Eccedentesiast ( NCT x YOU)

ตอนที่ 1 : Smile 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    3 ก.ค. 62



หญิงสาวร่างบางผู้มีหน้าตาเปรียบดั่งเพชร ผิวพันธุ์ที่ขาวใสอย่างน้ำนมและตาสีน้ำตาลออกดำที่เพิ่มความหลงใหลอย่างไม่มีที่สุด  ผมสีน้ำตาลเข้มดั่งเมล็ดพันธุ์โกโก้ชั้นดีกำลังเดินสำรวจโรงเรียนอย่างสบายใจ

.

.

.

เพราะเธอเป็นนักเรียนใหม่ยังไงหล่ะ





“เอ้าๆนักเรียนทุกคน! นั่งที่ได้แล้ว”เสียงของอาจารย์ในห้องเล็ดลอดผ่านหูของหญิงสาวเข้ามา

“ในวันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่มานะเอ้าเธอเข้ามาได้แล้ว” สิ้นเสียงอาจารย์  หญิงสาวก้เดินเข้ามาและทำการแนะนำตัว



“สวัสดีนะเราชื่อ คัง ซอนฮวา จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยนะ” สิ้นเสียงซอนฮวาได้ไม่นานก้มีเสียงโห่จากผู้ชายในห้องมากมาย....เพราะอะไรนะหรอ 

.

.

.

เธอสวยยังไงล่ะ




“เอ้าๆๆเงียบก่อนงั้นซอนฮวาเธอไปนั่งข้างๆแทยงละกันนะ” หลังจากนั้นซอนฮวาจึงเดินตามไปตรงที่อาจารย์ชี้ก่อนจะพบว่าคนที่อาจารย์ให้เธอนั่งด้วยนั้นเป็นจุดที่ผู้ชายล้อมรอบมากเลยทีเดียว


“อ่าเธอซอนฮวาใช่มั้ย....เราชื่อ ลี แทยง นะต่อไปนี้เรามาเป็นเพื่อนกันนะ......”















“ฮวา..ซอนฮวา......คังซอนฮวา!!!!!!” เสียงจากเด็กนักเรียนชายร่างสูงผู้มีเรือนร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นหมัดๆบวกกับหน้าตาที่เหมือนพระเจ้าประทานให้กำลังเรียกเธออยู่

“จะตะโกนทำไมหะแจฮยอน-.-“ซอนฮวาตอบกลับไปพร้อมกับสีหน้าที่เบื่อหน่ายให้กับเพื่อนคนนี้

“ก็พวกกุเรียกมึงแล้วมึงไม่หันซักทีอะแถมเหม่ออีกตะหาก เหม่องี้....คิดไรอยู่ปะเนี่ย”แจฮยอนตอบกลับด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงและสงสัย


“อ่าา..กูกำลังคิดเรื่องเมื่อสองปีที่แแล้วอยู่อะ” และใช่ ในตอนนี้ซอนฮวาก้เข้ามาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ในชั้นมัธยมปลายปีที่3แล้ว เท่ากับว่าเธอไม่ใช่นักเรียนใหม่อย่างที่เคยเป็นตอนมัธยมปลายปี1แล้ว




“เออๆจะคิดอะไรขนาดนั้น ช่างเถอะๆไปกินข้าวกันดีกว่าพวกตัวอื่นแม่งรอจนไส้ขาดละ” หลังจากแจฮยอนพูดเสร็จซอนฮวาก็หยิบประเป๋าเงินและเดินตามไปอย่างว่าง่าย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อซอนฮวามาถึงโรงอาหารก็พบว่าเพื่อนๆของเธอได้จัดการซื้อข้าวกลางวันให้แล้ว ช่างเป็นเพื่อนที่รู้ใจดีเสียจริง


“ซอนฮวา!!! ทำไมลงมาช้าจัง นี่ถ้าพวกกุไม่ซื้อข้าวให้มึงก่อนเนี่ย ป่านนี้ต้องต่อแถวยาวละนะ” ลุงประจำกลุ่มอย่างโดยองกำลังบ่นใส่ซอนฮวาตามประสาทุกๆวันของลุงแก


“เอาหน่าสุดท้ายมันก็ลงมาละนะมึงเลิกบ่นเถอะกูรำคาญโว้ยยยยยย” และสุดท้ายก้เป็นมาร์ค คนเดิมที่สามารถทำให้โดยองเลิกบ่นได้

.

.

.

.

.

“เออๆซอนฮวาไหนเล่าเรื่องที่มึงบอกว่าโดนท้าตบมาสิ้” อยู่ๆก็มีเสียงของความอยากรู้อยากเห็นของยูตะ ลอยมา ก็อยู่แล้วหล่ะเพื่อนโดนท้าตบนะยังไงก้ต้องอยากรู้สาเหตุ จะได้ช่วยเหลือได้ยังไงหล่ะ


“ก็ไม่มีไรมากหรอกเค้าก็โดนอย่างนี้มาตั้งแต่รู้จักพวกแกล่ะ“ ซอนฮวา

ตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องโดนว่าร้ายหรือโดนนินทา หรือแม้กระทั่งท้าตบ สำหรับเธอแล้วซอนฮวาเจอแบบนี้มาโดยตลอดจนตอนนี้ก้ชินแล้วละ ซึ่งสาเหตุเดียวก้คงเป็นเพราะเธอสนิทกับเพื่อนๆพวกนี้ที่เป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียนยังไงหล่ะ


“เออๆจะทำอะไรก้ระวังนะเห็นอย่างงี้พวกกุก้เป็นห่วงมึงนะเว่ย” วินวินหนุ่มจีนผู้น่ารักตอบกลับมาด้วยสายตาที่เป็นห่วง เพราะยังไงซอนฮวาก้เป็นเพื่อนผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา


“จ้าาาาาาจำคำนี้เอาไว้ด้วนะคะพวกคุณมึงงงงง”ซอนฮวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่น่าหมั้นไส้จนเรียกรอยยิ้มจากเพื่อนสนิทอย่างแทยงได้เป็นอย่างดี


“จำได้อยู่แล้วแหละะก้เตงเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับพวกเค้านี่เนอะๆจองอู” แทยงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่น่ารักรวมถึงยังไปลากจองอูให้มาทำด้วยอีก


“ใช่เเล้วววซอนฮวาของเค้าคือที่สุดแล้วน้าาา ปุอิ๊งๆๆ 

*~*” จองอูพูดแล้วพลางทำเอคโย่ไปด้วย



“โอ้ยๆๆๆพออ ขนลุก!!!!! ไปๆขึ้นห้องดีกว่าเนอะจอห์นนี่”ซอนฮวาพูดแล้วหันไปมองจอห์นนี่ 


“โห่ไรว้า กำลังจะทำเอคโย่ด้วยเลยย”แฮชานพูดพลางเอาลิ้นดุนแก้มเพื่อนแสดงความต้องการของตน


“เอาหน่าๆไว้แกล้งมันวันหลังก้ได้ไปๆๆขึ้นห้องไปนอนดีกว่า”แทอิลพูดพลางเอามือมาปิดปากตอนหาว เพราะร้อยทั้งร้อยต่อให้จะนอนทั้งวันมันก้ยังคงไม่พอสำหรับมุนแทอิลคนนี้อยู่ดี

.

.

.

.

.

“ฮวาๆพอเรียนจบเเล้วมึงจะไปเข้าคณะอะไรอะ”เสียงของแทยงที่นั่งข้างๆถามขึ้นจึงทำให้ซอนฮวาตอบคำถามกลับไป 

“อืมมม เค้าว่าเค้าคงเข้านิเทศแหละว่าแต่แกเถอะ ทำไมอยู่ดีๆถามเรื่องงี้” ซอนฮวาถามกลับไป ก้แหงแหละเป็นเพื่อนกันมาจะสามปียังไม่ค่อยเห็นแทยงสนใจกะเรื่องการเรียนสักเท่าไหร่เลย

“ก็เปล่า......แค่ยังไม่อยากให้ถึงเวลานั้นเท่านั้นเอง”











15.30 น

และแล้ว เวลาที่นักเรียนทั้งโรงเรียนรอคอยก็มาถึง

เวลาเลิกเรียนยังไงหล่ะ แต่!!มันควรจะดีกว่านี้นะ ถ้าซอนฮวาจะสามารถกลับบ้านได้เลยโดยที่ไม่ต้องรอพวกเพื่อนๆซ้อมบาสอยู่นะสิ

.

.

.

.

17.00 น 

“เสร็จรึยังคะพวกคุณมึงงงง คังซอนฮวาคนนี้รอจนรากจะขึ้นเเล้วนะคะ!!”

 ซอนฮวาที่นั่งอยู่ริมสนามบาสตะโกนเรียกเพื่อนของเธอ ที่กำลังเล่นบาสกันอย่างเมามันส์ ความจริงก็ไม่ได้อยากที่จะขัดหรอกนะแต่ประเด็นคือเธอต้องมานั่งรอนี่สิ มันร้อนชะมัดเลย

“เออๆเสร็จแล้วโว้ยยโวยวายเป็นบ้าเลยนะป้า” ยูตะตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่หยอกล้อ ก่อนที่ซอนฮวาจะมองบนให้หนึ่งทีแล้วเดินไปซื้อเกลือแร่ให้สำหรับพวกเขา


“กุอุตส่าห์ไปซื้อเกลือแร่มาให้ตั้งนานยังไม่เสร็.....“ เสียงของซอนฮวาถูกตัดไปเพราะอยู่ดีๆเธอก้โดนพูดแทรกขึ้นมา

“เห้ยพวกกุมีธุระด่วนกันว่ะฮวามึงกลับเองได้มั้ย”เสียงของจอห์นนี่พูดแทรกขึ้น ผสมกับที่ว่าเธอเห็นว่าในมือแต่ละคนมีเกลือแร่อยู่คนละขวดอยู่แล้ว  จึงทำให้เธอซ่อนเกลือแร่ที่ซื้อมาไว้ข้างหลังอัตโนมัติ


“อะ..อื้มได้สิว่าแต่ธุระอะไรกันหรอ ทำไมไปพร้อมกันหมดเลยอะ”ซอนฮวาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สงสัย ก้อยู่แล้วแหละเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานยังไม่เคยเห็นจะมีธุระพร้อมกันสักครั้งนิ 

“เออๆไม่ใช่เรื่องของมึงละกันหน่า พวกกุไปละบาย”วินวินพูดก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไปจากสนามบาสทิ้งให้ซอนฮวาถือถุงเกลือแร่ไว้ข้างๆตัวอยู่คนเดียว อ่า....นี่เธอนั่งรอมา2ชม.เพื่อให้โดนทิ้งให้กลับคนเดียวหรอเนี่ย 








‘แกร้ก’

ซอนฮวาเปิดประตูคอนโดนของตัวเองเข้าไปก่อนจะพบว่ามีเด็กชายร่างสูงยืนรอทำอาหารเย็นไว้ให้แล้ว

“ทำไมวันนี้กลับช้าอะพี่ฮวา” เสียงของนา แจมินถามขึ้นจึงทำให้เธอหันไปตอบ

“พอดีพี่รอพวกแทยงซ้อมบาสอะแจม  เลยกลับช้า”ซอนฮวาตอบกลับเด็กชายผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเองไป

“เอ้า..แล้วที่อยู่ในมือพี่คืออะไรอะ นั้นมันเกลือแร่ไม่ใช่หรอ อย่าบอกนะว่าลืมให้อะ“

“เเล้วก้ๆปกติเห็นพี่ฮวากลับกะพวกพี่แทยง แล้วพี่พวกนั้นก้เข้ามาด้วยนี่หน่า”แจมินตอบกลับไปถึงสองประโยคใหญ่ๆจึงทำให้ซอนฮวาคิดว่าเธอควรทำยังไงกับเกลือแร่10 ขวดนี้ดี ผสมกับน้ำเสียงที่สงสัยเพราะใช่ว่าพวกแทยงจะไม่เคยมาคอนโดของซอนฮวาสักครั้งเลยนี่ ทุกครั้งเห็นกลับด้วยกันตลอดแล้วก้แวะเข้ามาตลอดด้วย

“อ่า....พี่โดนพวกมันบอกให้กลับเองหน่ะ พี่รอมันกันตั้ง2ชม.กว่าๆแล้วอยู่ๆดีก็บอกว่ามีธุระกันหมดเลยยกกลุ่ม พี่เลยต้องเดินกลับมาเองนั้นแหละ”ซอนฮวานพูดออกไปด้วยน้ำเสียที่เนื่องหน่ายก่อนจะนำเกลือแร่ทั้งหมดใส่ตู้เย็น แล้วจึงเดินไปกินข้าวที่โต๊ะกับลูกพี่ลูกน้องตัวเอง

“เออๆงั้นผมไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ดะ” เมื่อแจมินเห็นสีหน้าของซอนฮวาไม่ดีจึงเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

.

.

.

.

.

“แจม...พรุ่งนี้พี่ไปโรงเรียนด้วยดิ”










ในเช้าวันถัดมาเป็นวันที่ซอนฮวาเลือกที่จะมากับแจมิน ส่วนเหตุผลนะหรอ ‘ฮวา กุติดธุระอีกแล้วว่ะ ไปรับมึงไม่ได้นะ ติ๊ด..’ ก้เมื่อคืนหลังจากกินข้าวเสร็จเธอก้ได้รับสายโทรศัพท์จากแจฮยอนนะสิ

“ถึงแล้วนะพี่ฮวา...ตื่นเร็ว”แจมินทำการปลุกคนข้างๆตัวเองที่ตลอดทั้งหลับมาตลอดจนถึงโรงเรียน

“เห้อๆๆๆตื่นแล้วๆ”ซอนฮวาพูดแล้วจึงลงจากรถของแจมิน


“วันนี้พี่จะกลับกับผมมั้ย มีปัญหาอะไรรึเปล่า ให้ผมช่วยมั้ย”แจมินอัดคำถามใส่ซฮนฮวามากมาย

“ใจเย็นๆพี่ตอบไม่ทัน 1.พี่ไม่แน่ใจอะเดี๋ยวบอกอีกที 2.ไม่มีอะไรหรอกทุกอย่างปกติดี 3.เอาเป็นว่าถ้าพี่มีไรให้ช่วยเดี๋ยวจะบอกแจมเลย แต่ในตอนนี้อะขึ้นห้องได้แล้วนะ”ซอนฮวาพูดก่อนจะดันตัวแจมินขึ้นบันไดโรงเรียนไป

“เคๆบัยๆละกันนะ พี่ฮวาของผม^-^”แจมินพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้








‘ครืด’

ซอนฮวาเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะพบว่าพวกเพื่อนๆของเธอมากันหมดแล้ว เธอจึงเดินไปนั่งที่ของเธอซึ่งติดกับแทยงแล้วอยู่ตรงกลางกลุ่มพอดี

“เมื่อวานกับเมื่อเช้านี้พวกกุขอโทษนะเว่ย มันสุดวิสัยจริงๆ”เมื่อมาร์คเห็นซอนฮวาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยจึงรีบกล่าวขอโทษใหญ่

“อืม..ไม่เป็นไรหรอก”ซอนฮวาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงธรรมดาพร้อมกับนำของจากในกระเป๋าของตัวเองออกมาจัดใส่ใต้โต๊ะ 



มันจึงทำให้พวกเข้ารู้แล้วว่า เขา โดน เธอ โกรธ

“เห้ยยยยยอย่าเมินกันงี้ดิ้้้้”จองอูพูดพร้อมหันไปจับมือซอนฮวา

“เปล่าเมินสักหน่อยก็แค่จัดกระเป๋าเอง”ซอนฮวายังคงตอบกลับไปโดยที่ไม่สบตาพวกเขาและจัดของต่อไป

“งั้นหันมามองหน้าพวกกุสิ“ โดยองพูดพลางจับแก้มของซอนฮวาให้มามองหน้ากับตน ก่อนที่เขาจะพบว่าแววตาที่สดใสตลอดเวลาตอนนี้มันได้ดูอึ้มครึ้มเป็นที่เรียบร้อย

“นี่ไงไม่งอนได้ยังไงหะ สายตาเศร้าขนาดนี้” แทอิลที่อยู่ข้างๆโดยองพูดก่อนที่ซอนฮวาจะเบือนหน้าตัวเองหนี 

“นี่ซอนฮวา.....พวกกุขอโทษจริงๆ เดี๋ยววันนี้พวกกุโดดบาสไปส่งมึงเลยนะๆๆๆๆๆ หายงอนพวกกุนะๆๆๆๆ”แทยงพูดพร้อมทำหน้าตาอ้อนว้อนสุดหัวใจ

.

.

.

.

.

.

และสุดท้ายเธอก้ต้องยอมให้อยู่ดี





 Na Jaemin









———————————————

Talk

เค้าแต่งครบแล้วนะจย้าาาาา วันนี้มีเด็กหนุ่มมาเพิ่มด้วยยย น้องแจมของเรานั่นเองงง ไว้เด้ะเค้าจะมาต่อตอนต่อไปให้น้าา รอเฟ้บกับเม้น 

อยู่น้าาา มันเปนกำลังใจสุดๆไปเยยยน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

21 ความคิดเห็น