identity v Y

ตอนที่ 2 : จุดเริ่มต้นที่มาพร้อมกับอดีตที่ไม่สวยงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 ต.ค. 62






ในโลกของเหล่าอมนุษย์ที่น่ารังเกียจนี้ พวกเรามีพลังวิเศษที่แตกต่างกัน จึงสามารถทำร้ายกันได้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวพวกเราจึงไม่มีใครที่จะสามารถเชื่อใจได้ 100%



แต่ผมเคยมี เคยมี 'เพื่อน' ที่สำคัญคนนึงเมื่อนานมาแล้ว



ผมเคยคิดที่จะหยุดทุกอย่างไว้แค่นั้นแต่...........คนที่ผมสามารถเชื่อใจได้ บอกทุกอย่างได้ และคุยได้ทุกเรื่อง..........ตอนนี้มันเป็นเพียง 'เรื่องราวในอดีต' ตอนนี้ผมไม่สามารถเรียกเค้าว่า 'เพื่อน' ได้อีกแล้ว


นั้นเป็นเพราะสิ่งที่ผมทำไปในตอนนั้น ทำไมตอนนั้นผมไม่เชื่อเค้า ทำไมตอนนั้นผมไม่ทำตามที่เค้าบอก.....สิ่งที่ผมทำลงไปมันทำให้ผมรู้สึกผิดในตอนนี้ ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้.....



ชั่งมันเถอะ....ที่สำคัญตอนนี้ผมได้เปลี่ยนไปแล้วไม่มากก็น้อย
.
.
.
.
.
ในตอนนี้ผม เฟร็ดดี้ ไรลี่ย์ ได้เปิดบริษัทของตัวเองมันไม่ได้ใหญ่อะไรมากแต่ผมก็สามารถเลี้ยงดูตัวเองและลูกบุญธรรมของผมได้

ในโลกที่มีแต่อมนุษย์นี้ ผมเป็นเพียงสัตย์ตัวเล็กๆที่ทุกคนมองในทางที่ไม่ดีเพราะคือ สายพันธุ์ "ยอร์ค ช็อกโกแลต" ทุกคนจะมองว่าคนที่มีสายเลือดนี้จะต้องทำงานเป็นโสเภณีเท่านั้น เพราะมีนิสัยชอบแสดงความรักเปิดเผย ชอบใกล้ชิดกับคนอื่นไปทั่ว ชอบถูกกระทำ



'เฟร็ดหันหลังมองไปที่หน้าต่าง'


แต่มันไม่ใช่แค่นั้น ทุกคนในสายพันธุ์นี้ไม่ได้เป็นแบบนั้นกันทุกคน สิ่งที่ทุกคนมองข้ามคือความจงรักภักดี ที่พวกสายพันธุ์ผมมี ผมพิสูจน์ได้เพื่อนผมเป็นพยาน

.......แต่ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้หรอก.......


"พ่อคะ"เสียงใสๆดังขึ้นด้านหลังทำให้เฟร็ดดี้ตอนหันไปมองแล้วยิ้มให้



"ว่าไงเอ็มมา ทำไมจู่ๆถึงมาทักฉันล่ะ"ผมมองไปที่ลูกบุญธรรมแล้วพูดขึ้น



'นี้ลูกของผม เอ็มมา ผมเป็นคนตั้งให้เองเธอคือสายพันธุ์เดียวกับผมนี้แหละ'




"หนูมาชวนคุณพ่อไปทานข้าวด้วยกันน่ะค่ะ เย็นนี้ว่างมั้ยคะ?"เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมา



"ฮืม?~....ว่างสิ อยากกินอะไรล่ะ?"ผมนั้งลงบนเก้าอี้


"พาสต้า ค่ะ แต่คราวนี้หนูทำเองนะ"เธอบอก


"โฮ~เธอจะทำเองอย่างนั้นหรอ.....พรุ้งนี้ฉันมีงานนะยังไม่อยากตายก่อนงานเริ่ม"ผมพูดขำๆ



"อ่า~คุณพ่อล่ะก็~หนูพัฒนาแล้วนะ!"เอ็มมาเริ่มงอลหน่อยๆ



"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันพูดเล่นน่าา~งั้นเย็นนี้เจอกันนะ"ผมพูดพร้อมขำเบาๆ


"ค่า~หนูจะรอนะคะ!^_^"เธอพูดแล้วออกจากห้องผมไป



วันนี้ผมมีงานนิดหน่อยด้วยสิสงสัยต้องรีบทำให้เสร็จแล้วล่ะ



ก๊อก ก๊อก !! (เสียงเคาะประตู)


"เข้ามา"ผมพูดเรียบๆ


"หัวหน้าคับ คนที่นัดมาแล้วครับ"เลขาของผมพูด



"ขอบใจมากเดียวฉันไป"เมื่อตอบรับแล้วผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้


"ลูกของคุณมาหาบ่อยนะครับช่วงนี้"เลขาของผมทักขึ้น


"เบน ถ้าเป็นลูกของฉันไม่ต้องห่วง เค้าไม่ทำอะไรฉันหรอก เค้าจะไม่ทำร้ายฉัน"เมื่อพูดจบผมก็เดินออกไปจากห้อง





'เบน เลขาที่ซื่อสัตย์ของผม เค้าคือสายพันธุ์ (อียิปต์เซียนมัว)เค้าคอยช่วยผมตลอด ตั้งแต่ที่ผมไปช่วยเค้าที่ข้างถนน ตอนนั้นเค้าดูไม่เชื่อใจใครแถมยังไม่พูดอะไรอีกด้วย แต่ตอนนี้เค้ากลับเริ่มพูดมากขึ้นเรื่อยๆ มันก็ดีแล้วไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้ยินเค้าพูดหรอกนะ'



ผมเดินลงมาข้างล่างก็เจอกับ เซอร์เวส ลี รอย เค้าคือหุ้นส่วนของผม แถมยังเป็นเพื่อนในสายพันธุ์เดียวกับผมอีกด้วย


"ไง รอย"ผมทัก


"อืม มาเร็วดีนิ"เค้าตอบ



"มีอะไรรึป่าวถึงมาหาฉัน"ผมถามตอนที่ผมนั้งตรงหน้าเค้าแล้ว



"ฉันจะมาหาเนียต้องมีเรื่องด้วยหรอ"เค้าพูดยิ้มๆ


"เหอะ! คงว่างสินะถึงมาหาฉัน ทำไมไม่ไปหาคุณครูในสถานเลี้ยงเด็กล่ะ"ผมแนบ



"อย่ามากวนประสาทกันนะ ฉันแค่เอาข้อมูลของลูกนายมาให้แล้วฉันก็จะกลับเลย"เค้ายืมแผ่นกระดาษให้ผม ซึ่งผมก็รับมาอย่างง่ายดาย


"ใกล้จะเข้าฤดูนั้นแล้วนะ ระวังตัวไว้ก็ดี" รอยบอกผมแบบนั้นก่อนที่เค้าจะลุกออกไป


ทุกครั้งที่ใกล้เวลาของผมเค้าจะมาบอกผมทุกครั้งเพื่อนผมคนนี้ใจดีเกินไปแล้วที่ยังห่วงคนอย่างผม


"......."ผมมองโดยไม่พูดอะไร


รอย เค้าคือคนที่ทำเรื่องของเอ็มมาให้ผมเค้าเลยต้องเอาของจำเป็นในการโอนย้ายมาให้ผมแทนภรรยาเค้า


"ใกล้เวลาเก็บตัวอีกแล้วสินะ"ผมพึมพำกับตัวเองแล้วเดินกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บเอกสาร


เมื่อผมเปิดประตูเข้ามาผมก็เจอกับเลขาของผมที่ยืนเฝ้าโต๊ะอยู่


"มีอะไรรึป่าวเบน"ผมถาม


"...คุณเริ่มสงกลิ่นออกมาแล้วนะครับถึงจะอ่อนแต่คุณต้องระวังตัวไว้นะครับ"เบนว่า


"นั้นสินะคงได้เวลาเก็บตัวอีกแล้วน่ะ งั้นฉันฝากทางนี้ด้วยละกันนะ" ผมบอกตอนปิดลิ้นชักแล้ว



"........ครับ..." เค้าพูดมาแค่นั้นผมก็เดินไปที่ประตูเพื่อเตรียมที่จะไปตามนัดของลูกสาว



"ทำไมคุณถึงไม่หาคู่ล่ะครับแบบนั้นมันอาจดีกับคุณก็ได้"เบนพูดตอนที่ผมกำลังจะไป



"ฉันไม่มีคนนั้นอีกแล้วล่ะ ความซื่อสัตว์ที่อยู่ในสายเลือดของฉัน มันส่งผลแล้วล่ะตอนนี้ ฝากที่เหลือด้วย"ผมพูดทั้งๆที่ไม่หันไปมอง



...............................................................ร่างกายของพวกผมนั้นมีความพิเศษที่เหมือนกันอยู่อย่างนึงนะครับ.......นั้นคือไม่จำกัด"เพศ"



อมนุษย์นั้นได้ปรับตัวเองเพื่อที่จะอยู่รอดจึงมีสิ่งที่เรียกว่า "ฮีท" มันจะมีอาการนี้กับคนที่ไม่มีคู่เท่านั้น ส่วนคนที่มีคู่ก็จะผลิตลูกตัวเองขึ้นมาจากคู่ของตนหรือ ไม่ก็กินยาระงับอาการ ถึงจะกินยาแล้ว แต่กลิ่นก็ยังยังไม่หายในทันที สิ่งนั้นมันจะเรียกร้อง ให้คู่ของคุณทำในสิ่งที่ต้องการอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งมันน่ารังเกียจมากสำหรับผม ผมเจอเรื่องแบบนี้มาบ่อยมากๆกับตัวเอง มันทำให้ผมไม่อยากที่จะมีคู่ ผมไม่อยากทำสิ่งที่น่ารังเกียจ


มันทำให้ดูเหมือนกับพวกผมมันเรียกร้องทั้งๆที่ไม่ใช่เลย สายพันธุ์ของผมนั้นบอกได้เลยว่าลำบากในประมาณนึงเพราะการวิจัยนิสัยของสายพันธุ์ มันจึงเหมือนกับว่าพวกผมเป็นคนนำ



'เฮ้อ~พอคิดก็เหนื่อย'ที่ผมเข้าใกล้ฤดูผสมพันธุ์แล้ว ทั้งๆที่ผมไม่มีคู่ เพราะทุกครั้งที่ผมฮีท ผมจะรู้สึกคลื่นใส่ตลอดเมื่อไม่กลิ่นของ ตัวอื่น แต่ผมกลับมีฮีทตลอดทุกเดือน



ผมเดินมาที่รถก่อนที่ผมจะเริ่มออกรถเพื่อไปหาลูกสาวของผม



'กรี๊งๆๆๆ~' เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น



"ฮัลโหล"ผมรับโทรศัพท์โดยการใช้หูฟังบลูทูธ



/"คุณพ่อคะมารึยังคะ!?"/เสียงลูกสาวดังออกมาจากโทรศัพท์ดังมากเหมือนกำลังรีบอะไรซักอย่าง



"ฉันกำลังไปน่ะอีก 10 นาทีก็น่าจะถึง"ผมว่า


/"จริงนะคะไม่ได้เบี้ยวนัดใช่มั้ยคะ!?"/


"ครับๆกำลังไปครับ"ผมพูดขำๆ คงคิดว่าผมไม่ไปสินะถึงรีบโทรมาเนีย


/"งั้นเอ็มมาจะรอนะคะ"/เมื่อพูดจบฝั่งนั้นก็วางสายไปเลย



ตอนนี้ผมถึงบ้านแล้ว มันเป็นบ้านหลังขนาดกลาง ไม่ใหญ่มากแต่ก็อยู่กันได้อย่างสุขสบาย มันทั้งสงบ คนสัญจรน้อยแถมผมมีเพื่อนบ้านที่ค่อนข้างดีเลยล่ะ เหมาะสำหรับเด็กที่กำลังโตของผมมากเลยล่ะ



"กลับมาแล้ว~"ผมพูดขึ้นเมื่อเข้ามาในบ้านเพื่อให้ลูกสาวของผมรู้ตัว



"กลับมาแล้วหรอคะ? เอ็มมาทำอาหารใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะคุณพ่อไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ" เอ็มมาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสดใส ใส่ผ้ากันเปื่อนสุดน่ารักลายแมวตัวเล็กๆ หูกับห่างสีน้ำตาลอ่อน กระดิกไปมาด้วยความดีใจ


"สวัสดีค่ะคุณเฟร็ด"เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้น


"ไงเอมิลี่ มาเที่ยวหรอ หรือมาเกี้ยวลูกฉันล่ะ"ผมพูดพร้อมหัวเราะร่า


มีไม่เยอะหรอกที่เอ็มมายอมให้คนอื่นเข้าบ้านน่ะ


"คุณพ่อคะ!!!!"เอ็มมาตะโกนเสียงดังพร้อมกับใบหน้าที่แดงนิดๆ


ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมกับเอมิลี่หัวเราะกันสองคนจึงทำให้เอ็มมาเริ่มงอลแล้ว



"โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วค่ะ"เอมิลี่พูดพร้อมกับลูบหัวเอ็มมาเบาๆ ที่พองแก้มน้อยๆแต่ก็ทำอาหารต่อ



ผมมองภาพนั้นแล้วเดินไปอาบน้ำ



"ในช่วงฮีทคงต้องอยู่คนเดียวสักพักแล้ว"ผมพึมพำอยู่ในขณะที่กำลังแช่น้ำ



ในทางด้านเอ็มมา

"คุณหมออ่าาาาาอย่าแกล้งกันสิคะ"เธอพองแก้มงอลๆโดยที่มือก็ไม่หยุดในการทำอาหาร


"ค่าๆแต่พอเอ็มมาหน้าแดงเนีย น่ารักดีนะคะ"เอมิลี่พูดพร้อมกับหอมแก้มเอ็มมา


"อ๊ะ! คุณเอมิลี่!" เอ็มมาหน้าแดงกว่าเก่า



"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่แกล้งแล้วค่า"เธอยิ้ม



"แฮ่ม!~จะทำอะไรเกรงใจคนแก่ด้วยสิ"ผมเดินมาหาพวกลูกๆของผมพอดีกับฉากเมื่อกี้เลย



"อ.....เอ็มมาไม่ได้ทำอะไรนะคะ!"+////+


"คร้าบๆ"ผมพูดยิ้มๆ ส่วนเอมิลี่นั้นขำในลำคอ



"ทำอะไรกินล่ะ"ผมถาม



"วันนี้เป็น พาสต้าซอสวอลนัท กับไก่ทอดน่ะค่ะ"เอมิลี่เป็นคนตอบผม



"เฮ~น่าสนแหะ"ผมมองมาทางพวกเธอเมื่อนั้งลงที่โต๊ะอาหารแล้ว



"เอ็มมาจะทำสลัดให้ด้วยนะคะ"เธอพูด



"งั้นรบกวนด้วย"ผมมองไปที่เธอผมชอบผักนะชอบกินมากๆเลยแต่มันไม่ค่อยมีคนทำที่ร้านอาหารผมจึงต้องทำกินเองบ่อยๆแต่คราวนี้ถือว่าโชคดีที่มีคนทำให้ล่ะนะ ผมคิดแบบยิ้มๆ



"เสร็จแล้วค่า"ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน



"ว้าว หน้าตาใช้ได้เลยนิ"


"เรามากินกันดีกว่านะคะ"เอมิลี่พูดแล้วมานั้งข้างๆเอ็มมา


"กินกันเถอะ"ผมนำโดยการจิ้มสลัดผักเข้าปากก่อนเลยอันดับแรก แล้วตามด้วยพาสต้าที่ลูกสาวและเอมิลี่ทำ


"อร่อยนะเนี้ย"ผมกล่าว



"จริงหรอคะ!?"เอ็มมาดีใจมากที่ได้ยินอย่างนั้น


"อืม เป็นภรรยาได้แล้วนะเราน่ะ"ผมพูดยิ้ม



"อ....อะไรกันคะ! คุณพ่อเนี้ย"เธอว่าเสียงดังพร้อมหน้าเริ่มแดง



"คุณเฟร็ดคะ"เอมิลี่พูดขึ้นเมื่อเราเริ่มกินข้าวกันได้สักพักแล้ว


"อืมว่า"



"ฉันขอเอ็มมาจะได้มั้ยคะ?"เอมิลี่พูดขึ้นทำให้เอ็มมาแทบสำลักแล้วหันไปมองเอมิลี่



"......."อันที่จริงผมรู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีผมแค่ไม่ทักเฉยๆแต่ตอนนี้



"อืม...........เอาไงดีล่ะ"เมื่อเอ็มมาเห็นผมทำท่าคิดหนักเอ็มมาก็เริ่มร้อนรนขึ้นมา


"คุณพ่อคะหนูรักคุณหมอนะคะเพราะงั้นหนูก็ขอด้วยนะคะหนูอยากคบกับคุณหมออย่างเปิดเผยค่ะ!" เอ็มมาพูดเสียงดังฟังชัด


".........หึ ก็ตามที่เธอได้ยินเอมิลี่เธอจะดูแลลูกของฉันได้มั้ย"ผมพูดแล้วมองไปที่คนทำอาชีพหมอ



"ค่ะ ฉันจะดูแลสุดความสามารถไม่ให้เธอต้องเสียใจค่ะ!"เอมิลี่ก็พูดเสียงดังฟังชัดเหมือนกัน



"...ถ้างั้นฉันก็จะไม่ห้ามเรื่องรักของพวกเธอ"ผมว่า



"ค...คุณพ่อไม่ตกใจหรอคะ?"เอ็มมาถาม



"ไม่หรอกเรื่องที่พวกลูกคบกันพ่อรู้มาก่อนแล้วก็นะแสดงความรักกันเปิดเผยมันก็ดีแต่บางทีในที่สาธารณะก็ควรทำให้พอดีพองามนะ"ผมพูดทำให้เอ็มมาเริ่มหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง



หลังจากนั้นพวกเราก็กินข้าวกันต่อจนเสร็จ



'เอาง่ายๆเลยในสายพันธุ์ของเอมิลี่นั้นผมบอกได้เลยว่าเป็นคนดีเพราะเธอคือสายพันธุ์ของ 'เนบีลัง'เธอนั้นมีเสียงที่นุ่มนวล ไม่ใช่พวกอารมณ์รุนแรงและยอมอุทิศตัวเพื่อคนที่รักของตนเอง ถึงเธอจะเป็นพวกขี้อายแต่กล้าที่จะขออะไรแบบนี้ได้อย่างแน่วแน่นั้นบอกได้เลยว่าทั้งสองคนจริงจังกันมาก





"เอมิลี่..."ผมเรียกให้เธอหันมามอง



"คะ?"


"ฉันมีเรื่องที่จะขอ"ผมพูดใจน้ำเสียงจริงจัง


"ว่ามาเลยค่ะถ้าฉันทำได้ฉันจะช่วยค่ะ"เธอหันมามองผม



"หลังจากนี้ฉันอยากให้เธอพาเอ็มมาไปอยู่ด้วยสักพัก"ผมพูดพร้อมกับเหล่ตามองลูกสาวที่ตอนนี้ล้างจานอยู่



"อ....อะไรกันคะ ฉันพึ่งขอไปจะให้แต่งงานเลยหรอคะ??"เธอหน้าแดงแล้วมองมาที่ผม



"ฉันแค่อยากให้เอ็มมาไปอยู่กับเธอแค่ไม่นานเพราะฉันกำลังจะเข้าช่วงฮีท"ผมพูด มันเลยทำให้เอมิลี่ปรับสีหน้าเป็นปกติและถามผม



"คุณยังไม่เจอคู่ของคุณสินะคะ?"



"............."



"คุณเฟร็ดคะในจำนวนการรักษาของฉันยังไม่เคยมีคนแบบคุณเลยนะคะถ้าหากคุณให้ความร่วมมือกับเรา ทางเราสามารถช่วยคุณในเรื่องนี้ได้นะคะ"เธอพูดในน้ำเสียงจริงจัง



"ไม่หรอก .........ฉันว่าฉันเคยเจอแล้ว .......คนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสบายใจ.....ไม่ได้มีอาการที่แพ้ฟีโรโมนแบบนี้...."ผมก้มหน้านิดๆ



"แล้วทำไมล่ะคะเค้าคนนั้นต้องเป็นคู่ของคุณไม่ผิดแน่ค่ะ"เธอพูด


"เค้าคนนั้นมีเจ้าของแล้ว.......แล้วเค้าก็ตายไปแล้วล่ะ"ผมพูดเสียงเบา



"............ฉันขอโทษค่ะ"เธอรู้สึกผิดแน่นอนผมรู้แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่



"ไม่เป็นไรมันก็นานมาแล้ว การที่ฉันแพ้ฟีโรโมนนั้นมันเกิดหลังจากที่ฉันเสียเค้าไปแล้ว.....มันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้.......แต่ถึงจะรู้ก็ทำให้เค้าคู่กับฉันไม่ได้หรอก......เพราะเค้ามีคนที่เลือกแล้ว"ผมพูด



"........"


"........"


เราสองคนนั้นเงียบอยู่นานจนกระทั้งเอ็มมาเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับน้ำส้ม 3 แก้ว



"มีอะไรกันหรอคะ?" เอ็มมาถาม



".......เอ็มมา.....ลูกอยากอยู่กับเอมิลี่มั้ย?"ผมถามลูกสาวซึ่งเธอก็หน้าแดงขึ้นมากระทันหัน



"อ......อ.....อะไรกันคะคุณพ่อ!??"




"พ่อจะให้เราไปอยู่กับเอมิลี่ก่อนในช่วงที่พ่อไม่อยู่บ้าน ลูกอยากอยู่กับเอมิลี่มั้ย???"ผมถามลูกอีกครั้ง



".........ย....อยากค่ะ"เธอมองผม



"งั้นคืนนี้ลูกก็เก็บของไปอยู่กับเอมิลี่ก่อนนะ"ผมพูด


"ค่ะ!"เธอยิ้มและวิ่งขึ้นไปชั้นสอง



"คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ให้ทางเราช่วยเรื่องนี้?"เอมิลี่ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ



"แน่ใจสิ ฉันเกิดก่อนเธอซะอีกนะ ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่สามารถรักสาได้หรอก ในระหว่างนี้ฉันจะไปอยู่ในป่าฉันจะทิ้งที่อยู่ไว้ให้ถ้าเธอต้องการมาหาฉันหรือถ้าเอ็มมาต้องการที่จะเจอก็ให้เค้ามาหาฉันได้"ผมพูดกับเอมิลี่เสร็จเอ็มมาก็ลงมาทันที




"เสร็จแล้วค่ะ"เอ็มมายิ้มร่า


"อืม....เดียวฉันไปส่งเอาของไปไว้ที่รถเถอะ"



หลังจากที่ผมกับเอ็มมาลากันเสร็จเมื่อผมเห็นว่าลูกสาวของผมเข้าไปในบ้านของเอมิลี่แล้วผมจึงออกรถเพื่อจะกลับไปที่บ้านเพื่อนอนทันที





เช้าวันต่อผมไปที่บริษัทไปหาเลขาของผม และบอกว่าเค้าจะไม่อยู่สักพักขอให้เบนเป็นคนดูแลที่เหลือแทนเค้าสักพักอีกไม่นานผมจะหลับมา



เมื่อเฟร็ดดี้จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว

จึงเริ่มขับรถเข้าเขตป่าเค้าจึงลงจากรถและเดินเข้าไปในป่า สักพักใหญ่มือก็เริ่มสั่น


"เฮ้อ~ยาที่ใช้ไม่เคบได้ผลเลยสินะ"เค้าบ่นแล้วหลับตาสักพัก


'ใกล้แล้วสินะ'

ความสามารถของผมคือ การมองเห็นผมสามารถเห็นทางที่จะไป หรือทางที่ควรไป เหมือนเป็นแผนที่ ในหัว และสามารถบอกทางให้คนอื่นได้ แต่....ผมไม่สามารถเห็นได้ว่าข้างหน้ามีศัตรูมั้ยถ้าผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพราะแบบนี้แหละผมถึงไม่เคยหลงทางเลย และไม่เคยเจอศัตรูเลย




ไม่นานผมก็ถึงที่หมายบ้านพักที่ผมซื้อไว้เพื่อไม่ให้มันถูกทำราย บ้านที่มีความทรงจำสุดท้ายของผมอยู่



เฟร็ดดีเดินเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูล็อคทุกทางเข้าออก ใช้ผ้าปิดทุกรู เพื่อป้องกันตัวเองจากสัตว์ป่าแถวนี้จากฟีโรโมนของเค้า
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รอตอนต่อไปปปปปปป





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น