( Wanna One ) Half Moon ☾ JinHwi [END]

ตอนที่ 10 : X

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    25 ก.ย. 60


หากล่องหมากรุกเองได้แล้ว แต่ชอบเล่นแล้วไม่เก็บของ

 

หลังอาหารกลางวันชอบไม่ยอมนอนกลางวัน ให้กินนมก่อนนอนก็ไม่ยอมกิน

 

ไม่ยอมเล่นกับคนไข้คนอื่น ชอบนั่งมองเหม่อไปนอกหน้าต่างไม่คุยกับใคร แต่มีตอบคำถามได้บ้างประปรายถ้ามีคนไปคุยด้วย แต่ส่วนใหญ่จะชอบเมินมากกว่า

ค่ะ คุณหมอ

 

            นายแพทย์วัยกลางคนวางสมุดจดเล่มเล็กลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะหรี่ตามองนางพยาบาลสาวคู่ใจที่นั่งตัวตรงปั้นหน้าจริงจังอยู่ตรงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเงียบๆ

 

ฮวังมิยอง

คะ?

นี่คืออาการทั้งหมดที่คุณสังเกตได้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาจริงๆหรอ

จริงๆค่ะคุณหมอ ดิฉันสังเกตและจดรายละเอียดลงไปทั้งหมดเลยนะคะ!”

บางทีที่ผมบอกว่าให้จดอาการมาหมายถึงอาการที่เป็นส่วนน่าสนใจๆก็พอ คุณเล่นจดแต่น้ำมาทั้งนั้นเลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยากรู้ไปทำไมไอ้เรื่องเล่นของเล่นไม่เก็บของเข้าที่เนี่ย

“…………”

 

            มือหนาพลิกหน้ากระดาษเปิดดูหน้าแล้วหน้าเล่าด้วยแววตาขุ่นมัวเล็กน้อย ในขณะที่มิยองกลับทำได้แค่นั่งหดตัวเป็นก้อนเล็กๆติดเบาะเก้าอี้เพราะไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงดี

 

เหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย.. ใช่ไหมคะ?

 “ผมก็อยากจะถนอมน้ำใจของคุณนะมิยอง ที่อุตสาห์เก็บข้อมูลให้ผมมาตั้งนาน แต่ก็นั่นแหละ

 

            คุณหมอคิมส่ายหน้าช้าๆอย่างเหนื่อยอ่อน มือหนายกขึ้นถอดแว่นตาบนใบหน้าวางลงบนโต๊ะก่อนจะยกนิ้วขึ้นบีบขมับตัวเองเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่สั่งสมมานานในช่วงนี้ นางพยาบาลสาวรีบยืดตัวนั่งหลังตรงทันทีอย่างรีบร้อนเพราะความรู้สึกราวกับตัวเองกำลังบกพร่องต่อหน้าที่วิ่งวนไปทั่วสมองจนนั่งไม่ติดเก้าอี้

 

วันนั้นที่ดิฉันโทรบอกหมอน่ะค่ะ หมอจำได้ไหมคะ

เรื่องที่เขาเดินกลับบ้านเองน่ะหรอ?

ใช่ค่ะ! คือ ดิฉันว่ามันน่าจะเป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าน้องจินยองอาการน่าจะดีขึ้นจนใกล้หายดีแล้ว ไม่มีอะไรจะชัดเจนไปกว่านี้แล้วล่ะ--”

คุณคิดอย่างนั้นหรอ?

คะ?

 

            ดวงตาสวยของหญิงสาวจ้องมองท่าทางที่ดูไม่ตื่นตระหนกตกใจตามเธอเลยแม้แต่นิดของชายตรงหน้าด้วยความฉงน คุณหมอคิมเงยหน้าขึ้นมองจ้องผู้หญิงตรงหน้าของตัวเองเพียงพักเดียวเท่านั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาสุดปอดจนเธอแอบสะดุ้งด้วยความตกใจไม่ได้

 

วันนี้ผมเข้าเวรสาย

.. ค่ะ

ซึ่งปกติผมไม่เคยสาย

“…………”

และผมก็ไม่ได้มาสายด้วย

 

แต่เด็กคนนั้นทำให้ผมสาย

คุณหมอหมายความว่าไงคะ?

 

            ดวงตาอ่อนล้าที่ฉายแววสับสน วุ่นวาย และอีกหลากหลายอารมณ์ทอดมองผู้ช่วยของตนตรงหน้านิ่งเรียบ เขาถอนหายใจออกมาอีกระลอกหนึ่งก่อนจะยอมปริปากพูดต่อเนื้อความของตัวเอง

 

เช้าวันนี้จินยองมาหาผมที่ลานจอดรถ

“!?”

เขาใส่เสื้อสีดำ กับกางเกงลำลอง เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นเขาในชุดอื่นที่ไม่ใช่ชุดสีเขียวของทางโรงพยาบาล ผมยอมรับว่าตอนนั้นค่อนข้างตกใจ เพราะไม่คิดว่าเด็กที่ร้องไห้อาระวาดคนไปทั้งโรงพยาบาลราวกับเด็กวัยแปดเก้าขวบที่โดนแย่งขนมชิ้นโปรดในวันแรกที่ผมรับเขาเข้ามาเป็นเคสที่ต้องดูแลในวันนั้น

 

จะดูเหมือนเป็นแค่เด็กวัยรุ่นมอปลายธรรมดาๆคนหนึ่งได้ในวันนี้

คุณหมอหมายความว่า..”

ผมยังไม่แน่ใจนัก..”

 

            รอยยิ้มขืนๆปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่ม ก่อนที่แว่นตาทรงกลมประจำตัวของเขาจะถูกสวมกลับไปไว้บนสันดั้งอีกครั้งหนึ่ง

 

แล้ว.. น้องจินยองเขาได้โวยวายอะไรหรือเปล่าคะ

ปกติเขาขี้โวยวายหรอ?

“..ขี้งอแง ใช้คำนี้น่าจะเหมาะสมกว่าล่ะค่ะ

งอแง?

 

            หญิงสาวพยักหน้ารับคำเงียบๆ

 

 “เขาไม่ได้งอแงนะ

จริงหรอคะ

จริงสิ เขาไม่ได้งอแง ไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ร้องไห้ หรืออะไรอย่างที่คุณเคยเล่าให้ผมฟังมาตลอดเลย

งั้นแปลว่าน้องจินยองคุยกับคุณหมอแบบปกติหรอคะ?

 

            คุณหมอหนุ่มพยักหน้ารับเงียบๆ รอยยิ้มตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมิยองทันที

 

เขาบอกกับคุณหมอว่าไงบ้างคะ !”

อยากไปจากที่นี่

คะ?

 

            ดวงตาคมเงยขึ้นมองพยาบาลคู่ใจของตนนิ่งเงียบ แววตาที่ผ่านโลกมามากมายไม่ฉายแววความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น

 

เขาบอกกับผมว่าเขาต้องการไปจากที่นี่

 

และที่สำคัญ…”

เขาจ้องตาผมตอนพูดประโยคนั้นด้วยล่ะ มิยอง

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

            นาฬิกาดิจิตอลบนหน้าจอมือถือฉายเวลาสิบสองนาฬิกาสามสิบนาที ดวงตาเรียวเงยขึ้นมองไปรอบๆตัว บรรยากาศที่เงียบสงบของสวนสาธารณะแถวโรงเรียนที่แสนร่มรื่นแต่กลับกลบความเดือดในใจของแดฮวีไม่ได้เลย

 

มาแล้ว! แฮ่ก.. โอ้ย เหนื่อยว้อยยย

ยังจะมีหน้ามาตะโกนอีก เลทมาครึ่งชั่วโมงคืออะไรเนี้ยเจี๊ยบ เราว่างมากมั้งมานั่งรอเจี๊ยบทั้งวันอ่ะ!”

โอ๋ ไม่โกรธๆนะ นี่ตื่นตั้งแต่แปดโมงแล้วเหอะ ไม่ได้ตั้งใจมาสายเลยนะเนี้ย

ไม่ได้ตั้งใจจะมาสายแล้วทำไมยังสายอ่ะ

ก็ตื่นตั้งแต่แปดโมง

 

            ดวงตากลมโตของซอนโฮล่อกแล่กเล็กๆเพื่อนึกถึงคำพูดดีๆที่จะยกมาเป็นเหตุผลได้บ้าง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างพ่ายแพ้เมื่อคิดไปคิดมาหาคำแก้ตัวไม่ได้ แถมยังโดนเพื่อนสนิทตัวเล็กกอดอกมองโหดใส่อีกต่างหาก

 

เออๆ! มาสาย ขอโทษ ก็ตื่นตั้งแต่เช้าจริงๆ แต่แวะไปทำธุระอย่างอื่นก่อนอ่ะ เลยมาช้า

ไหนบอกว่าวันนี้ว่างทั้งวันไงซอนโฮ โกหกเราหรอ?

ฉันไม่ได้โกหกแกเว้ย ว่างจริงๆ

แล้วทำไมไปทำธุระ ธุระอะไร

ก็ทำธุระกะทันหันอ่ะ

ธุระอะไรกะทันหัน ปกติคิวไม่เคยทองไม่ใช่หรือไง

โว๊ะ ก็จะคิวทองขึ้นมาบ้างไม่ได้หรือไง จะถามไล่บี้กันทำไมเนี้ย!”

สรุปไปทำอะไรมา !”

ไปช่วยไอ้เจ๊กซื้อของมา !”

“…………”

ก็.. มันบอกไม่มีใครช่วยมันได้แล้วอ่ะ แล้ว.. มันก็บอกว่ามันไม่รู้แหล่งซื้ออุปกรณ์ทำบอร์ดด้วย แกโยนความผิดไปที่ไอ้เจ๊กให้หมดได้เลยแดฮวี มันไปรับปากกับไอ้พี่จีฮุนบ้าบออะไรนั่นว่าจะช่วยซื้อของทำบอร์ดอ่ะ แต่แม่งไม่รู้แหล่งซื้อของ แล้วก็ลำบากฉันไง ฉันเลยมาช้า เห็นไหม ฉันไม่ผิด

 

            ดวงตาเรียวเล็กกลิ้งมองบนใส่เพื่อนตัวสูงกว่าทันทีที่ฟังคำแก้ตัวเสร็จ

 

ก็แค่นั้น คราวหน้าก็โทรมาบอกก่อนดิ จะได้ไม่ออกมารอเก้อ

ทำไม ถ้าฉันโทรมาบอกว่าจะมาสายแล้วแกจะอยู่ที่บ้านต่อหรือไง?

 

            ริมฝีปากบางที่ตั้งใจจะตำหนิเพื่อนลูกเจี๊ยบให้สาสมแก่ใจปิดฉับลงทันที คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากไว้จนเป็นเส้นตรงเมื่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรตอบกลับไป สีหน้าผู้ชนะประทับบนใบหน้าของยูซอนโฮอย่างน่าหมั่นไส้ในทันที

 

แล้วกับควานลินอ่ะ

อะไร?

เกลียดเขาไม่ใช่ไง?

“……….”

แล้วทำไมยอมไปช่วยเขาซื้อของอ่ะ ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไร นี่หยุดไม่ไปโรงเรียนแค่สองสามวันมีเพื่อนสนิทคนใหม่เลยหรอซอนโฮ?

หุบปากไปเลยแดฮวี

 

            เสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะดังขึ้นอย่างสะใจในตอนสุดท้าย ลูกเจี๊ยบซอนโฮกรอกตามองบนก่อนจะคว้าข้อมือเล็กลากเพื่อนสนิทตัวน้อยที่ยังหัวเราะล้อเลียนมาไม่หยุดหย่อนให้เดินไปยังม้านั่งตัวประจำของสองเพื่อนรักที่ตั้งอยู่ตรงข้างสนามเด็กเล่นอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองดันลาดไหล่แคบของแดฮวีนั่งลงบนม้าไม้ พร้อมทรุดตัวลงนั่งข้างๆกัน

 

เลิกยุ่งเรื่องของฉัน แล้วบอกเรื่องของแกมา

ไม่คิดว่าเราจะคิดถึงเจี๊ยบมากๆจนอยากเจอหน้าเฉยๆบ้างหรอ

แดฮวี ฉันเพื่อนแกนะ

“…………….”

ฉันรู้ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญแกจะไม่นัดฉันมาที่นี่

 

ไอ้สติไม่เต็มนั่นมันทำไมอีก

ทำไมถึงต้องคิดว่าเป็นเรื่องของพี่จินยองด้วยล่ะ

ชีวิตมึงตอนนี้ก็มีแต่มันไม่ใช่หรือไงแดฮวี

“…………….”

 

            ความรู้สึกสนุกสนานในตอนต้นแผ่วลงจนดับหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อหวนกลับไปนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวาน ตั้งแต่คำพูดของจินยองที่ประกาศกร้าวเอาไว้ตอนนั้น คนตัวเล็กก็ตัดสินใจหนีไปนอนกับพี่อูจินทันที โดยที่ลืมนึกไปเลยว่าไม่ควรเดินทิ้งชายหนุ่มออกมาแบบนี้ แต่ในนาทีนั้นมันอึดอัดจนแทบทนไม่ไหวที่จะมองหน้าให้ติดด้วยซ้ำ

 

และผลของการกระทำของแดฮวีก็ส่งผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว

 

จินยองหายตัวไปในเช้าวันต่อมาโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาหายไปไหน

 

ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าคงหนีกลับบ้านไปก่อนเวลาก็เท่านั้น

 

 

ซอนโฮ

หืม?

ถ้ามีใครสักคนบอกกับแกว่า เขาอยากดูแลแก แกจะรู้สึกยังไงหรอ

ก็.. คงรู้สึกดีมั้ง แปลว่าเขาคนนั้นก็อยากเห็นฉันมีความสุข เขาถึงอยากเข้ามาดูแล

แล้วแกจะยอมให้เขาดูแลแกไหมอ่ะ

เรื่องแบบนี้มันมีการถามว่ายอมไม่ยอมด้วยหรอแดฮวี มันก็เหมือนกับที่แกคอยดูแลพี่จินยองอะไรนั่นของแกนั่นแหละ

“………”

ไอ้ไม่เต็มแม่งโคตรโชคดี

อย่าเรียกพี่เขาแบบนั้นได้ไหมเนี้ยซอนโฮ

นี่ไง สุดท้ายแกก็คอยดูแลพี่เขาอยู่ดี แม้จะเป็นแค่ชื่อที่เรียกถึงตัวมันเองก็ตาม และฉันถึงจะเป็นเพื่อนสนิทแก แต่สุดท้ายก็ห้ามแกเลิกให้ความสำคัญกับไอ้พี่นั่นมันไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะ

 

            นิ้วมือเรียวประสานกันอยู่บนตักเป็นดั่งจุดรวมสายตาทั้งหมดของแดฮวีในตอนนี้ เสียงเด็กน้อยที่วิ่งเล่นบนพื้นทราย พร้อมทั้งหัวเราะสดใสร่าเริงดังกลบความเงียบในบริเวณสวนสาธารณะได้พอสมควร แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้หัวใจดวงน้อยที่รู้สึกหวิวไปทั้งดวงอบอุ่นขึ้นมาได้เลย

 

มันไม่มีหรอกนะ ไอ้การยอมไม่ยอมให้ดูแลน่ะ เพราะต่อให้แกไม่ยอม แต่ถ้าเขาคนนั้นเขาอยากดูแลแก สุดท้ายแกก็จะได้รับการดูแลนั่นอยู่ดี ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังก็ตาม

แล้วถ้าเขาคนนั้นดูแลแม้กระทั่งตัวเองไม่ได้เลยล่ะซอนโฮ

“?”

ถ้าเขาดูแลตัวเองไม่ได้

 

เขาจะมาดูแลเราได้ไงวะ

 

            เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและสับสนเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาจนคนเป็นเพื่อนสัมผัสได้ ซอนโฮก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าข้างกายเงียบๆ ก่อนจะดึงมือบางที่กำเข้าหากันจนแน่นอยู่บนตักมาคลี่ออกพร้อมสอดเรียวนิ้วของตนเข้าตามนิ้วเล็กๆเอาไว้

 

แกจำไอ้ดุงงี่ได้ปะ

            แดฮวีหันไปมองซีกหน้าด้านขวาของเพื่อนสนิทที่ยังคงทอดสายตามองไปยังบรรดาเด็กๆที่วิ่งไล่จับกันสนุกสนาน ก่อนจะก้มหน้าลงมองตักตัวเองแทนเมื่อไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ที่ไหนดี

 

หมาตัวแรกในชีวิตของแก ทำไมจะจำไม่ได้ ซอนโฮเล่าเรื่องมันให้เราฟังบ่อยกว่าลมหายใจอีกมั้ง

ก็คิดถึง เป็นเพื่อนก็ทนๆฟังไปไม่ได้ไง๊

 

            น้ำเสียงเรียบนิ่งของเจี๊ยบซอนโฮปรี๊ดขึ้นทันที แดฮวีรีบปรับโทนเสียงทันควันเพื่อกันเพื่อนสนิทหัวร้อนละตีปิกจิกกัดกันอีก

 

อ่ะ ขอโทษๆ แล้วเจ้าดุงงี่มันทำไม

จะบอกว่าจำได้ไหม ที่เคยเล่าให้ฟังตอนที่พาดุงงี่ไปหาที่ฉี่ในพงหญ้าหลังบ้านอ่ะ

ที่ซอนโฮเกือบโดนงูหางกระดิ่งฉกตายอ่านะ?

ปากหรอนั่น

 

            เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นแทรกในบรรยากาศเงียบสงบ และแม้อารมณ์ของซอนโฮจะลุ่มๆดอนๆแค่ไหนก็ตาม แต่เสียงใสๆและรอยยิ้มของเพื่อนตัวเล็กก็ทำให้หายหัวร้อนได้อยู่ดี

 

แล้วไงต่อล่ะ

จำได้ไหมว่าฉันรอดตายมาได้ยังไง

ยืนด่างูจนงูเลื้อยหนีใช่ปะ

ไอ้แดฮวี เดี๋ยวแกจะได้เลื้อยขึ้นสวรรค์คนแรกอ่ะ !”

 

            เสียงใสๆดังก้องขึ้นอย่างสนุกสนานอีกครั้ง มือเล็กๆของแดฮวีถูกซอนโฮสะบัดทิ้งทันที พร้อมกับเส้นผมนุ่มนิ่มที่โดนยีจนยุ่งเหยิงไปหมดทำให้คนตัวเล็กหยุดหัวร่องอหายได้ในที่สุด

 

ก็เห็นซอนโฮจริงจังละไม่ชินอ่ะ.. โอเคๆ สรุปรอดตายมาได้ไงนะ?

            ลมหายใจอุ่นพ่นออกทางริมฝีปากด้วยท่าทีไม่พอใจนิดๆ ก่อนที่ซอนโฮจะเริ่มพูดต่อประโยคของตัวเองให้จบ

 

ก็ตอนนั้นดุงงี่มันพาฉันเดินลุยหญ้าเข้าไปลึกมากอ่ะ ก็เลยต้องเดินตามไปจนเจอดีเข้าให้นี่แหละ ตอนนั้นจำได้ว่าตกใจจนขาแข็งอยู่กับที่เลย อยากจะวิ่งหนีก็ห่วงดุงงี่ ตัวมันก็นิดเดียว ถ้าดุงงี่เป็นอะไรไปฉันต้องบ้าตายแน่ๆอ่ะ ตอนนั้นเลยตัดสินใจ กะจะเอื้อมมือไปอุ้มดุงงี่ละวิ่งหนี แต่แม่ง.. คงขยับพลาดเองอ่ะ งูมันพุ่งเป้ามาหาฉันเอง

แล้ว.. แล้วซอนโฮทำไงต่ออ่ะ

 

            ศีรษะกลมส่ายไปมาด้วยสีหน้าย่ำแย่

จะทำไงได้อ่ะ ก็ตกใจอ่ะดิ จากที่ตั้งหลักได้คือล้มลงไปก้นจ้ำกับพื้นเลย ในใจเอาแต่ภาวนาให้พ่อกับแม่ตามมาไวๆ แต่แม่งก็โคตรจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเดินเข้ามาลึกพอสมควรอ่ะ โคตรโกรธตัวเองเลย แต่ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดีว่ะ

มีคนเดินมาเจอพอดีแล้วช่วยตีงูให้หรอ?

บ้าหรอ ไม่ใช่นิทานปรัมปราไหม

แล้วสรุปหนีมาได้ไงอ่ะ

ไอ้ดุงงี่นั่นแหละ

“?”

ดุงงี่มันจัดการให้

 

            ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่เจ้าลูกเจี๊ยบตัวใหญ่ก็นั่งพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจไม่หยุด

โชคร้ายที่เดินเข้ามาลึกเกินไป แต่ก็โชคดีที่มากับดุงงี่ ใครจะไปรู้เห็นมันตัวแค่นั้นแต่เวลาดุมาก็น่ากลัวน่าดู กัดยับเลย ตายคาปากอ่ะ

โห่.. หมาดุเหมือนซอนโฮเลยอ่ะ

ใช่ ดุเดี๋ยวนะ ไม่ใช่ละ ไอ้นี่นิ เอะอะหลอกด่าตลอดเลยหรือไง!”

 

            แขนยาวล็อกคอเพื่อนสนิทเข้ามารัดเอาไว้แน่นจนเสียงหัวเราะของแดฮวีติดขัดเป็นระลอก ก่อนจะโดนเพื่อนตัวเล็กตีแขนประท้วงว่าหายใจไม่ออก เจ้าลูกเจี๊ยบถึงยอมปล่อยตัวจนได้

แล้วเล่าเรื่องดุงงี่ผู้ฆ่างูให้ฟังทำไมเนี้ย

ก็จะให้เอาไปคิดไง

คิดอะไร?

คิดให้มาก เปิดใจให้กว้าง และเลิกคิดแทนคนอื่น

“……..”

แค่เพราะแกได้รับมอบหมายให้ดูแลเขา ไม่ได้แปลว่าจริงๆแล้วตัวเขาจะอ่อนแอจนดูแลใครไม่ได้ จริงไหม

 

เอาใจเขามาใส่ใจเรานะแดฮวี”          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

 

            เสียงเพลงที่กำลังฮิตติดลมบนถูกทำเป็นทำนองของกล่องดนตรี บรรเลงเสียงเพลงกังวาลไปทั่วทั้งบริเวณร้านหนังสือเล็กๆแห่งนี้ ขับกล่อมจิตใจที่วุ่นวายจากโลกภายนอกให้เบาบางลง และดื่มด่ำกับโลกหลังตัวหนังสือ ซึ่งก็มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเลยที่ตัดสินใจหนีโลกแห่งความจริงที่วุ่นวายลงมาคลุกอยู่ในโลกแห่งน้ำหมึกอยู่ที่นี่ รวมทั้งจินยองเองก็เช่นกัน

 

            นิ้วเรียวพลิกหน้ากระดาษสีน้ำตาลอ่อนจากหนังสือนวนิยายแฟนตาซีเล่มหนาบนมืออย่างทะนุถนอม ดวงตาคมไล่อ่านตัวหนังสือในครอบครองที่ละตัวอย่างละเมียดละไม

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้แตะงานอดิเรกอันดับสองของตัวเองนานๆแบบนี้นะ..

 

ขอทางหน่อยนะคะ

            เสียงของพนักงานร้านหนังสือเอ่ยขึ้นเบาๆเพื่อขอทางเดิน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือ ก่อนจะพยักหน้ารับคำพูดของเธอคนนั้นเงียบๆ พร้อมถอยหลังไปพิงกับกำแพงเย็นๆด้านหลังแทน ใบหน้าเรียบนิ่งปราดมองบรรยากาศรอบตัวอีกครั้งจนมั่นใจว่าจะไม่มีใครมารบกวนได้อีก จึงก้มหน้าลงสนใจหนังสือในมือต่อ ตัวอักษรตรงหน้าลายตาขึ้นมาในทันทีเมื่อหลุดโฟกัสจากตอนแรกไป ดวงตาคมหลับลงพักสายตาไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเปิดขึ้นใหม่อีกครั้ง

สมาธิของเขาสั้นลงอย่างเห็นได้ชัด

 

ความสามารถในการอ่านหนังสือตัวเล็กๆติดกันเป็นพรวนที่เคยมีเหมือนจะหล่นหายไปตามระยะเวลาที่ผ่านมาจนสิ่งที่เคยทำได้อย่างง่ายดายกลับยากขึ้นกว่าเดิมจนน่าเสียดาย

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อว่าอลิซ เธอใส่กระโปรงสีฟ้าและเสื้อแขนตุ๊กตาสีขาว ผมสีบลอนด์ทองยาวจนถึงกลางหลัง ในวันนั้น เธอกำลังนั่งจิบชาปิคนิคอยู่กับพี่สาวผมสีน้ำตาลทองด้วยกันที่ริมแม่น้ำ แต่ทันใดนั้นเองเมื่อพี่สาวของเธอพล่อยหลับไป ไม่ทันแล้ว ! ไม่ทันแล้ว ! เสียงเร่งรีบของชายชราคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ แต่เมื่อเธอหันหลังกลับไปตามต้นเสียงนั้น สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ชายชราอย่างที่เธอคาดเอาไว้ ไม่ทันแล้ว ! ไม่ทันแล้ว ! กระต่ายสีขาวตัวน้อยกระโดดอย่างเร่งรีบตรงไปในป่าลึก ทั้งยังพูดไม่หยุดปาก ในตอนนั้นเอง เป็นนาทีที่เธอตัดสินใจลังเลระหว่างอยู่กับพี่สาวต่อ หรือจะลุกออกจากพื้นวิ่งตามกระต่ายตัวนั้นไปดี..

 

            รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนมุมปากของเจ้าของร่างสูงหลังจากที่ยืนจ้องตัวอักษรในหนังสือมาเป็นเวลาเกือบนาทีแต่กลับอ่านไม่ได้ใจความเลยสักนิด เสียงหวานหูที่เคยได้ยินดังขึ้นในความทรงจำ ใบหน้าตั้งอกตั้งใจยามที่พยายามทำเสียงตื่นเต้นให้เข้ากับบรรยากาศของหนังสือนิทานเล่มใหญ่ ฝ่ามือน้อยๆที่ลูบลงบนเส้นผมของเขาอย่างอ่อนโยน..

 

            ชายหนุ่มสะบัดใบหน้าแรงๆเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจปิดหนังสือลงพร้อมสอดตัวเล่มกลับเข้าที่ของมันอย่างเบามือ ขายาวพาร่างตัวเองก้าวออกจากร้านหนังสือ หันมองทางซ้ายและขวาอย่างไม่แน่ใจในหนทางที่จะเดินไปนัก ก่อนจะตัดสินใจเลี้ยวเข้าไปยังร้านขายเครื่องดนตรีที่อยู่อีกฟากของถนนแทน

 

กลิ่นไม้หอมอ่อนๆของไวโอลินเครื่องแล้วเครื่องเล่าที่เดินผ่านทำให้จิตใจของจินยองผ่อนคลาย ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามแป้นคีย์บอร์ดที่ตั้งอยู่กลางร้านอย่างไม่คุ้นชินนักจนเกิดเสียงดนตรีโดดๆที่ฟังไม่เป็นเพลง แต่กลับทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก..

 

 

อันนี้เขาเรียกว่ากีต้าร์ เป็นไม้เหมือนกัน จินยองลองแตะดูสิ

อ๊ะ ! อย่าเคาะแรงสิ เบาๆ นี่ของพี่อูจินเขา เดี๋ยวถ้ามันกลับบ้านมาเห็นลูกรักเป็นรอยเราโดนฆ่าแน่

เราเล่นเป็นอยู่แต่แค่นิดเดียวนะ อาศัยเอาตอนที่พี่ไม่อยู่แอบเล่นเอานี่ล่ะ

จินยองอยากฟังเสียงของมันหรอ?

ได้สิ แต่มีข้อแม้นะ ว่าหลังจากฟังเสร็จแล้วต้องดื่มนมแก้วนึงก่อน เข้าใจไหมคับ?

ดีมากเลยคนเก่ง เดี๋ยวเราจะเล่นให้ฟังนะ

หลับตาสิ..

 

 

ให้ตายสิ พอได้แล้วน่า

            มือหนายกออกจากแป้นคีย์บอร์ดเพื่อทุบหลังศีรษะของตัวเองสองสามทีเพื่อเรียกสติของตัวเองที่เตลิดบ่อยเหลือเกินในวันนี้ให้กลับมา

 

วันนี้ทั้งวันกะจะไม่ให้ไปคิดเรื่องอื่นบ้างเลยหรือไงกันนะ

 

ป่วยทำไมไม่อยู่โรงบาล?


            น้ำเสียงเรียบๆดังขึ้นอย่างไม่คุ้นเคยเท่าไรนัก  จินยองพลิกตัวหันกลับไปมองต้นเสียงด้านหลัง หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปจนถึงตาตุ่มทันที

 

ออกมาเดินเล่นไกลแบบนี้แดฮวีรู้ยัง หืม?

 

            รอยยิ้มแปลกๆส่งตรงมาให้จากคนที่เขาไม่รู้จัก แต่กลับจดจำได้ดีทั้งชื่อและใบหน้า ชายหนุ่มก้าวเท้าหลบเจ้าของใบหน้ายิ้มแย้มที่ชวนให้ไม่สบายใจตรงหน้าออกมาทันที แต่เสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินตามจากด้านหลังก็ยังคงดังตามมาไม่หยุดหย่อน

 

ไหนแดฮวีบอกว่าดูแลตัวเองไม่ได้ไง เลยต้องคอยดูแลตลอดเวลา แล้วไหงวันนี้ออกมาเดินลั้นลาอยู่ข้างนอกคนเดียวแบบนี้ล่ะ หายป่วยละหรอ จินยอง?

 

            ฝีเท้าของคนด้านหลังสาวตามมาเร็วมากขึ้นอย่างไม่ลดละ น้ำเสียงเริ่มดังมากขึ้นจนกลายเป็นตะคอก ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาเริ่มพุ่งความสนใจมาทางชายหนุ่มจนเป็นสายตาเดียวกัน มือหนาสั่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

 

อย่ามองมาทางนี้ มองไปทางอื่น อย่ามองมาทางนี้..

 

เดินหนีกูทำไมวะ คุยกันก่อนดิ กูอยากเป็นเพื่อนมึงนะ เพื่อนสนิทอ่ะ มึงจะได้เลิกยุ่งกับแฟนกูสักทีไง

 

อย่าคิดว่ากูดูสายตามึงไม่ออกนะไอ้เอ๋อ ว่ามึงคิดอะไรกับแฟนกูอ่ะ

 

            เสียงซุบซิบพูดคุยพุ่งตรงมาจากทั่วสารทิศ จินยองบังคับสายตาให้มองจ้องแต่พื้นถนนตรงหน้าเท่านั้น ขายาวอดกลั้นก้าวไปข้างหน้าฝ่าฝูงชนรอบข้างด้วยความพยายามสุดความสามารถ แม้ว่าเหงื่อชื้นๆจะซึมขึ้นรอบกรอบหน้าแล้วก็ตามที

 

มึงรู้ปะ แดฮวีเขาบอกกูตลอดเลยนะว่าเหนื่อยกับการดูแลมึงมากแค่ไหน ไม่มีมึงสักคนนี่ชีวิตแดฮวีคงดีกว่านี้อ่ะ พูดจริง มึงมันภาระชัดๆ

 

แต่กูก็ดูออกนะ ว่ามึงดูรักแฟนกูมากอ่ะ กูก็มีข่าวดีมาบอกมึงนะ ว่าแฟนกูก็รักมึงเหมือนกันแหละ

 

แต่ก็น่าสมเพชมึงว่ะ

 

ในสายตาแดฮวียังไงมึงก็เป็นได้แค่พี่ชายสติไม่เต็มเท่านั้นแหละวะ

 

ผลัก !

 

เป็นแค่แฟนเก่าก็หุบปากไปซะ

 

            เสียงคนหวีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบๆตัวแต่การรับรู้ทางเสียงของจินยองกลับดับไปจนหมด นิสัยเก่าที่เคยคิดว่าลบล้างทิ้งไปได้แล้วถูกกวนตะกอนให้กลับมาอีกครั้งจนเข้มข้น ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขณะจดจ้องมองไปยังร่างสูงของคู่อริที่ล้มลงไปกระแทกกับพื้นปูนแข็งๆเต็มแรง ความเดือดดาลยังคงวนเวียนในเลือดจนระอุไปทั้งกาย ซามูเอลเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองอยู่เงียบ

 

พูดแบบปกติก็ได้นี่? ไม่เห็นติดอ่าง เอานิ้วจิ้มกันโยกตัวไปมาแบบที่เคยเป็นเลยนี่

 

            เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นอย่างพออกพอใจ ก่อนที่เจ้าของเลือดสีแดงฉานที่เลอะพื้นถนนเพราะถูกผลักเต็มแรงจนต้นแขนครูดไปกับผิวซีเมนแข็งๆจะยันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมปัดเศษฝุ่นและดินที่เปื้อนตามเสื้อผ้าออกอย่างไม่ยีระเท่าใดนัก

 

ต้องการอะไร

ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นล่ะ กูแค่บังเอิญเจอมึงพอดีแล้วอยากเดินมาทักทายแค่นั้นเอง วันนั้นก็มองหน้าไม่ค่อยชัดไง อยากจะเห็นจะๆตาสักหน่อย ว่าคนดีของแดฮวีมันหน้าตาเป็นยังไง

 

มึงรู้ปะ วันนั้นที่แดฮวีบอกเลิกกูเขาพูดว่าอะไร

 

เขาบอกว่ามึงดีกว่ากูทุกอย่าง ถึงแม้มึงจะป่วย แต่มึงก็จริงใจและไม่เคยโกหกอะไรเขาเลย ไม่เหมือนกู

 

            ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายราวกับโดนลมเย็นๆพัดผ่านจนไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกใดๆได้อีกต่อไป กำปั้นที่กำเอาไว้จนแน่นคลายออกในทันที

 

อยากให้แดฮวีอยู่ตรงนี้จังว่ะ

 

            รอยยิ้มเหยียดขึ้นบนมุมปากอยากผู้ถือไพ่เหนือกว่า


อยากให้แดฮวีรู้จริงๆ ว่าไอ้คนดี คนจริงใจที่เขาคิดว่าเชื่อใจได้กว่ากูน่ะ มันก็ไม่ต่างอะไรกันกับกูหรอก"


"กูคบซ้อน มึงก็แกล้งป่วย" 


"ตอแหลพอกันนั่นแหละ

 “ไม่เหมือน

ไม่เหมือนหรอ? อ่า.. จริงด้วย ไม่เหมือนจริงๆนั่นแหละ

 

            ซามูเอลสาวเท้าเข้าไปยืนตรงหน้าของจินยอง ใบหน้ายิ้มเย้ยราวกับผู้ชนะ

 

ไม่เหมือนตรงที่เรื่องของกูแดฮวีรู้แล้ว แต่เรื่องของมึงแดฮวียังไม่รู้ไงล่ะ

 

ถ้าแดฮวีรู้จะเป็นยังไงนะ ? ขนาดกูที่เป็นแฟนเก่าเขายังไล่ให้ห้ามไปเจอหน้าอีกตลอดไปเลย

 

ของมึงที่ไม่ได้เป็นทั้งแฟน ทั้งญาติ ทั้งอะไรทั้งนั้นคงโดนไล่ให้ออกจากชีวิตเขาตลอดไปอ่ะ

 

ผลัก!

 

ถ้ามึงยังไม่หุบปากกูจะไม่ยั้งแล้วนะ

 

            คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างไม่แยแสใดๆทั้งสิ้นแม้จะโดนอีกฝ่ายกระชากคอเสื้อด้วยแรงที่ไม่เบานัก เสียงหวีดร้องของผู้คนรอบตัวเริ่มวุ่นวายขึ้น เจ้าของใบหน้าที่มีรอยยิ้มเหยียดอย่างสาแก่ใจประดับอยู่แกะฝ่ามือที่สั่นเทาของอีกฝ่ายออกก่อนจะผลักจินยองออกห่างจากตัวเองเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาสีเข้มของทั้งสองจ้องเขม็งเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

 

ได้ จินยอง กูจะเงียบให้

 

แต่กูเงียบให้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ

 

มึงอย่าพลาดแล้วกัน ถ้ามึงพลาดเมื่อไรกูไม่เงียบแน่ แล้วมึงก็จำคำของกูเอาไว้ตรงนี้เลยนะว่ากูน่ะ..”

 

ไม่มีวันปล่อยแดฮวีไปให้มึงเด็ดขาด

 

         

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

  

 

[ถึงบ้านละค่อยวางสายนะ เข้าใจไหม]

จ้า สั่งเป็นพ่อเลยนะ

[อยากโดนพ่อจับท่วงน้ำไหมล่ะแดฮวี]


            เสียงหัวเราะเบาๆดังลอดไปให้ปลายสายได้พอสบายใจขึ้นนิดๆ ก่อนที่คนตัวเล็กจะผลักประตูรั้วของบ้านเปิดออก ใบหน้าน่ารักมองซ้ายแลขวาดูต้นทาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งเบาๆเมื่อเห็นว่าทั้งพ่อและพี่ชายนอนอุตุนิยมไปแล้วทั้งคู่ ส่วนแม่ก็หันหลังทำอาหารอยู่ในครัว

 

แค่นี้ก่อนนะซอนโฮ ถึงบ้านละ ขอย่องขึ้นบ้านแปป

[โอเคๆ]

 

            นิ้วเรียวกดวางสายไปก่อนจะเก็บมือถือแล้วย่องขึ้นบนบ้านไปอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งเท้าเหยียบพื้นชั้นสองของบ้านได้เสียที ลมหายใจอุ่นถอนออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่จะกลับมาเครียดอีกครั้งเมื่อเห็นประตูห้องนอนของตัวเอง

 

พี่จินยองหายไป และยังไม่มีใครรู้ และก็ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดด้วย..

 

            ความกังวลใจที่สะกดเอาไว้ลึกๆในตัวตั้งแต่เช้าเริ่มลอยขึ้นมาเหนือความคิดจนห้ามไม่ทัน

 

คงกลับบ้านไปนั่นแหละ คิดอะไรมากมายนะอีแดฮวี..

 

แดฮวีลูก กลับมาแล้วทำไมไม่เดินไปบอกแม่เนี้ย นี่ถ้าไม่ได้ยินเสียงเท้าเหยียบบันไดคงไม่รู้เลยนะเนี้ย เจ้าเด็กคนนี้นี่


ไหล่มนสะดุ้งจนตัวแทบลอยจากพื้น คนตัวเล็กหันหลังไปเผชิญหน้ากับคุณนายในผ้ากันเปื้อนพร้อมรอยยิ้มแหยๆทันที คุณแม่คนสวยส่งยิ้มมาให้ก่อนจะเอ่ยคำถามที่ทำเอาเลือดในกายของแดฮวีเย็นเชียบไปทั้งร่าง

 

พี่จินยองยังหลับไม่ตื่นอีกหรอ เรียกมากินข้าวได้แล้วมา นี่ก็เลยเที่ยงมาพักใหญ่แล้วนะ เมื่อกี้คุณน้าเขาโทรมาว่าตอนเย็นจะแวะมารับพี่เขากลับบ้านเลยขอฝากท้องพี่จินยองตอนกลางวันไว้ด้วย ขืนชักช้ากว่านี้เดี๋ยวคุณน้าเขาจะกังวลเอาว่าเอาลูกชายเขามาอดอยากเนี้ย

 

ไม่ได้อยู่บ้านหรอกหรอ..

 

ปลุกพี่เขาลงมากินข้าวด้วยนะลูก สามสิบนาทีเจอกัน

จ่ะ.. จ่ะแม่


            รอยยิ้มใจดีส่งมาให้ส่งท้ายก่อนที่ภาพของคุณแม่ที่เคยเห็นแล้วสบายใจแต่ไม่ใช่ในตอนนี้จะลับลงกลับไปชั้นหนึ่งของบ้าน และทันทีที่แดฮวีเหลือตัวคนเดียวในชั้นสองของบ้านปุ๊ป สติของคนตัวเล็กก็แตกทันที  นิ้วเรียวกดโทรออกเบอร์ของซอนโฮเพื่อนรักผู้เป็นที่พึ่งทางใจที่พึ่งสุดท้ายอย่างรวดเร็วขณะที่มืออีกข้างที่ว่างก็รีบบิดลูกบิดประตูเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอย่างว่องไว กระเป๋าสะพายถูกโยนลงพื้น ก่อนที่ร่างผอมบางจะเดินก้มหน้ามองพื้นวนไปมาอยู่ในห้องราวกับหนูติดจั่น

 

[อ่าว โทรมาอีกทำไมเนี้ย]

ซอนโฮ พี่จินยองหาย!”

[หายอะไร? หายป่วยหรอ]

ไม่ใช่ พี่จินยองหาย หายตัวไปอ่ะ หายไปเลย หายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนแรกนึกว่ากลับบ้านแล้วอ่ะ แต่นี่หายไปเลย ซอนโฮ เราทำไงดี พี่เขาหายไปแล้วอ่ะ นี่เขาโกรธที่เราพูดไปเมื่อวานจริงๆหรอ ซอนโฮ ทำไงดี ซอนโฮช่วยเราด้วย

[แดฮวีใจเย็นก่อนสิวะ]

 

            มือน้อยสั่นเทาจนประคองมือถือแทบไม่อยู่ ความคิดร้อยแปดพันเก้าที่มีแต่เรื่องไม่ดีวนเวียนในหัวจนแทบบ้า น้ำใสๆคลอหน่วยตาทันทีเพราะความกลัวที่คิดขึ้นเองในมโนภาพ นั่นยิ่งทำให้เท้าน้อยๆไม่ติดพื้นเข้าไปใหญ่

 

ต้องเป็นเพราะที่เราพูดเมื่อคืนแน่ๆเลย เราจะทำยังไงดี ฮึก.. เราจะทำยังไงดี

[ใจเย็นๆดิแดฮวี โอ้ย จะทำไงดีวะ รอแปป ให้ไปหาไหม]

ไม่ต้อง อึก.. ต้อง มาหาแม่จะสงสัย

[แล้วจะให้ทำไงวะ]

 

            ฟันขาวกัดเล็บนิ้วตัวเองเพื่อลดความตึงเครียด ยิ่งซอนโฮเองก็คิดหาทางแก้ไม่ออกเช่นกัน นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กหมดความอดทนเข้าไปใหญ่

 

เรา.. เราจะไปหาพี่จินยอง

[หาที่ไหน? แดฮวี ตอบฉัน แกจะไปหาที่ไหน แดฮวี!]

 

            ปลายสายถูกกดตัดทิ้งทันที คนตัวเล็กวิ่งไปคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายเตรียมตัวออกไปข้างนอกอีกครั้ง หลังมือบางยกขึ้นปาดน้ำตาที่หลงเหลือบนแก้มลวกๆเพื่อไม่ให้แม่และพ่อจับผิดได้..

 

แกร่ก..

 

          เสียงปริศนาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ร่างกายของคนตัวเล็กชาวาบในทันที แดฮวีค่อยๆละมือออกจากลูกบิดประตูพร้อมหมุนตัวไปยังต้นเสียงด้านหลังช้าๆ ก่อนจะยืนนิ่งกับทีไปครู่หนึ่งใหญ่ๆ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาคมของคนที่กำลังปีนอย่างทุลักทุเลเข้ามาจากทางหน้าต่างหัวเตียงอยู่ตำๆตา

 

            ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่รอยยิ้มน้อยๆจะประทับขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเก้ๆกังๆขณะที่กระโดดลงมายืนบนพื้นห้องนอนอย่างปลอดภัยได้ในที่สุด แดฮวีจ้องคนตรงหน้าเงียบนิ่ง ริมฝีปากบางเปิดออกเล็กๆแต่กลับไม่มีคำพูดใดๆหลุดรอดออกมา

 

จินจินยองกลับมาแล้วน้า

 

ดวงตาเรียวจดจ้องมองเด็กโข่งตรงหน้าเงียบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของจินยองลดลงทันที

 

5

 

 

 

 

 

4

 

 

 

 

3

 

 

 

 

2

 

 

 

1

 

 

 

 

0

 

 

เพี๊ยะ !

 

โอ้ย!”

โทษฐานที่ไปไหนไม่บอกก่อน

 

เพี๊ยะ !

 

โอ้ย!!”

ส่วนอันนี้โทษฐานที่ปีนเข้าออกหน้าต่างห้องคนอื่น ถ้าตกไปจะทำไง

 

เพี๊ยะ !

 

โอ้ย !!!”

ส่วนนี้โทษฐานที่ทำให้เป็นห่วง

 

            รอยมือแดงๆเป็นปื้นเต็มต้นแขนทั้งสองข้างของแพจินยอง ชายหนุ่มยืนลูบแขนตัวเองปอยๆด้วยใบหน้ามู่ทู่โดยมีคนตัวเล็กยืนหอบอยู่ข้างๆหลังวิ่งเข้าชาร์จร่างสูงทันทีพร้อมทั้งตีทำโทษคนแก่กว่าเต็มแรงด้วยความที่ทั้งโมโหทั้งใจเสีย

 

แดฮวี จินยองขอ..”

ไม่ต้องมาพูดเลย!”

 

            เสียงเล็กตวาดขึ้นอย่างเอาเรื่อง แววตาสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆจนดูน่าสงสาร มือใหญ่ยกขึ้นหวังจะแตะลงบนแก้มนิ่มตรงหน้าแต่กลับถูกคนใจร้ายปัดออก ร่างบางเดินหันหลังหนีทันที

 

แดฮวีจินยองขอโทษ


            เอวเล็กถูกดึงเข้าไปกอดทันควันจนคนตั้งใจจะเดินหนีไม่สามารถทำได้ดั่งใจตัวเอง แผ่นหลังแคบชนเข้ากับแผ่นอกของคนด้านหลัง แดฮวีแกะอ้อมแขนแน่นหนาที่รัดรอบเอวตัวเองออกอย่างสุดความสามารถแต่ก็ทำไม่ได้ แถมยังหนีไม่พ้นอีก ปลายคางมนเกยอยู่บนไหล่เล็กอย่างง้องอน


จินยองขอโทษ จินยองดื้อเอง จินยองสมควรโดนทำโทษ จินยองเป็นเด็กไม่ดี ทำให้แดฮวีลำบากใจ จินยองผิดเอง

 

            ไม่มีสัญญาณตอบรับจากร่างผอมบางในอ้อมกอดเลยแม้แต่นิดเดียว อ้อมแขนแข็งแรงกระชับร่างเล็กเข้ากอดจนแนบแน่นกว่าเดิม แก้มนิ่มๆถูกแก้มเย็นของคนตัวโตถูไถเบาๆอย่างเอาอกเอาใจ มือน้อยที่เกาะอยู่บนท่อนแขนแข็งแรงกำเข้าหากันเองแน่นเพื่อต้องการจะสะกดกลั้นความอ่อนแอในใจตัวเอง

 

แดฮวีหายโกรธจินยองหรือยัง..”

 

หายโกรธเถอะนะ..”

 

จินยองจะยอมกินนมสามแก้วเลยก็ได้ แต่แดฮวีอย่าเมินจินยองเลยนะ

 

นะครับ..”

 

           

 

นี่จะไม่มีวันเอาชนะแพจินยองได้เลยหรือไงกันนะ..

 

“อย่า.. อย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม


            เส้นผมสีดำสนิทพยักขึ้นลงอยู่ข้างๆแก้มของแดฮวี แม้จะมองไม่เห็นก็ตามทีแต่ก็พอจะนึกภาพได้ว่าริมฝีปากเล็กๆของคนตัวสูงคงกำลังยู่เข้าหากันอย่างเอาแต่ใจแน่ๆ รอยยิ้มน้อยๆแต้มขึ้นบนใบหน้าของคนตัวเล็กทันทีจนน่ารำคาญตัวเองที่ยิ้มง่ายเกินไปกับเรื่องแค่นี้อยู่เสมอ มือน้อยลูบแผลที่ตัวเองเป็นคนสร้างบนต้นแขนของจินยองไปมาเพื่อต้องการปลอบประโลมให้เด็กโข่งที่เอาแต่กอดตัวเขาเป็นตังเมเจ็บน้อยลง แต่แล้วฝ่ามือบางบนต้นแขนของจินยองก็ถูกชายหนุ่มคว้าไปจับเอาไว้เสียอย่างนั้น มือน้อยถูกพลิกหงายขึ้นอย่างเชื่องช้า นิ้วมือเรียวของคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่ไล้ไปตามฝ่ามือขาวที่ขึ้นสีแดงอ่อนๆอย่างอ่อนโยน

 

เจ็บไหม

หือ?

แดฮวีเจ็บไหม

 

            ดวงตาเรียวหันมองคนตัวสูงที่เกยไหล่อยู่ข้างๆอย่างฉงนสงสัย จินยองยกมือเล็กขึ้นเสมอริมฝีปากก่อนจะเป่าลมร้อนใส่เบาๆ

 

ขอโทษนะ ที่ทำตัวเป็นเด็กดื้อให้แดฮวีต้องโมโหและกังวลใจจนต้องตีทำโทษแบบนี้ทั้งๆที่แดฮวีไม่ชอบอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ

 

ขอโทษนะที่ทำให้มือเล็กๆของแดฮวีต้องเจ็บ


            ดวงตาสวยจ้องมองเสี้ยวหน้าของคนอายุมากกว่าที่อยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจกั้น จินยองยังคงลูบฝ่ามือของเขาอยู่อย่างนั้นราวกับว่ามันบาดเจ็บฉกรรจ์นัก ทั้งๆที่รอยแดงบนมือของแดฮวีไม่อาจเทียบรอยบนแขนของคนตัวโตได้เลยก็ตาม

 

เข้าใจคำพูดของซอนโฮแล้ว..

 

จินยอง

คับ

 

            เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหมือนครางรับในลำคอเท่านั้น ชายหนุ่มยังคงขมีขมันรักษารอยแดงจางๆบนมือของแดฮวีไม่หยุดจนเจ้าของฝ่ามือน้อยจัดการรวบมือใหญ่กว่าเอาไว้กลางคัน จินยองหันมองหน้าคนตัวเล็กกว่าในทันทีก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นโครงหน้าสวยในระยะใกล้เกินกว่าที่เคยฝันใฝ่เอาไว้

 

ขอโทษนะ

 

            ดวงตาสีนิลเผลอสำรวจใบหน้าของคนเด็กกว่าในอ้อมกอดอย่างห้ามไม่ทัน ทั้งแววตาใสทั้งสองนั่น จมูกรั้นน้อยๆน่าเอ็นดู แก้มกลมน่ารัก และริมฝีปากสีอ่อนที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงแสดงออกถึงความประหม่าในคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมา ทุกสิ่งอย่างต่างก่อรวมให้คนตรงหน้าของเขามีเสน่ห์จนน่าเสียดาย..

 

เสียดายที่ในตอนนั้นเขาเลือกที่จะมองข้ามลิลลี่ขาวหอมละมุนใกล้ตัวดอกนี้ไปอย่างโง่เขลาเพื่อวิ่งตามกุหลาบแดงดอกนั้นที่ช่างงดงามจนต้องตาแต่กลับมีคมหนามทิ่มแทงเขาจนบาดเจ็บไปทั้งกายและใจ

 

เราจะไม่ห้ามจินยองแล้วถ้าจินยองอยากจะดูแลหรืออยากจะทำอะไรเพื่อเรา

 

แต่สัญญากับเราได้ไหม

สัญญาอะไร

 

            น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบพร่าลงอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเขาจับจ้องแต่ที่ริมฝีปากบางท่าทางนุ่มนวลราวกับสายไหมตรงหน้าอย่างละสายตาไม่ได้

 

สัญญากับเรานะ ว่าถึงจินยองจะดูแลเรา

 

แต่จินยองก็จะต้องให้เราดูแลด้วย

 

            ดวงตาคมเงยขึ้นจากริมฝีปากสีสวยขึ้นมองดวงตาใสทันที แต่แดฮวีกลับวางสายตาไว้ที่ฝ่ามือของเราที่จับกันอยู่แทนที่จะมองหน้ากันอย่างที่ควร นิ้วมือเล็กๆที่กำฝ่ามือของเขาสั่นเทา ริมฝีปากบางขยับพูดคำพูดของตัวเองต่อจนจบ

           

ตอนนี้จินยองอาจจะฟังคำของเราไม่เข้าใจนัก แต่เราอยากให้จินยองสัญญากับเราเอาไว้ก่อน

 

 “อย่าแข็งกระด้างใส่เราแบบเมื่อคืนนี้อีก”


“เป็นเด็กดีกับเรา” 


“ใจดีกับเรา

 

เป็นจินยองแบบในตอนนี้กับเราตลอดไปเลยได้ไหม

 

           แววตาใสสะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มยามที่แดฮวีเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาของเขาตอบกลับ สีหน้าวิงวอนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทอดตรงมาสู่เขาเสียจนใจของชายหนุ่มที่เคยแน่วแน่เอาไว้สั่นคลอน



 

มึงอย่าพลาดแล้วกัน ถ้ามึงพลาดเมื่อไรกูไม่เงียบแน่




               มือใหญ่จับมือเล็กที่รวบรอบนิ้วของเขาเอาไว้แต่แรกกลับอย่างมั่นคง รอยยิ้มบางแต้มขึ้นบนใบหน้าของเขา

 

ได้.. ได้สิแดฮวี จินยองจะไม่เปลี่ยนไป

 

จินยองสัญญา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

746 ความคิดเห็น

  1. #737 jyyj25 (@jyyj25) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 08:43
    ใจกระตุกวูบวาบ
    #737
    0
  2. #734 IP_ws (@pron_2540) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:24

    เกียมกินมาม่าได้เลยหลังจากตอนนี้ โฮกกกกก

    #734
    0
  3. #718 ลีเจอาร์ (@namesunisa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    บอกน้องนะจินยอง อย่าปล่อยให้น้องรู้เอง จะร้องเลย กุหลาบแดงนี่ใคร ยังระแวงจีฮุนไม่เลิกอ่ะตอนนี้555555555
    #718
    0
  4. #696 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 11:22
    อะไรเนี่ยย แบบพี่จินยองทำไมมมม
    #696
    0
  5. #680 Z.Shipper (@The-Mist) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:53
    กุหลาบแดงคือไผ..ถ้าเป็นจี้อีกนี่ร้องไห้จริงๆละนะ
    #680
    0
  6. #667 babySUGA! (@paramattn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:24
    ด อกไม้แดงนี้ใคร
    #667
    0
  7. #654 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:33
    อย่าบอกว่ากุหลาบนั่นคือจีฮุนอีกนะ...
    #654
    0
  8. #636 eeepob (@ppoobb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 19:20
    รออ่านปมน้องจินยองนะคะ ฮือออ ชอบนะคะอยากได้
    #636
    0
  9. #615 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 11:33
    เดี๋ยวก่อนอื่นขอกรี๊ดก่อน แพจินยองหล่อมากค่าาาาาาาาาาาาาา กรี๊ดดดดดดด ตอนนี้หล่อมาก เขินไปหมดแร้วววววววววว // แซมจบๆไปเหอะนะ แต่ก็กังวลใจว่าถ้าแดฮวีรู้ว่าจินยองแกล้งป่วย จะโกรธมากขนาดไหน แง อยากให้น่ารักกันแบบนี้บ่อยๆ // ตอนนี้สงสัยแม่ที่สุดแล้วจริงๆ
    #615
    0
  10. #478 kaitokid1713 (@kaitokid1713) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 00:15
    หมั่นไส้แซม
    #478
    0
  11. #314 เราเอง_2908 (@ttbfha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:36
    คุณแม่ทำอะไรถึงเกี่ยวข้องกับอาการของจินยอง ดอกกุหลาบสีแดงดอกนั้นคือใคร แต่จินยองหายป่วยได้ยังไงกัน ตั้งแต่ตอนไหน แล้วหายป่วยจริงหรือเปล่า .____.
    #314
    0
  12. #284 Baee (@songprince) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 11:09
    โหแซม ไม่โอเคเลยอะ ทำร้ายทั้งแดฮวีทั้งพี่จีฮุน เอาจริงๆนี่โคตรสงสารจีฮุนเลย คือก็รู้นะว่าส่วนนึงตัวเองก็ผิดอะ แต่แบบ เห้อ คราวหลังไม่เอาแล้วนะจีฮุนอ่า เจี๊ยบน่ารัก! น่ารักมากกกกกกก เป็นเพื่อนที่เกร้วกราดแต่ก็รักแดฮวีมากเหมือนกัน น้อยใจหลินแทนเจี๊ยบเลย ฮือลูก คิดว่าตอนนี้พี่จินยองต้องกังวลมากอะ แต่โอ้ยยย นี่ว่าถ้าแดฮวีรู้ก็ต้องโกรธแหละ กลัวว่าจินยองจะกลับไปใจร้ายเหมือนเดิมด้วย สงสารน้อง ฮืออออออ
    #284
    0
  13. #267 มาย คนธรรมดา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 15:13
    รอนะคะ สู้ๆๆๆๆๆๆนะคะ ขอให้หัวเเล่นๆคิดออกเร็วๆๆ .....แฮะๆๆ ก็เค้าอยากอ่านนี่หน่า รอนะ

    สงสารเเดฮวีได้ไหมล่ะ ทำไมพี่จินยองต้องเเกล้งป่วยด้วย เพื่ออะไร ? ถ้าแดฮวีรู้นี่ต้องม่าหนักมากเเน่เลย TT
    #267
    0
  14. #264 thiddayaporn (@thiddayaporn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 01:29
    ไรท์รีบมาต่อเร็วรออยู่นะคะชอบเรื่องนี้มากอะอย่าทื้งเรื่องนี้น้าา
    #264
    0
  15. #263 bm093 (@bm1993) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:36
    ที่บอกว่าพลาดที่มองข้ามลิลลี่ไปน่ะ นึกถึงที่น้องคอยวิ่งตามมากขนาดนั้นทั้งๆที่โดนแสดงออกอย่างชัดเจนว่าน่ารำคาญแล้วก็ปวดใจจัง อยากรู้แล้วค่ะว่าทำไมจินยองถึงเป็นแบบนี้ ไปเจออะไรที่สาหัสพอตัวมาใช่ไหมคะ ;-;
    #263
    0
  16. #260 Oo_Snowball_oO (@um-im239) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 23:11
    เราชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้นะ จินยองเปลี่ยนตัวเองเพื่อที่อยากจะดูแลแดฮวี ฮือ น่ารักจัง ยกเว้นแซม พูดไม่ดีเลยนะ ;_______;
    #260
    0
  17. #259 ♣Reject-T♣ (@phaibuster) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 14:57
    โอ๊ยยย แซมมมมลูกกกก เธอไปแล้วก็ไปลับอย่ากลับมาหลอกหลอนกันแบบนี้เลย
    นี่ว่าถึงคนจะคิดว่าจินยองแกล้งป่วย แต่เราว่านี่ก็คืออาการป่วยแบบนึงนะคะ การที่คนๆนึงจะทำแบบนี้ แค่เพื่อเข้าใกล้แดฮวีเนี่ย แถมไม่รู้ด้วยว่าที่เป็นกับแดฮวีนี่แกล้งทำหรืออะไรจริงๆ แต่ขอไม่เดาอะไรมากค่ะ กลัวหน้าแหก555555555555555
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ตอนต่อเรื่องนี้มากๆจริงๆ ทั้งในอดีตและอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ตกลงจินยองเป็นอะไรกันแน่ และแดฮวีจะทำยังไงต่อไป จะรอติดตามนะคะ! ขอบคุณสำหรับตอนดีๆค่ะ!
    #259
    0
  18. #258 #ktmw (@karthoon_zaza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 08:03
    โอ้โห เอากันดีหล่ะกับหัวใจ ฮือออ ทำไงอ่ะทีนี้ จินยองก็ต้องแกล้งป่วยต่อหรอ
    #258
    0
  19. #257 JinJane3639 (@jinjane3639) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:39
    โอ้ย แทนที่พี่จินยองจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ต้องแกล้งป่วยไปตลอดอีก น้องแซมมม ทำไมทำอย่างนี้ล่ะลูก
    #257
    0
  20. #255 feify16 (@feify16) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 16:11
    ไม่อยากคิดสภาพตอนที่แดฮวีรู้ความจริงเลยอ่ะ แค่นี้ก็บีบหัวใจน้องแล้ววTT
    #255
    0
  21. #252 Take Me Away (@onlysuperjunior) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 06:54
    เรื่องดีมากเลยค่าาาาา ชอบที่สุดเด สู้ๆนะคะะ
    #252
    0
  22. #251 pinpine2 (@Pinpine) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 03:20
    โอ้ยยยย บีบหัวใจ????????????
    #251
    0
  23. #250 SrikmoS (@sirkmos) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 01:53
    ซามูเอลจะเงียบไปได้นานแค่ไหน สงสารน้องแดฮวีดูให้ใจจินยองไปแล้วด้วยถ้ามารู้ความจริงอีกจะผิดหวังซ้ำๆขนาดไหนนะ ขอให้จินยองหาทางออกที่ดีสำหรับทั้งคู่ได้ด้วยเถอะ
    #250
    0
  24. #249 Elppa'Fernnyy (@bemee-ff) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 01:47
    ฮืออออออ จินยองเป็นอะไรร เหมือนยังมีอาการ เหมือนร่างกายยังไม่กลับเข้าสภาวะเดิมเท่าไหร่ แต่ก็เหมือนจะหายแล้วรึเปล่า แงไม่รู้
    #249
    0
  25. #248 chomnrs (@chomnrs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 01:32
    จินยองเหมือนมีสองร่างเลย ฮืออ เหมือนจะมีม่าด้วย มูเอลทำไมปากร้ายอะ!
    #248
    0