้ทำไม

หืม?

มันน่าขยะแขยง แดฮวีไปแตะมันทำไม

จินยอง

ผ้าอยู่ไหน เอามา..”

ไม่ให้

 

            ดวงตาสีรัตติกาลจดจ้องคนน่ารักที่กำลังขมวดคิ้วอย่างจริงจังอยู่บนตักของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ จนกระทั่งแก้มข้างซ้ายโดนคนตัวเล็กขโมยจุ๊บไปกะทันหัน เหมือนสติของจินยองที่กำลังเอาจริงเอาจังถูกฟาดจนมึนไปในทันที

 

แดฮวี ทำอะไรเนี่ย..”

ทำให้รู้ไงว่าจินยองน่ารักแค่ไหน จะได้เลิกใช้คำว่าขยะแขยงกับตัวเองเสียที

“…….”

 

            มือบางไล้ไปตามรอยแผลเป็นของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากนิ่มกดลงบนแผลเป็นตรงเปลือกตาข้างซ้ายของจินยองเบาๆ

 

เราชอบเปลือกตาสองข้างที่ไม่เท่ากันของจินยอง

 

            ปลายจมูกมนไล้ไปตามสันจมูกโด่งของชายหนุ่ม ก่อนที่จะหยุดตรงปลายจมูกมน ริมฝีปากนิ่มกดจูบลงแผ่วเบาอีกเช่นกัน

 

เราชอบจมูกเล็กๆน่าเอ็นดูของจินยอง

 

            ริมฝีปากสีอ่อนของชายหนุ่มเปิดออกเล็กๆอย่างเฝ้ารอโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เนื้อนิ่มของแดฮวีกลับเลี่ยงลงไปกดจูบลงบนผิวแก้มข้างขวาของเขาแทนอย่างน่าเสียดาย เสียงแผ่วเบากระซิบลงข้างหูข้างขวาของเขาอย่างน่ารักน่าชัง

 

เราชอบแก้มเย็นๆของจินยองด้วย

แดฮวี ไม่รังเกียจจินยองจริงๆหรอ..”

 

            ใบหน้าหวานขยับออกห่างคนตัวโตเล็กๆเพื่อเห็นว่าดวงตาสีเข้มกำลังจ้องมองมาที่ตัวเองโดยไม่ละสายตาแต่แรกอยู่แล้ว

 

ถ้าจินยองเป็นพระจันทร์แค่ครึ่งดวง..”

 

แดฮวีจะไม่รังเกียจจินยองจริงๆหรอ..”

 

            คำถามที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ คนตัวเล็กขยับใบหน้าเลื่อนกลับไปใกล้ชายหนุ่มอีกครั้ง ดวงตาเรียวจดจ้องดวงตาสีเข้มที่อยู่ใกล้จนสามารถมองเห็นประกายวาววับในนัยน์ตาของอีกฝ่ายได้ชัดเจนยิ่งกว่าดวงดาวบนผืนฟ้า ริมฝีปากบางขยับเข้าใกล้ริมฝีปากนิ่มของจินยองพร้อมจุมพิตลงไปเพียงแผ่วเบาก่อนจะละออกมาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับสายลม แต่กลับหนักแน่นยิ่งกว่าผืนดิน

 

ดวงตาของเราทั้งสองข้างไม่เท่ากัน เราไม่ใช่คนเก่งของครอบครัวอย่างที่พี่อูจินเป็น เราหารูทเลขคณิตไม่ได้เพราะเราไม่เก่งคณิตศาสตร์เลย

 

เราเองก็ไม่สมบูรณ์แบบ เราเองก็ไม่ใช่พระจันทร์เต็มดวง จินยอง..”

 

เราก็เป็นแค่พระจันทร์ครึ่งดวงเหมือนกัน..”

 

            สิ้นสุดคำตอบที่รอคอย อ้อมแขนแข็งแรงก็รวบเอวคอดเอาไว้ทันที ริมฝีปากอิ่มกดจูบลงบนริมฝีปากบางแนบแน่น ฝ่ามือหนาอีกข้างยกขึ้นกดหลังคอของคนตัวเล็กเอาไว้ แขนเล็กโอบรอบต้นคอของจินยองไว้เช่นกัน แดฮวีผละออกก่อนจะก้มลงดูดดึงริมฝีปากล่างของชายหนุ่มราวกับไฟร้อนที่ลนลงบนมาร์ชเมลโล่เนื้อนิ่ม ดวงตาคมปรือขึ้นจ้องมองการกระทำที่น่าอันตรายของคนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะกดปิดเปลือกตาลงแล้วกดหลังคอเล็กเข้ารับจูบหนักๆของตนต่ออีกครั้ง เรียวลิ้นเล็กแตะไปทั่วโพรงปากของเขาอย่างต้องการเอาใจ และชายหนุ่มก็ทำได้เพียงบีบสะโพกเล็กเอาไว้จนแน่นมือเพื่อยั้งสติของตัวเองไม่ให้ตอบโต้กลับไปอย่างที่ใจต้องการ

 

แดฮวี.. พอ.. พอก่อน..”

อื้ออ…”

 

            เสียงหวานครางรับในลำคออย่างไม่พอใจ ก่อนที่รสจูบอันแสนอ่อนหวานจะหายไป ใบหน้าน่ารักซุกลงบนต้นคอของชายหนุ่มแทนอย่างอาจหาญ ริมฝีปากเล็กๆขบเม้มลงบนต้นคอของเขาอย่างสะเปะสะปะ เอวบางขยับกายเข้าประชิดลำตัวของชายหนุ่มมากขึ้น และนั่นเหมือนจุดสัญญาณเตือนภัยถูกทุบให้ร้องกู่ก้องไปทั่วสมองของเขาในทันที

 

แดฮวี หยุดก่อน ออกไปก่อน แบบนี้ไม่ได้..”

 

            ร่างผอมบางขยับตัวไปมาอยู่บนหน้าตักของเขาอย่างเอาแต่ใจ จินยองเงยหน้าขึ้นพิงเนื้อไม้แข็งๆอย่างต้องการสะกดกลั้น เมื่อเรียวลิ้นเล็กแตะต้นคอของเขาไปมาราวกับลูกแมวน้อยไม่พอ สะโพกเล็กๆยังขยับไปมาอยู่บนหน้าขาของเขาอย่างตรงจุดเสียด้วยสิ

 

กางเกงผ้าฝ้ายบางๆของโรงพยาบาลมันบางขนาดไหนจินยองเพิ่งรู้มันก็วันนี้นี่แหละ

 

แด.. แดฮวี พอก่อน.. ไม่ได้.. แบบนี้ไม่ได้นะ..”

พี่จินยอง เราชอบพี่นะ..”

 

            สรรพนามที่เปลี่ยนไปเรียกให้เปลือกตาสีเปลือกไข่เปิดขึ้นอีกครั้ง คนตัวเล็กละใบหน้าออกจากต้นคอของเขาในที่สุด พร้อมกับซบแก้มลงบนอกกว้างอย่างเอาอกเอาใจ ดวงตาหวานสวยมองตอบกลับดวงตาคมปรือปรอยชวนให้รู้สึกมวนไปทั่วหน้าท้อง รวมทั้งก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขาก็เช่นกัน

 

 “ถ้าพี่จินยองกลับมาพี่คงเกลียดเรามากแน่ๆที่เราทำแบบนี้

“……..”

แต่เราชอบพี่จริงๆนะ

 

เราอยากให้พี่ดีกับเราแบบนี้ตลอดไป เราอยากอยู่ใกล้ๆพี่แบบนี้โดยที่พี่ไม่ขับไล่เราไปไหน

 

เราอยากให้พี่ยิ้มให้เรา อยากให้พี่ต้องการเราเหมือนที่เราก็ต้องการพี่

 

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้..”

 

            ริมฝีปากบางที่เอื้อนเอ่ยคำพูดราวกับคนไร้สติถูกปิดลงอีกครั้ง พร้อมกับร่างผอมบางที่ถูกประคองให้นอนราบลงกับพื้นหญ้านิ่มอย่างแผ่วเบา แสงแดดอุ่นที่สาดลงมาถูกร่างของคนตัวโตกว่าบดบังจนมิด จินยองถอนจุมพิตออกจากริมฝากบางที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู ดวงตาสวยที่มองจ้องกลับมาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมายจนเขารับเอาไว้ไม่ไหว ต้นขาสวยในกางเกงสแล็คสีเทาถูเข้าหากันไปมาชวนให้เนื้อในอกข้างซ้ายของเขาเต้นแรงกว่าที่เคยเป็น

 

จินยองรู้สึกไหม..”

 

เรารู้สึกมากๆเลย..”

แดฮวี.. อย่า..”

 

            ท่อนแขนแข็งแรงที่ทรงตัวเองเอาไว้เหนือร่างบอบบางทรุดลงจนเกือบล้มใส่คนตัวเล็กเมื่อหัวเข่ามนของร่างผอมบางยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับสัมผัสเข้ากลับจุดรวมสัมผัสของเขาเต็มๆ และคงจะปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าตอนนี้เขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน

 

และบางทีอาจจะรู้สึกมากกว่าคนน่ารักที่เอาแต่กลั่นแกล้งเขาไม่หยุดนี่เสียด้วยสิ

 

แดฮวีแน่ใจแล้วหรอ

เราแน่ใจ

“……..”

เราเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันเลยเถิดมาขนาดนี้เอง

 

เราพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง

 

เราจะรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

赖冠霖 is genius : กลางวันนี้ไปไหนอ่ะซอนโฮ 13:00

赖冠霖 is genius : ไหนบอกจะกินข้าวด้วยกันไง ไมหนีเราเฉยเลยอ่ะซอนโฮ 13:01

赖冠霖 is genius : ทำไมไม่อ่าน ทำไมไม่ตอบ 13:30

赖冠霖 is genius : ซอนโฮ เป็นไรปะเนี้ย.. 13:50

赖冠霖 is genius : ซอนโฮสบายดี แต่ซอนโฮแค่ไม่ยอมตอบเรา ซอนโฮเล่นมือถืออยู่ด้วย 15:05

赖冠霖 is genius : ไม่ต้องหาคำแก้ตัวอะไรมาแก้ด้วย เราเห็น เราวิ่งผ่านหน้าห้องซอนโฮมาเมื่อตอนคาบกิจกรรม ซอนโฮจับมือถือแต่ไม่ตอบแชทเรา 15:10

赖冠霖 is genius : เป็นไรอ่ะ ทำไมไม่ตอบ โกรธอะไรอีกอ่ะ เราทำไรผิดอีกวะ 15:30

赖冠霖 is genius : ซอนโฮ ตอบดิ เราทำไรผิดอ่ะ ตอบดิวะ ไม่พูดเราจะรู้ไหม 15:40

赖冠霖 is genius : ซอนโฮเราขอโทษ 16:00

赖冠霖 is genius : ไม่รู้หรอกว่าผิดอะไร แต่ขอโทษไว้ก่อน เราต้องทำอะไรให้ซอนโฮไม่พอใจแน่ๆ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษนะ.. 16:01

赖冠霖 is genius : จะไม่ตอบกันจริงๆใช่ไหม นี่ก็จะหมดวันแล้วนะ17:30

赖冠霖 is genius : หรือมันผิดที่เป็นเราวะ แค่เป็นเรามันก็ผิดแล้วใช่ไหม 18:00

赖冠霖 is genius : เราน่ารำคาญขนาดนั้นเลยหรอซอนโฮ เกลียดเราขนาดนั้นเลยหรอ เราทำอะไรผิดอ่ะ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย 18:02

赖冠霖 is genius : ได้ เราเข้าใจแล้ว 18:30

赖冠霖 is genius : L 18:43

 

 

            ดวงตากลมมองแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นให้เห็นเป็นพักๆบนหน้าจอมือถือที่วางอยู่ข้างกายด้วยแววตานิ่งเรียบ ก่อนที่หน้าจอมือถือจะดับลงเป็นจอสีดำสนิทอีกครั้ง แต่ร่างโปร่งก็ยังคงจดจ้องมันอยู่แบบนั้นเหมือนเดิมราวกับเฝ้ารอให้หน้าจอสว่างขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

 

ไอ้หมาโง่เง่า ไม่รู้อะไรสักอย่าง

 

            ซอนโฮผุดลุกออกจากเตียงนอนอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะไปหยุดนั่งหน้าโต๊ะกระจกข้างเตียงเงียบๆ ดวงตาแดงก่ำที่แห้งสนิทหลังผ่านการใช้ดวงตาอย่างหนักมาก่อนหน้านี้ ปลายนิ้วเรียวถ่างเปลือกตาขึ้นดู ก่อนจะสบถออกมาเบาๆอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นว่าสภาพของตัวเองย่ำแย่แค่ไหนกะอีแค่ร้องไห้ไปรอบเดียวเนี่ยนะ

 

เพราะแบบนี้ไง ถึงเกลียดการร้องไห้ยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น..

 

            กระปุกครีมบนโต๊ะกระจกถูกหยิบมาหมุนฝาออก เนื้อสีขาวข้นถูกปลายนิ้วป้ายลงใต้ตาอย่างแผ่วเบา เนื้อครีมถูกเกลี่ยไปรอบๆดวงตาอย่างประณีต แต่มันกลับขัดใจเสียเหลือเกิน จนสุดท้ายทำได้แค่ปล่อยให้ครีมมันย้อยอยู่บนหน้าเช่นเดิม ก่อนจะถลากลับไปนอนหงายอยู่บนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

 

เศร้าทำไมวะ เลือกเองหรือเปล่าวะ มึงเป็นอะไรของมึงเนี้ยไอ้ลูกเจี๊ยบ อินหรอ

 

            เสียงแผ่วเบาพูดกับตัวเองอย่างเลื่อนลอย ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างต้องการรั้งสติของตนกลับร่างอีกครั้ง เสียงคำพูดคำนั้นของรุ่นพี่เจ้าของใบหน้าน่ารักยังคงลอยวนเวียนอยู่ในความคิดของซอนโฮไม่หยุดตั้งแต่วินาทีแรกที่มันออกจากปากของเขาจนกระทั่งกลับถึงบ้าน

 

เราชอบควานลินหรอ?

บ้าหรอพี่! ใครจะไปชอบลง คนโง่ๆแบบมันน่ะ ไร้สาระ

ดูท่าทางเกลียดควานลินน่าดูเลยนะเนี่ย

แน่สิพี่ รำคาญจะตาย ขี้ตื้อ เยอะสิ่ง แล้วคือ---’

งั้นช่วยอยู่ห่างๆควานลินทีได้ไหม

‘…….’

พี่พูดตรงๆเลยนะ เราก็รู้ใช่ไหม เรื่องของพี่กับแซม

‘……..’

พี่ไม่เหลือใครแล้วซอนโฮ แซมก็หลอกพี่ ที่ห้องคณะกรรมการนักเรียนก็หาคนจริงใจไม่ได้เลย พ่อแม่พี่ก็เสียหมดแล้ว พี่ต้องอยู่ตัวคนเดียว พี่มืดแปดด้านแล้วซอนโฮ พี่ไม่เหลือใครแล้ว แต่เรายังมีแดฮวี ยังมีเพื่อนในห้อง มีครอบครัว

‘………’

ขาดควานลินไปสักคน เราก็คงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหมล่ะ

พี่หมายความว่ายังไง…’

ขอควานลินให้พี่เถอะนะ พี่ไม่รู้หรอกว่าเราคิดหรือควานลินคิดไหมแต่พี่ไม่สบายใจ

‘………’

เลิกยุ่งกับควานลินที พี่ขอร้อง

 

ฮ็อตมากนักนะ ไอ้หมาหน้าโง่ ถึงขนาดที่ต้องมีคนมาขอร้องให้เลิกเป็นเพื่อนกันด้วยเนี่ย หล่อมากมั้ง ไอ้บ้าเอ้ย

 

            ครีมสีขาวย้อยลงเปรอะเตียงนอนจนเป็นคราบ แต่ซอนโฮไม่ได้ใส่ใจสักนิด น้ำใสๆไหลออกจากหน่วยตาพร้อมกับเสียงที่สั่นเครืออีกครั้งจนทำให้ครีมที่ป้ายเอาไว้ละลายหายไปจนหมด ร่างสูงโปร่งนอนแผ่มองเพดานนิ่งเรียบราวกับซากศพ เมื่อตอนกลางวันและเย็นนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักคำ แต่เจ้าลูกเจี๊ยบกลับไม่รู้สึกหิวเลยแม้แต่นิดเดียวทั้งที่กระเพาะร้องเสียงดังจนก้องห้องแต่ความเจ็บปวดกลับไม่เกิดที่ท้องอย่างที่คิด

 

กระเพาะย้ายไปอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อไรกันวะ แม่ง..”

 

ปวด.. ในอกได้อย่างไรกัน ทั้งๆที่ควรจะปวดท้องด้วยซ้ำ

 

ทำไมถึงต้องปวดตรงนั้นด้วย ไร้สาระที่สุดเลย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

สำคัญมากเลยหรือไงตำแหน่งบ้าบออะไรนั่นน่ะ?

จินยองไม่เข้าใจเราอ่ะ มันสำคัญกับเราไง แต่จินยองไม่เข้าใจมันเลยไม่สำคัญกับจินยอง

เออ! เราไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่เข้าใจว่าตำแหน่งบ้าบออะไรนั่นมันสำคัญมากจนทำให้เราคุยกันทุกวันไม่ได้ สำคัญจนเราไปกินข้าวด้วยกันตอนกลางวันไม่ได้ สำคัญจนต้องลืมเรา!’

จินยองเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ ! ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องแบบนี้จะไปที่ไหนก็ไปเลยไป เราไม่อยากคุยด้วยแล้ว!’

อย่าไล่กันแบบนี้นะ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ไหนเราสัญญากันแล้วไงว่ามีอะไรต้องคุยกันตลอด ไหนบอกว่าเข้าใจเราทุกอย่างไง ไหน..’

ก็ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องขนาดนี้ก็ไม่อยากเข้าใจหรอก ! บางทีเราก็ว่าไม่แปลกใจนะ ทำไมพ่อของจินยองถึงชิงตายก่อนอ่ะ รวมทั้งแม่ของจินยองด้วยที่ไม่อยากใช้เวลาอยู่กับจินยองนานๆน่ะ ประสาทจะกินแบบนี้ไง!’

หยุดพูดแบบนี้เดี๋ยวนี้นะ!!’

แล้วจะทำไม! ถ้าไอ้เด็กข้างบ้านนั้นรู้ว่าจินยองประสาทขนาดนี้เราว่ามันก็คงเลิกตามตื้อจินยองอ่ะ อยากให้เด็กนั่นเลิกชอบก็ลองไปทำตัวประสาทแบบนี้ใส่ดูสิ เรารับรองเลยนะ เลิกแน่!’

พั….’

 

 

            ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นจากนิทราในทันที ลมหายใจหนักๆหอบเข้าร่างกายก่อนจะถอนออกรัวแรงด้วยความอ่อนล้า มือหนายกขึ้นทุบศีรษะของตัวเองแรงๆหลังจากใช้ความทรงจำมากเกินไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด ช่วงนี้ยามหลับตาลงมีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่จะได้หลับสนิท นอกนั้นบทสนทนาในความมืดที่เคยกดจนจมเข้าไปในก้นบึ้งของความทรงจำก็มักจะถูกกวนจนฟุ้งกลับมาเสียทุกที

 

ทำไมไม่ลืมไปสักทีนะ ลืมไปได้แล้ว ได้โปรดล่ะ ลืมไปสักที..

 

แฮปปี้ทูมีทยูกายส์.. มายเนมอิสเดวิดลี.. ยูแคนคอลมีแดฮวีอิฟยูไลค์..”

 

            เสียงหวานดังขึ้นอ้อมแอ้มอยู่ตรงอกของเขา ดวงตาคมก้มลงมองกลุ่มผมสีเข้มที่ซุกอยู่บนอกของตัวเองพร้อมกับละเมอพูดอะไรสักอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะตบท้ายด้วยการพลิกตัวหันหลังให้ แต่เสียงเล็กๆก็ยังพึมพำไม่เลิกเสียที

 

แอมซิกส์ทีนเยียส์โอลด์ บัทอิฟยูด้อนท์มายด์ ยูแคน.. ยูแคน…”

 

ละเมอเป็นภาษาอังกฤษเสียด้วย..

 

            รอยยิ้มเอ็นดูแต้มบนมุมปากของคนแก่กว่าเล็กๆ แขนยาวรั้งเอวบอบบางเข้ามากอดเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับซุกใบหน้าลงบนหลังต้นคอหอมละมุนอย่างหมั่นเขี้ยว เสียงเล็กๆร้องขึ้นประท้วงอย่างไม่สบายตัวแต่กลิ่นหอมๆของแดฮวีกลับน่าสนใจกว่าโดยสิ้นเชิงจนอดสูดดมเข้าไปจนเต็มปอดไม่ได้

 

ต้นคอของคนตัวเล็กยังคงปราศจากร่องรอยใดๆทั้งสิ้น ต่างกับเขาที่ดันโดนเด็กน้อยทำรอยเอาไว้จนตอนนี้แสบผิวไปหมด

 

ไม่แฟร์เลยอะไรกันเนี่ย..

 

แดฮวี.. เย็นมากแล้วนะ กลับบ้านกันเถอะ ไม่งั้นแม่จะว่าเอานะครับ..”

 

            ไม่มีคำพูดตอบรับกลับมาแม้แต่นิด มีเพียงเสียงพึมพำละเมอเป็นภาษาต่างประเทศเหมือนเดิมอย่างน่าเอ็นดู จินยองส่ายศีรษะไปมาอย่างอ่อนใจ เสื้อสูทสีเทาที่รองร่างบอบบางเอาไว้ และเสื้อนักเรียนสีขาวที่กระดุมถูกติดสลับเม็ดกันไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบ หรือแม้กระทั่งกางเกงนักเรียนขาวยาวที่กองรวมอยู่ตรงโคนต้นไม้ก็เช่นกัน ทุกสิ่งอย่างชวนให้หวนนึกถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เพิ่งเกิดเมื่อสองสามชั่วโมงที่แล้ว มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองแรงๆทันทีเมื่อรู้สึกร้อนขึ้นมากะทันหัน

 

 

แดฮวีคงเข้าใจมั้งว่ามันคือสัญชาติญาณของผู้ชาย

 

มั้งนะ..

 

 

            ปลายนิ้วอุ่นไล้ไปตามผิวต้นขานิ่มที่โผล่พ้นปลายเสื้อนักเรียนสีขาวที่ปกต้นขาเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เรียวขาสวยขยับหนีนิดๆอย่างน่าแกล้ง จินยองก้มลงงับลาดไหล่เนียนที่โผล่ออกนอกเสื้อเชิร์ตด้วยความหมั่นเขี้ยว ร่างผอมบางสะดุ้งตื่นในทันที

 

ตื่นละหรอ เรียกตั้งนานแหนะ

 

            ใบหน้าสวยที่มู่ทู่เพราะความเจ็บที่ลามไปทั่วทั้งร่างนิ่งราวกับโดนแช่แข็งไปในทันที

 

แดฮวีอา..”

กลับบ้าน

หืม?

จะ.. กลับบ้าน

 

            ร่างผอมบางผุดลุกขึ้นนั่งอย่างไว มือน้อยคว้าเสื้อผ้าของตัวเองเข้ามากองเอาไว้ก่อนจะจัดการแต่งตัวใหม่อีกครั้งด้วยมือสั่นเทา แก้มกลมเห่อร้อนขึ้นทันทีเมื่อได้กลิ่นเฉพาะตัวของชายหนุ่มที่คละคลุ้งอยู่บนเสื้อเชิร์ทของตน ภาพความทรงจำต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมาวิ่งวนเข้ามาในหัวทีละฉากจนแดฮวีอยากวิ่งกลับบ้านมันตอนนี้เลย

 

งานนี้ถ้าจะโทษใครก็คงต้องโทษตัวเองได้เท่านั้นล่ะ เพราะปล่อยให้ความรู้สึกและบรรยากาศนำทางจนเผลอตัวได้ขนาดนี้

 

ให้ตายสิอีแดฮวี ถ้าซอนโฮรู้เรื่องนี้แกตาย ตาย ตาย!!

 

รีบร้อนอะไรขนาดนั้น มือสั่นจนติดกระดุมพลาดหมดแล้วนะ

 

            เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นข้างๆใบหูเล็ก แดฮวีเอี้ยวตัวหลบทันทีแต่ไม่พ้นฝ่ามือหนาที่พลิกไหล่เล็กให้หันไปเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ดวงตาเรียวหันมองพื้นหญ้าสีส้มเพราะแสงละมุนจากดวงอาทิตย์ที่ใกล้ลับขอบฟ้าแทนทันที แววตาสีเข้มจ้องมองคนตัวเล็กกว่าที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้ช่างแสนใจกล้า แต่บัดนี้กลับตัวหดลงเหลือแค่นิดเดียวจนเหมือนจะอุ้มเอาไว้ในอุ้งมือได้ก็ไม่ปาน

           

รอยยิ้มเล็กๆแตะบนมุมปากของจินยอง ขณะที่มือใหญ่แกะกระดุมเสื้อเชิร์ทของคนตัวเล็กออกทีละเม็ดอย่างว่องไว มือบางยกขึ้นแตะมือหนาด้วยความตกใจ แต่กลับโดนฝ่ามืออีกข้างของชายหนุ่มดึงออกไปอย่างเบามือแทน

 

แค่จะติดให้ใหม่ ไม่ได้จะทำอะไร

 

            มีเพียงหน้าม้านิ่มเท่านั้นที่จินยองเห็นเป็นวิวขณะที่กลัดกระดุมให้ใหม่อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาหวานจดจ้องที่พื้นอย่างมุ่งมั่นไม่คิดจะเงยขึ้นมองกันสักนิด เสื้อสูทตัวนอกสีเทาถูกสวมทับลงบนร่างผอมบางอย่างเบามือ ก่อนที่กางเกงสแล็คจะถูกมือบางแย่งไปถือเอาไว้เองในตอนสุดท้าย

 

เรา.. ใส่เองได้ อันนี้

งั้นหรอ เอาสิ ใส่เลย

หันหลังสิ

หือ?

 

            ดวงตาใสเงยขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนที่จะรีบหลบตาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าจ้องมองตัวเองอยู่ก่อนตั้งแต่แรกแล้ว ท่าทางราวกับลูกหมาตอนได้ยินเสียงฟ้าร้องน่าเอ็นดูจนจินยองห้ามรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ไม่ไหว

 

เรา.. จะใส่กางเกง หันหลังที

ได้สิ

 

 

 

            ภายในเวลาไม่นานคนตัวเล็กก็กลับมาทรงเครื่องอีกครั้ง ร่างบอบบางยืนกำสายกระเป๋าแน่น ดวงตาจดจ้องมองแต่พื้นหญ้า แตกต่างกับตอนขามาที่คนน่ารักเป็นคนจูงเขามา ในขากลับกลายเป็นว่าจินยองต้องเดินนำร่างเล็กออกทางประตูข้างของโรงพยาบาลเสียอย่างนั้น

 

แดฮวีจะไม่จับมือจินยองจริงๆหรอ?

มะ.. ไม่

 

            เสียงหวานที่ตะกุกตะกักจนผิดวิสัย ดวงตาคมก้มลงมองร่างเล็กข้างกายที่เอาแต่ก้มมองพื้นไม่เลิก ความรู้สึกอึดอัดก่อขึ้นในอกของเขาอย่างเงียบๆ

 

แดฮวีอย่าเมินจินยองแบบนี้สิ

เราปะเปล่า

ทำไมล่ะ จินยองทำไม่ดีหรอ

 

            ดวงตาสวยเบิกกว้างยามเงยขึ้นจ้องคนข้างกายด้วยความตระหนกตกใจ แต่คนตัวสูงกว่ากลับทำใบหน้าฉงนสงสัยใส่อย่างจริงจังราวกับกำลังคุยเรื่องการเมืองเสียอย่างนั้น

 

แดฮวีไม่รู้สึกดีหรอ จินยองแย่ขนาดนั้นเลยหรอ ขนาดที่แดฮวีไม่ยอมคุยกับจินยองเลย

หยุด.. ยะ.. หยุดพูดนะ

ทำไมล่ะแดฮวี แดฮวีเป็นคนอนุญาตจินยองเองนะ จินยองก็แค่ทำตามที่แดฮวีบอก จินยองผิดอะไรอ่า หรือจินยองทำไม่ถูกใจแดฮวีหรอคับ?

หยุด ขอร้อง..”

 

            มือน้อยยกขึ้นปิดหูพร้อมเร่งเดินไวขึ้น แต่คนตัวโตขี้แกล้งกลับสาวเท้าตามมาอย่างไม่ลดละ

 

แดฮวีบอกสิ จินยองพลาดตรงไหน คราวหลังจินยองจะปรับปรุงนะ หรือจินยองทำรุนแรงไป แดฮวีเหมือนจะเมื่อยตัวนี่ใช่ไหม? เดี๋ยวกลับบ้านวันนี้แดฮวีก็มานอนห้องจินยองเนอะ เดี๋ยวจินยองนวดให้ แล้วจะได้ถือโอกาสแก้มือใหม่ด้ว…”

โอ้ย หยุดสักทีเถอะเราขอร้อง หยุด ไม่ฟังแล้ว ฮือ…”

 

            เสียงงอแงหลุดออกจากริมฝีปากบาง มือน้อยยกขึ้นปิดใบหน้าที่กำลังร้อนได้ที่ของตัวเองอย่างอับอายสุดชีวิต รอยยิ้มขบขันแต้มบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างพึงพอใจทันที

 

น่ารัก

 

            ดวงตาสวยแง้มออกจากหลังฝ่ามือตัวเองเพื่อแอบดูคนตัวสูงข้างกาย ก่อนจะรีบปิดหน้าอีกครั้งเมื่อเห็นว่าจินยองยังคงมองใบหน้าของตัวเองไม่ละสายตาเช่นเคย

 

แดฮวีน่ารักจนจินยองไม่อยากทนแล้วนะรู้ไหม

เลิกพูดอะไรแบบนี้ได้ไหม ทำตัวไม่เหมือนคนป่วยเลยรู้ตัวปะ นี่แกล้งหลอกเราหรอ หายแล้วใช่ไหม !”

แดฮวีว่าไงล่ะ

 

            คนตัวเล็กเดินนำไปสองก้าวเมื่อชายหนุ่มไม่ได้เดินตามมาเหมือนเคย มือบางลดลงข้างตัวขณะที่หันหลังกลับมามองร่างสูงที่อยู่ด้านหลังของตน ใบหน้าจริงจังของจินยองจ้องตอบแดฮวีมาเงียบๆ มือน้อยกำชายเสื้อสูทตัวเองแน่นจนยับคามือ

 

หายแล้ว.. จริงๆหรอ?

ไม่แน่ใจ

“……”

จินยองยังชอบเล่นเป็นเด็ก จินยองยังมีความสุขกับการได้เป็นเด็ก

“……”

แต่จินยองก็ชอบเวลาที่แดฮวีเรียกจินยองว่าพี่จินยองเหมือนกัน

 

            คนตัวโตกว่าสาวเท้าเข้ามายืนตรงหน้าร่างบอบบางเงียบๆ ก่อนที่จะย่อตัวลงจนใบหน้าเสมอกัน ดวงตาเรียวหลีกหนีสายตาเอาจริงเอาจังตรงหน้าทันที แต่ปลายนิ้วอุ่นกลับเชยคางมนให้กลับไปมองตากันเช่นเดิม

 

ที่แดฮวีบอกอยากให้จินยองเป็นเหมือนเดิมตลอดไป

 

คำว่าตลอดไปของแดฮวีหมายถึงการป่วย หรือความรู้สึกที่จินยองมีให้แดฮวีหรอ

จินยองก็รู้.. เราบอกไปหมดแล้ว

“…….”

เราชัดเจนกับจินยองไปหมดแล้ว จะต้องให้เราพูดอะไรอีก

งั้นก็ไม่ต้องพูด

 

แล้วจินยองก็จะไม่พูดเหมือนกัน

 

            มือใหญ่คว้ามือบางขึ้นมากุมเอาไว้อย่างทะนุถนอม รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

 

เพราะจินยองเชื่อว่าแดฮวีก็ดูออก ว่าจินยองชัดเจนกับแดฮวีไปหมดแล้วเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กับควานลินนี่ยังไง คุยๆกันอยู่หรอ?

 

            ดวงตาสวยเงยขึ้นมองพี่ชายต่างพ่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเองเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงของตัวเอง

 

จี้คุยกับเพื่อน ไม่ได้คุยกับควานลิน

พี่ไม่ได้หมายถึงคุยในแชท พี่หมายถึงคุยกัน

“….คิดไงอยู่ดีๆมาถามเนี่ย

ก็ต้องถาม เพราะถ้าไม่ถาม เราก็ไม่คิดจะบอก ใช่ไหมล่ะ

 

            เสียงจิปากเบาๆดังขึ้นอย่างไม่พอใจนัก ช้อนส้อมบนโต๊ะถูกรวบเข้าหากัน จีฮุนลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะหันหลังมุ่งหน้าเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

 

จะคุยกับใครก็คุยแค่คนเดียวนะจีฮุน อย่าสร้างปัญหา พี่ขี้เกียจตามล้างให้แล้ว

พี่พูดอะไรที่บอกว่าให้คุยคนเดียว พี่คิดว่าจี้จะคบซ้อนหรือไง? จี้ไม่ใช่พี่นะ

จีฮุน พี่เป็นพี่นะ

 

            ร่างสูงเสียงดังขึ้นมาระดับหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่ลมหายใจอุ่นจะถูกถอนออกมาแรงๆอย่างต้องการยั้งอารมณ์ ฮวังมินฮยอนรวบช้อนส้อมบนโต๊ะเงียบๆ ดวงตาเรียวคมก้มลงมองจานอาหารของตัวเองแทนมองคนเป็นน้องที่ยืนกอดอกอย่างยโสอยู่ตรงหน้าประตูห้อง

 

วันนี้มีเด็กผู้ชายอีกคนเดินมาถามถึงเรากับพี่

ถามถึงจี้? ถามกับพี่ด้วย? ในโรงเรียนจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าพี่เป็นพี่ชายจี้อ่ะนอกจากพวกคณะกรรมการ นั่นก็พี่ๆเพื่อนๆจี้ไหม ใช่คนคุยที่ไหนกันล่ะ

ถ้าไม่ใช่คนคุยแล้วทำไมเขาถึงมีรูปจี้บนเตียงได้ล่ะ

“…….”

 

            จานชามถูกรวบเอาไว้กองเดียวกันอย่างเบามือ ท่าทางที่เชื่องช้าผิดกับนิสัยของคนน้องโดยสิ้นเชิงทำให้คนเด็กกว่ายิ่งหัวร้อนเข้าไปใหญ่

 

พี่จะพูดอะไรก็พูดให้จบ อย่ามาค้างๆคาๆ มันเป็นใคร มันถามถึงจี้ทำไม แล้ว..”

ซามูเอล

“…….”

เขาชื่อซามูเอล คนนั้นน่ะ

 

            มือขาวรวบรวมจานชามบนโต๊ะขึ้นเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ ดวงตาคมทอดมองน้องชายของตัวเองที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

 

เขาฝากพี่มาบอกจี้ว่าเขาคิดถึง อยากคุยกับจี้ ถ้าเป็นไปได้อยากให้จี้ตอบแชทเขาหน่อย แค่นั้นล่ะที่พี่จะบอก

 

 มินฮยอนทิ้งข้อความสุดท้ายเอาไว้เงียบๆ ท่าทางที่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็งของน้องต่างบิดาส่งผลให้ชายหนุ่มส่ายศีรษะไปมาเงียบๆอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับเข้าหลังครัวไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อเหมือนทุกๆวัน..

 





 

PS.ฉากไม่สำคัญแต่ถ้ามีคนอยากอ่านสามารถดูได้ที่ลิ้งไบโอของเราในทวิตเตอร์นะคะ @KYUEHEHLINE หรือ @KYUEHEHLINE1 สวัสดีค่ะ .พับไมค์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

746 ความคิดเห็น

  1. #721 ลีเจอาร์ (@namesunisa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 23:44
    ตอนน้องสารภาพว่าชอบจินยอง เราเกือบร้องไห้ เพราะเข้าใจความรู้สึกของน้องอ่ะ แล้วแบบบบ อยู่ดีๆกลายเป็นติดเรท แทบกรี๊ด ร้ายกาจ 5555555 ที่จินยองพูดออกไป เหมือนสารภาพแล้วใช่ไหมว่าตัวเองหายดีแล้ว หรือยังไง ขอให้จริงเถอะ เพราะตอนนี้ฟินมาก แหมมมมม จริงจังแค่ไหน แค่ไหนเรียกจริงจัง ส่วนสาเหตุที่จินยองป่วยจีฮุนเกี่ยวข้องแน่ๆ เริ่มห่วงควานลินละเนี่ย 5555555
    #721
    0
  2. #706 f_chalala (@fai-chanoksuda) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:02
    บ้าจริงไรต์ เราหนึดยิ้มไม่ได้เลย😭😭😭
    #706
    0
  3. #698 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:17
    มายก้อดดดด แดฮวีลูกกพี่จินยองมันร้ายนัก
    #698
    0
  4. #682 Z.Shipper (@The-Mist) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 11:38
    บ..บัด ซบ นี่เราหยุดกรีดร้องไม่ได้!
    #682
    0
  5. #669 babySUGA! (@paramattn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:51
    ไอร้บร้าเอร้ย
    #669
    0
  6. #657 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:46
    จะ ใจสั่นไปหมด ไม่คาดหวังมาก่อนว่าน้องจะเป็นคนเริ่มเรื่องแบบนี้ แต่... กรี้ดดด บ้าเอ้ยเราหยุดยิ้มไม่ได้ เขินมากหน้าร้อนไปหมดแล้วว ฮืออออ อยากเม้นท์ยาวกว่านี้แต่จะรีบตามไปไบโอ ToT
    #657
    0
  7. #639 eeepob (@ppoobb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:08
    ดีจังเลยค่ะ โคตรดี แดฮวีไม่โกรธจินยองด้วย ฮือออออออ
    #639
    0
  8. #628 ซีโค้ช (@overdose16544) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:14
    เฮ้อมมเมนจีฮุนง้ะ.. ฮืออเสียดายความจี้เอาจริงๆเค้าชิบหลินฮุน ล่ะมาเจอเรื่องนี้เข้าบับ!!! แง้งงงงงงงงงงงงง จาร้องง
    #628
    1
  9. #618 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 14:55
    ฮือออออออ คือแบบบบบบบบบ จินฮวีแบบบบบบบบบบ หวีดจนแทบคอไปหมดแล้วค่าาาาาาาา แงงงงงงงง ย้ำกทีว่าพิจินยองหล่อมากเรย แง้ แง้งงงงงงงงง กรี๊ดดดดดดด บับับับับับับบบบบบบบบบบบบบบ ฟินมากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา // กุหลาบแดงคือจีฮุนแน่ๆเราเริ่มมั่นใจ อีกอย่างตอนนั้นที่จี้ทะเลาะกับแซมก็ใช้คำพูดว่า แซมกับมันอ่ะ มันนี่หมายถึงจินยองหรือเปล่า แล้วพี่ฝ่ามีความเกี่ยวข้องกับพยาบาบที่ดูแลจินยองหรือเปล่านะ มีปมแม่อีกปม หรือแม่อาจจะไม่มีเวลาให้หรือเปล่า
    #618
    0
  10. #481 kaitokid1713 (@kaitokid1713) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 09:53
    ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน
    #481
    0
  11. #401 koisuru (@kongdeesraburi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:39
    ทำไมรุกแรงอย่างนี้ ไม่ไหวแล้วชั้นน
    #401
    0
  12. #400 Nokyuung97 (@Nokyuung19) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:26
    ไรท์จ้าาคิดถึงแล้ววววว
    #400
    0
  13. #399 minnie_KS (@minnie_KS) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:54
    คนที่อยู่ในฝันพี่จินยองนี่ใช่จี้ด้วยมั้ยอะ ฮืออออ แต่ฉากพี่จินยองกับแดฮวีนี่ทำเรายิ้มไม่หุบ ยิ้มด้วยความกรุ้มกริ่ม555555 ชอบเจี๊ยบเวลาคุยกับควานลินมากเลย ดูเป็นไก่ชนจริงๆ55555 จี้จะให้เจี๊ยบเลิกยุ่งกับควานลินไม่ได้นะ เราไม่ยอม ฮืออออ ไรต์สู้ๆนะคะ เรารอสำเหมออ
    #399
    0
  14. #397 LoLLiPo:p (@ormy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 08:24
    " พั... " = พัค จีฮุน
    #397
    0
  15. #389 Yoyoiiz_yy (@enbizaka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 02:38
    ในบรรดาจินฮวีที่อ่านอยู่ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลย แงงงง
    #389
    0
  16. #387 JinJane3639 (@jinjane3639) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:43
    ไม่ไหวล้าวววว แดฮวีลูกกกก รุกแรงกว่าตอนที่ผ่านมา กว่าตอนไหนทั้งหมด มันเบๆ ไปเลย กรี้ดด ไม่ไหวววว พี่จินยองหายเถอะค่ะ แล้วฟัดน้องให้หน่ำใจ ฮือ
    #387
    0
  17. #386 ลูกหวีของมี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:45
    ทนไม่ไหวแล้วคะไรท์ อยากจะกรีดให้โลกรู้

    อินมากอินเวอร์ๆ จะเก็บน้องหวีกับพี่จินยองไว้ในใจ จอจัง

    รออยู่นะคะ สู้ๆคะ
    #386
    0
  18. #385 omelettexoxo (@omelettexoxo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:45
    โอ้ยยยยยยยยนกหพร่ดหหดเายนนากหก จินยองงงงงงง เขินมากไม่ไหวแล้ววววววว
    #385
    0
  19. #383 moonschedule (@moonschedule) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 08:10
    เขินจินยองที่เอาแต่ไล่บี้ความรู้สึกแดฮวี
    ละยังบอกครั้งหน้าจะแก้ตัว จะปรับปรุงใหม่อีก
    แถมยังบอกคืนนี้ที่ห้องจินยอง จะบ้าาาาาาาาาา
    จะบ้าแทนจินยองแล้ว 55555
    #383
    0
  20. #382 fxxxxxx (@bm1993) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 01:27
    ลุนแลงเหลือเกิน เหมือนโดนตบหัวด้วยเรื่องซอนโฮแล้วลูบหลังด้วยเรื่องคุณพระจันทร์กับคนของเขายังไงไม่รู้ หวังว่าในอนาคตคุณพระจันทร์จะไม่ทำเราเจ็บมากนะคะ ฮือ กัวมากๆ อ่านแบบระแวง 55555555555555
    #382
    0
  21. #381 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:54
    อยากจะถามจินยองว่าจะทนไปได้อีกนานแค่ไหนฮื่ออออออออ โอยยยขนาดนี้ก็หายเถอะไม่ต้องป่วยแล้วววววป่วยไม่ป่วยแดฮวีก็ไม่ทิ้งเธอหรอกจินยองงงงแงงงงเขินหนักมากกก
    #381
    0
  22. #380 Booomyme (@watermelonsonee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:22
    เอ้อ แล้วคนที่ต่อว่าพี่จินยองนี่ก็จี้อีกล่ะป่ะ ม่าง
    #380
    0
  23. #379 Booomyme (@watermelonsonee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:21
    พี่จินยองพี่มันร้ายมาก สงสารเจี๊ยบ สงสารควานลิน จี้นิสัยแย่สุดๆ
    #379
    0
  24. #378 เราเอง_2908 (@ttbfha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:25
    อีกเม้นค่ะ555555 ตอนนี้รักความอบอุ่นในซีนที่น้องทักคนพี่ว่าหายแล้วหรอ แล้วคำตอบพี่เขาคือ ฮืออ อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ เขินนน แงงงๆๆๆๆ 
    #378
    0
  25. #377 เราเอง_2908 (@ttbfha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:24
    อ่า คือพี่จินยองกับน้องแดฮวีเข้าใจกันแล้วใช่มั้ยคะ ฮือออ

    แล้วคนในความฝันพี่จินยองคือใครกันแน่ ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้พี่จินยองเป็นแบบนี้รึเปล่า ._.

    ส่วนความสัมพันธ์ของซอนโฮควานลินจีฮุน.. ฮือ ปวดใจจจจ ซามูเอลต้องการอะไรคะ หนูทักพี่จี้เพราะมีอะไร จะขอคืนหรอ พี่จีฮุนนี่รู้สึกอะไรกับควานลินแล้วรึยัง หรือแค่เจ็บจากแซมแล้วต้องการที่พึ่ง ฮือ ยังไงก็ทีมหลินโฮนะคะ ;-;


    #377
    0